ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 15

คำค้น : #ร้อยรัก#ตังเม#ม่านมุก#พี่ธัน#ธันวา#บอส

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2563 20:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15
แบบอักษร

 

 

บทที่ 15 

 

 

 

 

 

ธันวามาตามที่บอกไว้กับตังเมแถมยังมาก่อนเวลาสิบห้านาทีด้วยซ้ำ  

" ผมมาขอข้าวเช้ากินครับ " ธันวาบอกหน้าซื่อทำเอาแม่จุกกับพ่อแป้นหลุดยิ้มแล้วเชิญให้ธันวามากินข้าวเช้าด้วยกัน ตังเมตักข้าวต้มใส่ชามที่วันนี้เป็นกุ้งส่งให้ธันวา เธอไม่เข้าใจธันวาเอาซะเลยทั้งเรื่องจูบเมื่อวานกับเช้าวันนี้ 

" ขอโทษนะครับ คุณธัน อาหารเช้าบ้านเราเป็นแบบทั่วๆไป ไม่ใช่พวกขนมปังอะไรแบบนั้น คุณธันพอทานได้มั้ยครับ " พ่อแป้นว่า 

" ไม่เป็นไรครับ ปกติที่บ้านผมก็ทานแบบเดียวกันครับ ผมก็เป็นพวกไม่ถนัดขนมปังเหมือนกัน " ธันวาตอบ 

" งั้นก็ทานเยอะๆเลยนะคะ เช้าๆแบบนี้ต้องได้พลังงานเต็มเปี่ยมเพื่อสู้กับงานค่ะ "  

" ครับ " ธันวารับคำแล้วตักข้าวต้มเข้าปาก และตอบรับประโยคของแม่จุกด้วยการกินข้าวต้มไปสองชาม " ขอบคุณครับสำหรับอาหารเช้า แม่จุก พ่อแป้น "  

" ยินดีมากเลยค่ะ/ยินดีมากเลยครับ "  

" ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะครับ " ธันวายกมือไหว้ลาทั้งคู่ ทั้งๆที่มือยังถือถุงขนมอยู่  

" ตังเมไปก่อนนะคะ พ่อ แม่ " ตังเมยกมือไหว้ แล้วเดินตามธันวาไป " พี่ธันเอาขนมไปแต่เช้าแบบนี้จะเอาไปไว้ไหนไว้ในรถเหรอคะ แบบนั้นกว่าจะกลับถึงไร่ขนมก็หมดอร่อยน่ะสิคะ " ตังเมถามยืดยาวทำเอาธันวาหันมามอง 

" ขอโทษค่ะ "  

" ฉันให้นายเหมยมารับขนมพวกนี้ที่มายคอนแทนน่ะ คงมาถึงประมาณสิบโมงล่ะมั้ง "  

" อ้าว แบบนี้ พี่ธันไม่เห็นต้องมารับขนมด้วยตัวเองเลยนิคะ ก็ให้นายเหมยมารับแทนก็ได้ " ตังเมขี้สงสัยถามจนธันวาไม่อยากตอบแล้วว่าเหตุผลที่แท้จริงที่มารับเองก็เพราะเขาอยากเข้ามารับตังเมที่บ้านด้วยตัวเองต่างหาก 

" เธอนี่พูดมากจัง " ธันวาเปิดประตูหลังรถวางถุงขนมลงข้างหลังรถ 

" พี่ธันทำแบบนี้ทำไมคะ " ตังเมถาม ดวงตาจับจ้องความผิดปกติบนสีหน้า " วางแผนแกล้งตังเมอีกหรือเปล่าคะ " เธอถามอย่างไม่แน่ใจ ตังเมตกลงกับตัวเองแล้วว่าเรื่องจูบนั่นมันคืออุบัติเหตุไม่ได้ตั้งใจแบบเดียวกับที่เธอเมาแล้วจูบธันวานั่นแหละ ไม่ได้มีความรู้สึกมาเกี่ยวข้องกัน 

ธันวาหันมาถาม " ฉันดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ตังเม -- " คำถามกับสีหน้าของธันวาทำให้ตังเมไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้าเธอยังใช่ธันวา เรืองกิจเกษมจริงหรือเปล่า 

" พี่ธันยังไข้ขึ้นอยู่เหรอคะ " 

คิ้วของธันวากระตุก เขายืนเอามือกอดอกหลังพิงไปกับรถ " ฉันปกติ แล้วก็ยังมีสติดีอยู่ -- ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาฉันร้ายกาจกับเธอมากเลยใช่มั้ยล่ะ " ตังเมพยักหน้ารับทันที ธันวาพ่นลมฮึ " เกลียดฉันน่าดูเลยสิ " 

ตังเมนิ่งไม่ตอบ -- ไม่ต้องตอบให้เจ็บหรอก ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าเธอเกลียดฉัน ธันวาคิดแต่ไม่ได้พูดออกไป รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก " ถ้าฉันทำให้เธอรู้สึกไม่ดี ฉันก็ขอโทษเธอแล้วกัน "  

คิ้วของตังเมยกขึ้นเล็กน้อย รูัสึกแปลกใจกับท่าทีของธันวาที่ดูเปลี่ยนไป เธอมองสีหน้าจริงจังของเขาก่อนจะพูด " ตังเมให้อภัยพี่ธันก็ได้ค่ะ -- แต่พี่ธันต้องสัญญาว่าจะไม่ดุ ไม่แกล้งตังเมอีกได้หรือเปล่าคะ "  

ทั้งตังเมและธันวาต่างฝ่ายต่างมองหน้ากัน " ฉันจะพยายามก็แล้วกัน " ธันวาพูด 

" ไม่ได้ค่ะ ต้องสัญญา " ท่าทางจริงจังของตังเมทำเอาธันวาเลี่ยงไม่ได้ 

" สัญญาก็สัญญา " 

ตังเมยื่นนิ้วก้อยออกมา " อะไรอีก " ธันวาถาม 

" เกี่ยวกัอยทำสัญญาค่ะ "  

" เรื่องมากจริง " ธันวาบ่นแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยอมเกี่ยวก้อยกับตังเม เขาพ่นลมฮึกับรอยยิ้มสดใสของคนตรงหน้า  

" ตารางงานของฉันวันนี้มีอะไรบ้าง " ธันวาแกล้งถามมองเห็นสมุดจดในมือของตังเม เธอเปิดสมุดจดของตัวเองที่ลอกมาจากอรุณรุ่งออกโดยอัตโนมัติ ธันวาลอบยิ้ม 

" ช่วงเช้าไม่มีประชุมไม่มีออกตรวจไซต์งานค่ะ แต่ตอนบ่ายต้องเข้าไปตรวจงานที่กาดหลวง -- " ตังเมหยุดเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้ เธอรีบเงยหน้ามองหน้าธันวาทันที 

" แล้วยังไงต่อครับ คุณผู้ช่วย " ธันวาถามสีหน้ายิ้มๆ ตังเมหน้าแดงรู้สึกเก้อเขิน เธอเองก็คิดถึงงานที่มายคอนเหมือนกัน  

" ตังเมคิดว่าน่าจะยังมีเอกสารสองสามตัวที่ต้องเซ็นต์ พี่อุ่นน่าจะเตรียมให้แล้ว -- และก็ก่อนหน้านั้นมีคุณประสงค์ติดต่อเข้ามาอยากให้ช่วยเขียนแบบบ้านให้ค่ะ " ตังเมอ่านที่ตัวเองจดไว้ 

" เอกสารพวกนั้นฉันเซ็นต์หมดแล้ว บ้านคุณประสงค์ก็ให้แจ็คดูไปแล้วล่ะ "  

" ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็หมดเท่านี้ค่ะ "  

