ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

ชื่อตอน : แรกพบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 323

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2563 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แรกพบ
แบบอักษร

   วายุ.........

@9CLUB

    “ลมอะไรหอบมาวะไอ้วา”

 เมฆาเอ่ยถามเมื่อผมเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ตัวตรงข้ามมัน

    “ปกติไม่เคยเห็นอยากเที่ยวกลางคืน”

 มันยังคงถามผมต่ออีก

    “ทำไม ปกติดีแล้วอยากเที่ยวบ้างไม่ได้หรอวะ”

ผมตอบพร้อมกับรับเอาแก้วที่มีน้ำสีเหลืองอำพันอยู่ในนั้นมาถือไว้

    “ก็เปล๊า....แค่แปลกใจ”

    “เหนื่อย ๆ ว่ะ อยากพักสมอง”

    “เหนื่อยก็นอนดิวะ จะออกมาอดหลับอดนอนทำไม”

    “ยังพูดมากเหมือนเดิมนะมึง”

    “หยอกเล่นน่า ทำหน้าตึง เดี๋ยวแกเร็วนะเว้ย”

ผมยกแก้วน้ำสีเหลืองอำพันขึ้นมาดื่ม โดยที่ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเมฆามากนัก

    “แล้วคู่ขามึงอ่ะ ไม่หนีบมาด้วยวะ”  เมฆายังคงถามต่อ

    “คู่ขาไหนไม่มีว่ะ แล้วก็อยากดื่มคนเดียว”  ผมรู้สึกอย่างที่พูดจริง ๆ

   “คือมึงเบื่อ?”

    “ไม่รู้ซิ” ผมตอบแบบไม่ใส่ใจ

    “ธรรมดาว่ะ ก็คนมันเคย ๆ ไม่แปลกที่มึงจะเบื่อ”

    “หึ!!”

คนเคย ๆ ของมัน ก็หมายถึงเรื่องบนเตียงนั่นแหละ แต่ไม่ได้เป็นอย่างที่มันเข้าใจไปเองเลยซักนิด

    “อยากลองอะไรใหม่ ๆ ป๊ะล่ะ เดี๋ยวกูจัดให้”

    “วันนี้กูไม่มีอารมณ์”

    “แล้วมึงออกมาเพื่อ?” เมฆาทำหน้าไม่เข้าใจใส่ผม

    “วันนี้กูแค่อยากดื่ม เข้าใจนะ”

    “แล้วแต่มึงเลยครับคุณวายุ ศิริอัครวาณิช”

    “เบาได้เบาบ้างนะมึง”

    “จะเบาได้ไง ก็เด็กมันอ้อนนี่หว่า กูสายเปย์ ก็ต้องจัดให้ป๊ะ”

    “ระวังเจอข้อหาพรากผู้เยาว์นะมึง” ผมเตือนมันเพราะรู้ว่าผู้หญิงที่มันกำลังคั่วอยู่อายุเท่าไหร่

    “ไม่ให้พลาดอยู่แล้ว มึงก็รู้จักกูดีนี่ไอ้วา ตอนนี้คือหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลยหละ”

    “มึงใช่มะที่หลงจนโงหัวไม่ขึ้น” ผมย้อมถาม

    “สัสรู้มากไปแล้วมึง”

    “ชอบจริงเรื่องเสี่ยงคุกเสี่ยงตารางเนี่ย"

ผมว่ามันต่อ

    “มึงต้องลองไอ้วา แล้วมึงจะเข้าใจกู”

    “เชิญมึงลองไปคนเดียวเถอะ”

ผมไม่สนใจคำพูดเชิญชวนของเมฆา ได้แต่ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ แล้วหันไปมองผู้คนที่กำลังขยับร่างกายตามจังหวะดนตรี นานมากแล้วที่ผมไม่ได้แวะมาเที่ยวที่อโคจรแบบนี้

    “แล้วที่บริษัทมึงเป็นยังไงบ้าง” เมฆาเอ่ยขึ้น

    “ก็ดี ดีจนแทบจะไม่มีเวลาได้พักเลยว่ะ”

    “มีอะไรให้กูช่วยบอกได้เลยนะ”

    “ขอบใจ”

    “ตามสบายเลยนะ เดี๋ยวกูไปดูเด็กทำงานก่อน”

    “อืม”

หลังจากที่เมฆาเดินออกไป ผมก็นั่งดื่มต่ออีกซักพัก จากนั้นก็ออกมาจากคลับ ขับรถมุ่งหน้ากลับบ้าน

แต่ระหว่างทางกลับ

ร่างเล็กบอบบางในชุดเสื้อแขนกุดสวมทับด้วยกระโปรงมินิสเกิร์ตลายสก๊อตสั้นเหนือเข่า กำลังถูกชายวัยรุ่นสองคนยื้อยุดฉุดกระชากอยู่ริมฟุตบาท

    “ดึกดื่นป่านนี้แล้วทำไมพ่อแม่ปล่อยให้ออกจากบ้านได้นะ คงไม่พ้นเป็นเด็กใจแตกซินะ”

ผมคิดแบบนั้น และขับรถผ่านไปโดยที่ไม่สนใจที่จะจอดดู แต่อีกใจนึงผมก็รู้สึกเป็นห่วงเด็กผู้หญิงคนนั้น จึงหันไปมองที่กระจกรถด้านข้าง

ร่างเล็กยังคงดิ้นรนขัดขืน ไม่ยอมเดินตามแรงฉุดกระชายของวัยรุ่นชายสองคน มันทำให้มองได้อีกแง่นึงคือเด็กสาวไม่ได้สมยอม

ผมเหยียบเบรกแล้วจอดรถเทียบกับฟุตบาทในทันทีที่คิดได้แบบนั้น ผมก้าวลงจากรถยนต์ส่วนตัวแล้วก้าวอาด ๆ เข้าไปหากลุ่มคนพวกนั้น

    “ปล่อยฉันนะ!! ฉันบอกให้ปล่อย!!” 

