email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทเรียนที่สิบ (ครึ่งหลัง) หวานอม...ขมกลืน!

ชื่อตอน : บทเรียนที่สิบ (ครึ่งหลัง) หวานอม...ขมกลืน!

คำค้น : #เพลงพราย #กลร้ายกลรัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 44k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2563 13:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทเรียนที่สิบ (ครึ่งหลัง) หวานอม...ขมกลืน!
แบบอักษร

บทเรียนที่สิบ (ครึ่งหลัง)  

หวานอม...ขมกลืน!  

[Music Yotin]  

 

 

 

แฮ่ก...แฮ่ก 

 

“พี่...” ฟืด ฟืด “พี่พายุผมวิ่งไม่ไหวแล้วเราหยุดพักกันก่อนได้ไหมครับ?” ทั้งผมทั้งพี่พายุมันถึงขั้นหอบเป็นหมาหลังจากได้พบเห็นเหตุการณ์อันน่าสยดสยองภายในห้องชมรมขนมตะวันตกและศิลปะการแต่งหน้าเค้ก ทั้งหมดทั้งมวลที่ผมต้องซวยขนาดนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่นพี่มันคนเดียว ไอ้พี่พายุตัวต้นเหตุของความวิบัติทั้งปวงหยุดวิ่งอย่างอ่อนล้า หอบหายใจหนักเข้าออกถี่ยิบจะหน้าอกยุบเข้าออกอย่างเห็นได้ชัด 

 

“มึงจะรอให้ไอ้หินมันเอาขี้มาให้กินรึไงเพลงอย่ามัวแต่โอ้เอ้รีบไปต่อได้แล้ว” สายตาของพี่พายุมันจ้องเขม็งมาที่ผมแบบเอาเรื่อง 

 

“เอาจริงช็อกโกแลตปลิดวิญญาณของไอ้หินมันเป็นของพี่นะไม่ใช่ของผมซะหน่อย!” อยากจะด่าพี่มันแม่งฉิบหายยังมีหน้ามาทำเป็นมองแบบไม่พอใจกูอีก 

 

“แต่กูเป็นพี่รหัสมึงนะเพลง...มีสุขร่วมเสพมีทุกข์ร่วมต้านสิวะ...คนอกตัญญูชาตินี่ไม่มีทางเจริญหรอกหัดสำนึกบุญคุณกูบ้างกูช่วยเหลือมึงมาเท่าไหร่แล้ว” โฮล่กกกกก ทีนี้มาลำเลิกบุญคุณไปอี๊กต้องเลวขนาดไหนวะถึงได้พาคนรอบตัวมาซวยฉิบหายกันหมดเนี่ย 

 

“พี่แม่ง...” ขยี้หัวตัวเองด้วยความแค้นขั้นสุดถึงอยากจะด่าพี่มันแต่ก็ทำไม่ลงอะเพราะตอนนี้จะว่าไปผมกับพี่มันเนี่ยแทบจะเรียกว่าเกี่ยวดองจนจะเป็นญาติกันอยู่แล้ว 

 

ท่องพุธโธในใจอย่าให้มีวันไหนกูต้องระเบิดนะครับ... 

 

“จะบ่นอะไรก็คิดให้ดี ๆ นะไอ้เพลงหรือมึงอยากจะแดกเฟอเรโร่ขากบของพรายมันอีกคน” 

 

เฮือก! 

 

บอกตามตรงผมเนี่ยลืมเรื่องช็อกโกแลตของพี่พรายไปแล้ว ทั้งที่วันก่อนก็เล่นบัวลอยกันทั้งคืนแท้ ๆ ถามย้ำอยู่หลายครั้งว่าพี่มันโกรธผมเรื่องคืนนั้นรึเปล่าพี่พรายก็บอกแล้วว่าไม่โกรธนี่หว่าทำไมวันนี้ถึงคิดจะเอาของพรรค์นั้นมาให้ผมกินวะหรือว่า... 

 

จ้องมองไปที่หน้าของพี่พายุ...คิดดีไม่ได้เลยที่ทุกคนทำไปแบบนั้นเพราะไอ้พี่เชี้ยนี่ตัวเดียวสินะ! 

 

“แล้วพี่จะเอาไงต่อขืนปล่อยไว้แบบนี้ไม่ใช่แค่ผมกับพี่แล้วนะที่ซวยแม้แต่พวกพี่ยูจิและคนอื่นก็ต้องซวยตามไปด้วย” คนตรงหน้าผมมันขมวดคิ้วอยู่พักใหญ่พร้อมกับล้วงลงไปในกระเป๋าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรสักอย่างลงไปในนั้นเพียงไม่นานเสียงเตือนข้อความจากมือถือผมก็ดังขึ้นจนต้องหยิบขึ้นมาดูเช่นกัน 

 

Wayu Payu 

 

3 Mins 

 

เมย์เดย์ เมย์เดย์ สถานการณ์ฉุกเฉินระดับชาติวันแห่งความรักอาจเป็นวันหายนะก็ได้ในฐานะทีมผัวผู้แสนดีจงระมัดระวังช็อกโกแลตจากคนที่คุณรัก...อย่าได้ทานเข้าไปเด็ดขาดเพราะอาจเป็นพิษอันตรายถึงชีวิตได้ด้วยความห่วงใย...จากพายุ 

 

[คลิปที่พี่พายุมันยื่นถ่ายเอาไว้ตอนที่แอบมองอยู่หน้าชมรม ทั้งภาพและเสียงชัดเจนที่สุดในสามโลกจนใครก็ต้องเชื่อ] 

 

ปล. ตอนนี้พวกทีมเมียกำลังไล่ล่าพวกเราอย่างหนักในฐานะทีมผัวด้วยกันโปรดเห็นใจแล้วช่วยพวกเราด้วย อยู่กับ Music Yotin และ คนอื่น ๆ อีก 5 คน #U Cute 

 

69 likes 0 comments 

 

ได้แต่ขยี้ตาอ่านข้อความซ้ำ ๆ ทำแบบนี้มันเท่ากับ… 

 

“เฮ้ยพี่! แบบนี้มันเท่ากับประกาศเป็นศัตรูกับทีมเมียทั้งมหา’ลัยเลยนะแล้วอย่านี้พวกเราจะรอดออกไปได้ยังไงวะ” 

 

“มึงบ้ารึเปล่าเพลงต่อให้กูต้องหลอกคนทั้งโลกกูก็ยอม ไม่ว่ายังไงกูก็ไม่มีทางกินช็อกโกแลตอึหมาของไอ้หินแน่การทำลายความไว้ใจของคนที่เป็นแฟนกันนี่แหละถึงจะสร้างโอกาสให้พวกเราหนีรอดได้อย่างเต็มที่ ที่สำคัญยังเป็นการเตือนพวกยูจิและคนอื่น ๆ ที่กำลังคบกับไอ้พวกนั้นให้ระวังตัวไปอีกทางด้วย” 

 

...เหตุผลเหมือนจะดูดีแต่พี่มึงกำลังทำให้ผัวเมียทั้งมอต้องผิดใจกันนะโว้ย... 