ธันวาพยักหน้า 

" งั้นวันนี้ถึงออฟฟิศแล้วตามเอกสารเลือกผู้รับเหมาจากคุณอุ่นมาที เมื่อคืนคุณอุ่นส่งมาบอกฉันแล้วว่าพวกมหากิจเลือกผู้รับเหมามาแล้ว " ธันวาพูด ตังเมจดอย่างรวดเร็ว " แล้วก็ช่วยเรียกประชุมทีมโปรเจคนอตต์ตอนสิบโมงครึ่งให้ด้วย "  

" ได้ค่ะ พี่ธัน เออ -- บอส "  

" ถ้ามันติดปากกว่าก็เรียกแบบเดิมนั่นแหละ " ธันวาว่า " และก็ช่วยแทนตัวเองว่าตังเมเหมือนเดิมที " ตังเมมองธันวาที่เบือนสายตาหนีเธอไปอีกด้าน 

" แล้วพี่ธันจะเรียกตังเมว่าม่านมุกอีกหรือเปล่าคะ " ธันวาหันกลับมามองเธอบ้าง 

" ไม่ -- ขึ้นรถเถอะ สายแล้ว " ธันวาพูดเสียงเรียบแล้วขึ้นรถประจำที่นั่งคนขับ ตังเมพยักหน้าแล้วขึ้นรถตามธันวาไป ทันทีที่ถึงออฟฟิศอรุณรุ่งและคนอื่นๆพากันยืนมุงอยู่ที้โต๊ะของตังเม 

" หือ สวยจัง " 

"  -- ช่อใหญ่มาก " หนึ่งในนั้นลากเสียงยาว 

" นี่จากร้านดังเลยนิหน่า -- เลิฟ ฟลอริส " 

" มีอะไรกัน " ธันวาหันมามองหน้าตังเมที่ส่ายหน้า อรุณรุ่งที่เห็นทั้งคู่ก่อนรีบตรงดิ่งมาหาพวกเขาทันที 

" ตังเม! -- ตังเมกลับมาแล้ว! -- โถ่เอ้ย แม่คุณ พี่อุ่นอยู่ไม่แค่กี่วันก็โดนบอสเล่นงานจนขวัญกระเจิงหมดเลยใช่มั้ย" อรุณรุ่งลูบหลังปลอบ ตังเมยิ้มเขิน  

" พูดเกินไปครับ คุณอุ่น -- ผมออกจะเป็นสุภาพบุรุษสุภาพและใจดีขนาดนี้ "  

" มีใครบอกเหรอคะ บอส อุ่นจะไปเย็บปากคนนั้น " อรุณรุ่งว่า ธันวายักไหล่  

" เอาเป็นว่าตังเมกลับมาแล้ว รบกวนเลิกบอยคอตผมด้วยแล้วกันนะครับ "  

" แหม แน่นอนค่ะ -- พวกเราจะเลิกบอยคอตบอสแล้วเนอะ " อรุณรุ่งว่า ทุกคนพากันพยักหน้าเห็นด้วย  

" จริงค่ะ/จริงครับ บอส "  

" แล้วนี่มุงอะไรกันอยู่เหรอครับ " ธันวาถาม ทั้งเขาและตังเมทำหน้าฉงนเมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของทุกคน แจงถือดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ไว้ในมือ สีหน้าตื่นเต้น " โห! ดอกไม้ช่อใหญ่เชียว หนุ่มที่ไหนให้มาน่ะ แจง "  

" ไม่ใช่ของแจงค่ะ บอส -- ของตังเมต่างหาก " แจงตอบ เดินมาส่งช่อดอกไม้ให้ถึงมือตังเม คนจะรับยืนงงมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที 

" ของตังเมเหรอคะ " ตังเมลังเล  

" ใช่สิ -- เอานี่ " แจงว่าดึงมือตังเมออกมารับช่อดอกไม้ไป " คุณพิภพ --ให้คนมาส่งช่อดอกไม้ก่อนหน้าตังเมมาแป๊บนึงน่ะ " 

