ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๖ โนอาห์ ๒

ชื่อตอน : บทที่ ๑๖ โนอาห์ ๒

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 207

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2563 20:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๖ โนอาห์ ๒
แบบอักษร

โนอาห์ยกสองมือขึ้นเหนือหัว รอยยิ้มบนใบหน้ากระตุกสองครั้งและแถมการถอนหายใจให้อีกหนึ่งที

 

 

 

นัยน์ตาอันลึกล้ำดั่งมหาสมุทรสะท้อนปืนสีดำสนิทนับร้อยกระบอกที่จ่อมาทางศีรษะเสียง 'เเกร๊ก' ดังขึ้นรอบตัวบ่งบอกว่าลูกปืนพร้อมที่จะพุ่งออกมาได้ทุกเมื่อ

 

 

 

อาวุธสงครามขนาดเล็กกระทบกับแผ่นหลังของโนอาห์สองครั้งเป็นสัญญาณว่าให้เดินไป 

 

 

 

เป็นพวกที่ทำงานคุ้มค่าจ้างจนน่ารำคาญ..

 

 

 

"อ่า นายนี่เองที่เป็นผู้บุกรุก" ฝ่ายตรงข้ามที่นั่งอยู่ในห้องด้านในมองมาที่เขาด้วยน้ำเสียงเเปลกใจที่ฟังยังไงก็น่าหมั่นไส้พร้อมรอยยิ้ม

 

 

 

เสียงประตูด้านหลังปิดอย่างแผ่วเบา คนอื่นๆหายไปหมดภายในพริบตา จนทำให้เหลือเพียงแค่โนอาห์และหมอนี่ 'โลแกน' 

 

 

 

"จัดการคนของฉันไปเยอะเลยนี่ ทำตัวไม่น่ารักเลยนะ" ถึงจะเป็นประโยคติ แต่รอยยิ้มก็ยังไม่จางหาย โลแกนวางกระดาษในมือที่ดูยังไงก็คงเป็นรายงานที่เกี่ยวกับเขาลง 

 

 

 

"ป้องกันตัวต่างหาก และฝั่งที่เริ่มก่อนมันฝั่งนายนะ" โนอาห์นั่งเท้าคาง มองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ยังคงยิ้มไม่หุบ 

 

 

 

ถ้าไม่ติดว่าหมอนี่มีอำนาจมากพอที่จะงัดข้อกับชไนเซลเขาคงไปหาคนอื่นแล้ว..

 

 

 

"ดูเหมือนว่าเจ้าหมอเถื่อนนั่นจะให้ยานายมากเกินไปนะ" โลแกนโน้มตัวลงมาจนจมูกติดกับซอกคอตรงหน้าถึงจะหยุดขยับ 'หมอเถื่อน' ที่ว่าก็คงจะหนีไม่พ้นชไนเซล 

 

 

 

โนอาห์นิ้วกระตุกด้วยความตกใจ ทำไมตัวเขาถึงปล่อยให้อัลฟ่าเข้ามาใกล้ได้ง่ายๆแบบนี้กัน? 

 

 

 

โนอาห์ถีบหน้าท้องของอีกฝ่ายจนถอยหลังไป "อย่าเข้ามาใกล้ฉัน" โนอาห์ติดกระดุมเสื้อที่ถูกปลด สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างตรงหน้า

 

 

 

ประมาทไม่ได้เด็ดขาด

 

 

 

"หมายความว่ายังไงที่บอกว่าให้ยามากไป" ถึงโลแกนจะรู้ว่าชไนเซลใช้ยาเร่งฮีทกับเขา แต่ก็ไม่น่าที่จะรู้นี่ว่าใช้ยาไปขนาดไหน ให้ตายเถอะ เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่เขาไม่อยากให้ใครรู้

 

 

 

"ดูจากการป้องกันที่ลดลงขนาดนี้ ยานั่นคงจะแรงจริงๆ" โลแกนนั่งที่พื้นโดยวางแขนทั้งสองข้างลงบนหน้าตักเขา ใบหน้าหล่อเหลาซบลงบนแขนตัวเอง แต่สายตาคมกริบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเก่ายังคงส่งมาหาโนอาห์

 

 

 

"เข้าเรื่องซักที" โนอาห์เร่งด้วยความอยากรู้ "อืม นายเล่นปล่อยฟีโรโมนออกมาตลอดเวลลาแบบนี้แถมยังไม่ได้ฮีท คำตอบมันก็มีไม่มาก โชคดีของนายที่กลุ่มเมื่อกี้เป็นเบต้า ถ้าเป็นอัลฟ่าคนอื่นคงจะข่มขืนนายไปแล้ว" 

 

 

 