 

ตึง...ตึง เสียงข้อความแจ้งเตือนว่ามีคนเริ่มเข้ามาอ่านและคอมเมนต์แล้วผมกับพี่มันต้องรีบยกขึ้นมาอ่านโดยทันที 

 

Uji science : …ทำไมกูต้องเกิดมาเป็นเพื่อนมึงด้วยวะพายุ! 

 

Wayu Payu : มันใช่เวลามาบ่นไหมยูจิ? หรือมึงจะรอรับของขวัญก็ตามใจ แดกชาตินี้อาจจะได้ไปครองคู่กันชาติหน้าไง 

 

...บิ้วเก่งไปอี๊กกกก

 

สุรสิงค์ : โคตรโหดอะพี่นี่มันคือการตั้งใจฆาตกรรมกันชัด ๆ สมัยนี่เมียมันไม่รักผัวกันแล้วเหรอ? #ทีมผัว 

 

 

ปกป้อง : กล้ามากที่เปิดเผยความลับของกู...มึงเตรียมตัวกินของกูอีกคนได้เลยแล้วไม่ต้องคิดหนีออกนอกมอนะเพราะพวกกูปิดทางหนีของพวกมึงได้หมดแล้ว #Wayu Payu 

 

…แง๊~~~~~~~ 

 

CandyGirl : สนับสนุนให้เมียเหนือกว่าผู้ในทุกกรณี #ทีมเมีย 

 

Pin naka : ขอประกาศสนับสนุนน้องหินอย่างเป็นทางการ ใครจับตัวพายุได้รับไปเลย Collection น้ำหอมกลิ่นใหม่ล่าสุดจากฝรั่งเศสและได้สิทธิ์นั่งแถวหน้าชมพายุกินช็อกโกแลตในวันนี้ #ทีมเมีย 

 

Playsave : เกิดเป็นผู้ชายทั้งแท่งอย่าไปกลัวกับเรื่องแค่นี้สิวะ เมียก็คือเมียจะอยู่เหนือผัวได้ไงจับให้ได้ก่อนแล้วค่อยก้มกราบทีเดียว! #ทีมผัว 

 

ยัง...ยังไม่หยุดไอ้เซฟ! มึงจะสืบทอดทายาทอสูรจากพี่พายุมันรุ่นต่อรุ่นแบบนี้ไม่ได้! 

 

คะน้าสองโลสิบ : ถ้าชอบเราก็อย่าหนีเลยนะ เราอุตส่าห์ทำให้ขนาดนี้ถ้าแค่นี้ยังไม่ยอมกินก็พิสูจน์ได้แล้วว่าเธอไม่ได้ชอบเราจริง #ทีมเมีย 

 

ก้อยแก้ว : เพชรมึงไม่ต้องหนีนะคะ กูกำลังไปหาอย่าให้ต้องใช้ความรุนแรงเลยเนอะ! #ทีมเมีย 

 

ปราบปราม : เรื่องนี้พี่จะไม่ยุ่งเพราะพี่เป็นคนรักเมีย #Pin naka 

 

เคน คนหล่อพ่อรวย : โชคดีจังงานนี้กูไม่เกี่ยว! ยอมรับในความเห็นต่างสายกลางคือทางของเรา 

 

KhaoMark : พี่ติดราชการต่างจังหวัดหลายวันไม่ต้องมาหานะ... 

 

Hint Kantika : กูอุตส่าห์ตั้งใจทำช็อกโกแลตเพื่อพี่แต่นี่คือสิ่งที่พี่มึงตอบแทนกูเหรอ? ได้เลยในเมื่อพี่มึงไม่ชอบไม้อ่อนก็รอรับไม้หน้าสามจากกูได้เลย...ใครที่คิดจะช่วยไอ้พี่พายุกูจะขึ้นบัญชีดำให้หมดเลยค่อยดู 

 

ชมรมวอลเลย์บอล : พร้อมช่วยเหลือสมาชิกทีมอย่างน้องหินเสมอ 

 

ผมรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ว่าจะไม่รอดงานนี้แน่นอนเพราะไอ้พี่พายุมันสร้างศัตรูไว้เกือบทั้งมหา’ลัยจนมีแต่คนหมั่นไส้ถ้วนหน้าดูจากยอดสนับสนุนก็รู้ว่าพ่ายแพ้ย่อยยับตั้งแต่ยังไม่เริ่มทางที่ดีผมควรจะตีตัวออกห่างจากพี่มันเสียตั้งแต่ตอนนี้เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีกว่าว่าแล้วก็ค่อย ๆ ย่องถอยหลังออกมาช้า ๆ ในขณะที่พี่มันกำลังตะลึงกับข้อความของไอ้หินจากนั้นก็กดเบอร์โทรออกแล้วคุยอะไรกับใครสักคนที่ปลายสายด้วยเสียงกระซิบ

 

กรอด...พี่พายุมันเงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วกัดฟันแน่นอย่างโกรธเกรี้ยว

 

“มึงจะไปไหน!” โฮล่กกกกน้ำตาจะไหลไอ้พี่ชั่วมันไม่คิดจะปล่อยผมไปแน่แล้วคราวนี้ “ในเมื่อไม่มีทางเลือกกูก็ต้องขอความช่วยเหลือจากพ่อสินะ ไปเร็วไอ้เพลงห้องทำงานพ่อกูไม่ไกลจากตรงนี้เราต้องรีบแล้ว” เรา? เป็นพี่มึงคนเดียวไม่ได้เหรอวะ!