" คุณพิภพ " อาร์มทวน " คุณพิภพ มหากิจน่ะเหรอ "  

" ใช่ค่ะ พี่อาร์ม " แจงรับคำหน้าแดงยิ่งกว่าคนได้ดอกไม้ซะอีก 

" ทำไมคุณพิภพถึงส่งดอกไม้ให้ตังเมอ่ะ " อาร์มเปิดประเด็น ทุกคนพร้อมใจกันมองหน้าตังเม  

" ตังเมไม่รู้เหมือนกันค่ะ พี่อาร์ม " ตังเมถือช่อดอกไม้ราวกับมันเป็นลูกระเบิด  

" มีการ์ดแนบมาด้วยนิ " จินดาตาไวพูดขึ้นชี้ไปที่การ์ดเล็กๆในช่อดอกไม้ ตังเมหยิบการ์ดออกยังไม่ทันที่จะเปิดก็ถูกวินแย่งไปแล้วอ่านอออกเสียง 

" อยากทำความรู้จักให้มากกว่านี้ครับ พิภพ -- งู้ยยย น้องตังเม อะไรยังไงครับเนี่ย ทำไมคุณพิภพเค้าถึงส่งทั้งดอกไม้ช่อโตกับข้อความแบบนี้ให้ล่ะ " วินหันมาแซว ตังเมออกอาการเลิ่กลั่ก หน้าแดงก่ำ เธอส่ายหน้ารัว 

" ตังเมไม่รู้เหมือนกันค่ะ คงเป็นเรื่องเข้าใจอะไรผิดมากกว่า  " เธอว่ารับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตจากคนข้างๆ ตัเงมปรายหางตามองสีหน้าเรียบนิ่งของธันวา  

" ทีมโปรเจคนอตต์เชิญที่ห้องประชุมในอีกสิบนาทีครับ คุณอุ่น ตังเมด้วย " พูดจบแค่นั้นธันวาก็เดินกลับห้องไป ทำเอาบรรยากาศครึกครื้นจืดไปสนิท 

" หมดเวลาสนุกแล้วสิ " วินผิวปากหวือกับท่าทีขึงขังของธันวา แล้วทุกคนก็กลับไปประจำโต๊ะทำงานของตัวเอง 

" ไป ตังเม " อรุณรุ่งชวนตังเม เธอพยักหน้ารับอย่างไม่แน่ใจแล้วเดินตามอรุณรุ่งเข้าไปในห้องธันวา เขาเงยหน้ามองหน้าตังเมที่ยิ้มบางๆให้แต่ยิ้มของเธอก็ต้องหุบลงอย่างรวดเร็วเมื่ออีกคนทำหน้าเมินใส่ อรุณรุ่งส่งเอกสารจากมหากิจให้ธันวา 

" ทางมหากิจทำการเลือกผู้รับเหมามาแล้วค่ะ ท็อปฟอร์มคือผู้รับเหมาที่จะร่วมงานกับเรา " อรุณรุ่งพูด ขณะที่ตังเมวางเอกสารลงบนโต๊ะให้กับทุกคน 

" ท็อปฟอร์มของไอ้พีทน่ะเหรอ " อาร์มว่า  

" ใช่! ทางมหากิจตัดสินใจและส่งมาให้คุณอุ่นเมื่อคืนน่ะ " ธันวาพูด " ฉันเลยเรียกประชุมทีมเช้านี้ว่าเราจะเริ่มโครงการนี้กันในอีกสองอาทิตย์ เพราะอย่างนั้นในช่วงระหว่างนี้อยากให้ทีมที่รับดูแลโปรเจคนอตต์ดูเรื่องการรับงานอื่นให้ดี อย่าให้กระทบกับโครงการนี้โดยเด็ดขาด " ทุกคนพยักหน้ารับ  

" เลือกท็อปฟอร์มแบบนี้มามันจะไม่มีปัญหาทีหลังเหรอวะ ธัน " อาร์มถาม 

" นายคิดว่าปัญหาที่จะเกิดคือ "  