เสียงเล็กดังขึ้นเป็นระยะ ๆ เมื่อผมเดินเข้าไปใกล้พวกเค้ามากขึ้น

    “ไปสนุกกับพวกพี่ดี ๆ เถอะน่า จะดีดดิ้นทำไมให้เจ็บตัวล่ะน้อง” เสียงชายหนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น

    “ฉันไม่ไปฉันบอกให้ปล่อยไง”

    “ชวนดี ๆ ไม่ชอบ ชอบแบบซาดิสใช่มั๊ย ได้น้องสาว เดี๋ยวพี่จัดให้”

    “ปล่อยเธอซะ” วัยรุ่นชายสองคนชะงัก แล้วหันมามองที่ผมเป็นตาเดียว

    “ไม่ใช่เรื่องของมึง กรุณาอย่าเสือกครับ” ชายหนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น

    “ก็ผู้หญิงเค้าไม่เต็มใจ กูก็คงต้องเสือกมั๊ยวะ”

    “ผู้หญิงเค้าบอกมึงหรอว่าไม่เต็มใจไปกับพวกกู มึงมาทีหลังอย่ามามโน”

    “น้องครับ น้องอยากไปกับผู้ชายสองคนนี้รึเปล่า” ผมเอ่ยถามเธอ

    “ไม่ ช่วยฉันด้วย”

    “มึงสองคนได้ยินชัดรึยัง ว่าเธอไม่อยากไปกับพวกมึง ปล่อยเธอซะ” ผมเอ่ยเสียงเข้ม

    “กูทำไมต้องเชื่อคำพูดมึง มึงเป็นพ่อกูหรอ ”

    “หึ!!สรุปคือจะไม่ปล่อยใช่มั๊ย”

ผมไม่ได้แค่จะขู่

    “ไหน ๆ ก็ ไหน ๆ แล้ว กูว่านะเรามาตกลงกันแบบสันติวิธีดีกว่า ”

    “ตกลงอะไรของพวกแก” เสียงเล็กเอ่ยขึ้นแบบไม่พอใจนัก

    “.........” ผมยืนกอดอกนิ่ง ไม่คิดจะตอบโต้อะไรออกไป

    “วิธีอะไรของมึงวะ” เพื่อนของมันเอ่ยถามขึ้น

    “ก็ในเมื่อไอ้นี่มันก็ต้องการผู้หญิงคนนี้เหมือนกัน เราก็แบ่ง ๆ กันดิวะ”

    “แบ่งยังไงของมึงวะ”

    “ก็ตามคิวไง เริ่มจากกูกับมึงก่อน เสร็จแล้วค่อยให้มันรับช่วงต่อไง แค่นี้ก็แฟร์ ๆ แล้วป๊ะ”

    “เฮ้ยความคิดมึงเข้าท่าว่ะ”

ชายคนนึงหันมาทางผม

“แล้วมึงว่าไง ตกลงตามข้อเสนอพวกกูรึเปล่าวะ”

    “ก็ดี.....”

ผมหยุดไปอึดใจนึง วัยรุ่นชายสองคนแสยะยิ้มออกมาก แต่ประโยคต่อไปของผมทำให้พวกมันหุบยิ้มลงแทบไม่ทัน

    “แต่บังเอิญว่ากูไม่ชอบกินของเหลือจากใครว่ะ”

    “อ้าวไอ้นี่ งั้นก็ซักฝุ่นแล้วกัน”

ชายคนนึงพุ่งหมัดตรงเข้ามาหาผม ผมเบี่ยงตัวหลบ พร้อมกับใช้เท้าถีบจนมันล้มคะมำไปที่พื้น

    “โอ๊ยไอ้เวรเอ๊ย!! มึงได้ตายเป็นผีเจ้าที่อยู่ตรงนี้แน่”

หลังจากนั้นก็เกิดการตะลุมบอนกันเกิดขึ้น คงไม่ต้องถามนะว่าใครเป็นฝ่ายได้เปรียบ ยังไงมันก็ต้องเป็นผมอยู่แล้ว

    “คุณระวัง!!!”

เสียงเล็กจะโกนลั่นบอกให้ผมระวัง แต่ทันใดนั้น โลหะสีเงินเงาวับก็พุ่งตรงเข้ามาหาผม

‘ฉึก!!!’

มีดพกสั้นแทงลงมาที่ตัวผมยังโชคดีที่ผมเบี่ยงตัวหลบได้ แต่ก็ยังไม่พ้น มีดปักลงมาที่สีข้างของผมเต็มแรง

    “เชี่ย!! ไปโว้ย”

หลังจากที่ผมได้รับบาดเจ็บ วัยรุ่นชายสองคนก็วิ่งกลับไปที่รถมอเตอร์ไซของพวกมันแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว

    “คุณ!!!”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว