ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

2# ข้า...จำพวกท่านไม่ได้!!

ชื่อตอน : 2# ข้า...จำพวกท่านไม่ได้!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 101

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2564 16:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2# ข้า...จำพวกท่านไม่ได้!!
แบบอักษร

เสียงเปิดประตูดึงสติเจินเหนียงกลับมา เจินเหนียงหันหน้าไปยังทิศประตูทันทีด้วยอาการใจสั่นหวั่นกับเสียงเท้าหนักเเละดูเหมือนจะเร่งรีบ ที่กำลังก้าวเข้ามาในห้องเรื่อยๆ เมื่อมองเห็นหน้าผู้มาเยื้อนอย่างชัดเจนที่มาพร้อมเด็กผู้หญิงที่บอกว่าตนชื่อมู่มู่ที่วิ่งตามมาด้านหลังแล้วเจินเหนียงยิ่งกว่าไร้คำพูด ไม่รู้จริงๆต้องเริ่มจากตรงไหน?  

ฉันต้องทำยังไงกับสถานการณ์ตรงหน้านี้......ไม่เป็นไรๆ..นิ่งๆไว้ดูก่อน.....เจินเหนียงนิ่งไว้ๆ.....เจินเหนียงได้เเต่คิดปลอบตนเอง  

มู่มู่ที่เพิ่งวิ่งตามมาที่หลังเห็นผู้เป็นนายตนเอง ยืนเท้าเปล่าที่พื้นเย็นก็ให้ตกใจ!! นั้นคุณหนูของนางเพิ่งฟื้นเเล้วคุณหนูของบ่าว  

“คุณหนู!!...เเฮกๆ.... เหตุใดคุณหนูถึงลงมาจากเตียงเเล้วมานั่งตรงนี้ละเจ้าคะ?..เเฮกๆ...พื้นเย็นนักเจ้าคะ คุณหนูเพิ่งจะฟื้นร่างกายยังอ่อนเเออยู่นะเจ้าค่ะ รีบไปนั่งที่เตียงเถอะเจ้าคะ” มู่มู่พูดพร่างเข้าไปช่วยพยุงให้ลุกขึ้นยืนจะพากลับไปนอนที่เตียง ในใจกลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องกับคุณหนูอีก...ผ่านช่วงที่น่ากลัวไปได้เเล้ว...ยิ่งคิดก็อดหวั่นใจไม่ได้  

เจินเหนีงได้ให้มู่มู่พาตนเองกลับไปนั่งที่เตียง ด้วยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี จึงทำได้เพียงมองจ้องผู้ที่ยังคงยืนอยู่ที่หน้าเตียง 

“คุณหนูนายท่านมาเยี่ยมท่านเจ้าค่ะ” เห็นคุณหนูได้เเต่นั่งจ้องหน้าเเต่กลับไม่พูดอะไร... 

‘นายท่าน?...ท่านไหนล่ะ?....แย่เเล้วๆยากกว่าที่คิด....ทำไงดีๆ’ 

ไป๋หยวนอวิ๋น มองเด็กหญิงคนตรงหน้า รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างแปลกไปจากดวงตาคู่นั้น ที่มองเขาเหมือนคนแปลกหน้าและมีความหวาดกลัว....หึ!! หวาดกลัว!! เหตุใดถึงหวาดกลัวเขา  

“หวายเอ๋อร์ เจ้าฟื้นเเล้ว..เป็นอย่างไรบ้าง..ยังเจ็บตรงไหนหรือไม่..มาให้พ่อดูหน่อย” ไป๋หยวนอวิ๋นรู้สึกผิดกับ ‘เสิ่นหลิงหวาย’สหายของตนยิ่งนัก ที่ไม่ได้ดูเเลนางให้ดีจนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ที่เกือบต้องผ่านมือยมบาลอย่างนี้ 

‘ข้านี่ช่างไม่ได้เรื่องจริงๆ ที่ไม่ดูเเลนางให้ดีๆ....หลิงหวายสหายข้าอภัยให้กับข้าด้วย...’ 

‘พ่อ?...’ 

เจินเหนียงทำได้เพียงยืนประจันหน้าเเบบกล้าๆกลัวๆ เเต่เมื่อได้เห็นเเววตาที่เเสดงถึงความรักเอ็นดู น้ำเสียงและคำพูดที่แสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใยปนความรู้สึกผิด ตนเองก็รู้สึกผิดเช่นกัน เจินเหนียงเองก็ไม่รู้จะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ยังไง  

‘หวายเอ๋อร์...ที่พวกเขาพูดถึง....น่าจะหมายถึงร่างนี้...ดูเหมือนคุณลุงคนนี้น่าจะเป็นคุณพ่อของร่างนี้....เอาไงดีสงสารคุณลุงจัง ดูเหมือนจะเกิดเรื่องกับร่างนี้จนทำให้คุณพ่อเป็นห่วง...พ่อ...เป็นห่วง...’  

เจินเหนียงสูญเสียคุณพ่อจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ นั้นเป็นเรื่องที่เหล่าจากคุณแม่เเละคุณพ่อตาอีกทีเพราะตอนนั้นเจินเหนียงเพิ่งอายุได้เพียงสองสามขวบเท่านั้น...เมื่อเห็นเเววตาที่เป็นห่วงเป็นใยเเบบนั้นทำให้เจินเหนียงอดคิดถึงคุณตาไม่ได้ เเละด้วยไม่เคยมีคุณพ่อมาเเสดงความรักเเบบนี้ทำให้อยู่ดีๆ สายตาก็พร่ามั่วจากหยดน้ำตาที่คล่อเเละใกล้จะหล่นลง.... 

