ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

ไม่ใช่เด็กใจแตก

ชื่อตอน : ไม่ใช่เด็กใจแตก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 300

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2563 08:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ใช่เด็กใจแตก
แบบอักษร

กฤชญา.......

 

    “คุณ!!!”  ฉันวิ่งถลาเข้าไปนั่งทรุดลงข้าง ๆ เค้า

    “กลับบ้านเธอไปซะ” เค้าเอ่ยบอกฉัน

    “จะให้ฉันกลับบ้านได้ยังไง ในเมื่อคุณได้รับบาดเจ็บ”

    “เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ก่อนที่จะมาห่วงฉัน”

ผู้ชายอะไร หยิ่งชะมัด ฉันได้แต่บริภาษเค้าอยู่ในใจ

    “ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาล” ฉันยังคงดื้อดึงที่จะช่วยเค้า

    “ฉันไม่ไป” เค้าตอบฉันเสียงแข็ง

    “แต่คุณถูกแทงนะ”

    “ก็เพราะเธอไม่ใช่หรอ ฉันถึงต้องเจ็บแบบนี้”

    “........”

 ฉันได้แต่เม้มปากแน่น เพราะพูดอะไรไม่ออก เอาจริง ๆ เค้าจะไม่มาช่วยฉันก็ได้นี่ แล้วเค้าจะลงมาให้เจ็บตัวไม่กัน แถมยังมาพูดจากอวดเก่งใส่อีก มันน่าปล่อยให้นอนอยู่ตรงนี้จริง ๆ

    “งั้นคุณก็ไม่ควรจะลงมาช่วยฉันตั้งแต่แรก”

    “ขับรถเป็นมั๊ย”

    “ห๊ะ?”

    “ฉันถามว่าขับรถเป็นมั๊ย”

    “จะลองดู”

ฉันรับกุญแจรถยนต์จากมือเค้า แล้วพยุงเค้าพาเค้าเดินไปที่รถ

    “ฉันไม่ชินทางในกรุงเทพ จะให้ไปส่งที่ไหน”

    “คอนโดKย่านสุขุมวิท” เค้าบอกฉันทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่

    “อืม”

ฉันทำหน้าที่ขับรถไปตามสถานที่ ที่เค้าบอก โชคดีที่ตอนนี้เป็นเวลาเกือบใกล้ ๆ จะเที่ยงคืน ทำให้ถนนโล่งมีรถสันจรไม่มากนัก มันเลยทำให้ฉันขับรถได้ไม่ลำบาก

@คอนโดK

    “คุณ”

    “หืม?”

    “ถึงแล้ว คุณเข้าไปเองไหวมั๊ย”

    “แล้วเธอล่ะ”

    “ฉัน......”

    “กลับบ้านหรอ”

    “ฉัน....ไม่มีบ้านให้กลับหรอก”

    “หนีออกจากบ้านมาซินะ”

    “มันเรื่องของฉัน”

    “ฉันปวดแผล ขึ้นไปส่งฉันหน่อยซิ”

    “นี่คงไม่ใช่แผนของคุณหรอกนะ” ฉันหรี่ตามองเค้าแบบชั่งใจ

    “เจ็บขนาดนี้ ฉันคงไม่มีปัญญาทำอะไรเธอหรอก ใช้สมองคิดหน่อยซิ”

    “นี่คุณด่าฉันว่าโง่หรอ น่าปล่อยให้ตายในรถจริง ๆ ”

ฉันกรอกตาขึ้นมองบนแต่ก็ยอมลงจากรถ แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่เค้านั่ง แล้วพยุงเค้าเดินเข้าไปภายในคอนโด

    “อุปกรณ์ทำแผลคุณอยู่ตรงไหน”

    “ไม่มี”

    “ห๊ะ? คุณว่าไงนะ”

    “ฉันบอกว่าไม่มี”

    “ทำไมคุณไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้ งั้นคุณรอฉันแป็บนึง อย่าพึ่งรีบเป็นอะไรไปล่ะ”

    “อืม....”

 

วายุ........

 

ตอนนี้ผมไม่มีแรงมากพอที่จะสนใจคำพูดของเด็กนั่นมากเท่าไหร่นัก ความปวดระบบที่แผลมันทำให้ผมจับไข้

นานแค่ไหนไม่รู้ที่เด็กคนนั้นหายไป มารู้สึกตัวอีกทีคือมือเล็กกำลังก้มลงดูแผลที่สีข้างของผม

    “คุณกินยาแก้ปวดลดไข้ก่อนนะ”

    “อืม”

ผมปรือตามองเธอ ก่อนจะอ้าปากรับยาแก้ปวดลดไข้จากมือของเล็กเข้าไปในปากแล้วพยายามกลืนมันลงไป

    “ฉันว่าคุณไปโรงพยาบาลเถอะ”

    “ฉันไม่ไป”

    “แต่แผลคุณอาจจะติดเชื้อได้นะ”

    “ถ้าเธอกลัวว่าแผลฉันจะติดเชื้อ เธอก็รีบ ๆ ทำแผลให้ฉันซิ”

    “ดื้อด้านชะมัด”

เด็กนั่นบ่นผม แต่ก็ยอมทำแผลให้ผมโดยที่เธอไม่ได้พูดอะไรต่อจนเสร็จ

    “หมดหน้าที่ของฉันแล้ว ฉันไปนะ อ้อขอบคุณที่ช่วยฉันไว้”