 

“เฮ้ย! ทุกคนกูเจอพี่พายุแล้วรีบจับไปให้หินเร็ว” พี่มันถึงกับตาโตทันทีที่ได้ยินเสียงแปร่ง ๆ ของไอ้ดาวินเด็กลูกครึ่งที่เคยตามจีบหินมันอยู่นานและเพื่อนในคณะนิติศาสตร์ที่ต่างวิ่งกรูตรงมาทางพวกเรา

 

“ไอ้ดาวิน! ไอ้เด็กชั่วฝากไว้ก่อนเถอะมึง” ยังมีหน้าไปฝากเขาอีกแค่วิ่งหนีก็จะตายห่าอยู่แล้วขืนอยู่กับพี่มันผมต้องตายตกตามกันไปด้วยแน่ ถ้าสบโอกาสเหมาะ ๆ เมื่อไหร่นะผมจะขายพี่มันให้รู้แล้วรู้รอด

 

เอ๊ะ! จะว่าไปถ้าผมส่งตัวพี่พายุให้ถึงมือไอ้หินเองกับมือก็คงไม่ผิดเพราะมันคือเพื่อนสนิทคือน้องรักหึ ๆ ๆ

 

Survival งานนี้กูต้องรอด!

 

ปฏิบัติการนกสองหัวได้เริ่มขึ้นแล้วแค่พยายามส่งตัวคนชั่วไปบูชายัญได้ผมก็รอดพ้นจากบาปทั้งปวงแน่นอนต้องทำทุกอย่างให้แนบเนียนที่สุดเพื่อไม่ให้พี่มันจับได้เด็ดขาด

 

ปึก!

 

“โอ๊ย!” ข้าวของและกล่องช็อกโกแลตกระจายเกลื่อนเต็มพื้นชายหนุ่มที่หล่อที่สุดในมหา’ลัยร้องออกมา...พี่พลังเพื่อนสนิทพี่แมงป่องที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนซ้ายขวาหน้าหลังกลับหัวมองแล้วยังโคตรหล่อแบบไม่มีอะไรขวางกั้นเสียดายที่พี่มันจิตไม่ค่อยปกติวิ่งเล่นอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ได้ข่าวว่าไม่เคยโกรธใครเลยสักครั้ง จนได้ฉายาว่าเป็นนักบุญหน้าหยก

 

“อย่ามาขวางทางกูโว้ยไอ้พลัง!” นอกจากจะไปชนเขาแล้วยังไปว่าเขาอีก...ระดับของความเลวของพี่มึงกูให้เต็มร้อยไม่หักเลยครับ!

 

“เวรย่อยระงับด้วยการไม่จองเวร...กรรมใดใครก่อกรรมนั้นย่อมสนอง” ว่าจบพี่พลังมันก็หยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์โทรหาใครบางคน “แมงป่องเหรอ? กูเจอเพื่อนรักมึงแถวตึกอธิการบดีมารับตัวแล้วหัดรู้จักสั่งสอนเพื่อนมึงหน่อยนะ”

 

“เห็นไหม? กูบอกแล้วเวรกรรมตามทันมึงเสมอพายุ” นอกจากจะได้แต่ยืนมองพี่พายุมันอ้าปากค้างหน้ากระตุกยิก ๆ เหมือนกับองค์จะลงอยู่รอมร่อ

 

หมับ! พี่พายุมันคว้าคอเสื้อจ้องหน้าพี่พลังอย่างเอาเรื่อง

 

“มึงนี่มัน...” สายตาของพี่พลังก็ไม่ได้กลัวลูกเจ้าของมหา’ลัยเลยแม้แต่น้อยแล้วการเลิกคิ้วกวนประสาทนั่นอีกแต่ก่อนจะได้พูดอะไรต่อเสียงของยมทูตก็ดังมาจากด้านหลังไกล ๆ

 

“พี่มึงรอกูด้วย~~~~~กลับมารับความรักจากกูก่อน” เพียงแค่ได้ยิ่งเสียงไอ้หิน พี่พายุมันยิ่งกว่านักกีฬาโอลิมปิกโลกเสียอีกคว้ามือผมซอยตีนซะจนขาเกือบหลุด

 

...แม่งเอ๊ย! จะไปคนเดียวก็ไม่ได้ยังเสือกจะลากกูมาอีกจนรู้สึกว่าเรื่องนี้มันผิดปกติเข้าไปทุกทีแล้วนะไม่รู้ว่าผมคิดไปเองรึเปล่าแต่ยิ่งถูกลากไปลากมาแบบนี้มันผิดปกติเกินไป กว่าจะมาถึงหน้าห้องอธิการบดีก็เล่นเอาซะเหนื่อยหอบดีนะที่ห้องทำงานพ่อพี่พายุไม่ได้อยู่ชั้นบนอยู่ที่ชั้นหนึ่งนี่แหละ ไอ้พวกที่ตามมาล่าตัวพี่พายุถึงกับเบรกชะงักเมื่อเห็นพี่มันเปิดประตูเข้าห้องพ่อไป

 

“พ่อ! ช่วยผมด้วย” หนีไม่รอดก็มาอ้อนพ่อเด็กฉิบหาย!

