ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

Ep.1 ผู้คุมเด็ก

 

@มหาวิทยาลัย

 

 Talk เพียงแก้ว

 

 "ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะพวกแก" ร่างบางในชุดนักศึกษาปี2กำลังโบกมือลาแก๊งค์เพื่อนของตัวเอง ก่อนจะหอบหนังสือเรียนและเอกสารออกไปยังหน้ามหา'ลัยเพื่อรอใครบางคนที่บอกจะมารับทุกๆวัน

 

ฉัน เพียงแก้ว กำลังศึกษาอยู่มหา'ลัยชื่อดังอยู่ปี2 เป็นลูกบุญธรรมของคุณหญิงเพียงใจ เศรษฐีนีผู้มีใจบุญต่อเด็กกำพร้าอย่างฉัน นิสัยฉันเป็นคนค่อนข้างเรียบร้อยและเฟรนลี่ต่อผู้อื่นและใจดี มีน้ำใจต่อคนอื่น ความสวยของฉันก็อยู่ในระดับกลางๆเพราะไม่ชอบความสวยความงามสักเท่าไหร่

 

  ปื้ดๆ เสียงบีบแตรรถยนต์หรูดังขึ้นทำให้คนที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยกลับสะดุ้งขึ้นมา เมื่อมีรถของพี่ชายบุญธรรมเข้ามารับ

 

 'มาเร็วกว่าที่คิดจริงๆ!'

 

ฉันตั้งสติกลับเข้ามาพร้อมตรงเข้าไปเปิดประตูรถฝั่งอีกข้างพลางส่งยิ้มแย้มให้กับพี่เชนอย่างที่เคยทำ และผลที่ได้คือปฏิกิริยาเงียบตอบกลับเมื่ออย่างเคย

 

 "ฉันบีบแตรมาตั้งนานทำไมถึงไม่ได้ยิน มัวเพ้อหาอะไรอยู่" เสียงเข้มต่อว่าใส่น้องสาวบุญธรรม พลอยทำให้ฉันทำหน้างงๆ

 

 "พี่เชนบีบแตรเรียกแก้วตั้งหลายครั้งเหรอคะ ทำไมแก้วไม่ได้ยิน" มาได้ยินเสียงบีบแตรดังๆตอนท้ายนี่แหล่ะ พี่เชนบีบแตรทีทำเอาสะดุ้ง

 

 "หึ! ที่ไม่ได้ยิน ก็เพราะเธอมัวแต่ส่งตาน้อยตาหวานแก่ผู้ชายแถวๆนั้นแหล่ะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้หรอกนะ เพียงแก้ว"

 

 "แก้วไม่คุยกับพี่เชนแล้วค่ะ ฮึ่ม!" ถ้าขืนคุยต่อก็พาลจะอารมณ์เสียซะเปล่าๆ

 

จูโน่หรือเชนเหลียวมองน้องสาวชอบขี้งอนพลางอมยิ้มเบาๆก่อนจะเหยียบเบรค ขับรถออกไปจากที่นี้เพื่อส่งเด็กภายใต้ปกครองของเขากลับบ้าน!

 

 

 @คฤหาสน์หลังใหญ่

 

รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดตรงหน้าบ้านได้เพียงอึดใจเดียว ฉันรีบลงมาจากรถก่อนจะสาวเท้าเข้าไปในบ้าน แต่ถูกเขาคว้าข้อมือเรียวเอาไว้ซะก่อน

 

 "นี่คิดจะหลบหน้าฉันเหรอ" พี่เชนเอ่ยด้วยเสียงแข็งพลางทำตาดุดันใส่ฉัน เหมือนอย่างที่เคยข่มขู่ฉันมาตลอด

 

 "แก้วไม่ได้หลบหน้าพี่เชน แต่แก้วต้องรีบไปทำรายงาน พี่เชนปล่อยมือแก้วได้แล้วค่ะ" ฉันอธิบายให้เขาเข้าใจ เดี๋ยวจะเกิดเรื่องเข้าใจผิดกัน

 

พี่เชนเป็นพี่ชายที่แก้วรักมากที่สุดและไม่มีทางคิดเป็นอย่างอื่นได้แน่นอน!

 

 "แล้วไป ฉันนึกว่าเธอจะหลบหน้าฉันสักอีก" เขายอมปล่อยมือจากฉันออกมา ฉันถอนหายใจเบาๆกับผู้คุมเด็กอย่างเขา

 

จะเป็นห่วงอะไรนักหนา...

