ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 36

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2563 13:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 36
แบบอักษร

 

 

 

บททีี่ 36 

 

 

 

 

 

 

" เมกา! " มิถุนาทวนคำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เธอเงยหน้ามองโซลเห็นชัดว่าเรื่องที่เขาพูดเมื่อกี้ เธอไม่ได้หูฝาดไปเอง " ไปทำอะไร "  

" ป๋าให้ไปคุมงานที่เมกาน่ะ " โซลคลายกอดมิถุนาแล้วจับมือเธอไว้ " ที่นั่นมีปัญหานิดหน่อยฉันเลยต้องกลับไปช่วย "  

" เมื่อไรกัน โซล " มิถุนาถาม 

" หนึ่งอาทิตย์หลังจากโรมกลับ พี่ชายฉันจะมาอยู่ที่นี่สามสี่วันน่ะ "  

" ไปไม่นานใช่มั้ย -- โซลจะกลับมาใช่มั้ย " มิถุนาถามแววตาร้อนรน 

" ไม่มิน ไม่ใช่ฉันคนเดียว แต่เป็นเรา " โซลย้ำ มิถุนายืนขึงอยู่กับที่สีหน้าดูสับสนกับบทสนทนาระหว่างพวกเขา " อย่างน้อยก็สองถึงสามปีกว่าจะได้กลับมาที่นี่ เพราะอย่างนั้นเราจะแต่งงานกันแล้วไปอยู่ที่นั่น ฉันไม่อยากไปโดยไม่มีเธอไปด้วยนะ มิน "  

มิถุนาพยายามลำดับคำพูดของโซล " เรื่องจริงเหรอ โซล " 

โซลพยักหน้า เขาดึงมิถุนามากอดอีกครั้ง " แต่งงานกับฉันนะ มิน แล้วไปอยู่ด้วยกันที่นั่นกับฉัน " มิถุนาพูดอะไรไม่ออก เธอไม่ปฏิเสธที่โซลขอเธอแต่งงานแต่เรื่องที่จะย้ายไปอยู่อเมริกาเธอไม่ได้ตั้งรับกับเรื่องนี้เลย  

" ฉันจะแต่งงานกับโซลแต่เรื่องไปเมกา ฉัน -- " มิถุนาอึกอัก " ไม่รู้สิ -- มันกระทันหันฉันไม่ได้เตรียมตัวรับกับเรื่องนี้เลย " เธอพูดรู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็นแววตาผิดหวังของโซล เขาปล่อยเธอจากอ้อมกอด " ไม่นะ โซล -- ฉันไม่ได้จะไม่ไปกับนาย แต่มันกระทันหันนะ โซล " มิถุนาร้องจับมือของโซลไว้ เธอบีบมือของเขาแน่น 

" ถ้าเราไม่ย้ายไปด้วยกัน ฉันก็ทนอยู่ห่างจากเธอถึงสองสามปีไม่ได้เหมือนกันนะ มิน " 

" โซล! " มิถุนาเม้มปากแน่น สีหน้าที่ของเธอทำให้โซลรู้สึกใจหาย 

" อาหารไม่ถูกปากเหรอคะ คุณโซล " บุหลันถาม เธอเห็นข้าวในจานของโซลแทบไม่ลดลงเลย แถมยังตักอาหารน้อยมากด้วยทั้งๆที่เธอตั้งใจทำไว้เยอะจนเต็มโต๊ะไปหมด 

" เออ ไม่ครับ อาหารอร่อยทุกอย่างเลยครับ คุณน้า " โซลยิ้มพลางตักต้มยำกุ้งน้ำข้นที่บุหลันตั้งใจเลือกเป็นอาหารภาคกลางไว้เพราะไม่แน่ใจว่าโซลจะทานอาหารภาคเหนือได้มั้ย  

" มินก็ไม่ค่อยกิน เป็นอะไรหรือเปล่า " ตุลาถามลูกสาวบ้าง สายตามองเธอสลับกับโซลที่ดูซึมไปทั้งคู่ มิถุนายิ้มแล้วส่ายหัว 