" ก็รู้กันอยู่ว่านาย ฉัน ไอ้พีทเป็นเพื่อนกัน แล้วมาทำโปรเจคนี้ด้วยกัน จะไม่ถูกมองว่ามีนอกมีในเหรอ " อาร์มว่า 

" ฉันคุยกับคุณพิภพส่วนตัวไปแล้ว แต่เขายืนยันว่าจะใช้ท็อปฟอร์ม ฉันเลยเสนอไปว่าเพื่อให้โปร่งใสในการทำงานระหว่างเราทั้งหมดควรมีทีมที่ตรวจสอบเราทั้งหมดได้ซึ่งเจ้าตัวก็คิดแบบเดียวกับฉัน "  

" ทีมที่ตรวจสอบได้นี่เป็นใครวะ "  

" คุณปราณผู้ช่วยของคุณพิภพน่ะ "  

" ก็ดีที่ทำแบบนั้น จะได้ไม่มาว่าเราทีหลังว่ามีนอกมีใน " อาร์มว่า ธันวาพยักหน้า พวกเขาประชุมกันอีกไม่นานก่อนที่พวกเขาจะแยกย้าย 

" เดี๋ยวไอ้อาร์ม ฉันขอคุยด้วยหน่อย " ธันวาเรียก อาร์มพยักหน้า " คุณอุ่นกับตังเมรออยู่หน้าห้องก่อนนะครับ ผมมีเรื่องจะคุยต่อครับ " ทั้งตังเมและอรุณรุ่งพยักหน้ารับ อาร์มนั่งลงที่เดิม 

" มีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันว่ะ ธัน "  

" เรื่องรายชื่อผู้รับเหมา ทำไมคุณพิภพถึงรู้วะ ว่าเราคัดชื่อซีเอ็นเอ็กซ์ออก "  

อาร์มยักไหล่ " ใครจะไปรู้วะ "  

" ไอ้อาร์ม! " ธันวาร้อง " แกจะมาทำเป็นไม่รู้ได้ไงวะ อาร์ม แกเป็นคนเอาเรื่องนี้ไปคุยกับพวกมหากิจ ทำไมทำแบบนั้นวะ อาร์ม " ธันวามองหน้าอาร์มที่ออกอาการอึกอัก 

" เฮ้ย! ไอ้ธัน อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ซิวะ ฉันก็แค่พลั้งปากพูดไปเท่านั้นเอง -- ฉันขอโทษว่ะ "  

" มันไม่ใช่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่นะเว้ย ไอ้อาร์ม แต่นี่มันเป็นเรื่องใหญ่เลย แกเอาเรื่องรายชื่อผู้รับเหมาไปบอกกับลูกค้า และแถมบอกไปด้วยว่าเราคัดชื่อผู้รับเหมาที่ดีที่สุดออก ทำไมวะ " ธันวาออกอาการหัวเสีย  

" ไอ้ธัน! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นออกไปนะเว้ย ฉันแค่คิดว่าซีเอ็นเอ็กซ์เองก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไร เรื่องที่แกกังวลอ่ะมันก็เกิดขึ้นได้กับทุกที่ไม่ใช่เหรอวะ " อาร์มเสียงดังขึ้นบ้าง " แกไม่คิดบ้างเหรอว่าแกลำเอียงในเรื่องผู้รับเหมา แกให้ท็อปฟอร์มอยู่ในรายชื่อได้ ทั้งๆที่รู้ว่าเราต้องเจอกับคำถามของพวกมหากิจแน่ๆ แต่พอเป็นซีเอ็นเอ็กซ์แกตัดออก มันใช่เรื่องเหรอวะ "  

" ท็อปฟอร์มของไอ้พีทมันสามารถทำราคาได้ใกล้เคียงกับที่ลูกค้าต้องการ ไอ้พีทกับลูกน้องก็ทำงานไว้ใจได้ และที่สำคัญคนที่เลือกคือลูกค้าไม่ใช่ฉัน เราแค่ช่วยคัดผู้รับเหมาที่ดีที่สุดให้ลูกค้า " ทั้งเสียงของธันวาและอาร์มดังลอดออกมาจากห้องประชุม  