 

 "ทำไมพี่เชนถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ แก้วจะไปหลบหน้าพี่ทำไม ในเมื่อพี่เชนก็เป็นพี่ชายที่แก้วรักและเทิดทูน" และจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป

 

 "แล้วถ้าฉันเป็นคนอื่นล่ะที่ไม่ใช่พี่ชายเธอ" ชายหนุ่มเอ่ยพึมพำเบาๆอย่างหักห้ามใจตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ เขาอยากเป็นมากกว่านั้น

 

 "ห๊ะ เมื่อกี้พี่เชนบอกว่าอะไรนะคะ แก้วไม่ได้ยินเลย" ฉันฟังไม่ถนัดหู เพราะเขาพูดเบามาก เบาเหมือนธาตุอากาศที่พัดผ่านไป

 

 "อ้าว หนูแก้วกลับมาแล้วเหรอจ๊ะ" คุณแม่เพียงใจเข้ามาหาลูกสาวบุญธรรมอย่างฉัน ก่อนจะเห็นลูกชายแท้ๆอยู่ตรงนี้ด้วย

 

 "ค่ะ พี่เชนเพิ่งไปรับแก้วกลับมานะคะ" เอ่ยน้ำเสียงหวานใสแก่คุณหญิงแม่ผู้ใจดี ถ้าไม่มีท่านคอยช่วยเหลือ ป่านนี้ลูกแก้วธรรมดาคงไม่มีทางได้เป็นคุณหนูเพียงแก้วอย่างเช่นทุกวันนี้หรอก

 

ฉันสำนึกบุญคุณของท่านอยู่เสมอ...

 

 "ตาเชนนี้ไปรับน้องตรงเวลาดีจังเลยนะ ดูแลน้องไม่ขาดตกบกพร่องแบบนี้ หนูแก้วคงโชคดีที่มีพี่ชายเป็นห่วงน้องสาวแบบนี้"

 

โชคร้ายล่ะสิไม่ว่า! ฉันแอบค่อนขอดเขาในใจ

 

 "ไม่เป็นไรหรอก ถึงยังไงเธอก็เป็นน้องสาวของผม ผมก็ต้องดูแลน้องแก้วสิครับ" สายตาของพี่เชนมองมายังฉันพลางมีเลศนัยอะไรบางอย่าง พี่เชนเขาคิดอะไรอยู่กันแน่!

 

 "หนูแก้วไปพักผ่อนเถอะ แล้วค่อยลงมาทานข้าวเย็นพร้อมกัน" คุณแม่เพียงใจหันมาบอกฉัน

 

 "ค่ะคุณแม่" ฉันตอบยิ้มรับก่อนจะขอตัวเข้าไปขึ้นชั้นบน

 

ไม่รู้ว่าคุณแม่จะพูดอะไรกับเขาหรือเปล่า?

 

 END TALK เพียงแก้ว

 

.

.

.

 

 Talk เชน

 

 "เดี๋ยวก่อนตาเชน แม่มีอะไรจะคุยด้วย"

 

ผมกำลังจะขอตัวเดินไปอีกทางแต่ถูกคุณแม่เรียกตัวเองเอาไว้ซะก่อน ผมจึงต้องหยุดเดินกลับมาหามารดาผู้เข้มงวด

 

 "เกี่ยวกับเรื่องเพียงแก้วใช่ไหมครับ" ผมรู้ใจของคุณแม่ดี ว่ามีแค่เรื่องเดียวที่คุณแม่สนใจมากที่สุดก็คือเด็กกำพร้าสุดที่รักของคุณแม่นั่นเอง

 

 "ตามแม่มาที่ห้องส่วนตัว"

 

 "ครับคุณแม่" ผมถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเดินตามหลังคุณแม่ขึ้นไปยังห้องส่วนตัวของท่าน

 

 "คุณแม่มีอะไรก็พูดมาเลยครับ ผมมีงานที่จะต้องทำอีกเยอะแยะ" พอก้นหย่อยนั่งลงบนโซฟาก็เปิดประเด็น ผมไม่ว่างจะมานั่งฟังแม่พูดทั้งวันหรอกนะ

 

 "กลับมาบ้านยังต้องทำงานอีก อย่าหักโหมไปหนักมากนะ แม่กับน้องแก้วเป็นห่วง"

 

 "ครับ ผมจะพยายามหาเวลาพักผ่อนนะครับ ว่าแต่คุณแม่มีเรื่องอะไร ผมรอฟังอยู่"

 

 "แม่เป็นห่วงหนูแก้วนะ แม่อยากให้ตาเชนดูแลน้องแก้วด้วยนะจ๊ะ ดูแลให้ดีกว่าเดิม ไม่อย่างนั้นลูกอาจเสียคนที่ลูกแอบรักนะ" คุณแม่รู้ดีว่าผมคิดยังไงและรู้สึกยังไงกับน้องแก้ว และคุณแม่ก็ว่าอะไรถ้าได้เธอมาเป็นลูกสะใภ้ ไม่ใช่ลูกสาวบุญธรรมของท่านอีก

 

 "เรื่องนั้นคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะดูแลเธอให้เป็นอย่างดี ไม่ใช่ฐานะน้องสาวบุญธรรมแต่เป็นฐานะว่าที่ลูกสะใภ้ของคุณแม่ครับ"

 

 "ตาเชนอย่าใจร้อนนะ หนูแก้วเพิ่งเรียนอยู่ปี2 รอให้หนูแก้วเรียนจบก่อนนะ แล้วตาเชนจะทำยังไงมันก็แล้วแต่ลูก" คุณแม่ส่งยิ้มอ่อนบางๆแก่ลูกชายที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่คุณแม่ไม่ขัดขวางที่ผมจะจีบเด็ก