 

“สวัสดีครับคุณลุง” ยกมือไหว้อธิการบดีเหมือนที่เคยทำมาตามปกติ เมื่อก่อนก็เกร็ง ๆ แต่เดี๋ยวนี้ชินแล้วครับแถมท่านยังให้เรียกคุณพ่อหรือคุณลุงอีก

 

“อ้าววายุ เพลงมีอะไรกันรึเปล่าวิ่งเข้ามากันหน้าตาตื่นเชียว” ท่านเงยหน้าจากเอกสารกองใหญ่ขึ้นมามองพวกเรา

 

“น้องมันจะฆ่าผมครับพ่อ!” นี่ก็เวอร์เกินจริงตอแหลเก่งจนเป็นสันดาน

 

“ใจเย็นพายุมีอะไรก็ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จาเรากับน้องน่ะไม่ใช่ใครอื่นกันแล้วนะ”

 

ก๊อก...ก๊อก

 

เฮือก! พี่มันถึงขั้นสะดุ้งตัวปรายตามองไปที่ประตูห้องที่กำลังแง้มออกช้า ๆ

 

แอ๊ดดดดด~~~

 

ไอเย็นมรณะแผ่ลอดมาตามช่องประตูที่กำลังแง้มเปิดขึ้นช้า ๆ ภาพของถาดสเตนเลสกับอึสามก้อนลอดผ่านเข้ามาพร้อมกับหัวของไอ้หินที่แสยะยิ้มมองตรงไปที่ไอ้พี่พายุ

 

“มันมาแล้วพ่อ...พ่อต้องช่วยผมนะ” หนีไม่รอดก็เอาพ่อเป็นโล่กำบังสินะ

 

“สวัสดีครับคุณพ่อ” หินมันก้าวเข้ามาวางถาดไว้บนโต๊ะแล้วยกมือไหว้อีกคน “ผมมารับพี่พายุไปทานของหวานของชมรมครับในฐานะหัวหน้าชมรมย่อมมีหน้าที่ชิมขนมของสมาชิกเพื่อปรับปรุงคุณภาพให้ดียิ่งขึ้น” พูดโคตรมีสาระจนแทบจะคล้อยตามแต่ที่ทำออกมานั่นไม่น่าจะเรียกว่าขนมแล้วและเป้าหมายที่แท้จริงของมึงก็ไม่ใช่แบบเน้~~~~~

 

“อืม เรื่องนี้พ่อก็เห็นด้วยนะวายุลูกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธความรับผิดชอบในฐานะประธานชมรมเข้าใจไหม” คุณลุงหันกลับมาตบลงบนไหล่ลูกชายตัวเอง “With great power comes with great responsibility” (อำนาจที่ยิ่งใหญ่มาพร้อมกับความรับผิดชอบอันใหญ่ยิ่ง)

 

“มาครับพี่พายุเดี๋ยวหินจะเป็นคนป้อนเองน้า...” อุนจิชิ้นไม่ใหญ่ไม่เล็กถูกหยิบยกขึ้นมาบนมือ “อ้ามมมม” หินมันส่งเสียงร้องจนกระทั่งผมและคุณลุงถึงกับต้องร้องออกมาแล้วอ้าปากตาม

 

ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่มีพลาดช็อตเด็ดแบบนี้แน่นอนหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปเก็บไว้ทุกเม็ดนาน ๆ ทีจะได้เห็นความฉิบหายของพี่มันโคตรสะใจอะ

 

“อ้อ...งั้นคนเป็นพ่อก็มีหน้าที่อันใหญ่ยิ่งเพื่อรับผิดชอบลูกสินะ”

 

หมับ! แค่เพียงพริบตาพี่พายุมันก็คว้ามือข้างที่ถือช็อกโกแลตของไอ้หินแล้วยัดเข้าปากพ่อตัวเองไปในทันที

 

“Holy shit!” เสียงตะโกนของผมกับไอ้หินร้องลั่นออกมาพร้อมกัน 

 

คุณลุงยืนตัวแข็งค้างราวกับรูปปั้นขอบปากก็มีช็อกโกแลตลาวาเหลวสีเหลืองนวลไหลย้อยยาวออกมาหยดเหมาะที่ปลายคางอยู่ ๆ ดวงตาดำของคุณลุงก็กลอกขึ้นด้านบนจนเหลือแต่ตาขาว

 

“พะ...พ่อ! หินมึงฆ่าพ่อกู!” หลักฐานคามือขนาดนี้ยังกล้าโทษไอ้หินอีกความชั่วของพี่มันเนี่ยไร้ลิมิตจริง ๆ ครับ

 

“น้ำ...น้ำรีบเอาน้ำมาให้คุณพ่อเร็วพี่มึง” ว่าจบพี่พายุมันก็รีบวิ่งเข้าไปเอาน้ำภายในห้องครัวขนาดเล็กที่มีประตูกั้นอยู่ติดกันอีกชั้นหนึ่งในทันที ส่วนผมกับหินก็ต้องประคองคุณลุงมานั่งที่โซฟาชายร่างท้วมอยู่ ๆ ก็กะพริบตาออกมาอีกครั้ง

 

“เอ๊ะ! นี่พ่อเป็นอะไรไปหิน เมื่อกี้เหมือนพ่อได้ไปคุยกับพระเจ้าด้วยล่ะ” ยังจะมาตลกอีก!

 

“ขะ...ขอน้ำพ่อหน่อยรสชาติล้ำลึกบาดคอที่สุดเท่าที่พ่อเคยกินมาเลย”

 

ก๊อก...ก๊อก

 

“พี่พายุน้ำได้รึยังครับ”

 

“...”

 

หินมันเดินไปเคาะเรียกอยู่นานแต่ก็ไร้เสียงตอบรับใดใดกลับมาจนเราทั้งสามคนต้องขมวดคิ้วมองหน้ากันเปิดประตูพรวดเข้าไปในครัวภายในห้องทำงานพ่อพี่พายุก็เจอแต่ความว่างเปล่าและกระจกห้องครัวที่ถูกเปิดคาไว้

 

เพียงแค่ไอ้หินมองเข้าไปภายในห้องครัวที่ว่างเปล่าไร้เงาหัวของคนรักมันถึงกับตัวสั่นกำมือแน่นหันขวับกลับมาที่โต๊ะแล้วคว้าถาดขนมวิ่งออกไปจากห้องในทันทีและกลายเป็นผมเองที่ต้องเอาน้ำมาให้คุณลุงที่ยังหอบหายใจอย่างรวยริน

 

Rrrrr…

 

เสียงมือถือดังขึ้นจนผมเองก็ต้องล้วงขึ้นมาดูภาพหน้าจอที่ปรากฏคือพี่พราย

 

“ฮัลโหลครับพี่พราย”

 

[เพลงมึงยังโอเคดีอยู่รึเปล่ารีบออกมาจากห้องพ่อไอ้พายุเดี๋ยวนี้!]