    “ดึกป่านนี้แล้วเธอจะไปไหนอีก จะออกไปให้ผู้ชายพวกนั้นมันฉุดไปอีกรึไง”

    “แล้วจะให้ฉันอยู่กับคุณเนี่ยนะ”

    “อืม....อย่างน้อย ๆ ก็รอให้เช้าก่อนแล้วค่อยไป”

ผมรู้สึกเป็นห่วงเด็กตรงหน้าขึ้นมาจริง ๆ

    “งั้นคุณเข้าไปนอนพักเถอะ พรุ่งนี้เช้าฉันค่อยไปก็ได้”

    “ดีมากเด็กน้อยว่าง่าย ๆ จะได้โตไว ๆ ”

 

กฤชญา........

 

ฉันได้แต่ถอนหายใจแล้วกรอกตาไปมากลับคำพูดของเค้า เอาเถอะฉันจะยอมสงบศึกกับเค้าก่อนก็ได้ นี่ถือว่ามีบุญคุณที่ช่วยฉันไว้หรอกนะ

    “ตัวร้อนจี๋เลย คงเป็นเพราะแผลซินะ”

ฉันเดินเข้าไปภายในโซนที่เป็นห้องครัว เปิดตู้หาอ่างใบเล็ก ๆเพื่อที่จะใส่น้ำไปเช็ดตัวให้เค้า

    “ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะเกียร์”

ฉันถามตัวเอง ในขณะที่มือของฉันก็เช็ดไปตามเนื้อตัวของเค้าที่ตอนนี้ไอร้อนแผ่กระจายออกมาจนฉันรู้สึกได้

    “คุณตื่นขึ้นมากินยาก่อน”

    “หืม....ฉันปวดหัว”

    “รู้แล้ว อ้าปากรับยาก่อน”

ฉันค่อย ๆ ประคองเค้าให้กึ่งนั่งกึ่งนอน จากนั้นก็ยัดยาลดไข้เข้าไปในปากของเค้าตามด้วยน้ำเปล่า

    “เธอนอนเถอะ ฉันไม่เป็นไรหรอก”

    “ถ้าคุณเป็นอะไรไปเพราะฉัน ฉันไม่อยากรู้สึกผิดทีหลัง”

    “เด็กน้อยเอ้ย.....”

ฉันไม่รู้ว่าฉันเช็ดตัวสลับกับการป้อนยาให้เค้าอยู่นานกี่ชั่วโมง ตอนนี้ฉันง่วงและเหนื่อยจากการเดินทางมาก ๆ  จนมันทำให้ฉันเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้

@เช้าของวันรุ่งขึ้น

ฉันค่อย ๆ หยับเปลือกตาขึ้น พร้อมกับปรับโหมดรับแสงที่ตอนนี้กำลังสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา

    “ฉันมานอนที่นี่ได้ยังไง” ฉันถามตัวเองแบบงง ๆ

    “นี่ฉันเผลอหลับไปตอนไหน แล้วฉันมานอนในห้องนอนนี้ได้ยัง หรือว่า.....”

คือได้แค่นั้นฉันก็ดีดตัวขึ้นจากที่นอนแล้วเริ่มสำรวจตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ พ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

    “ก็ยังถือว่ามีสัจจะอยู่บ้าง”

ฉันคิดไปถึงเจ้าของห้อง และพลางคิดไปอีกว่าถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องไปจากที่นี่

กลิ่นหอม ๆ ของอาหารลอยเข้ามาปะทะจมูกของฉันเมื่อฉันเดินพ้นออกมาจากห้องนอนของเค้า

    “ตื่นแล้วหรอ”

    “อื้ม”

    “แล้วจะไปไหน”

    “เช้าแล้วไง ฉันก็ต้องไปแล้ว”

    “อยู่ทานมื้อเช้าด้วยกันก่อนซิ”

    “แต่....”

    “ถือว่าฉันตอบแทนที่เธออดหลับอดนอนดูแลฉันทั้งคืนก็แล้วกัน”

    “งั้นก็ได้” ฉันเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเค้า

    “เธอชื่ออะไร”

    “ฮื๊ม?”

    “ฉันถามว่าเธอชื่ออะไร”

    “ฉันจะไปแล้ว ฉันจำเป็นต้องตอบคำถามคุณด้วยหรอ”

    “จำเป็นซิ อย่างน้อย ๆ ฉันก็ควรจะรู้จักชื่อคนที่ฉันเข้าช่วยเหลือจนได้รับบาดเจ็บ”

    “ฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ พิลึก” ฉันหยุดอยู่ครู่นึงก่อนจะพูดต่อ “เกียร์”

    “อายุเท่าไหร่” เค้ายังคงถามต่อ

    “อันนี้ก็จำเป็นต้องรู้หรอคุณ”

    “จำเป็นซิ”

 เค้ายังคงคาดคั้นเอาคำตอบจากฉัน อีกตานี่จู้จี้ชะมัด

    “พรุ่งนี้ 18 ปีเต็ม”

    “เป็นเด็กใจแตก หนีออกจากบ้านยามวิกาลเพื่อออกมาเที่ยวซินะ”

    “ฉั น ไ ม่ ใ ช่ เ ด็ ก ใ จ แ ต ก ! !”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว