คนป่าฉุด [Mpreg/3P/PWP] **มี E-Book**
ตอนที่ 1 ป่าลึกลับ [Rewrite]
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1 ป่าลึกลับ [Rewrite]

เสียงสวบสาบดังขึ้นท่ามกลางผืนป่าสงัด ชายหนุ่มเดินแหวกเถาวัลย์ด้วยสีหน้าหวาดหวั่น ดวงตาโตกลอกตาไปมา ชุดเสื้อผ้าตามแบบยุคสมัยดูมอมแมม อารึม ชายหนุ่มหน้าตาน่ารักรูปงามเป็นหนึ่งในทีมนักวิจัยที่ออกมาค้นหาราเมือกสีเขียว จากข้อมูลพบการเกิดใหม่ของราเมือกชนิดนี้ขึ้น และยังค้นพบถึงประสิทธิภาพที่เกี่ยวกับการส่งเสริมการตั้งครรภ์ให้แก่สิ่งมีชีวิตอีกด้วย ข้อมูลเหล่านี้เป็นที่แตกตื่นดีใจแก่ประชากรโลกอย่างยิ่ง นับแต่การผ่านยุคสมัยหลายพันปี ระบบกลไกร่างกายมนุษย์บางส่วนมีการเสื่อมถอยและความสามารถในการอุ้มครรภ์ก็เป็นหนึ่งนั้น เมื่อพบข่าวใหญ่เช่นนี้ มนุษย์ต่างเริ่มมีความหวังและส่งทีมนักวิจัยดั้นด้นตามหาอย่างไม่ลดละ

อารึมไม่ยินยอมพร้อมใจนัก ก่อนหน้านี้ได้มีทีมนักวิจัยสองทีมออกตามหาไปแล้วก่อนหน้า แต่คนพวกนั้นกลับขาดการติดต่อไปอย่างลึกลับ และสุดท้ายก็ไม่มีใครพบเห็นคนกลุ่มนั้นอีกเลย อีกทั้งในตอนนี้อารึมก็ตกในสถานการณ์อันไม่น่าไว้วางใจ สองวันก่อนทีมของเขากำลังเดินสำรวจแต่กลับมีช้างป่าวิ่งพล่านผ่านมาโขลงใหญ่ กลุ่มคนต่างหนีกระจายกันไปคนละทาง อารึมสูดหายใจแรงๆ สะอึก นัยน์ตาแดงเรื่อ ตอนนี้เขาพลัดหลงเข้าแล้วจริงๆ มือขาวลูบหน้าท้องไปมา หิวก็หิว เหนื่อยก็เหนื่อย น้ำในกระบอกที่เตรียมมาแห้งขอด อาหารก็หมดลงแล้ว เขายังไม่รู้ว่าจะเอาตัวรอดไปอย่างไรดี เดินหาแหล่งน้ำอยู่ครึ่งค่อนวัน

เดินเปะปะไปครู่หนึ่งในที่สุดอารึมก็ได้ยินเสียงน้ำไหล เขาดีใจมาก รีบสาวเท้าไปยังทางข้างหน้าเร็วขึ้น ไม่นานเขาก็เจอแหล่งน้ำอันสมบูรณ์แห่งหนึ่ง มันเป็นแอ่งลำธารน้ำตกที่ใหญ่และกว้างเขียวชอุ่ม ต้นน้ำถึงกับเป็นน้ำตกผาสูงชัน หินที่วางลดหลั่นลงมามีสายน้ำกระทบกระเซ็นไปมา สีน้ำค่อนข้างดูแปลกตามันเป็นสีเขียวมรกตอมฟ้าซึ่งหาได้ยากในโลกยุคขาดแคลนที่น้ำไม่บริสุทธิ์จนมีแต่สีขุ่นๆ จนต้องกรองหลายชั้น ที่นี่กลับราวเป็นสวนสวรรค์แต่ไม่รู้เหตุใด อารึมกลับรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจ เขาเม้มริมฝีปากอิ่มเข้าหากันอย่างชั่งใจ แต่ไม่ไกลจากจุดที่เขาอยู่มีสัตว์ชนิดหนึ่งดื่มกินอย่างปลอดภัยดี เห็นดังนั้นจึงตัดสินใจรีบวิ่งไปควักน้ำกินดื่มอย่างกระหาย

"อ้า น้ำใสดีจังเลย"

อารึมจ้องมองผ่านน้ำ เห็นพื้นเบื้องล่างเป็นดินหินปนกันน่ากระโดดลงไปเล่นสักที

เขาเอากระบอกตักตวงน้ำเก็บไว้ใช้ หากหมดก็จะมาเติมที่นี่ อารึมมองรอบด้านอันมีทิวทัศน์ร่มรื่นไปมา ไม่คิดว่าที่นี่จะซ่อนสถานที่แห่งนี้ไว้ ในโลกที่ทรัพยากรต่างถูกนำไปใช้จนเริ่มหมดลง พื้นที่ถูกบุกรุกไปมากมาย แต่กลับมีเพียงป่าผืนนี้ที่ดูเหมือนว่าจะอย่างไรก็คล้ายสำรวจไม่เสร็จสักที แหล่งน้ำแห่งนี้ก็ดูคล้ายไม่เคยถูกค้นพบมาก่อน ดูน่าแปลกใจมาก

ชายหนุ่มคิดอะไรเพลินๆ จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปล๊บบริเวณท้องน้อยอย่างเฉียบพลันทำเอาเขาล้มลงตัวงอ

"โอ้ย เกิดอะไรขึ้น อืออออ"

คนตัวขาวนอนบิดไปมา ความปวดกลับทวีความรุนแรงมากขึ้น มือบางขยุ้มเสื้อแน่นร่างกายเหงื่อแตกพลั่ก ท้องไส้ปั่นป่วน อารึมขดตัวนอนร้องคราง บางอย่างในหน้าท้องเคลื่อนไหวดุนดันจนกระทบฝ่ามือดูน่ากลัว เขาหน้าซีดเผือดไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เพียงครู่เดียวอาการทรมานก็หายไปแต่กลับแทนที่ด้วยความรู้สึกวูบวาบแทนอย่างน่าประหลาด

อารึมเริ่มหอบหายใจแรง หน้าขึ้นสีเรื่อๆ ชายหนุ่มพยายามคลานไปพิงใต้ต้นไม้ ในหัวเริ่มตีกันยุ่งเหยิง

"แฮ่กๆ นี่มัน อะไร..."

ตอนนี้อาการทรมานต่างๆ ไม่มีแล้วแต่กลับปรากฏอารมณ์วาบหวามขึ้นมาแทน อารึมเสียดสีขาไปมา อ้าปากหงายหน้าหอบแฮ่ก ความรู้สึกต้องการตีตื้นขึ้นรุนแรงและฉับพลันจนคนครางเสียงหวิว

"ยะ อยากจังเลย อืออ อูย"

โดยไม่รู้ตัวตรงกลางเป้ากางเกงของเขาก็ปรากฏเป็นวงเปียกชื้นขยายกว้าง และที่น่าตกใจกว่านั้นเนื้อผ้าทางด้านหลังตรงสะโพกกลับเปียกแฉะอย่างน่าพิศวง อารึมบิดตัวครางอยากจะหาอะไรบางอย่างระบายอารมณ์ ไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำที่เปียกแฉะเหล่านั้นได้ส่งกลิ่นฟุ้งไปทั่วบริเวณ

ป่าเขตนี้ไม่มีมนุษย์คนภายนอกพลัดหลงเข้ามานานแล้ว มิติที่เป็นเอกเทศแห่งนี้ได้กันโลกภายนอกออกไป ดินแดนที่อารึมย่างกรายเข้ามาจึงเป็นสถานที่อันลึกลับที่ไม่มีผู้ล่วงรู้เลยแม้แต่น้อย สิ่งต่างๆ ที่อยู่ในนี้ล้วนแปลกประหลาด แอ่งน้ำที่อารึมพบนั่นก็เช่นกัน ด้วยเหตุผลบางอย่างมนุษย์จะมองไม่เห็นมัน แต่หากมันยอมให้เห็นแล้วล่ะก็ แสดงว่ามันได้ยอมรับมนุษย์ผู้นั้นแล้ว...

"อา ซี้ดดดด"

อารึมยกตัวนอนโก้งโค้ง เขาถอดกางเกงออกอย่างรีบร้อน ความกระหายอยากทำให้เขาอยากเปิดเผยร่างกายเสียให้รู้แล้วรู้รอด แรกๆ ยังกลัวว่าจะมีคนเห็นแต่ตอนนี้เขาไม่สนใจแล้ว สองนิ้วกำลังแทงเข้าออกช่องทางถี่ๆ เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไรแต่น้ำที่หลั่งออกมาทำให้เขารู้สึกคันยุบยิบอย่างรุนแรงจากข้างใน อารึมแทงไปสามนิ้วก็ไม่สาแก่ใจ รู้สึกต้องการบางอย่างที่ใหญ่กว่าเสียบสอดเข้ามา ยามนั้นจึงกระดกก้นกลางอากาศอย่างร่านเร่า ชั่วขณะนั้นเองเขาก็ยินเสียงดังตึงตังเข้ามาใกล้ มันมาเร็วมากจนอารึมไม่ทันตั้งตัว เขารีบถลึงกายขึ้นดึงกางเกงที่ยังพับตัวอยู่ข้อเท้าแต่อารามรีบร้อนจึงล้มตัวท่าเดิม ทันใดนั้นเองเสียงนั้นก็หยุดลงทางด้านหลังเขาพอดี อารึมใจเต้นรัว หน้าแดงฉ่า เมื่อคิดว่าถูกคนอื่นมองเห็นในใจก็นึกละอายอยากเอาหน้ามุดดินแต่อีกใจกลับรู้สึกตื่นตัวกว่าเดิม กระทั่งน้ำสีใสที่ไหลเอื่อยก็ยังเร่งออกมา

เงาร่างสีดำทะมึนสองร่างหยุดอยู่ทางด้านหลัง มือที่จะดึงขอบกางเกงขึ้นชะงักกึก ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างนิ่ง ได้ยินเสียงคุยเป็นภาษาอู้อ้ากุกกักฟังไม่ออกเลยแม้แต่น้อย อารึมตัวสั่นเล็กน้อย ดูจากลักษณะพวกมันคล้ายเป็นคนชนเผ่าที่อาศัยตามผืนป่าเช่นที่เคยเห็นมาก่อน พวกมันต่างเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่ทั้งคู่ มีผิวสีแทนเข้ม กล้ามเป็นมัดๆแข็งแรงนั่นทำเอากลืนน้ำลายดังเอื้อก ใบหน้าแต้มสีวาดลวดลายจนไม่เห็นเค้าเดิม ท่าทางที่ดูอันตรายและป่าเถื่อนทำเอาอารึมเขยิบตัวถอย พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหว พวกมันที่เหมือนกำลังเขม่นกันก็หันมามองคนตัวขาวเป็นตาเดียว

อารึมทั้งแตกตื่นทั้งยังมีอารมณ์คั่งค้างทำเอาอึดอัด ได้ยินเสียงหายใจฟืดฟาดของพวกมันก็ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ เขาอยากกัดลิ้นตัวเองแต่ก็อดที่จะรู้สึกแบบนั้นไม่ได้จริงๆ ในขณะที่อายอยู่เจ้าคนป่าทั้งสองก็เดินดุ่มๆ เข้ามาอย่างใจร้อน

"อะ เอ๋ อย่าเข้ามานะ"

อารึมถอยกายด้วยความกลัวแต่ด้านหลังเป็นต้นไม้ใหญ่ ตรงหน้าก็มีคนป่าสองคนยืนจังก้าไม่ให้ทางหลบหนี อารึมตัวสั่นเล็กๆ ภาพที่คนป่าถือหอกร้องเพลงล้อมหม้อต้มมนุษย์ลอยวาบผ่านเข้ามาทำเอาเขาร้องออกมาอย่างเสียขวัญ

"ฮืออ ไม่นะ ถอยออกไป"

เจ้าคนป่าตัวโตฟังไม่รู้เรื่องมันไม่คิดใส่ใจคนหนึ่งเดินเข้ามาท่าทางราวหิวโหย มือใหญ่กร้านของมันลูบสิ่งที่อยู่หว่างขาไปมา อารึมเบิกตาตื่นมองมันทำลามกตรงหน้า นี่มันจะใกล้กันไปแล้ว! เขาผงะหน้าออกแต่มันก็ยิ้มกริ่มตาวาวสาวเท้าเข้ามาอีก อารึมได้ยินเสียงมันครางอูอา ตาก็เหมือนถูกบังคับมองสิ่งตรงหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ มันดึงส่วนท่อนลำของมันออกมา สัดส่วนอันใหญ่โตโอฬารของมันทำเอาอารึมตัวแข็งค้าง สิ่งนั้นชี้หน้าราวพร้อมรบ จู่ๆคนป่าอีกคนหนึ่งก็เดินเข้ามาฉุดลากตัวเขาออกมานอนระหว่างพวกมัน กลายเป็นมันทั้งสองกำลังร่วมมือกันอย่างขันแข็ง กางเกงที่ถูกดึงขึ้นก็ถูกจับร่นลงมากองข้อเท้าเช่นเดิม คนหนึ่งอยู่หน้าคนหนึ่งอยู่หลัง ฝ่ามือหยาบใหญ่ของพวกมันลูบไล้ไปทั่วกายอารึมจนเสียวซู่

“อย่านะ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! "

อารึมหักห้ามอารมณ์ดิบลง เขาดิ้นขลุกขลักแต่ไม่อาจพ้นจากการเกาะกุมของพวกมันได้ ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆ เรื่องก็กลายมาเป็นแบบนี้ น้ำที่ช่องทางก็ไหลเอาๆ พวกคนป่าสองคนได้กลิ่นก็ยิ่งหน้ามืดตามัว พวกมันต้องรีบตีตราเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นต้องมีคนมาแย่งชิงไปแน่ แก่นกายมันทั้งสองแข็งตั้ง

เขามองอย่างหวาดกลัว ขนาดของมันใหญ่เกินมนุษย์ไปแล้ว ตายแน่ๆ หากโดนเข้าไปเขาตายแน่ๆ อารึมทั้งร้องทั้งดิ้น แต่ความเสียวกลับทวีมากขึ้น คนป่าพวกนี้มีกลิ่นกายที่หืนรุนแรง อยากจะอาเจียนให้รู้แล้วรู้รอดแต่กลับทำให้ช่องทางขมิบถี่ยิบกว่าเดิม

พวกมันเห็นน้ำที่ไหลออกมาจากช่องทางสีขาวชมพูก็ร้องอู้อ้าหืดหาด มันคนที่อยู่ด้านหลังพลันโน้มปากดูดรูทันที อารึมกรีดร้องตกใจ ร่างกายซาบซ่านจนสั่นสะท้าน แรงดูดดุนนั้นรุนแรงก่อนจะรู้สึกบางสิ่งที่แหย่เข้ามา

"อูยย อย่านะ อูยยๆๆ"

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น