"จะข่มขืนฉันหน่ะยังเร็วไปสิบปี " โนอาห์เบนใบหน้าหลบสายตาของโลแกนโดยไม่รู้ตัว "ฉันก็เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วล่ะ" โลแกนสอดมือหนาเข้ามาหลังเอวโนอาห์ 

 

 

 

"ฉันค่าตัวแพงนะ" โนอาห์กระซิบพร้อมลงจากเก้าอี้ไปนั่งคล่อมบนตักอีกฝ่ายบนพื้นแทน "ไม่มีปัญหาหรอก" กางเกงของเขาหลุดออกจากร่างกายลงไปนอนอยู่ที่ปลายเท้า 

 

 

 

กระดุมเสื้อทุกเม็ดถูกปลดออกอีกครั้ง ใบหน้าของโลแกนซบลงที่ยอดอก ตามมาพร้อมกับเสียงน้ำลายกระทบผิว 

 

 

 

โนอาห์ไถ่ก้นบดลงกับแท่งแข็งที่ตื่นตัวช้าๆ ฝ่ามือหนาทั้งสองข้าง บีบคลึงไปตามความยาวของร่างกายและมาหยุดวนที่บั้นท้ายกลม 

 

 

 

"เจ็บไหม?" โลแกนเบิกตากว้างเพียงเล็กน้อยจนแทบจะไม่รู้ถ้าไม่สังเกต พร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง "พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมหมอนั่นถึงขังนายไว้" 

 

 

 

โนอาห์ค่อยๆดึงเข็มฉีดยาออกมาจากหลังคอโลแกนที่นอนซบไหล่เขา และเก็บมันไว้ในแขนเสื้อเหมือนเดิม โนอาห์พลักร่างที่หลับไหลของอีกฝ่ายลงไปไว้ข้างๆ 

 

 

 

"บอกแล้วไง..ถ้าจะข่มขืนฉันยังเร็วไปสิบปี" 

 

 

 

โนอาห์หยิบกระดาษออกมาจากกระเป๋า พร้อมกับประทับลายนิ้วมือของโลแกนลงไป โนอาห์ยกมือของตัวเองขึ้นมาทาบกับปลายจมูก "ถ้ากินยาจะหายไหมนะ"

 

 

 

 

 

....

 

ภายในห้องสีดำสนิท มีสายตาดุจพยัคฆ์ที่กำลังจดจ่อกับจอมอนิเตอร์นับสิบด้านหน้า "หาให้เจอ" น้ำเสียงราบเรียบออกมาจากปากของชไนเซล 

 

 

 

ทุกคนต่างรู้ดีว่าตอนนี้ดอนของพวกเขาโมโหแค่ไหน บรรยากาศที่แผ่ออกมารอบๆอึดอัดเคร่งเครียดจนหลายๆคนอยากฆ่าตัวตาย เว้นแต่ 'ซาเคีย' ที่ดูจะไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

"คงจะยากแล้วล่ะ ชไนเซล" ซาเคียพูดตามตรงทำให้คนในหน่วยหลายๆคนสดุ้งไปตามๆกัน "เขาเล่นทิ้งไวรัสตัวใหญ่ไว้แบบนี้อย่างเก่งก็ครึ่งชั่วโมง" ซาเคียยักไหล่

 

 

 

"แต่กว่าจะแก้เสร็จเขาก็คงหนีไปไกลแล้ว นกน้อยของนายทำขนาดนี้คงกะหนีไปแบบไม่กลับเลยล่ะ ยังไงก็เป็นความผิดนายสามพันเปอร์เซ็นต์เลยที่ขังเขาไว้ไม่ดีเองพูดง่ายๆว่า สมน้ำหน้า"

 

 

 

พูดตรงเกินไปแล้ว...ทุกคนในห้องต่างคิดสิ่งเดียวกัน ถ้าพวกเขาโดนลบชื่อออกไปจากโลกก็คงไม่ใช่เรื่องเเปลกอะไร ใครๆก็รู้ว่าชไนเซลหลงโนอาห์ขนาดไหน

 

 

 

 

 

"แต่ก็เขาน่าจะรู้ดีว่าไปไกลแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์ตราบใดที่ยังมีชีวิต เพราะฉะนั้นก็คงเลือกที่ๆนายเข้าถึงแทบไม่ได้ คนที่นายงัดข้อด้วยยากที่สุด" 

 

 

 

 

 

"แต่ฉันว่านายคงคิดออกแล้วล่ะ ว่าเขาไปที่ไหน ใช่ไหม?" ใบหน้านิ่งๆของซาเคียยกยิ้มขึ้นน้อยๆ เหมือนกับว่าเจอเรื่องที่น่าสนุก

 

 

 

 

 

"โลแกน" ชไนเซลพูดด้วยเสียงที่เย็นยะเยือก จนทุกคนๆยกเว้นซาเคียขนลุกไปตามกัน 

ความคิดเห็น