ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ปรึกษา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ต.ค. 2563 18:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปรึกษา
แบบอักษร

 

“ อื้ออ จูบข้าสิ่” หงอี้นั่วเอ่ยเชิญชวนเช่นนี้มีหรือที่ชินอ๋องจะปฏิเสธ ต่างฝ่ายต่างจูบแลกเรียวลิ้นกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร รู้ตัวอีกที ทั้งคู่ก็ร่างกายเปลือยเปล่า แถมแท่งหยกของชินอ๋องยังแข็งพร้อมใช้งาน

“ อึก อื้มมม อย่าได้ทำรอย” ฮองเฮาเอ่ยเตือนเมื่ออีกฝ่ายพรมจูบไปทั่วซอกคอขาวของตน พร้อมกับมือที่บีบเค้นปทุมถัน จนเสียวซ่านไปทั้งตัว

“ ฝ่าบาทเคยปรนนิบัติท่านเช่นนี้หรือยัง” ชินอ๋องเอ่ยถามก่อนจะค่อยๆจูบไล่ลงไปถึงกลีบดอกไม้ที่มีน้ำใสๆออกมา พร้อมส่งเรียวลิ้นเลียมันเบาๆดูน่าเอร็ดอร่อยอย่างไม่รังเกียจ

“ อาาา มะ ไม่เคย อื้ออ ข้าเสียวว” ฮองเฮาร่างกายบิดเร่าด้วยความเสียวที่อีกฝ่ายมอบให้ แม้สามวันที่ผ่านมาจะร่วมรักกันบ่อย แต่ไม่เคยโดนอีกฝ่ายกระทำแบบนี้มาก่อน ทำเอาหงอี้นั่วเสียวจนแทบจะทนไม่ไหว

แผล่บ แผล่บ แผล่บ ชินอ๋องยังคงส่งเรียวลิ้นเข้าไปในกลีบดอกไม้งามตรงหน้า จนรับรู้ได้ถึงแรงบีบรัดด้านในแต่ไม่ยอมแพ้กับรัวลิ้นอย่างเร็วจนร่างบางสั่นเทิ้ม จนเสร็จสม

“ น้ำรักของฮองเฮาช่างหวานล้ำยิ่งนัก” ชินอ๋องกล่าวก่อนจะนำแท่งหยกจ่อที่ปากทางแล้วค่อยๆกดตัวเข้าไป จนหงอี้นั่วร้องดังลั่นตำหนัก ดีที่ชินอ๋องใช้วิชาป้องกันเสียง หาไม่คงมีคนรู้ว่ามารดาของแผ่นดินกำลังเล่นชู้ลับหลังฝ่าบาทเป็นแน่

“ ซี้ดดดดดด อย่าเกร็งนัก ข้าเข้าไปไม่สุด อาาาา” หงอี้นั่วที่ถูกปรนเปรอจนเสร็จสมไปรอบนึงกลับรู้สึกเสียวซ่านยิ่งกว่าเดิมเมื่อแท่งหยกดันเข้ามาในตัวเองอีกครั้ง

“ อ่ะ อ๊าาา เสียวอ๊าาา ค่อยๆขยับ อื้อ อื้มม อื้ม จุ้บ อ่าา” หงอี้นั่วผ่อนคลายทำให้ชินอ๋องดันกายเข้ามาได้ง่ายและเริ่มขยับช้าๆ จนอีกฝ่ายเสียวซ่านไปทั้งตัว ทั้งคู่ต่างแลกจูบกันไปมาพร้อมกับขยับสะโพกช้าๆ ประหนึ่งคนรักที่แสดงความรักต่อกัน เกิดเสียงหยาบโลนไปทั้งห้องนอน

เสี่ยวจูที่อยู่หน้าห้องได้ไล่นางกำนัลคนอื่นๆไปทำงานและยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องได้ยินเสียงของทั้งคู่ก็เกิดหน้าแดงออกมา เพราะนึกภาพตามนายของตนกับชินอ๋องกำลังปรนเปรอกันก็เกิดอาการเสียวช่องท้องขึ้นมานิดหน่อย

“ อ๊าาาา เสียวว อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ ของท่าน อื้อ ข้าต้องการอื้อออ อีกก อ๊าา”

“ อืม นั่วเอ๋อร์ ดียิ่ง อืมมม”

“ อ่ะ อ๊าา อ๊า อ๊าา แรงๆ อีก ข้าอื้อออยากได้แรงๆ”

“ นั่วเอ๋อร์ แบบนี้ เจ้าชอบรึไม่” ชินอ๋องถามเมื่อเปลี่ยนท่าทางมาเป็นเอาขาของร่างบางพาดที่บ่าของตนเอง

“ อื้ออ ข้าชอบมัน อ๊าาา อ๊ะ มากเลยเซียนหมิงง”

“ซี้ดด อย่าตอดรัดข้าแรงเพียงนั้นข้าจะเสร็จ”

“อ๊ะ อ๊ะ เสร็จ อื้อ ในตัวข้า ข้าต้องการน้ำของท่าน อ๊ะ อ๊ะ “

“ อ๋ะ อ๊าาา อ๊าา อ๊าาาา อ๊าาา อื้ออ ข้า อื้ออ จะเสร็จแล้ววว อื้มมม อ่าาา” ทั้งคู่เสร็จสมออกมา สภาพเตียงนอนยับยู่ยี่ แถมยังเปรอะเปรื้อนน้ำกามไปหมด ห้องก็มีแต่กลิ่นคาวสวาท หงอี้นั่วจึงเรียกเสี่ยวจูเข้ามาจุดธูปหอมไล่กลิ่น

เสี่ยวจูเข้ามาก็เห็นร่างกายของทั้งคู่เปลือยเปล่าแถมยังกอดรัดกันไม่ปล่อย จนหน้าแดงก่อนจะรีบไปจุดธูปหอมไล่กลิ่นโดยเร็วเพื่อที่จะออกจากห้องนี้ให้ไวที่สุด

“ เสี่ยวจู” ไม่ทันจะได้ออกไปหงอี้นั่วก็เรียกนางกำนัลคนสนิทเอาไว้

“ เพคะฮองเฮา”

“ หากเจ้าต้องการเพียงบอกข้าและชินอ๋อง ข้าจะหาผู้ที่ดีที่สุดให้เจ้าแน่นอน” หงอี้นั่วมีหรือจะไม่รู้ว่านางกำนัลของตนเองก็มีอารมณ์ขึ้นมา

“ ขอบพระทัยฮองเฮาและชินอ๋องเพคะ” เสี่ยวจูไม่ปฏิเสธ ทั้งยังตอบรับ จากนั้นก็เดินออกมายืนหน้าห้องดังเดิม

“ อืมม พอก่อนเซียนหมิง” หงอี้นั่วกบ่าวบอกกับชินอ๋องที่พรมจูบไปทั่วร่างของนางไม่หยุด

“ กลิ่นกายเจ้าช่างหอมยิ่งนัก ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว” ชินอ๋องพูดจบก็ขึ้นคร่อมร่างบางพร้อมทั้งจูบไปที่หน้าอกอันใหญ่โตของร่างบางจนทั่ว

“ อื้ออ ข้าอยากออกไปข้างนอก หากท่านไม่หยุดมันจะมืดค่ำเสียก่อน” หงอี้นั่วบอกความประสงค์ของตนเอง

“ อืมม ได้ จุ้บ ข้าจะพาเจ้าไป เพียงแต่ขออีกสักรอบก่อนเถอะ”

กว่าที่ทั้งคู่จะเสร็จกิจกามก็ผ่านมา 1 ชั่วยาม ก่อนที่ทั้งสองคนจะแต่งกายเยี่ยงสามัญชน ฮองเฮาหงอี้นั่วเองก็มีผ้าผืนบางปกปิดใบหน้าไว้ ก่อนชินอ๋องจะพาหงอี้นั่วและเสี่ยวจูออกจากวังหลวงเพื่อไปเดินชมเมืองรอบนอก