" นี่ครั้งแรกหรือเปล่าวะ ที่บอสกับพี่อาร์มเสียงดังใส่กันขนาดนี้น่ะ " ตังเมหันไปมองหน้าวินที่จับกลุ่มคุยกันกับเพื่อนในทีม หลายคนพยักหน้า  

" ให้มันจริงเถอะ ไอ้ธัน! เหตุผลที่แกยอมให้ท็อปฟอร์มของไอ้พีทอยู่ในรายชื่อของผู้รับเหมาได้ จนมันถูกเลือกไม่ใช่เพราะแกมีอะไรกับไอ้พีทมัน "  

" ไอ้อาร์ม!! " ธันวาคำรามใส่ " แกพูดอะไรของแกวะ!! "  

อาร์มจ้องเขม็งใส่ " ฉันขอเตือนแกเลยนะเว้ย ไอ้ธัน -- ไม่ว่าแกจะทำอะไรถ้ามันทำให้พวกเราเดือดร้อนฉันไม่ยอมแน่"  

" ไอ้อาร์ม!! " ธันวาเข้าไปกระชากคอเสื้ออาร์ม  

" พี่ธัน! " 

ตังเมเปิดประตูห้องรีบเข้ามาห้ามธันวาก่อนที่จะใครจะทันได้คว้าตัว คนอื่นๆเองก็ตามเข้ามาห้าม  

" บอส! "  

" พี่ธัน! ใจเย็นก่อนนะคะ " ตังเมพยายามดึงมือที่กำแน่นของธันวาออกจากคอเสื้อของอาร์ม  

" จะพูดอะไรคิดให้ดีนะเว้ย ไอ้อาร์ม -- ฉันไม่เคยคิดทำอะไรแบบนั้น " ธันวาจ้องอาร์มเขม็ง เขาขบกรามแน่น " เรื่องที่จะโกงหรือทุจริต ไม่เคยอยู่ในหัวของฉัน! เพราะงั้นพูดจาอะไรก็ระวังปากไว้ด้วยนะครับ คุณพิชาญ! " ธันวาเข่นเขี้ยวใส่  

" ครับ บอส! "  

" พี่ธัน! " ตังเมเรียก ธันวาหันมาเห็นสายตาปรามของอีกฝ่ายจึงยอมลดมือลง แล้วหันไปมองหน้าทีมสถาปนิกในมายคอนของตัวเอง ทุกคนต่างออกอาการทำตัวไม่ถูกหลังไม่เคยเห็นธันวากับอาร์มทะเลาะกันแรงขนาดนี้มาก่อน 

" ไม่มีอะไรทำกันเหรอคะ ทุกคน " อรุณรุ่งถามทำลายความเงียบลง  

" เออ มีครับ --- ผมมีงานค้าง ขอตัวไปทำก่อนนะครับ " วินว่าแล้วรีบออกจากห้องไป 

" ใช่ วันนี้มีนัดกับลูกค้านิหน่า " กิ่งดาวพูดบ้างแล้วออกจากห้องตามวินไป คนอื่นๆเองต่างก็พากันทยอยออกจากห้องไป เหลือแค่ธันวา ตังเมและอรุณรุ่ง  

" เดี๋ยวอุ่นไปชงกาแฟไปให้ที่ห้องนะคะ " อรุณรุ่งพูดจบก็พยักหน้าให้ตังเม ธันวากลับมาที่ห้องทำงานตัวเองพร้อมตังเม เขาทิ้งตัวแรงลงนั่งที่เก้าอี้พลางหลับตาแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ตังเมยืนนิ่งรอธันวาอยู่ในห้อง 

" พี่ธัน ดีขึ้นหรือยังคะ "  