" มินสบายดีค่ะ พ่อ " มิถุนาตักอาหารใส่จานตัวเองบ้าง แล้วเธอก็เริ่มกลับไปเหม่ออีกครั้ง ตุลาและบุหลันมองหน้ากันเองเห็นชัดว่าลูกสาวคนเล็กของบ้านเรืองกิจเกษมกับโซลหนุ่มที่เธอคบหาด้วย ทั้งคู่คงกำลังมีเรื่องทุกข์อยู่ในใจ สิงหาคนเป็นพี่มองเห็นแบบเดียวกัน เขาจึงเอ่ยขึ้น 

" คุณจะพูดเรื่องคบหากับน้องสาวผมเมื่อไรครับ คุณอชิระ " ประโยคคำถามของสิงหาทำเอาคนร่วมโต๊ะมองสิงหากับโซลเป็นตาเดียว โซลมองสิงหากลับ " คบหายัยมินแบบลับๆล่อๆ ดูไม่ให้เกียรติน้องสาวผมเลยนะครับ "  

" พี่สิงห์/คุณสิงห์ " ทั้งมิถุนาและบุหลันร้องพร้อมกัน มิถุนาจ้องหน้าพี่ชายเขม็ง ตุลานั่งเงียบอยู่ที่หัวโต๊ะ เขามองไปที่โซล 

" ขอโทษครับ " โซลวางช้อนลง " ผมไม่เคยคิดที่จะคบกับมินแบบลับๆล่อๆและก็ไม่เคยคิดที่จะไม่ให้เกียรติมินหรือครอบครัวของเธอนะครับ " แววตาแกร่งกร้าวมองสิงหา 

" แล้วที่บอกว่าเป็นเพื่อนเกย์กับเรื่องที่พาผู้หญิงไปนอนที่ห้องจะเรียกว่ายังไงดีครับ " 

" พี่สิงห์! " มิถุนาร้อง เธอเม้มปากแน่นมองพี่ชายด้วยดวงตาสั่นระริก " เรื่องที่ให้โซลโกหกว่าเป็นเพื่อนเกย์ของมินมันเป็นความคิดของมินเอง มินไม่อยากให้ทุกคนรู้ว่ามินกับโซลกำลังคบกัน! ถ้าทุกคนรู้ว่าเราคบกัน มินกลัวว่าจะต้องเลิกกับโซล " น้ำเสียงของมิถุนาสั่นเครือ " ส่วนเรื่องผู้หญิงในห้องของโซลน่ะ -- "  

" พอแล้ว มิน " โซลจับมือที่กำแน่นของมิถุนาสัมผัสได้ถึงร่างกายที่สั่นเทาของเธอ เขามองหน้าสิงหา " ครับ ผมเป็นผู้ชายแบบนั้นจริงๆ เป็นผู้ชายที่เลวจนไม่คู่ควรกับน้องสาวของคุณ แต่นับตั้งแต่ที่เจอกับมินผมก็อยากเป็นผู้ชายที่ดีขึ้น ดีจนที่จะยืนข้างมินได้อย่างคู่ควร และผมจะเป็นผู้ชายที่จะรักและดูแลมินตลอดจนลมหายใจสุดท้ายของผมครับ " โซลเว้นจังหวะหันไปมองหน้ามิถุนา แววตาของเธอหวาดหวั่นเธอส่ายหัวให้เขา ความรู้สึกที่เห็นสีหน้าและอาการของมิถุนาแล้วโซลก็รู้สึกเจ็บที่หน้าอก มิถุนาไม่ได้ตอบรับเรื่องที่จะไปอเมริกากับเขามันทำให้เขาผิดหวังอยู่ลึกๆ เพราะเขาคิดว่ามิถุนาจะดีใจที่ได้ไปอยู่กับเขาที่อเมริกา 

" เพราะอย่างนั้นให้ผมได้แต่งงานกับเธอเถอะนะครับ ผมสัญญาว่าจะรักและดูแลมิถุนาให้ดีที่สุดตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตร่วมกับผมที่อเมริกา "  

" โซล! " มิถุนาลุกขึ้นยืนทันที โซลจับมือมิถุนาไว้ไม่ให้เธอปล่อยมือ เขาบีบมือของเธอเบาๆราวกับจะส่งผ่านความรู้สึกที่หนักแน่นของเขาไปให้เธอ 

" อเมริกา! " บุหลันร้องอุทานอย่างตกใจ เธอยกมือทาบอกมองคนนั้นทีคนนี้ที โซลแสดงสีหน้าจริงจัง ก่อนจะหันไปมองตุลาและสิงหา สีหน้าของตุลาดูเคร่งขรึม ผิดกับสิงหาที่ดูพร้อมจะค้านหัวชนฝา 

" คุณโซลจะพาคุณมินย้ายไปอยู่ที่อเมริกาเหรอคะ " บุหลันสรุปให้ทุกคนฟังอีกครั้ง 

" ครับ! ที่ผมมาวันนี้ ผมตั้งใจจะมาพูดเรื่องแต่งงานกับพวกคุณ ผมกำลังจะกลับอเมริกาเพราะธุรกิจของครอบครัวอาจจะไม่ได้กลับมาเมืองไทยนานถึงสองปีหรือนานกว่านั้น ผมทนอยู่ห่างจากมินนานแบบนั้นไม่ได้จริงๆ ครับ "  

" ทนไม่ได้ก็เลิกกันไปแค่นั้น " สิงหาแค่นเสียงใส่ นัยน์ตามองอย่างท้าทาย 

" ผมจะไม่มีวันเลิกกับมินเด็ดขาด! " โซลโต้กลับ " ผมจะแต่งงานและพาเธอไปด้วย! " 

" ผมไม่ให้คุณพาเธอไป! " สิงหาจ้องโซลเขม็ง อีกฝ่ายไม่ลดละเพราะนิสัยดื้อดึงจึงสวนกลับ 

" แต่ผมจะพาเธอไป และคุณก็ไม่มีสิทธิ์ ผมกับมินเรารักกัน คุณห้ามไม่ให้เธอไปไม่ได้! " เสียงของโซลสูงขึ้น คิ้วของเขากำลังขมวดแน่น เลือดในกายกำลังเดือดพล่านราวกับลาวาที่รอวันปะทุ  

สิงหาเองก็รับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่กำลังเดือดของโซล เขายิ้มฮึในใจ ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าทั้งน้องสาวเขาทั้งหมอนี่รักกัน ใช่! และเขาก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามไม่ให้มิถุนาแต่งงานหรือย้ายไปอยู่อเมริกา แต่จะให้เขายอมรับผู้ชายแบบโซลน่ะสำหรับเขาแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพ่ายแพ้กับสิ่งที่เขาทำคือพยายามกันให้น้องสาวอยู่ห่างจากผู้ชายไม่ดีที่จะเข้ามาหลอก แต่ดูตอนนี้สิผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้น่ะกำลังจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเขาแล้ว 

" คุณคิดว่าเรื่องนี้มันจะง่ายเหรอครับ " สิงหาถามน้ำเสียงยั่วยวน แววตายิ้มหยัน " ถึงคุณกับน้องสาวผมจะรักกันแต่ใช่ว่าการแต่งงานจะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ เรื่องไปอเมริกาก็เหมือนกัน ถามความสมัครใจของมินหรือยังครับ ว่าเธออยากไปกับคุณหรือเปล่า "  

โซลขบกรามแน่น รู้สึกถึงเส้นเลือดที่กำลังเต้นตุบๆที่ข้างขมับ มือข้างที่เหลือของเขากำหมัดแน่น นึกอยากจะชกหน้าไอ้หน้าพี่ชายคนนี้จริงๆ 

" ทำหน้าแบบนั้น พนันได้เลยว่ามินไม่อยากไปกับคุณสินะครับ "  

" พี่สิงห์!! " มิถุนาร้องเสียงแหลมใส่ เธอลุกขึ้นยืนพรวดจ้องหน้าพี่ชายทั้งโกรธทั้งเศร้า โซลลุกยืนตาม 

" ผมเชื่อว่ามินจะไปกับผม! " 

" โซล พอแล้ว " มิถุนาหันมาบอกโซล นัยน์ตาของเธอแดงก่ำ " ขอร้องนะ โซล ทั้งเรื่องแต่งงานและเรื่องไปอเมริกาฉันขอเวลาได้มั้ย " เธอพูด น้ำตาไหลเงียบๆ มิถุนาปล่อยมือโซลออกแล้วรีบเดินขึ้นบันไดไปทิ้งให้โซลยืนนิ่งขึงสีหน้าเจ็บปวด หัวใจของเขาเจ็บร้าวเสียยิ่งกว่าตอนต้องทำเป็นไม่รักเธอแล้วซะอีก บุหลันรีบตามมิถุนาไป 

" ดูเหมือนผมจะคิดถูกนะครับ คะ-- " 