ไป๋หยวนอวิ้นเห็นสีหน้าที่เศร้าหมองเเละหยดน้ำตาคล่อเบ้าคล้ายหยดลงได้ทุกเมื่อเเล้วก็ให้ตกใจรีบเดินเข้าหาไปกุ้มไหล่หลินหวายพร่างปลอบโยน  

“หวายเอ๋อร์....เจ้าเป็นอะไร?..เจ็บหรือ?...เหตุใดจึงร้องไห้...บอกพ่อได้หรือไม่?..”  

ตั้งเเต่ที่รับนางเข้ามาอยู่ด้วยนางไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าเขาเลยสักครั้ง..ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้อะไร..นางมักจะเเสดงความเข้มแข็งต่อหน้าเขาเสมอเพื่อไม่ให้เขาเป็นห่วง..เเต่ลับหลังใครจะรู้ว่านางเเอบไปร้องไห้เพียงคนเดียวเงียบๆเสมอ  

‘อบอุ่นจัง...เป็บเเบบนี้เองหรือ..พ่อ....เอาล่ะฉันยังต่อมีชีวิตต่อไป เมื่อเหตุการณ์มันมาถึงขั้นนี้แล้วมีเ้ต่ต้องมีชีวิตที่ดีต่อไป...หวายเอ๋อร์ฉันจะใช้ชีวิตของเธอที่เหลือให้ดีต่อไป....’ คิดได้ดังนั้นเจินเหนียงเจินจึงเงยหน้าสบเข้ากับดวงตาคู่ใสตรงหน้าที่เเสดงความห่วงใยจนล้น  

“คุณหนู...ท่านเป็นอะไรเจ้าคะ?” มู่มู่อดสงสารไม่ได้ คุณหนูของมู่มู่ช่างน่าสงสารนัก 

“.....คือ...ข้า....ข้า...” 

“หวายเอ๋อร์.....เจ้าสามารถบอกพ่อคนนี้ได้หมดทุกเรื่อง...” 

“..ข้า...จำ...ข้า.....ข้า...จำพวกท่านไม่ได้” 

เจินเหนียงพูดพร้อมกับหลับตาลง...ไม่กล้าเผชิญหน้า.. ‘ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเเต่งเรื่องโกหกนะ..เเต่ฉันไม่รู้อะไรเลยต่างหาก..มีเพียงวิธีนี้ที่ฟังขึ้น..’ 

ณ เรือนไผ่หยก 

หมอเฟิงผิงพยักหน้าพรางปล่อยข้อมือหลินหวายหลังจากที่จับชีพจร สีหน้าเคร่งเครียดยากจะคาดเดา ทกคนในห้องมีสีหน้ารอคำตอบเเม้กระทั่งเจินเหนียง 

"เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอเฟิง?" ไป๋หยวนอวิ๋นเห็นสีหน้าท่านหมอเฟิงเเล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ จึงร้อนใจถามขึ้น  

"...ข้าเป็นหมอมานานนับสิบกว่าปี เคยได้ยินโรคความจำเสื่อมมาบ้างเเต่นี้ก็เพิ่งเคยเจอกับตัวครั้งเเรก จากที่ตรวจดูคาดว่าที่คุณหนูหลินหวายจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้น่าจะเกิดจากการกระทบกระเทือนที่ศีรษะอย่างรุนเเรง เเต่จะเพียงเเค่ชั่วคราวหรือตลอดกาลนั้น...." หมอเฟิงผิงถอนหายใจเเล้วกล่าวต่อ "ข้าบอกไม่ได้จริงๆ......" ในขณะที่ทุกคนในอึ้งกับคำตอบที่ได้จากหมอเฟิงผิง เจินเหนียงแอบอดถอนหายใจโล่งอกทีหนึ่งไม่ได้ 'ท่านหมอเฝิง..ท่านนี่เก่งสุดยอดไปเลย วินิจฉัยได้โดนใจมาก'  

หลังจากที่ไป๋หยวนอวิ๋นได้ยินคำตอบจากหมอเฟิงผิงก็อึ้งไปสักพัก เขาเองก็เพิ่งได้ยินเรื่องเเบบนี้ครั้งเเรก ไป๋หยวนอวิ๋นหันไปมองหน้าหลินหวายเเล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้ "เฮ้ย..." พรางลูบหัวหลินหวายด้วยความเอ็นดูไม่ได้ 'เด็กคนนี้ใยโชคชะตาถึงเล่นตลกกับเจ้านัก.........หวายเอ๋อร์เเม้ข้าไม่ได้เป็นบิดาที่เเท้จริงของเจ้า เเต่ข้าก็เอ็นดูเเละห่วงใยเจ้ามิต่างจากบิดาเเท้ๆของเจ้า....' ไป๋หยวนอวิ๋นกล่าวด้วยสายตาห่วงใย "หวายเอ๋อร์....เจ้าจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรเพียงเจ้าใช้ชีวิตให้มีความสุขต่อไปก็พอ....." 

ความคิดเห็น