ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.8k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2559 22:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

 

 

# 

 

 

Part น้ำ

 

            ตอนนี้ผมกำลังอยู่ที่ไหน มันเหมือนเป็นป่า มันควรจะสดชื่นและแจ่มใสสิ ทำไมถึงได้มืดมนขนาดนี้ มองไปรอบๆก็ไม่มีเสียงของสัตว์ป่าหรือแมลงเลยแม้แต่น้อย

 

            ฟู่ ~ ~ ~ ~

 

            เอ๊ะ เสียงอะไรกันนะมันค่อยๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เรื่อยๆ ผมค่อยๆหันไปมองตามต้นทางของเสียง เฮือกกก!!!!

 

            สิ่งที่ผมเห็นคืองูสีขาวและสีเงินขนาดใหญ่ มันแทบจะใหญ่กว่าต้นไม้ทั้งหมดของป่าเสียด้วยซ้ำ งูสองตัวนั้นเลื้อยมาหยุดอยู่ตรงหน้าของผม ความกลัวต่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้ผมขาอ่อนแรง ล้มลงไปทั้งยืนเสียอย่างนั้น

 

            “อะ อย่า อย่าทำอะไรผมเลย”

 

            ผมร้องขอพลางยกมือไหว้ไหว้อย่างหวาดกลัวเต็มที งูสองตัวนั้นไม่ฟังผมเลย ทั้งสองค่อยๆเลื่อนหางมาทางผม ผมพยายามจะวิ่งหนีแต่ ณ ตอนนั้นขามันไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลยสักนิด

 

            “อย่า อ้ะ”งูทั้งสองใช้หางรัดผมขึ้นมาจนตอนนี้ขาของผมมันไม่ติดพื้นเสียแล้ว

 

            หายใจไม่ออก นี่คือสิ่งที่ผมรู้สึก ผมพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากการัดกุมของงูยักษ์ทั้งสอง แต่เหมือนกับว่ายิ่งดิ้นเท่าไหร่มันก็ยิ่งรัดผมแน่นขึ้นเท่านั้น ผมจะต้องตายอยู่ที่นี่จริงๆใช่ไหม ตอนนี้ผมแทบจะหมดลมหายใจ เรี่ยวแรงแทบไม่เหลือ สติผมค่อยๆเลือนราง และกำลังจะสลบไป

 

 

 

            เฮือกกกกกกก ผมค่อยๆปรับสายตาให้ชัดเจน สิ่งที่ผมเห็นคือห้อง ใช่ เมื่อกี้ผมฝันไปผมกำลังจะลุกขึ้น แต่แรงกอดรัดที่แรงขึ้นทำให้ผมต้องหันไปมอง

 

            “พี่สายฟ้า พี่วายุ”ผมพึมพำออกมาเบาๆ พี่ทั้งสองนอนกอดผมอยู่แน่นมาก นี่คงเป็นสาเหตุของความฝันสินะ แล้วผมมานอนอยู่ที่นี่ได้ไง ค่อยๆนึกย้อนกลับไป

 

            ฉ่า ความรู้สึกร้อนวูบวาบที่หน้าเกิดขึ้นอย่างรุนแรง นี่เมื่อคืนผมทำอะไรลงไป ผมยอมให้พวกพี่ๆเอ่อ......... นั้นแหละ

 

          พยายามเอามือของพี่ทั้งสองคนออกช้าๆ แต่เหมือนจะไม่ได้ผลเมื่อผมยิ่งดิ้นออกเท่าไหร่ อ้อมกอดของทั้งสองก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ที่สำคัญตอนนี้พวกเราทั้งสามอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าเสียด้วย ทำให้ผิวเสียดสีสัมผัสกันจนผมรู้สึกถึงอะไรแข็งๆที่ทิ่มลงมาที่สะโพกของผม

 

            “อย่าดิ้นสิครับขอนอนต่ออีกนิดนะ” เสียงคนที่อยู่ข้างกาย ทำให้ผมรู้ว่าเขาตื่นแล้ว แต่ดื้อไม่ยอมปล่อย

 

            “อะ เอ่อ ปะ ปล่อยเถอะครับ นี่สายมากแล้วนะ”ผมบอกไปด้วยเสียงตะกุกตะกัก ผมต้องไปทำมื้อเช้าให้ทั้งสามคนทำงาน เอ๊ะแต่นี่วันเสาร์นี่หน่า พี่สายฟ้ากับพี่วายุจะไปทำงานกันรึเปล่านะ

 

            “เอ่อ วันนี้ พี่จะไปทำงานไหมครับ”แต่พวกเขาเป็นผู้บริหารนี่หน่า จะมีวันหยุดไหม

 