" สิงห์!! " ตุลาออกปากเตือนลูกชายเสียงเข้ม คนเป็นพ่อส่งสายตาตำหนิลูกชายคนโตของเขา สิงหายักไหล่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

" งั้นผมไปทำงานต่อที่ออฟฟิศนะครับ คืนนี้คงไม่กลับมานอนที่บ้าน " สิงหาว่าแล้วเดินออกจากบ้านไป ตุลาส่ายหัวพลางถอนหายใจกับนิสัยหวงน้องสาวเกินเหตุของสิงหา เขาหันมาที่โซลรู้สึกเห็นใจ 

" ขอโทษนะครับ ที่ผมเสียมารยาท " โซลยกมือไหว้ ตุลาส่ายหน้าแล้วยิ้มบางๆ  

" ผมเข้าใจความรู้สึกที่คุณมีให้ลูกสาวผมนะ ผมดีใจที่คุณรักลูกสาวผมมากขนาดนี้ " ตุลาพูดไปด้วยเดินไปด้วยกันกับโซล คนหนุ่มนิ่งฟัง " และผมก็เชื่อว่าลูกสาวของผมก็รักคุณเช่นเดียวกัน -- " ตุลายิ้มอ่อนโยน " คนสองคนรักกันจะแต่งงานกันก็ไม่มีใครขัดข้องหรอกนะครับ คุณโซล ส่วนเรื่องจะไปอเมริกา -- ต้องยอมรับว่าเป็นเรื่องที่น่าตกใจสำหรับครอบครัวเราจริงๆ แต่ไหนแต่ไร มินก็อยู่กับครอบครัวมาตลอด เห็นใจร้อน มุทะลุ และเอาแต่ใจแบบนั้น เด็กคนนี้นอกจากงานแล้วก็ไม่เคยคิดจะห่างบ้านไปไหนไกลเลยครับ " ตุลายื่นมือไปจับไหล่โซล สายตาของคนเป็นพ่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแฟนหนุ่มของลูกสาว 

" มินคงกำลังคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงกับเรื่องนี้ ให้เวลาเธอนะครับ คุณโซล ให้เธอได้ใช้เวลาตัดสินใจ เชื่อเถอะครับว่าถึงเวลานั้นเราจะเคารพการตัดสินใจของเธอ " คำพูดที่ทั้งหนักแน่นและแววตาอ่อนโยนของตุลา ทำให้โซลพยักหน้าอย่างยอมรับ 

" ครับ ผมจะให้เวลามินครับ "  

 

 

 

***** 

 

 

 

" ไม่เคยเห็นโซลเศร้าขนาดนี้มาก่อนเลยนะ โรม " พะยูนพูดกับโรม สองพี่น้องยืนเฝ้ามองอาการซึมเศร้าของโซลอยู่ห่างๆ พี่ชายคนโตของบ้านทิลล์พยักหน้า  

" ต้องทำบันทึกประวัติศาสตร์เลยนะว่านายโซลมีโหมดเศร้ากับเขาด้วย "  

" โรม!! " พะยูนร้องเสียงขุ่นใส่พี่ชายตัวเอง เธอยืนจับหลังตัวเองไว้ลำพังแค่ยืนเฉยๆแค่นี้เธอก็รู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยกว่าปกติเพราะต้องอุ้มท้องที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และอีกไม่ถึงเดือนเธอก็ครบกำหนดคลอดแล้ว โรมเห็นแบบนั้นก็พาเธอไปนั่งที่โซฟา " ยังไงก็ต้องให้โซลกลับจริงๆเหรอ โรม "  

" พี่พยายามกล่อมป๋าแล้วน่ะ แต่ไม่สำเร็จ -- งานนี้ต้องพึ่งโซลจริงๆ " โรมว่าสีหน้ากลัดกลุ้มไม่น้อยที่เห็นน้องชายตัวเองออกอาการซึมหลังจากที่ถูกผู้หญิงขอเวลาคิด แบบนี้ก็ไม่ต่างจากการถูกปฏิเสธ โรมคิด " เธอว่าคุณมิถุนาจะยอมแต่งแล้วย้ายไปอยู่กับโซลมั้ย "  

" ต้องยอมแต่งสิ พี่มินน่ะรักโซลไม่น้อยกว่าที่โซลรักพี่มินหรอกนะ " พะยูนตอบ  

" ถ้างั้นแล้วทำไมถึงไม่ตอบตกลงแต่งงานกับเจ้านั่น แล้วย้ายไปเมกาล่ะ "  