ธันวาลืมตาหันมามองตังเม เขาไม่อยากพูดอะไรตอนนี้จึงได้แค่พยักหน้า ตังเมเม้มปากบางก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ธันวาที่โต๊ะ 

" มีอะไร " น้ำเสียงของเขาเกือบห้วนตอนตังเมเดินเข้ามาพร้อมกับเปิดถุงผ้ารูปแมวที่ถือติดตัวประจำออก หยิบลูกอมเลมอนออกมาแกะห่อออก 

" อ้าปากค่ะ " ตังเมสั่ง ธันวาทำหน้านิ่ว 

" จะทำอะไรของเธอ อยู่ดีๆก็ให้มาอ้าปาก ไม่เอาหรอก! " ธันวาปัดอย่างหงุดหงิด โมโหเพื่อนตัวเองยังไม่หาย ยังมาเจอตังเมให้ทำอะไรเพี้ยนๆอีก ตังเมถอนหายใจพลางกรอกตาบน เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกก้าวยื่นมือไปบีบจมูกของธันวาจนเข้าร้อง ตังเมเลยได้โอกาสเอาลูกอมใส่ปากของเขา 

" ทำอะไรของเธอน่ะ ตังเม! " ธันวาจับมือของตังเมดึงออกจากจมูกของเขา หน้านิ่วคิ้วขมวดใส่คนที่กำลังหัวเราะคิกคักชอบใจ  " หืม เปรี้ยว! " ธันวาทำท่าจะคายออก ตังเมรีบใช้มืออีกข้างปิดปากธันวาไว้ 

" ห้ามคายนะคะ พี่ธัน "  

ธันวายอมนั่งนิ่งให้ตังเมยืนเอามือปิดปากตัวเองไว้ ลูกอมรสเปรี้ยวในปากแปรเปลี่ยนเป็นรสหวานแล้ว " หายเปรี้ยวยังคะ นี่น่ะ ตังเมไปเจอมาว่ามันมีแบบเปรี้ยวคูณสองด้วย ตังเมกินแล้วเปรี้ยวสุดๆเลยค่ะ พี่ธันเคยกินหรือยังคะ" เขาส่ายหน้ามองคนพูดที่กำลังทำสีหน้าตื่นเต้น ทำไมฉันจะไม่เคยกินล่ะ ยัยตังเม ธันวาคิดแอบลอบยิ้มที่มุมปากอารมณ์โกรธเบาบางลงบ้าง 

" อะแฮ่ม! " เสียงกระแอมของอรุณรุ่งบอกให้ทั้งคู่รู้พวกเขาไม่ได้อยู่กันตามลำพัง ตังเมรีบปล่อยมือออกจากปากธันวาแล้วถอยออกมายืนห่างจากธันวาทันที ส่วนธันวาขยับตัวบนเก้าอี้ไปมาออกอาการเก้อเขินทั้งคู่  

อรุณรุ่งยกถ้วยกาแฟเข้ามาวางไว้ที่โต๊ะ ตังเมก้มหน้าหลบสายตาของอรุณรุ่งลง ขณะที่ธันวาแกล้งทำทีเปิดแฟ้มออก 

" กาแฟค่ะ บอส " 

" ขอบคุณครับ " ธันวาเอ่ย แล้วยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่ม 

" บอสมีเรื่องอะไรจะคุยกับอุ่น กับตังเมเหรอคะ " อรุณรุ่งทวงถาม ยังไม่ทันทีธันวาจะตอบประตูห้องก็เปิดออก ทั้งสามมองพลอยนภัสที่เดินเข้าในห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม 

 

******************* 

สวัสดีวันพฤหัสบดีค่า ^^  

กลับมาตามสัญญาแล้วนะคะ กลับมาครั้งนี้มากับการเปลี่ยนแปลงของทั้งคู่ มาให้กำลังใจและเอาใจช่วยพวกเขาทั้งคู่กันน้า >//////< 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกคอมเม้น และทุกการติดตามมากๆนะคะ 

 

     

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว