ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ.

ชื่อตอน : ปกปิด NC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2564 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปกปิด NC+
แบบอักษร

 

 

 

Namnum Part 

"เด็กอะไร นายฟังผิดเเล้ว" 

ฉันตอบโดยพยายามเก็บสีหน้าให้มากที่สุดเพราะไม่อยากให้คนตรงหน้ารู้เรื่องที่กำลังปิดบังเขาอยู่ 

"อย่ามาตอแหล กูไม่ได้โง่" 

"ก็บอกว่านายฟังผิดไง! กลับไปได้แล้ว" 

"มึงกล้าไล่กู?" 

คิ้วหนาเลิกขึ้นพร้อมสีหน้าที่เริ่มแสดงความไม่พอใจ พี่ยูกิดึงฉันไปหลบอยู่ข้างหลังเขาเพราะสถานการณ์และอารมณ์ของคนตรงหน้าเริ่มไม่ปลอยภัย 

"มึงจะทำอะไร" 

พี่ยูกิถามทั้งที่อีกคนยังทำหน้านิ่งเงียบแต่แฝงด้วยความน่ากลัวจนยากที่จะคาดเดาได้ ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มขึ้นเหมือนคิดอะไรออก อย่างผู้เหนือกว่า มือหนายกขึ้นบอกเป็นสัญญาณอะไรสักอย่างให้ชายชุดดำที่ยืนรอข้างนอกรับรู้ ก่อนที่พวกลูกน้องของเขาพากันวิ่งกรูเข้ามาในร้านนับสิบคน  

"จะมาดีๆหรือต้องให้กูใช้กำลัง?" 

สายตาคมมองผ่านพี่ยูกิมายังฉัน เสียงเย็นยะเยียบเปล่งออกมาหลังจากเงียบอยู่นาน ฉันจับชายเสื้อพี่ยูกิไว้แน่นเเละพี่เขารู้เหมือนกันว่าฉันกลัวแค่ไหน ชายตรงหน้าคงพยายามช่วยฉันอย่างเต็มที่ 

"หึ! สุดท้ายมึงก็หมาหมู่" 

"เก็บปากไว้หยอดข้าวต้มดีกว่าไหม" 

ไม่รอช้า เขาส่งซิกให้ลูกน้องเข้ามาจับพี่ยูกิแยกออกจากฉัน มือบางพยายามทุบตีชายชุดดำที่เข้ามาคุกคามแต่ก็ไร้ประโยชน์ 

"ปล่อยดิวะ! " 

"นายจะทำอะไร ปลอยนะ!" 

ร่างสูงตรงเข้ามาคว้าแขนฉันทันที เเรงบีบหนักๆทำให้เจ็บจนต้องเบ้หน้า ก่อนที่จะกระชากฉันให้เดินตามเขาออกจากร้าน แต่ยังไม่ทันพ้นจากประตู เขาก็หันไปสั่งลูกน้องของเขา 

"อ้อ! จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้ร้านอยู่ในสภาพเดิม รวมถึงมัน!" 

"ปล่อยน่านน้ำเดี๋ยวนี้ มึงจะพาเมียกูไปไหน!" 

"เมียมึงหรือเมียกู...เดี๋ยวก็รู้" 

ผลัก! ตุบ! เพล้ง! 

เสียงชกต่อย รวมถึงเสียงทำลายข้าวของในร้านดังตามหลังมา ฉันช่วยอะไรพี่ยูกิไม่ได้เลย แถมเขายังต้องมาเจ็บตัวเพราะฉันอีก 

"ไม่นะ! อย่าทำอะไรพี่ยูกินะ ฉันขอร้อง" 

"รักมันมากรึไง!" 

ปึง! 

ความอดทนของร่างสูงหมดลงจนปล่อยโทสะครอบงำ เขาเหวี่ยงฉันชนกับขอบประตูรถหรูที่จอดอยู่หน้าร้านอย่างแรง จนทรุดลงนั่งกับพื้น 

"โอ้ย!" 

"รักมันมากก็ดูความพินาศของมันให้เต็มตา!" 