" คงเพราะไม่เคยห่างบ้านไปไหนไกลนานๆ อีกอย่างคงเป็นห่วงคุณตุลากับคุณบุหลันด้วยน่ะค่ะ " พิมภาเดินเข้ามาพร้อมกับจันกับแก้ว ทั้งสองยกถาดใส่ถ้วยรังนกสามถ้วยมาให้ เธอพยักหน้าให้จันยกอีกถ้วยไปให้โซลที่นั่งอยู่คนเดียวตรงระเบียงหน้าบ้าน " รังนกใส่แปะก๊วยค่ะ "  

" ขอบคุณครับ คุณน้า " โรมเอ่ย " ถ้าเป็นแบบนั้นผมก็พอเข้าใจนะครับ แต่การที่จะแต่งงานแล้วย้ายไปอยู่กับสามีมันก็เป็นธรรมดาของเมืองไทยไม่ใช่เหรอครับ คุณมินก็น่าจะเข้าใจเรื่องนี้ดี " 

พิมภายกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่ง เธอลอบมองหน้าพะยูนก่อนจะยิ้มเอ็นดูให้โรม " เพราะเข้าใจน่ะสิคะ ถึงได้กลัดกลุ้มใจอยู่นี่ ระยะทางจากเมืองไทยกับอเมริกาไม่ใช่แค่กรุงเทพเชียงใหม่นะคะ ที่คิดถึงเมื่อไรก็บินมาหาได้ภายในหนึ่งชั่วโมงนิดๆ และถึงจะบอกว่าสมัยนี้เทคโนโลยีจะทำให้ความห่างไกลมันถูกย่อให้สั้นลงแค่คิดถึงก็โทรหากันมันก็คงไม่ดีเท่ากับได้กอดกันจริงๆใช่มั้ยคะ  คุณโรม " เจอพิมภาดักทางไว้แบบนี้โรมถึงกับพูดอะไรไม่ออก  

" โชคดีจริง ที่ฉันไม่มีเรื่องผู้หญิงมาให้กวนใจ -- ความสัมพันธ์แค่คืนเดียวน่ะสบายตัวสบายใจกันทั้งสองฝ่าย จะมีไปทำไมกันนะ แฟน " 

" โรม!! " พะยูนส่งสายตาเขียวปั้ดให้พี่ชายต้วเอง " ดูพี่พูดเข้าสิพูดเหมือนผู้ชายไม่เอาไหนเลย " คนเป็นน้องสาวว่า " รอให้พี่เจอกับตัวก่อนเถอะ เผลอๆพี่อาจจะอาการหนักกว่าโซลก็ได้ "  

" ไม่มีทาง! " โรมว่า พะยูนพ่นลมฮึ ถึงภายนอกจะดูสุภาพบุรุษและดูอ่อนโยนแต่โรมน่ะร้ายยิ่งกว่าโซลซะอีก พิมภาปล่อยให้สองพี่น้องนั่งคุยกันต่อ 

" นี่ ยัยน้อง สามีเธอน่ะสนิทกับพี่ชายของคุณมินใช่มั้ย "  

" โรมจะทำอะไร "  

โรมยักไหล่ " แค่ชวนกินเหล้าน่ะ "  

ถึงในร้านจะดูบรรยากาศดีและน่าสนุกแค่ไหนโซลก็ไม่ได้อินกับบรรยากาศรอบตัวเลยแม้แต่น้อย การที่เขามาเชียงใหม่ครั้งนี้เพราะหวังว่าจะได้อยู่กับมิถุนาและคุยกับครอบครัวเธอเรื่องแต่งงานแต่ทุกอย่างกลับพลิกหน้ามือเป็นหลังมือไปหมด มิถุนากลับขอเวลาในการตัดสินใจทั้งเรื่องแต่งงานและเรื่องไปอเมริกากับเขา มันทำให้เขาไปต่อไม่ถูกนับตั้งแต่ออกจากไร่เรืองกิจเกษมในวันนั้นมาเขาก็ยังไม่ได้โทรหามิถุนาเลยนี่ก็สามวันแล้ว มันเป็นสามวันที่ยาวนานราวกับสามปียังไงยังงั้น  