 

“ใจเย็นครับพี่พรายเกิดอะไรขึ้นเหรอ? ตอนนี้พี่พายุมันหนีไปไหนแล้วก็ไม่รู้ครับ”

 

[นี่มึงยังไม่รู้อีกรึไงเพลงพายุน่ะมันจับพวกมึงโยนให้ฝูงแร้งฝูงกากินแล้วนะ]

 

“ห่ะ!”

 

[รีบเข้าไปอ่านในเฟซบุ๊กเลยตอนนี้พายุมันขายพวกมึงหมดแล้วหาทางออกมาให้ได้ก่อนแล้วมาเจอกูที่หลังตึกเก่าท้ายมอเข้าใจไหม? กูมีของสำคัญจะให้มึง]

 

“ของสำคัญ? พะ...พี่พรายคงไม่ได้กะจะให้ผมกินเฟอเรโรขากบนั่นใช่ไหมครับ”

 

[มึงบ้ารึเปล่าเพลงใครจะเอาของพรรค์นั้นไปให้กินกันล่ะ กูก็แค่แกล้งทำไปอย่างนั้นแหละถ้าเข้าใจแล้วก็รีบออกมาซะ]

 

ตู๊ดดดดด

 

วางสายเสร็จก็ต้องเข้าไปดูเฟซบุ๊กตามที่พี่พรายบอกก่อน

 

Wayu Payu 

 

8 Mins 

 

พรายอยู่ที่ห้องอธิการบดีมารับตัวได้เลย เซฟหลบอยู่ที่คาเฟ่ใต้ตึกนิเทศศาสตร์ ยูจิแอบอยู่ที่ห้องพักรายวันของคณะการท่องเที่ยวและการโรงแรม เพชรมันนั่งหลีหญิงอยู่ใต้ตึกอักษร กราฟิกมันทำเป็นแกล้งหลับอยู่ลานกลาง ส่วนสองพี่น้องกอไก่มันแอบอยู่ที่หอพักในเพื่อนมันที่ตึกสิบสาม  

 

จับพวกมันให้ได้ก่อนแล้วกูจะยอมมอบตัว...อยู่กับ Music Yotin และ คนอื่น ๆ อีก 5 คน #U Cute  

 

958 likes 24 comments 

 

Uji science : มึงนี่มันเลวทะลุดีเอ็นเอเลยพายุ 

 

Playsave : ข้าน้อยขอคารวะศิษย์พี่...งูพิษที่เลวร้ายมีค่ามากกว่าเพื่อนเลวที่หักหลัง (สุภาษิตจีน) 

 

บ่าโบม! (หอกหัก) พี่มันรู้ตัวว่าจะโดนหักหลังเลยชิงหักหลังคนอื่นก่อนนี่เอง

 

“คุณลุงครับผมขออนุญาตออกทางหน้าต่างได้ไหมครับ?”

 

“อยากทำอะไรก็ทำเถอะเดี๋ยวลุงค่อยคิดบัญชีกับพวกเธอทีหลังเอง” หันซ้ายมองขวาเห็นทางปลอดโปร่งดีก็ต้องรีบโกยแนบออกมาอย่างเร็วรี่ยังไงตอนนี้ผมก็ต้องไปหาพี่พรายก่อนเอาจริงถ้ารู้แต่แรกว่าพี่มันไม่ได้คิดจะให้ผมกินน่ะ ผมไม่หนีให้เหนื่อยหรอก

 

ทั้งที่เมื่อวานพวกเราห้าคนผม พี่พายุ ไอ้เซฟ พี่ยูจิและพี่เคนก็ไปเซนทรัลเวิลด์กันมาตั้งใจจะไปเข้าคลาสทำช็อกโกแลตวันวาเลนไทน์ให้พวกพี่พรายมันนั่นแหละครับแต่พอไปถึงดันมีคนจองคิวเต็มหมดเลยจนต้องจำใจไปซื้อช็อกโกแลตยี่ห้อดังกลับมาแทนถึงปากไอ้พี่พายุกับเซฟจะพูดนั่นพูดนี่แต่ผมเชื่อว่ามันทั้งคู่รักไอ้หินกับพี่แมงป่องยิ่งกว่าอะไรดี

 

นอกจากจะสืบทอดนิสัยกันมาสิ่งที่เหมือนกันอีกอย่างคือทั้งสองคนมันรอคนที่ตัวเองรักมานานมากแล้วที่รู้ว่าพี่พายุรอไอ้หินมานานก็ไม่ใช่อะไรเพราะผมกับไอ้ดินดันไปแอบอ่านไดอารี่ทั้งสองเล่มของพี่พายุไปแล้วไงครับ

 

ตอนนี้หลายคนดูท่าจะมุ่งความสนใจไปกับเทศกาลแห่งความรักไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เจอแต่หนุ่มสาวส่งดอกไม้ให้กัน บางคนก็มีติดสติกเกอร์รูปหัวใจไว้ด้วยเคยคิดว่าพอเข้ามหา’ลัยแล้วจะไม่ได้เจอภาพแบบนี้แล้วซะอีก

 

เดินต่อมาอีกสักพักผมก็ต้องสะดุดเท้าหยุดเมื่อคนที่กำลังยืนอยู่ด้านหน้าผมคือไอ้กราฟกับคะน้า ในมือของมันก็มีดอกกุหลาบดอกโตผูกโบริบบิ้นสวยเชียวมันยื่นส่งให้สาวร่างสูงตรงหน้า อายม้วนบิดไปบิดมาจนน่ารำคาญว่าแล้วก็เดินเข้าไปแอบฟังหน่อยละกันและไม่ใช่ผมคนเดียวยังมีไอ้ตุ๊กตามาสคอตของคณะวิศวะค่อยยืนเป็นกำลังใจข้าง ๆ อีกคน

 

“คะน้าเป็นแฟนกันนะ” ไม่มีอินโทรมันพูดออกมาแบบตรงประเด็นชัดเจนทุกคำ เอาเถอะก็เข้าใจอะนะแอบมองมาตั้งครึ่งปีแล้วนี่หว่า

 

“ก็รอให้ขอมาตั้งนานแล้วเนี่ย” โอ๊ย ๆ การได้เสือกเรื่องความรักคนอื่นมันแช่มชื่นอย่างนี้นี่เอง

 