            “วันหยุดน่ะ”พี่วายุพูดออกมาแล้วก็นอนกอดผมเหมือนเดิม แถมยังมีขาของเขามาก่ายผมด้วยผมพยายามดิ้น แต่พี่เขาก็ไม่ยอมปล่อยผมจึงต้องยอมอยู่เฉยๆเพราะเหนื่อยที่จะดิ้นแล้ว

 

            นอนไปสักพักแทบจะหลับลงอีกครั้ง แต่ได้ยินเสียงร้องไห้นอกห้องดังมาเสียก่อน ทำให้ผมตาสว่าง เสียงข้าวปั้นนี่หน่า สงสัยตื่นมาไม่เห็นผมถึงได้ร้องไห้จ้าอย่างนั้น

 

            “ปล่อยเถอะครับ ผมจะไปดูหลาน”ทั้งสองยอมผละออกแต่โดยดี แต่ก็มีเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอนิดหน่อย เอ๊ะผมลืมไปเลยตอนนี้ผมไม่ได้ใส่เสื้อผ้า

 

          ฉ่า~ ~ ~แสดงว่าผมกับพวกพี่ๆนอนกอดกันแบบเปลือยเปล่า -/////-

 

            “เอ่อ พะ พวกพี่หลับตาก่อน ดะ ได้ไหมครับ”ผมบอกพี่ๆด้วยความอาย

 

            “หึหึครับ”พี่สายฟ้าพูดบอกแต่ก็ไม่ยอมปิดตาลง จนผมต้องตีแขนไปคนละที ถึงจะยอมปิดตา

 

            ผมรีบลุกขึ้นไปหาเสื้อคลุมใส่แล้วเดินไปดูข้าวปั้น

 

            “ฮือออ น้าน้ามม น้าน้ามมม”เมื่อเห็นผมออกมาจากห้อง ข้าวปั้นที่นั่งร้องไห้อยู่ที่ประตูหน้าห้องของผมก็โผเข้ามากอดทันที ผมกอดปลอบข้าวปั้นด้วยความสงสารจับใจ เด็กคนนี้กลัวจะถูกเขาทิ้ง

 

            “น้าน้ำขอโทษครับ ข้าวปั้นไม่ร้องนะ น้าอยู่นี่”ผมบอกเด็กน้อยไป พยายามลูบหลังเพื่อให้ข้าวปั้นคลายสะอื้นลง ปลอบกันไปสักพักก็หยุดร้องแล้วบ่นว่าหิวผมเลยเข้าครัวไปทำอาหารเช้าให้

 

            ผมทำสปาเก็ตตี้ ให้ทั้งสามคนทานเป็นมื้อเช้า อาหารง่ายๆ และเน้นหมูสำหรับจานของข้าวปั้น พวกเราสี่คนทานอาหารกันไป คุยกันไปบ้างแต่ส่วนใหญ่ก็มีแค่เสียงถกเถียงกันระหว่างสองหนุ่มแก่กับหนึ่งหนุ่มน้อย

 

            ทานมื้อเช้ากันเสร็จไม่มีอะไรทำผมก็เลยทำสะอาดห้องเป็นปกติ ส่งผ้าซัก เก็บกวาดห้องตัวเอง ห้องครัว ห้องรับแขก และห้องของพี่ๆทั้งสอง กว่าจะเสร็จก็เที่ยงแล้ว ตัดสินสินใจสั่งอาหารจากทางโรงแรมขึ้นมาทาน จากนั้นก็นอนดูหนังกันต่อ

 

            คิดถึงคุณแม่จัง ป่านนี้ไม่มีผมอยู่ด้วยจะทำอะไรอยู่นะ ผมเดินไปหยิบโทรศัพท์กะว่าจะโทรหาคุณแม่แต่ก็มีเบอร์โทรเข้าซะก่อน

 

            “สวัสดีครับ พี่บาส”

 

            'หวัดดีจ้า น้ำ พี่เสร็จงานแล้วนะกำลังขี่รถไปรับลูก ถึงเมื่อไหร่จะโทรบอก'

 

            “อ๋อครับ” ผมพูดคุยกับพี่บาสอีกนิดหน่อยก็เดินไปบอกข้าวปั้นที่นั่งทะเลาะกับพี่สายฟ้า พี่วายุอยู่บนโซฟา ผมก็ไม่คิดเหมือนกันนะว่าผู้ชายที่ดูมาดนิ่ง เป็นผู้ใหญ่จะมาทะเลากับเด็กแบบนี้

 

            “ข้าวปั้นครับ เดี๋ยวคุณพ่อจะมารับแล้วนะ”

 

            “จริงเหรอฮะน้าน้ามมม ปั้นคิดถุงคุณพ่อจังเยย”

 

            “ครับ เราไปเก็บเสื้อผ้ากันดีกว่านะ”ผมบอกแล้วพาข้าวปั้นเข้าไปเก็บเสื้อผ้า ซึ่งมันก็มีแค่ไม่กี่ตัว และไม่ลืมยัดหมีเน่าใส่กระเป๋าให้ด้วย สักพักพี่บาสก็โทรมาบอกว่าอยู่หน้าคอนโดแล้ว

 

            “ไปครับ ข้าวปั้นคุณพ่อรออยู่แล้วนะ”ผมบอกข้าวปั้น แต่พี่สายฟ้ากับพี่วายุก็จะเดินไปส่งด้วย ผมก็เลยไม่ขัด เราสี่คนเดินลงมาจนถึงหน้าคอนโด

 

            “สวัสดีครับ พี่บาส”

 

            “หวัดดีจ้าน้ำ ไงตัวแสบ”

 

            “คุณพ่อฮะ ปั้นคิดถึงคุณพ่อจังเลย”เด็กน้อยพูดแล้วโผเข้ากอดพี่บาส

 

            “ฮึบ ตัวอ้วนขึ้นรึเปล่าเนี่ยเรา”

 

            “คิกคิก ก็น้าน้ามทำกับข้าวอย่อยนี่ฮะ”น้ำมองเด็กน้อยคุยกับคุณพ่อกันไปเรื่อยๆ โดยไม่ทันได้สังเกตสีหน้าของสายฟ้ากับวายุเลย

 

            “คุณพ่อครับ ปั้นอยากกินไอติมอ่า”

 

            “หึ งั้นพี่วานน้ำพาเจ้าแสบไปซื้อไอติมหน่อยสิ พี่มีเรื่องจะคุยกับคุณๆทั้งสองสักหน่อย”พี่บาสพูดกับผม เอ๊ะ เขาสามคนรู้จักกันตอนไหน ทำไมถึงมีเรื่องจะคุยกันด้วย

 

            “ครับพี่บาส”ผมรับปากพี่บาสอย่างงงๆแล้วก็จูงมือข้าวปั้นไปที่ร้านสะดวกซื้อ

 

            “ข้าวปั้นครับ พ่อบาสรู้จักกับลุงสายฟ้า ลุงวายุด้วยเหรอ”

 

            “ปั้นไม่รู้ฮะ ปั้นเพิ่งเคยเจอลุงสองคนนี้ฮะ แต่ไม่รู้ว่าพ่อบาสจะรู้จักรึเปล่า”

 

            “น้าน้าม ปั้นอยากกินไอติมพี่หมีแพนด้า”เด็กน้อยพูดพลางชี้ไปที่ไอติมในตู้

 

            “ครับๆกินพี่หมีเนอะ”ผมบอกแล้วหยิบไอติมให้เด็กน้อย

 

            เราเดินกับไปจ่ายเงินแล้วเดินกลับไปหาพี่ๆทั้งสาม ตลอดทางเด็กน้อยก็พูดจ้อไม่หยุดบอกว่าถ้าข้าวปั้นกลับบ้านแล้ว น้าน้ำจะต้องจะต้องไปเยี่ยมบ่อยๆ

 

            เราเดินกลับมาถึงจุดที่พี่ๆยืนกันอยู่ นี่มันอะไรกัน ผมสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่น่ากลัว แล้วนั่นที่ปากพี่บาส

 

            “พี่บาสครับ ปากไปโดนอะไรมาครับ”ผมถามพี่บาสอย่างสงสัย

 

            “อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ พี่ไม่เป็นไร”พี่บาสพูดแล้วหันมายิ้มให้ผมเป็นปกติ

 

            “พี่ต้องกลับแล้วละน้ำ ไปก่อนนะจ้ะ ”พี่บาสเดินเข้ามาลูบหัวผมแล้ว

 

ฟอดดดดดด

 

            เหหหหหหหห พี่บาสหอมแก้มผมอีกแล้ว ทำไมถึงทำแบบนี้กัน

 

            พี่บาสและข้าวปั้นเดินขึ้นรถและขับออกไปโดยไว ปล่อยให้ผมยืนงงอยู่ที่เดิม

 

 

            “น้ำ ขึ้นห้อง!!!!”  

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/141047/139199779-member.jpg

 

 

 

 

มาเสิร์ฟแล้วจ้าา 

ขอโทษที่หายไปนะ เค้าไม่สบายโดนผึ่งต่อย ไข้ขึ้นเลย

ปะทะพี่บาส Vs พี่สายฟ้าพี่วายุ

พวกเขาจะคุยอะไรกันนะ

มีคำผิดเม้นบอกด้วยคะ

ดี ไม่ดี ชอบ ไม่ชอบ เม้นติชมกันได้นะคะ

เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยเน้ออออออออออ

สุดท้ายฝากติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วย

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gif

 

 

ความคิดเห็น