ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เข้าโรงเรียนเกาหลีครั้งแรก!!

ชื่อตอน : เข้าโรงเรียนเกาหลีครั้งแรก!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 71

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2563 15:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เข้าโรงเรียนเกาหลีครั้งแรก!!
แบบอักษร

“เสี่ยวฟานไปโรงเรียนกันเถอะ” ปันๆฉุกกระชากลากถูฉันไปอีกครั้ง “ปัน...ปัน” ปันๆหันมามองฉันด้วยลอยยิ้มอันหน้ารัก “ฉันหิววววว!!!” ฉันตะโกนเสียงดังก่อนที่จะงับแขนปันๆเบาๆ “แล้วทำไมไม่บอกเดี๋ยวเราไปกินที่โรงเรียนก็ได้” ปันยัดฉันใส่ในรถแล้วรถก็แล่นฉิวไปที่โรงเรียน “ถึงแล้ววววว!!!” ปันๆยิ้มให้ฉันก่อนที่จะลงจากรถและฉันก็ลงตาม “ไปหาไรกินได้ยังอ่ะ” ฉันดึงแขนปัน “อือไปกันเถอะ”

ที่ร้านอาหารที่โรงเรียน

“ป้าคะเอามาม่าถ้วยนึงค่ะ” ฉันพูดพลางจ่ายตั้งและรับของ “อุ้ย...เสี่ยวเฟิงฉันขอตัวก่อนนะ” ปันเดินไปทางอื่น ...อ้าวเฮ้ย!! ฉากนี้นี่มันพระเอกนี้นาคิกๆ... “เสี่ยวฟาน” เสียงหล่อชิบหาย “หืออะไรหรอนายเป็นใครอ่ะ” ตอแหลต้องเนียนคุคุ คยองทำหน้าเสียเล็กน้อย “เธอจำฉันไม่ได้หรอ” คยองจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาที่เย็นชา “ไม่” ฉันตอบเสียงแข็ง“หึ...” คยองเปลี่ยนสีหน้าแล้วเดินจากไป “เก็ก....”ฉันพูดเบาๆ

ที่ห้องเรียน

“เสี่ยงฟาน” “อะไร” ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่ปันไจะชี้นิ้วไปที่คยองกับผู้หญิงคนหนึ่ง ...นางเอกที่กูสร้างมาหนิ เดี๋ยวนะฉากนี้นี่มัน!!!!... ฉันรีบเอียงหัวไปด้านซ้ายเพื่อหลบช๊อกเขียนกระดานที่คุณครูขว้างมา ...เกือบไปแล้วเชียว ดีนะที่รูเนื้อเรื่องก่อน... “เสี่ยวฟานเป็นไรมั๊ย” ปันๆถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่เป็นไรหรอก ^^”

เลิกเรียน 5:54

“ปันๆวันนี้เธอจะมานอนที่บ้านฉันมั๊ย” ฉันถาม “ไม่อ่ะวันนี้ฉันจะไปเยี่ยมพ่อที่ตึกrcd” พ่อของปันๆเป็นนักธุรกิจชื่อดังและมีตึกยักใหญ่คือตึก rcd “เคๆ” ฉันโบกมือให้ปันๆก่อนที่จะเดินไปที่สนามบาสเกตบอล

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

“หือ?เย็นป่านนี้แล้วยังมีคนมาเล่นบาสอีกหรอ” ฉันค่อยๆเดินเขาไปและแอบดูหน่อย ...อุตะ!!!หล่อมาก... สิ่งที่อยู่ตรงหน้าฉันนี้ก็คือชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังใช้เสื้อเช็ดเหงื่อทำให้เห็นร่างกายอันแข็งแรงมีซิกแพ๊คที่หน้าท้องงานดีมาก เดี๋ยวๆอย่าเพิ่งโรคจิตตอนนี้ ฉันมองเขาโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาผ่านไปเท่าได “วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า” เขาพูดแล้วไปเก็บกระเป๋า ...ตอนนี้มันกี่โมงแล้วเนี่ย... ฉันมองนาฬิกา ...เชี่ยทุ่มกว่าแล้ว... ฉันรับวิ่งแต่ก็ไม่ทันมองตรงพื้นว่ามีอะไรอยู่ และฉันก็สดุดเข้ากับมันอย่างจังจนทำให้ตนเองล้มหัวทิ่มจิ้มดินไปเลย “กรี๊ด!!!” ฉันกรี๊ดเสียงดังจนทำให้ชายคนนั้นต้องเข้ามาดู “เป็นอะไรมั๊ยครับ” เขาเดินเข้ามาใกล้นั้นทำให้ฉันสดุ้งสุดตัวรับลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไป แต่ก็เพราะความซุ่มซ่ามหรือว่าโชคชะตาไม่รู้ทำให้ฉันลืมประเป๋าที่ตกข้างตัวไปด้วย และชายคนนั้นเขาก็หยิบไป

บ้าน (เสี่ยวฟาน)

พอกลับถึงบ้านฉันก็คิดทบทวนเรื่องราวว่าตัวละครชายคนนั้นฉันได้สร้างมารึป่าว แต่พอคิดจนสมองจะระเบิดแล้วภาพๆนึงมันก็ผุดเขามาในหัว นั้นก็คือ วันแรกที่ฉันเริ่มแต่งนิยายเรื่องนี้ ว่าก่อนที่ฉันจะเอาคยองมาเป็นพระเอกฉันได้เอาผู้ชายคนนั้นมาเป็นพระเอกก่อนที่จะลบผู้ชายคนนั้นแล้วเปลี่ยนมาเป็นคยอง และผู้ชายคนนั้นในตอนนี้ก็เป็นแค่ตัวประกอบที่ไม่มีบทไม่มีชื่อและไม่มีใครรู้จัก

—————————————————-

ขอโทษที่หายไปนานน้าาาาพอดีไรท์ไม่มีเวลาที่จะมาแต่เลยอ่ะ แง่ๆ ยกโทษให้ไรท์นะ.TWT

ความคิดเห็น