“แล้วช็อกโกแลตที่คะน้าทำน่ะเอามาสิ ถึงกราฟจะเกลียดผักคะน้าแต่ถ้าเป็นของที่คะน้าทำกราฟก็จะกินให้หมด” โหยอยากให้ไอ้พี่พายุมันดูเอาไว้เป็นตัวอย่างจังวุ้ยจะได้เลิกสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเสียที

 

“ทิ้งไปแล้วล่ะของแบบนั้นมันกินได้ที่ไหน อะไรที่กราฟไม่ชอบคะน้าก็ไม่ฝืนให้กินหรอกแค่รู้ว่ากราฟยังพยายามก็พอแล้ว” คะน้ามันล้วงลงไปในถุงผ้าที่สะพายอยู่แล้วหยิบกล่องช็อกโกแลตเล็ก ๆ ขึ้นมายื่นให้กล่องหนึ่ง

 

เดินต่อมาอีกสักพักจนถึงแถวหอในคราวนี้ก็เจอคนที่ไม่คาดฝันอีกคนจนผมต้องรีบกระโดดหลบเข้าหลังต้นไม้ใหญ่

 

...ไอ้พุฒ

 

มันหันซ้ายมองขวาแบบมีอาการชัดเจนมากงานนี้ผมต้องรู้ให้ได้ว่ามันทำช็อกโกแลตให้ใครและก็ไม่ได้มีผมคนเดียวที่เสือกไอ้มาสคอตคณะวิศวะมันก็กำลังแอบเสือกอยู่หลังต้นไม้ใหญ่อีกต้นหนึ่งเหมือนกัน

 

“หม่าม้า!” เสียงเด็กผู้หญิงสามขวบดังเจื้อยแจ้วขึ้นพร้อมกับวิ่งไปกอดที่ขาของไอ้พุฒมัน ไอ้เพื่อนสนิทผมก็ก้มลงไปอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นมากอดเอาไว้

 

“ปะป๋าไปไหนคะน้องกิ๊ฟ” เด็กมันชี้มือไปที่ด้านหลังและนั่นทำให้ผมต้องขยี้ตารัว ๆ

 

ไอ้เกื้อหนุน! หนุ่มเนิร์ดร่างสูงของภาคโยธามันเดินเข้ามาหอมแก้มเด็กแล้วก็หันไปหอมไอ้พุฒอีกทีนอกจากจะได้ผัวยังได้ลูกไปอีกในขณะที่กำลังค่อย ๆ ย่องออกมาก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น

 

“รอนานไหม? พุฒ เกื้อ” คราวนี้เป็นไอ้กลอนหนุ่มหล่อภาคเครื่องกลที่วิ่งเข้ามารับตัวเด็กไปอุ้มไว้ “ขอบใจนะเกื้อที่อยู่ดูน้องกิ๊ฟให้”

 

“เฮ้ยไม่เป็นไรยังไงกิ๊ฟก็หลานเรานะ พุฒกับเราก็ต้องผลัดกันมาดูน้องกิ๊ฟอยู่แล้วว่าแต่วันนี้จะพาน้องกลับไปฝากพ่อกับแม่จริงเหรอ?”

 

พี่น้อง! ไอ้เกื้อหนุนกับกลอนมันเป็นพี่น้องกันเหรอวะ

 

“อืมว่าจะพาน้องกิ๊ฟไปกินไอติมก่อนไปส่งน่ะ แล้วเราสามคนก็ไม่ค่อยมีเวลาได้อยู่กันพร้อมหน้าแบบนี้บ่อย ๆ ด้วย”

 

Polyamory! (ความสัมพันธ์แบบมีคนรักหลายคน) โอ้ววววว! เดี๋ยวนี้ความรักมันไม่ใช่เรื่องของคนสองคนแล้วสินะ ขนาดมองจากคนนอกแบบผมยังรู้เลยว่าพวกมันสามคนไม่ใช่แค่ปั๊บปี้เลิฟไม่งั้นไม่เสียเวลามาเลี้ยงลูกให้คนอื่นหรอกนี่แปลว่าไอ้พี่พายุมันรู้ตั้งแต่แรกแล้วเรื่องที่ไอ้กลอนแอบเอาลูกมาฝากไว้ที่หอเนี่ย

 

“งั้นเดี๋ยวม้าพาไปกินช็อกโกแลตดีไหมคะ?” เพื่อนกูพูดคะขาละมุนเวอร์

 

“อ้าว! พุฒไม่ได้ทำมาให้เรากับกลอนแล้วรึไง?” เกื้อหนุนมันยักคิ้วถามออกมา

 

“ของแบบนั้นมันกินได้ที่ไหนกันเล่าก็ทำเล่น ๆ ไปอย่างนั้นแหละโดนก้อยมันบังคับไงเลยต้องยอมถ้าอยากจะกินอะไรหวาน ๆ ก็บอกสิมีให้กินตลอดแหละ” ทำไมคนรอบตัวกูมันถึงได้ร่านเยี่ยงนี้วะ! แถมนี่มันยังเก็บทั้งพี่ทั้งน้องด้วยบ้านนี้โคตรไม่ธรรมดา

 

“อืมเดี๋ยวคืนนี้ขอชิมทั้งตัวเลยนะ” พวกมึงลืมรึเปล่าครับว่ามีเด็กอยู่ตรงนั้นด้วยน่ะ ติดเรตฉิบหายไปดีกว่า

 

...มันยังไงกันวะผมไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม? คือไอ้พวกทีมเมียเนี่ยมันไม่ได้ทำช็อกโกแลตแก้เผ็ดแฟนเลยสักคนนี่หว่าแล้วพวกมันทำไปให้ใครวะ…

 

เดินผ่านหน้าคาเฟ่ตึกนิเทศศาสตร์ก็เห็นไอ้เซฟกำลังถูกกลุ่มเด็กสาวรุมล้อมหน้าล้อมหลังอยู่สามสี่คนส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กมัธยมปลายโรงเรียนใกล้ ๆ นี่ล่ะไม่แปลกใจเลยสักนิดก็มันเป็นถึงเดือนมอนี่น่า แถมยังไม่เคยเป็นข่าวเปิดตัวว่ามีแฟนแล้วอย่างผมกับพี่พายุด้วย

 

เจอมันก็แวะเข้าไปทักหน่อยละกันเอื้อมมือกำลังจะผลักประตูไอ้มาสคอตตัวเดิมมันก็ชิงตัดหน้าผมเข้าไปนั่งในร้านก่อนแล้วยังจดกระดาษสั่งของไขว่ห้างกระดิกตีนถ้าให้เดามันน่าจะเป็นพวกสมาชิกกลุ่ม U Cute มั้งครับคงจะแอบตามสืบพวกบรรดาคนที่พี่พายุมันลงเอาไว้

 

“ว่าไงเซฟมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้วะ”

 

“มึงก็รู้ว่ากูมาทำไมยังจะถามทำไมวะเพลง” เซฟมันดันกล่องช็อกโกแลตที่ซื้อมาเมื่อวานให้ผมดู

 

“แล้วมึงไม่กลัวพี่มันเอาแมงป่องให้กินรึไง?”

 

“กินก็กินดิคนอย่างกูไม่หนีหรอก...เรื่องแย่กว่านี้กูก็เคยทำมาแล้วถ้ามันอยากจะเอาคืนกูบ้างก็ไม่เป็นไรยิ่งถ้าเป็นแมงป่องแล้วกูยิ่งอยากกิน” เอาดี ๆ อยากกินคนหรือขนมพูด!

 

“แล้วนี่มึงเห็นพี่พายุหรือพวกพี่ป้องบ้างไหม?”

 

“กูเจอแต่พี่ป้องนะเห็นพี่มันแอบนัดไปเจอกับพี่ยูจิที่ตึกบริการห้องพักของคณะการโรงแรมนั่นแหละ” อ้อที่แท้พวกนี้มันแอบนัดกันลับ ๆ เอาไว้หมดทุกคนแล้วนี่หว่าทำไมมีแค่ผมกับพี่พายุที่ไม่รู้เรื่องนี้วะไอ้เซฟมันหยิบมือถือขึ้นมาดูแล้วเงยหน้ามาคุยกับผมต่อ “เพลงกูไปก่อนนะแมงป่องมันส่งงานเสร็จแล้ว”

 

“เออ งั้นเอาไว้กลับไปเจอกันที่ห้องละกัน”

 

ไอ้เซฟมันหลิ่วตามองมาที่ผม “มึงคิดว่าวันนี้จะมีใครกลับหอด้วยเหรอวะ? มึงเองก็รีบไปหาพี่พรายได้แล้วกูเห็นพี่มันเดินไปพักใหญ่แล้วนะ”

 

ผมเดินออกมาตามทางเดินที่เชื่อมต่อระหว่างตึกไปยังอาคารเก่าท้ายมออันเป็นที่พำนักของตำนานผีพำเพยกับพวกชมรมบ้าบอไม่กี่ชมรม ตึกนี้ปกติชั้นล่างก็เป็นห้องโถงใหญ่เอาไว้ให้พวกชมรมนาฏศิลป์ฝั่งหญิงเอาไว้ซ้อมรำ ส่วนฝั่งชายไปใช้ที่อาคารวัฒนธรรมที่เป็นซุ้มไม้สักทองสองชั้นแทน

 

พี่พรายมันนอนรอผมพาดตัวยาวไปกับม้านั่งหลังตึกบนหน้าตัวเองก็มี textbook เล่มหนาปิดหน้าเอาไว้ผมก้าวเท้าเดินไปที่ม้านั่งแล้วช้อนหัวพี่พรายขึ้นมานอนไว้บนตัก

 

เราสองคนมักจะทำแบบนี้กันอยู่เป็นประจำในที่ลับตาคนเสมอ สลับกันนอนหนุนตักอ่านหนังสือบ้างฟังเพลงบ้างมีไม่มากหรอกนะครับที่เราจะคุยกันเวลาที่ได้อยู่กันแบบนี้มันเหมือนกับเราทั้งคู่ได้ตัดขาดจากโลกภายนอกผมหยิบหูฟังไร้สายขึ้นมาเสียบที่หูตัวเองข้างหนึ่งอีกข้างก็ใส่ให้พี่พราย กดเปิดเพลงรักที่ผมโหลดมาทั้งคืนอย่างเพลงคนในฝันของ Mr.Team ให้คนที่ยังนอนหนุนอยู่ฟัง

 

ผมไม่รู้หรอกว่าความรักของคนอื่นจะเป็นยังไงแต่ความรักของผมมันอยู่ตรงนี้ตรงหน้าผม นิ้วมือของพี่พรายลูบมาที่หลังมือผมอย่างแผ่วเบาเพียงแค่นี้ผมก็รู้ว่าเขาเองก็รักผมเช่นกันมืออีกข้างของพี่พรายก็ล้วงลงไปที่กระเป๋ากางเกงแล้วหยิบช็อกโกแลตบาร์ออกมา

 

“กูไม่เคยชอบกินช็อกโกแลตเลยเพลง ไม่ชอบทั้งความรู้สึกหวานและขมในเวลาเดียวกัน” พี่พรายเริ่มแกะห่อออกช้า ๆ แล้วหักเป็นชิ้นเล็ก ๆ “แต่มึงรู้ไหมว่ามึงน่ะเหมือนช็อกโกแลตพวกนี้เลยนะ” ตาคู่สวยมองเข้ามาที่ตาของผม

 

“ยังไงครับ?”

 

“เพราะมึงคือความหวานในชีวิตของกูไงเพลง”  

 

“งั้นพี่กินกับผมนะผมอยากแชร์ทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับพี่ ถ้าเวลาอยู่ด้วยกันแล้วพี่มีความสุขพี่ก็ต้องเก็บมันไว้ให้นานที่สุด หากช่วงเวลาที่มันทุกข์พี่ก็ต้องรีบลืมมันนะครับ” ขนมชิ้นเล็กถูกส่งมาที่ริมฝีปากผมจนต้องงับเอาไว้ 

 

“หึ...จะบอกว่าหวานให้อม...ขมให้กลืนสินะ” ได้แต่พยักหน้าแล้วก้มลงไปที่ปากของพี่พรายเพื่อลิ้มรสหวานของขนมชิ้นเดียวกัน 

 

 

 

[Part Hint Kantika]  

 

ไอ้พี่พายุมันหายไปไหนอีกแล้ววะ! ยืนมองขนมบนมือมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นสักหน่อยนี้หว่า ถึงรูปร่างจะไม่โสภาและรสชาติออกหวานจัดไปหน่อยก็เถอะอย่างน้อยก็อยากให้พี่มันพยายามเพื่อกูสักนิด ถ้าพี่มันไม่ไหวจริง ๆ ก็ไม่ได้คิดจะฝืนหรอกแต่การวิ่งหนีหลบหน้ากันในวันพิเศษแบบนี้มันก็อดน้อยใจไม่ได้อะ 

 

วนหาพี่มันตั้งแต่หน้ามอจนท้ายมอแล้วก็ยังไม่เจอยิ่งช่วงหลังเนี่ยแทบไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันเลยเพราะพี่มันต้องไปดูแลคุณยายตลอดส่วนผมก็ต้องไปเป็นเบ๊รับใช้ให้คุณหญิงแม่พี่มันโขกสับทุกเสาร์อาทิตย์ทั้งที่ผมเองก็พยายามให้แม่พี่พายุยอมรับขนาดนี้แต่ดูพี่มันทำสิ 

 

ในเมื่อถ้าพี่มันไม่อยากกินขนาดนี้ผมก็ต้องจำใจโยนทิ้งเดินไปที่ถังขยะแล้วมองช็อกโกแลตสองชิ้นในถาดอย่างอาลัยอาวรณ์ในขณะที่ยื่นมือออกไปจะเพื่อเทใครคนหนึ่งก็จับแขนผมไว้แน่น 

 

หมับ! 

 

ตุ๊กตามาสคอตของคณะวิศวะมันส่ายหัวออกมาเหมือนกับไม่อยากให้ผมทำแบบนั้นแล้วดึงตัวผมเข้ามากอดเอาไว้ท่ามกลางนักศึกษาที่มองมามากมายผมซุกหน้าไปที่ชุดอ่อนนุ่มนั้นวันนี้ทั้งวันมันอัดอั้นจนทนแทบไม่ไหวแล้วอยากให้คนที่กอดผมตรงนี้เป็นพี่พายุเหลือเกิน 

 

ผมผละตัวออกด้วยดวงตาแดงก่ำ ไอ้ตุ๊กตามันก็ชี้ไปที่ขนมแล้วชี้ไปที่ปากตัวมันเอง 

 

“ขอโทษนะผมให้ไม่ได้จริง ๆ มันเป็นของที่ทำขึ้นเพื่อคนสำคัญของผมเท่านั้น” คนตรงหน้าผมมันเอียงคอเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือมาลูบที่หัว 

 

“ถ้าสำคัญขนาดนั้นก็ต้องให้พี่ชิมก่อนสิหิน” เสียงพูดของพี่พายุมันดังออกมาจากหัวมาสคอตที่สวมอยู่พร้อมกับมือที่ยกหัวที่คลุมเอาไว้ออกใบหน้าของพี่มันแดงและมีแต่เม็ดเหงื่อเต็มไปหมดพอเห็นแบบนี้ผมก็ไม่อยากจะฝืนพี่มันกินอีกแล้วแค่ได้เห็นหน้าพี่พายุก็ทำให้ผมรู้ว่าสิ่งสำคัญของวันแห่งความรักมันไม่ใช่ดอกไม้ช่อโตหรือช็อกโกแลตอร่อย ๆ แต่มันคือการที่เราทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันต่างหาก 

 

“กูไม่อยากให้พี่กินแล้วน่ะ กูขอโทษนะที่บังคับให้พี่กินของที่ไม่ชอบ” 

 

“พี่ก็ขอโทษนะหินทั้งที่หินตั้งใจทำให้พี่แต่พี่กลับปฏิเสธไม่ยอมจะลองพยายามเลยแม้แต่น้อย เอาเป็นว่าขอลองนิดหน่อยละกัน...ป้อนพี่หน่อยสิครับ” 

“งั้นพี่มึงหลับตาก่อนสิ” พี่พายุมันหลับตาลงแล้วอ้าปากรอในขณะที่ผมกลับล้วงลงไปในกระเป๋าเพื่อหยิบช็อกโกแลตที่คะน้าแจกทุกคนใส่ปากพี่พายุแทนคนตรงหน้ามันก็ลืมตามองผมแบบงง ๆ 

 

“กูให้ช็อกโกแลตพี่แล้วงั้นวันนี้พี่ต้องพากูไปกินอะไรอร่อย ๆ นะ” 

 

“อืมไปสิอยากกินอะไรก็เหมาให้หมดเลย” ผมชอบที่พี่พายุไม่เคยแคร์สายตาใครเลยเวลาเดินจับมือกันแบบนี้ “ว่าแต่หินจะทิ้งสองชิ้นนั้นจริง ๆ เหรอ” ผมก้มมองขนมในมือด้วยความเสียดายนิด ๆ เหมือนกัน 

 

“อ้อ...กูรู้แล้วล่ะพี่ว่าจะเอาไปให้ใครดี” 

 

….. 

 

 

[Part Pancake]  

 

เวลาเห็นหนุ่มสาวมีความรู้สึกดี ๆ ให้กันผมก็อดยิ้มตามไม่ได้ในฐานะผู้ใหญ่ ในฐานะอธิการบดีที่เรียกได้ว่าเป็นพ่อของนักศึกษาทุกคนผมคงได้แต่คอยดูแลและให้ความรู้ข้อคิดในเรื่องของการป้องกันตัวเองเท่านั้น 

 

หลังจากที่ผมกลับผมจากสอนนักศึกษาที่ต่างพากันโดดเรียนจนเหลือไม่ถึงครึ่งห้องก็ต้องประหลาดใจกับบรรดาช็อกโกแลตมากมายที่วางกองสูงอยู่ในตู้เอกสารหน้าห้องทำงานอันที่จริงผมก็ได้ทุกปีอะนะแต่ปีนี้เด็ก ๆ ถึงก็ปั้นเป็นรูปแปลก ๆ ให้ผมด้วย 

 

...ช็อกโกแลตรูปแมงป่องอันนี้น่ากินจังแฮะ! ... 

ความคิดเห็น