“ ด้านนอกนั้นหาได้สุขสบายข้าขอบอกท่านไว้ก่อน” ชินอ๋องบอกกับนางแบบนั้นแต่นางก็ไม่คิดว่า มันจะไม่สุขสบายแบบนี้

ภาพที่ชาวบ้านขายของ โจรที่มารีดไถชาวบ้าน เด็กเล็กซูบผอมจนเห็นถึงกระดูก และการฉุดคร่าหญิงสาวชาวบ้านกลางถนนไปเป็นนางบำเรอ สามารถเกิดขึ้นได้แถมยังไม่มีใครคัดค้านหรือเอ่ยช่วย ภาพนี้เกิดขึ้นตลอดทางตั้งแต่หงอี้นั่วออกมาจากวัง จนเสี่ยวจูทนไม่ไหว เป็นลมไปให้องครักษ์อุ้มแทน หงอี้นั่วเองก็แข้งขาอ่อนแรงจนชินอ๋องต้องประคองไว้ตลาดทางจนถึงเหลาอาหาร

“ ขอห้องส่วนตัวที่ดีที่สุด”

“ ขอรับนายท่าน เชิญทางนี้เลยขอรับ” ชินอ๋องบอกกับเสี่ยวเอ้อร์ก่อนจะเดินตามไปที่ห้องๆนึงที่มีความเป็นส่วนตัว เขาจึงให้หงอี้นั่วนั่งลง ก่อนจะสั่งอาหารและชาที่ดีที่สุดของร้านมา เสี่ยวจูเองก็ได้สติแล้ว ก็รู้สึกเขินอายที่ถูกบุรุษที่ไม่รู้จักมาอุ้มไว้ จึงรีบขอโทษขอโพยอีกฝ่ายอย่างเร็ว

“ เป็นเช่นไร ข้างนอกที่เจ้าอยากมา” ชินอ๋องเอ่ยถามขณะรออาหาร

“ มิคิดว่าจะเป็นเช่นนี้ ข้าคิดว่าชาวบ้านจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้”

“ กษัตริย์มักมากในกาม ขุนนางชั่วโกงกินภาษีประชาชน มีหรือชาวบ้านจะมีชีวิตที่ดี” ชินอ๋องบอก

“ ท่านต้องการบัลลังก์หรือไม่เล่า”

“ ข้าเก่งแต่บู๊ มิเป็นเรื่องการปกครองหรอก อ้อ และข้าก็เก่งในการปรนเปรอเจ้าอย่างไร” ชินอ๋องเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเรียบเชยเหมือนว่าอยู่กันเพียง 2 คน จนเสี่ยวจูและองครักษ์ที่ติดตามมาได้แต่เสหน้าไปทางอื่น

“ แล้วท่านมีผู้ใดจะแนะนำข้ารึไม่เล่า” หงอี้นั่วถามต่อ

“ อืมมม รุ่ยอ๋องก็นับว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวนัก เพราะเก่งกาจ และปราชญ์เปลื่องในทุกด้าน แต่หากท่านจะก่อกบฎเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่ดีนัก” ชินอ๋องบอกก่อนจะคิดภาพร่างบางไปปรนเปรอรุ่ยอ๋องด้วยแล้วนั้น พลันเกิดหึงหวงขึ้นมา

“ คิกกก~ ท่านคิดสิ่งใด มีหรือข้าจะเดามิออก ข้าจะเป็นผู้ว่าราชการต่อไปเอง ท่านดูเถิด หากเขาอยากถูกบำเรอนัก นางสนมมีให้เลือกสรร ไม่จบไม่สิ้น” หงอี้นั่วว่าพลางคิดถึงรุ่ยอ๋องบุรุษที่อุ้มนางในวันนั้น ช่างเป็นตัวเลือกที่ดี

อาาา นางคืดถึงตอนเข้าไปพูดคุยกับรุ่ยอ๋องไม่ไหวแล้วสิ่

ความคิดเห็น