"ฮึก! ฉันขอร้อง ฉันยอมไปกับนายก็ได้ แต่อย่าทำอะไรพี่ยูกิเลยนะ" 

ฉันอ้อนวอนเขาอีกครั้ง สายตาก็มองไปในร้านที่พวกลูกน้องเขากำลังพังร้านเละเทะไปหมด ไหนจะพี่ยูกิที่โดนรุมทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว 

"ขึ้นรถ!" 

"ฮึก! ฉันของร้องล่ะ อย่าทำอะไรพี่ยูกิเลยนะ" 

"กูบอกให้ขึ้นรถ! " 

"ไม่! นายต้องสั่งลูกน้องของนายให้หยุดก่อน" 

"กูไม่เผาร้านเ_ี้ยนี่ทิ้งก็ดีแค่ไหนแล้ว ขึ้นรถ!" 

"ไม่! ฉันบอกให้หยุดพวกนั้นไง" 

เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังนิ่งเฉย ฉันคงทนเห็นภาพโหดร้ายตรงหน้าต่อไปไม่ไหว เท้าเล็กรีบก้าวไปยังร้าน เพื่อหวังจะเข้าไปในร้านอีกครั้ง แต่เขาก็เร็วกว่า ขายาวก้าวตามมาไม่กี่ก้าวก็คว้าตัวฉันไว้ได้อย่างง่ายดาย สุดท้ายฉันก็โดนจับยัดเข้ามาในรถด้วยความไม่เต็มใจ 

"ถ้าไม่อยากให้มันตายก็อยู่เฉยๆ" 

เขายกโทรศัพท์ขึ้นพูดอะไรสักอย่าง ก่อนจะขับรถหรูออกมาจาตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ฉันไม่รู้ว่าเขาจะพาฉันไปไหนและไม่รูชะตากรรมของตัวเองด้วย แต่ที่ฉันกังวลที่สุดในตอนนี้คือเป็นห่วงพี่ยูกิมากกว่า เขาต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เพราะฉันแท้ๆ ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินหัวใจ บวกกับในรถก็เงียบจนน่าอึดอัด 

"นายทำแบบนี้ทำไม ฉันบอกแล้วไงว่า" 

"เธอเป็นของๆฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ" 

ยังพูดไม่ทันจบเขาก็พูดแทรกขึ้นมาทันที 

"ฉันไม่ใช่สิ่งของ และฉันก็ไม่ใช่ของๆนาย" 

"ต้องให้ทวนความจำไหมว่าเธอเป็นของฉันในท่าไหน?" 

เอี้ยด! 

"นายจอดรถทำไม" 

จู่ๆเขาก็หักพวงมาลัยรถจอดข้างทาง บรรยากาศในรถเริ่มมาคุอีกครั้ง เสียงลมหายใจของอีกคนบ่งบอกว่าเขาไม่พอใจมากแค่ไหนจากการสนทนาเมื่อครู่ มือหนาคว้าตัวฉันไปนั่งคร่อมตักเเกร่งไว้อย่างง่ายดาย 

ฉันพยายามดันตัวหนี เพราะอยู่ในท่าที่เสี่ยง...พอสมควร มือหนาล็อกเอวฉัวไว้แน่นก่อนที่มื่ออีกข้างจะทำการปลดกระดุมกางเกงยีนส์ที่ฉันใส่อยู่ออกแล้วล่นมันลงมาที่เข่า 

"ขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้" 

"บอกฉันสิว่าเธอเป็นของใคร" 

"อื้อ!" 

ริมฝีปากหนากระเเทกจูบมาทันที ใบหน้าหล่อซุกไซร้ขอขาวอย่างหื่นกระหายแล้ววกกลับมาตะบี้ตะบันจูบที่ปากอวบอิ่มอีกครั้ง ฉันพยายามดันตัวหนีแต่ก็แพ้เเรงเขาอยู่ดี เลยต้องปล่อยให้เขาทำอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะพอใจ 

"อื้อ แฮกๆ" 

"เธอเป็นของใคร" 

เขายอมหยุด ดวงตาคมจ้องหน้าฉันนิ่งเมื่อต้องการคำตอบ แต่ฉันจะพูดออกไปได้ยังไง ถ้าพุดก็เท่ากับว่าฉันเป็นแค่ของเล่นของเขา จะทำอะไรก็ได้และเมื่อเขาไม่ต้องการก็เขี่ยทิ้ง ฉันเป็นคนมีศักดิ์ครีเหมือนกันไหม 

"ฉัน...." 

อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าถ้าขัดใจเขา สิ่งที่ต้องเจอต่อจากนี้คงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ ที่ผ่านมามันก็หนักและเป็นบทเรียนพอสมควร สมองฉันทำการประมวณผลอยู่นานจนอีกฝ่ายทนไม่ไหว เมื่อเห็นว่าฉันเงียบนานเกินไป เขาจู่โจมจูบมาครั้งเเล้วครั้งเล่า มันหนักหน่วงและรุนเเรงจนฉันหายใจตามแทบไม่ทัน มือหนาจัดการถอดเสื้อฉันออกจนเหลือแค่บราตัวเดียว 

"ตอบช้า ต้องลงโทษ" 

"ไม่นะ อื้อ" 

มือหนาบีบเค้นสองเต้าอย่างเเรงจนแทบจะแหลกคามือหนา ก่อนจะจัดการให้บรานั้นหลุดออกไปอย่างง่ายดาย ริมฝีปากหนาดูดดุนปลายยอดอกของสองเต้าด้วยความกระหาย ฟันคมกัดจนฉันสะดุ้งตัวโหยง 

"อ้ะ เจ็บ!" 

"อืมม ตอบช้าเองช่วยไม่ได้" 

เขาเปล่งเสียงลอดผ่านไรฟัน กรามหนานูนขึ้นจนเด่นชัด เหมือนกับว่าเขาอดกลั้นเรื่องอย่างว่ามานาน 

"อย่า อ้ะ! ทำแบบนี้" 

"อืมมมม" 

ริมฝีปากหนายังให้ความสนใจอยู่กับสองเต้าอวบ แต่ก็ไม่ลืมส่งมือมาถอดกางเกงฉันออก 

"หยุดนะ! อื้อ นี่มันในรถ" 

"ใครสน อืม มันใหญ่ขึ้นรึป่าว" 

"พูดบ้าอะไร หยุดนะ" 

มือหนายังตงจับสะโพกผายยกขึ้นก่อนจะจัดการกับช่วงล่างของตัวเอง แล้วออกเเรงกดเอวฉันลงทำให้ส่วนนั้นชนเเละเสียดสีกันทั้งที่ฉันยังมีชั้นในตัวบางกั้นอยู่ ต่างจากของเขาที่ไม่เหลืออะไรปกปิดเลยสักนิด สถานการณ์ที่ถูกเขาเป็นคนควบคุมนี้มันเกินแรงต้านของฉันาก จนฉันต้องยอมทำตามที่เขาสั่ง 

"โอเคๆ ฉันยอมเเล้วก็ได้" 

"ว่ามาสิ" 

"ฉัน...เป็นของนาย" 

"แล้ว" 

"แล้วอะไร" 

"เป็นของฉันเเล้วยังไงต่อ" 

ความเงียบเข้าครอบงำ ฉันพูดในสิ่งที่เขาต้องการไปแล้วเขายังต้องการอะไรอีก ฉันมองเขาอย่างความไม่เข้าใจ จนสายตาคมเลื่อนลงต่ำไปหยุดที่ส่วนนั้นของเขาที่แข็งกร้าวขึ้นมา สายตาคมส่งสัญญาณว่าทำให้มันสงบซะ 

ฉันส่ายหน้าปฏิเสธทันที แต่มือหนาก็ยังเอาแต่ใจเกี่ยวชั้นในตัวบางเพียงตัวเดียวของฉันเบี่ยงข้าง แล้วกดสะโพกฉันลงจนส่วนนั้นของเขาเข้ามาในของสงวนฉันได้เพียงส่วนหัว 

"จูบฉัน ถ้าไม่อยากเจ็บ" 

"ฉันขอล่ะ อย่าทำในนี้ได้ไหม" 

"มีสิทธิ์เรียกร้องด้วยหรอ" 

"ฉะ..." 

"เลิกพูดแล้วก็รีบๆทำ" 

ฉันปลงกับความเผด็จการของเขา จะมีสักครั้งไหมที่เขาจะฟังสิ่งที่ฉันขอบ้าง เขามันพวกบ้าอำนาจ ฉันจำใจกดสะโพกลงจนแกนกายของเขาเข้ามาในตัวฉันจนมิดลำ 

"อื้อ จะ เจ็บ" 

"อึก ไหนบอกว่ามีผัวใหม่ ทำไมยังฟิตวะ" 

"อ้ะ อื้ออออ" 

เขาไม่ปล่อยให้ฉันได้ทันปรับตัวดี เอวหนาจัดการกระแทกแกนกายเข้ามาอย่างหนักหน่วง เล็บฉันจิกลงบนบ่าหนาที่เเน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ เพราะต้องกางส่งผ่านความเจ็บปวดให้เขาได้รับบ้าง จากจังหวะที่ช้าและหนักหน่วงเริ่มเปลี่ยนเป็นรัวเร็วและรุนแรง จนตัวฉันสั่นคลอน 

"อื้ออออ" 

"อ่าาา" 

ปึกๆๆ 

"ซี้ดดดด อ่าาาส์" 

"อื้ออ ไม่ไหวแล้ว" 

ไม่ไหวนี้คือ มันเจ็บจนทนเเทบทนไม่ไหว เอวหนาตะบี้ตะบันส่วนนั้นใส่ของสงวนจนฉันหอบหายใจหนัก มีเเต่เขาที่มีความสุขกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ แต่ฉันกลับเจ็บแทน ในหัวก็กังวลหนัก กลัวว่าความรุนแรงของเขาอาจอันตรายต่ออีกชีวิตหนึ่ง 

"เบาหน่อย ฉันเจ็บ" 

"อืม บอกเรื่องเด็กนั่นมา" 

"อึก! แฮกๆ นาย.... " 

เหมือนเขาอ่านความคิดฉันออก เเรงกระแทกส่วนล่างเริ่มเบาลงแต่ยังคงความหนักหน่วงไว้อยู่ 

"เด็กอะไร นายพูดเรื่องอะไร" 

"ต้องให้กระแทกแรงกว่านี้ใช่ไหมถึงจะบอก" 

"อะ อื้อ ไม่ " 

เอวสอบยังคงทำหน้าที่ต่อไปอย่างไม่ลดละ ริมฝีปากหนาก็ทำการดูดเลียยอดอกเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ฉัน ความรู้สึกเจ็บเมื่อครู่เริ่มเเปรเป็นความเสียวเข้ามาเเทน น้ำหล่อลื่นที่ไหลออกมาช่วยให้เขาสอดใส่ได้ง่ายขึ้น 

"อ้ะ อื้ออออ " 

"อืม อ่าา " 

"อื้อ จะไม่ไหวแล้ว" 

"พร้อมกัน" 

"อร้ายยย/อ่าาส์" 

เมื่อเขารู้ว่าฉันใกล้จะเสร้จ เอวหนากระทุ้งเข้าออกด้วยความเร็ว ก่อนจะกรแทกหนักๆ สองสามครั้ง พร้อมกับน้ำขาขุ่นพุ่งเข้ามาในตัวฉัน ความอุ่นวาบแทรกเข้ามา ไม่สามมารถกักเก็บไว้ได้หมดจนมันล้นทะลักออกมาตามโคนขาอ่อน 

"แฮกๆ พอแล้ว" 

"ถ้าไม่บอกเรื่องเด็ก ก็จะไม่หยุด" 

"อื้ออออ" 

เอวหนาเริ่มกระะแทกเขามาอีกครั้ง ทุกอย่างเกิดขึ้นวนเป็นลูบซ้ำๆ ตราบใดที่ฉันยังไมยอมบอกเรื่องที่เขาต้องการรู้หรือจนกว่าเขาจะพอใจ ฉันเริ่มทนกับการกระทำป่าเถื่องนี้ไม่ไหม จนสติค่อยๆเลือนลางจนไม่รับรู้อะไรอีกต่อไป  

 

 

.................................................................................................................. 

มาต่อแล้วค่า ขอโทาที่หายไปนานน้าาาา 

เฮียครามจะรู้ความจริงที่น่านน้ำปกปิดไว้หรือไม่ แล้วจะมีใครมาช่วยน่านน้ำออกจากปีศาจร้ายกาจอย่างคุณชายฟ้าครามได้อีกไหม  

ช่วยเม้นเป็นกำลังใจ และฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ 

ไรท์ขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว