email-icon

หลินฮวาผู้ซึ่งจะมาเปลี่ยนคำว่าชายารองให้ทรงคุณค่ามากกว่าคำว่าชายาเอก

ชื่อตอน : รอด

คำค้น : นิยายจีนอ่านฟรี

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 292

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2563 14:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รอด
แบบอักษร

เจิ้งลี่กังลืมตาตื่นช้าๆ ใบหน้ามีสีเลือดขึ้นมาบ้างในเช้าวันนี้ 

ใต้เท้าต้วนนั่งอ่านตำราเช่นเดิม เจิ้งจินเทากำลังก่อกองไฟเคี่ยวยา สมุนไพรที่ได้มาจากร้านหมอ 

“อาเล็ก” เจิ้งจินเทาหันมายิ้ม ก่อนจะ เดินมาย่อตัวลงข้างๆ  

“ไม่เป็นไรแล้วอาเล็กมาช่วยไท่จือแล้ว” 

“ข้านอนไปนานแค่ไหนแล้วทำไมเรามาอยู่ที่นี่กันได้”ต้วนเจี้ยนหลินถอนหายใจ 

“มีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะไท่จือ ท่านเร่งบอกเรื่องราวที่ท่านปิดบังไว้เถิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น”เจิ้งลี่กังมองสบตาเจิ้งจินเทา 

“อาเล็ก ข้าเล่าได้ใช่ไหม อาเล็กจะอยู่ข้างข้าใช่ไหม” 

“ ข้าอยู่ข้างไท่จือกับฝ่าบาทเสมอมา” 

“ฮองเฮา กับอาเก้า”เหลือบตามองปฏิกิริยาของ เจิ้งจินเทา 

“อาเล็กรู้แล้วใช่ไหม”เจิ้งจินเทายิ้มบางๆ พยักหน้าช้าๆ  

“แล้วทำไมไม่บอกเสด็จพ่อ” 

“เรื่องบางเรื่องที่ไม่บอกไม่ใช่ว่าข้าไม่หวังดีทว่า การที่จะให้ใครบางคนที่ข้ารักต้องเจ็บช้ำใจจากคนที่เขารักและไว้ใจ ข้าไม่กล้าที่จะให้เขา ต้องพบเจอมันในเมื่อเขามีความสุขในขณะนั้นไม่จำเป็นต้องให้เขามารับรู้หากว่าคนผู้นั้นไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไรให้กับข้า” 

“อาเล็ก เพราะท่านคิดแบบนี้ท่านใช่ไหมพวกเราทั้งหมดจึงต้องมาอยู่ที่นี่”น้ำเสียงตัดพ้อ 

“ไท่จือ ที่ต้าหวังไม่บอกฝ่าบาทเพราะว่าไม่อยากให้ฝ่าบาทไม่สบายใจต้าหวังหวังดีกับฝ่าบาท”ต้วนเจี้ยนหลิน เข้าใจในสิ่งที่เจิ้งจินเทาพยายามจะบอกไท่จือ 

“ข้าผิดเองคิดไมถึงว่าเจ้าเก้าจะกล้าขนาดนี้ กล้าแม้กระทั่งลอบสังหารไท่จือโยนความผิดให้กับข้า” 

"อาเล็กต้องจัดการพวกเขาก่อนที่จะทำให้เสด็จพ่อลำบากกว่านี้ไม่เช่นนั้นหากทั้งสองคนจนตรอกอาจทำเรื่องที่คาดไม่ถึง”เจิ้งจินเทาพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ

หมู่บ้านกลางหุบเขา 

ไค้นหาให้ทั่ว ชายารองของเจิ้งจินเทาหายไปไหนบอกข้ามา”สะบัดฝ่ามือฟาดไปที่ปากครึ่งจมูกของท่านฟาง”เช็ดเลือดที่ซึมอยู่ที่ริมฝีปากก่อนจะยิ้มหยัน 

“โอหังนักคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าท่านหรือไร” 

“ข้าไม่เคยกลัวตายหากได้ทำเพื่อต้าหวัง แค่นี้ก็เกินคุ้มแล้ว” 

“ดีเช่นนั้นก็ตายเสีย”กระบี่ในมือเสียบทะลุยอดอกบรรดาเมียและลูกทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ต่างร้องไห้ระงม 

“หากใครรู้ว่านางอยู่ที่ไหนข้าจะมอบรางวัลให้อย่างงาม”ทรุดกายลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ ยกจอกสุราขึ้นดื่มท่ามกลางภาพรันทดที่บรรดาลูกเมียของท่านฟางกอดศพท่านฟางร้องไห้ 

ซูเยี่ยน ทรุดกายลงนั่งข้างๆ  

“ท่านอ๋องนางหนีไปแล้วอาภรณ์ของของใช้ของนางบางส่วนหายไปอีกทั้งสุนัขรับใช้เสี่ยวจงก็ไม่อยู่ที่นี่คาดว่าจะออกเดินทางตามเจิ้งจินเทาไปยังวังหลวง” 