 

 "ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" ผมขอตัวจากคุณแม่แบบไม่รับปากว่าจะหักห้ามใจไม่อยู่ที่จะรวบรัดเธอตอนไหน

 

ตอนนี้ความรู้สึกของผมมันยิ่งชัดเจนมากยิ่งขึ้น ผมตกหลุมรักความน่ารัก ความไร้เดียงสาตั้งแต่เธอเรียนอยู่มัธยมปลาย แต่ผมเก็บซ่อนความรู้สึกนั้นเอาไว้ในใจ ยิ่งเธอโตขึ้น ความรู้สึกก็เพิ่มมากขึ้นจนเก็บเอาไว้ไม่อยู่ ผมรอเธอเรียนจบซะก่อนแล้วค่อยสารภาพรักและขอเพียงแก้วแต่งงาน

 

แต่ตอนนี้ขอจีบเธอซะก่อน...

 

ถึงยังไงเพียงแก้วก็ต้องเป็นของผมอยู่ดี ไม่ว่าจะมีผู้ชายเข้ามายุ่งกับเธอก็ตาม ผมนี่แหล่ะจะฆ่าหั่นศพเอาไปขายให้กับพวกแก๊งค์ค้ามนุษย์ ผู้หญิงของฉัน ใครอย่าแตะ!!

 

.

.

.

 

 Talk เพียงแก้ว

 

ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เป็นชุดอยู่บ้านธรรมดาก่อนจะลงมาข้างล่างเพราะถึงเวลาอาหารเย็น ซึ่งมีคุณแม่เพียงใจและพี่เชนเข้ามานั่งรอก่อนหน้านี้

 

 "นี่แก้วลงมาช้าทุกทีเลยใช่ไหมคะเนี่ย" ฉันเข้ามานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของเขาอย่างที่เคยนั่งประจำที่ทุกๆวัน

 

 "ไม่หรอกจ๊ะหนูแก้ว แม่กับตาเชนเพิ่งคุยธุระเสร็จก็เลยมาพร้อมกันเมื่อกี้นี้เอง วันนี้เห็นตาเชนบอกว่าหนูแก้วสอบได้ที่หนึ่งของห้อง แม่ก็เลยจัดทำอาหารของโปรดหนูแก้วเต็มเลยล่ะ"

 

 "มันก็แค่สอบรายวิชาย่อยๆเท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องจัดแบบนี้ให้แก้วก็ได้นี่ค่ะ" ว่าแต่เขารู้ได้ยังไงว่าฉันสอบได้ที่หนึ่ง นี่เขาแอบตามติดชีวิตของฉันหรือเปล่า?!

 

สายตาหวานจ้องมองใบหน้าคมสันที่ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ พักนี้พี่เชนชอบทำตัวแปลกๆ ไม่น่ารักเหมือนพี่เชนคนเก่าของแก้วเลย เดี๋ยวนี้พี่เชนชอบถึงเนื้อถึงตัวกับฉันตลอด

 

ฉันไม่ชอบพฤติกรรมของพี่ชายบุญธรรมเอาซะเลย!

 

 "น้องแก้วไม่ต้องเกรงใจหรอก พี่อยากให้แก้วมีความสุข คนเป็นพี่ชายก็ย่อมมีความสุขตามไปด้วย" พี่เชนยิ้มอ่อนหวานแก่ฉัน แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าขนลุกวาบๆยังไงชอบกล

 

 "งั้นแก้วขอบคุณพี่เชนมากนะคะที่ทำเพื่อแก้ว" ฉันเองก็ส่งยิ้มแย้มหวานชวนละลายใจแก่พี่ชายผู้หวังดีแก่น้องสาวคนนี้เสมอมา

 

 "เอาล่ะ กินข้าวกันดีกว่า หนูแก้วท่าทางจะหิวแล้ว ตาเชนบริการน้องสิ" คุณหญิงเพียงใจเพยิดหน้าแก่ลูกชายตัวดีที่นั่งนิ่งเงียบอยู่เป็นเวลานาน

 

 "ครับคุณแม่" เขาคอยบริการแก่ฉันเป็นอย่างดี จนทำให้ต้องแอบเกรงใจเขา

 

ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะเขาคงทำหน้าที่เป็นพี่ชายที่แสนดีของฉันอยู่...

 

(แต่อีกคนกลับไม่คิดแบบนั้น!)

 

 

ฮัลโหล แอดหงส์หยกเองค้า มีสองนามปากกานะคะที่แต่งนิยายลง รัศมีสีทองอักษร/ไรท์หยก นิยายรัก-อีโรติก ยังไงก็ขอฝากนิยายแอดทั้งสองนามปากกาและสนับสนุนเค้าแบบนี้ตลอดน้า รักทุกคน

 

   จากใจไรท์หยก/รัศมีสีทองอักษร😍😗

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น