“เช่นนั้นเห็นจะรอช้าไม่ได้ตามไปจับตัวนางเสียเดี๋ยวนี้ ก่อนที่นางจะพบกับเจิ้งจินเทา”สะบัดแขนจากซูเยี่ยน 

“ท่านอ๋องซู่เยี่ยนขอตามไปด้วย” 

“ความผิดพลาดของเจ้าข้ายังไม่ได้สะสางแค่วางยานางยังทำไม่ได้อีกอย่างปล่อยให้นางหนีไปง่ายดาย ยังคิดจะตามข้าไปอีกหรือ” 

“แต่ท่านอ๋องซูเยี่ยน เป็นเมียท่าน” 

“เจ้าผิดแล้วซูเยี่ยนเรื่องของเจ้ากับข้าเป็นเพียงความสนุกและความพอใจของข้ากับเจ้า เจ้าแต่งเข้าจวนอ๋องตีตราว่าเป็นชายาเอกของเจิ้งจินเทา ยังจะกล้ามาเคียงข้างข้าอีกหรือ”ซุเยี่ยนยืนนิ่งปล่อยน้ำตาไหลรินถูกเขาหลอกใช้ซ้ำซากไม่รู้จักจำ เขาพูดดีด้วยหน่อยก็หลงเชื่อคำพูดของเขา 

“ซูเยี่ยนผิดอะไร” 

“เจ้าผิดที่มาช้าไปอย่างไรเล่าซูเยี่ยน ข้าต้องเลือกกิ่งไม้ที่แข็งแรงที่สุด ดีที่สุดสำหรับตัวเองเจ้ามันแค่ ความพอใจชั่วครั้งชั่วคราวของข้า”แววตาเจ็บซ้ำอย่างที่สุด 

“เคลื่อนขบวนเสียเวลาที่นี่นานไปทำให้เสียการใหญ่”ลุกขึ้นจากแท่นนั่งไม้ไผ่ไม่ชายตามองซูเยี่ยนที่ก้มหน้าน้ำตาร่วงริน 

กลางป่า 

“เสี่ยงจง ผลไม้ป่านี่รสชาติดีเสียจริง”เสี่ยวจงอมยิ้ม 

“ชายารองท่าน แพ้ท้องจึง ลิ้มรสได้เพียงอาหารรสเปรี้ยว” 

“จริงของเจ้าหลายวันมานี้ แม้จะกิน อาหารได้บ้างแต่ก็ยังชอบรสเปรี้ยวมากกว่ารสอื่น ป่านนี้ท่านฟางคงหาเราสองคนให้วุ่น”พูดไปยิ้มไป 

“ท่านฟางห่วงใยชายารองด้วยรับมอบหมายจากต้าหวังให้คอยดูแลปกป้องจึง ไม่อยากให้เราคลาดสายตา”หลินฮวาถอนหายใจยาว 

“ไว้ทุกอย่างเรียบร้อยค่อยกลับไปเยี่ยมท่านฟางเและเด็กๆ ที่นั่น อีกที” 

“เสี่ยวจงขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี หมู่บ้านกลางหุบเขาน่าอยู่ไม่น้อยเกรงว่า จะหลังรักที่นั่นเสียแล้ว” 

“อยากให้ทุกอย่างสำเร็จความจริงเปิดเผย เช่นนั้นเราต้องเร่งเดินทางไปช่วยต้าหวังกัน อย่าพักนานไปได้แล้วเสี่ยวจง”ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เสี่ยวจงอมยิ้มก่อนจะลุกตาม ก้าวเดินพร้อมกัน ทันทีมุ่งหน้ายังวังหลวง 

ถ้ำนอกเขตวังหลวง 

“อาเล็กท่านจะจัดการอย่างไรต่อไป” 

“ข้าตอนนี้เป็นห่วงทั้งฝ่าบาทและหลินฮวา แปลกใจว่าในวังหลวงปกติเป็นหูซื่อเย่ที่คอยสั่งการองครักษ์แต่ ข้าบุกไปชิงตัวไท่จือกับแม่ทัพต้วนกลับไม่เห็นแม้เงาของหูซื่อเย่ จึงคิดว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่หากข้าคิดไว้ไม่ผิดเขาคงออกตามหาข้ายังหมู่บ้านกลางหุบเขาเพราะใครๆ ก็รู้ว่าที่นั่นล้วนเป็นคนของข้าและตอนนี้หลินฮวากับเสี่ยวจงอยู่ที่นั่น” 

“หลินฮวาเช่นนั้นเราเร่งเดินทางไปที่นั่นกัน ข้าเป็นห่วงหลินฮวาเหมือนกัน ไท่จือลุกพรวดพราดจากท่านอน ต้วนเจี้ยนหลินถอนหายใจยาว” 

ความคิดเห็น