" นั่งทำหน้าเหมือนคนกำลังจะตายเลยนะ ไอ้โซล " ลมผู้ที่เคยถูกอุปโลกน์ให้เป็นคู่ขาของโซลนั่งร่วมวงดื่มเหล้าด้วยออกปากแซวสีหน้าเพื่อนสนิท คนถูกแซวหันไปมองตาขวางใส่ " เป็นอะไรไปวะ " ลมหันไปส่งสายตาเป็นเชิงถามกับโรม 

" ป่วยใจ " โรมตอบยิ้มๆ ลมพ่นลมฮึ 

" หุบปากไปเลย โรม " โซลเข่นเขี้ยวใส่ " และเป็นบ้าอะไรถึงต้องลากฉันออกจากไร่มากินเหล้าข้างนอกนี่ด้วย " เขาโวยใส่พี่ชาย 

" ก็แก้เบื่อไง " โรมว่า " วันๆเห็นแกนั่งทำหน้าเหมือนหมามองเครื่องบิน เอาแต่เหม่อไปบ้านข้างๆ เลยชวนออกมาสังสรรค์แก้เบื่อซักหน่อย " 

" ฉันบอกเหรอว่าเบื่อ " โซลย้อนพลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเป็นแก้วที่สองแล้ว โรมกระตุกยิ้ม 

" เฮอะ ไม่อยากออกจากไร่มาเพราะอยากนั่งมองบ้านข้างๆอะดิ ไม่เห็นตัวแค่เห็นหลังคาบ้านก็ยังดี ว่างั้น "  

ลมขำพรืดออกมากับสีหน้าของโซล " พูดมากน่ารำคาญ! ฉันกลับดีกว่า " โซลลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะกลับ 

" พึ่งมาเองไม่ใช่เหรอครับ ทำไมรีบกลับ " สิงหาถาม โซลถลึงตามองสิงหาทีติณณภพที ก่อนจะหันกลับไปมองโรมที่ลุกขึ้นยืนบ้าง เขาส่งยิ้มกว้างให้ 

" มากันแล้วเหรอครับ คุณติณ คุณสิงห์ " โรมทักทายทั้งสองคน " นั่งดื่มด้วยกันนะครับ " ทั้งสองพยักหน้าพวกเขานั่งลง ลมออกอาการทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นหน้าสิงหาเขามองหน้าโซล 

" ไม่ต้องแล้ว เขารู้แล้วว่ากูกับมึงไม่ใช่คู่เกย์ " โซลว่าทำหน้าเซ็ง เขากลับไปนั่งลงตามเดิม ลมถอนหายใจอย่างโล่งอก  

" ขอโทษด้วยนะครับ ที่ผมเออ -- "  

" ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจว่าสถานการณ์มันบังคับ " สิงหาตอบด้วยท่าทีสบายๆ ทำเอาโซลออกอาการหงุดหงิด 

" ทำไมไม่บอกว่าชวนเขามาด้วย " โซลถามโรม 

" มีปัญหาเหรอครับ " สิงหาถามแทรก 

" ไอ้สิงห์! " ติณณภพส่งเสียงเตือน " คุยกันแล้วไม่ใช่เหรอวะ ว่าจะมาแค่กินเหล้าน่ะ " 

" ครับๆ เพื่อนติณ แค่กินเหล้า " สิงหายิ้มร้าย ติณณภพส่ายหัว ไม่รู้ว่าความคิดของโรมจะได้เรื่องมั้ย สิงหาก็เหมือนกับโซลที่หวงน้องสาว แต่สิงหาน่ะอาการหนักกว่าโซลซะอีกผู้ชายหน้าไหนก็อย่าได้ย่ำกรายเข้ามาใกล้มิถุนาเลย 

" ยังไงก็ต้องขอบคุณนะครับที่ยอมมาดื่มกับผมด้วย คุณสิงห์ " โรมว่าพลางรินเหล้าลงในแก้วเปล่า  " ผมเองก็มาเมืองไทยบ้าง แต่ไม่เคยมาเชียงใหม่เลยหาเพื่อนกินเหล้ายาก จะมีก็แต่เจ้าพวกนี้ที่เจอหน้ากันบ่อยจนเบื่อแล้ว ได้คุณสิงห์กับคุณติณมาเป็นเพื่อนกินด้วยคงจะสนุกขึ้นเยอะ " โรมส่งแก้วเหล้าให้ทั้งสิงหาและติณณภพ " ดื่มครับ " 

สิงหาและติณณภพตอบรับไมตรีที่โรมยื่นให้ พวกเขาดื่มจนหมดแก้ว  

" ที่ชวนผมมาดื่มเหล้าด้วยเพราะอยากออกหน้าแทนน้องชายคุณเรื่องมินเหรอครับ คุณอิสระ " สิงหาเข้าประเด็นทันทีไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้โยกโย้ โรมยกคิ้วสูงมองเขาชายหางตามองโซลที่มองกลับมาที่เขา โรมยักไหล่ตอบน้ำเสียงเรื่อยๆ 

" ไม่ครับ ผมจะทำเรื่องแบบนั้นไปทำไมกัน -- ในเมื่อน้องชายผมออกตัวชัดเจนแล้วว่าเขาอยากแต่งงานกับน้องสาวคุณและจะพาเธอไปอยู่ด้วยกันที่เมกา " โรมว่า " ถึงตอนนี้คุณมินจะขอเวลาในการตัดสินใจก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะปฏิเสธจริงมั้ยครับ -- และถ้าถึงเวลานั้นจริงๆ คุณมินตัดสินใจที่จะไม่แต่งงานกับน้องชายผม ผมก็คงทำอะไรไม่ได้ ไม่มีประโยชน์อะไรเลยนะครับที่ผมจะมาออกหน้าให้กับเรื่องนี้เลย จะรั้งคนที่เขาไม่ได้อยากจะใช้ชีวิตร่วมกับเราไปทำไมกัน คุณสิงห์คิดเหมือนกันมั้ยครับ " 

" โรม! " โซลลุกขึ้นยืน  ทั้งติณณภพและลมลุกยืนบ้าง ทั้งคู่พร้อมห้ามโซลไม่ให้ทำอะไรผลีผลาม " พี่พูดบ้าอะไรของพี่วะ ฉันไม่ได้ขอให้พี่ทำอะไรให้ฉันนะเว้ย " โซลกระชากเสียงใส่มองพี่ชายตัวเองด้วยสายตาถมึงทึง ใจคอเขายิ่งไม่ค่อยดีที่ต้องรอคำตอบจากมิถุนา เขากลัวคำตอบของมิถุนาจะแย่อยู่แล้ว และดูไอ้พี่ชายบ้าๆของเขาพูดออกมาอยากจะบีบคอมันนัก 

โรมไม่ใส่ใจอาการเข่นเขี้ยวของน้องชาย เขายังนั่งคุยกับสิงหาเหมือนปกติ " น้องชายผมยอมที่จะรอตามที่คุณมินขอแล้ว ทำไมเราไม่ให้เวลาได้เธอได้คิดและตัดสินใจล่ะครับ ผมเชื่อว่าการตัดสินใจของคุณมินไม่ว่าจะออกมาแบบไหน คุณที่เป็นพี่ชายเป็นคนที่รักเธอก็คงจะยอมรับในการตัดสินใจของเธอใช่มั้ยครับ "  

สิงหากระตุกยิ้มพลางใช้ลิ้นดุนแก้มตัวเองออกอาการไม่ชอบใจนิดๆที่คนอย่างเขาต้องยอมรับว่าโรมพูดถูก ถึงเวลานั้นเขาเองก็ต้องยอมรับผู้ชายอย่างโซลเป็นน้องเขยของเขา แค่คิดเขาก็นึกถึงคนจะมาเป็นน้องเขยว่าตอนที่ค้านเรื่องติณณภพคบกับพะยูน อีกฝ่ายรู้สึกแบบเดียวกันกับเขาตอนนี้มั้ย นี่มันกรรมของคนมีน้องสาวหรือไงนะ  

 

 

 

**** 

 

 

 

" นั่งเหม่อแบบนี้มาสามสี่วันแล้วนะคะ คุณตุลา " บุหลันเอ่ยสีหน้าเป็นกังวลกับอาการของลูกสาวคนเล็กบ้านเรืองกิจเกษม " ดูคุณมินจะตัดสินใจไม่ได้ว่าเธอควรจะทำยังไง "  

" แล้วคุณบุหลันคิดว่ามินควรจะทำยังไง " ตุลาถามกลับ บุหลันถอนหายใจ 

" บอกตามตรงนะคะว่าฉันตกใจเรื่องที่คุณโซลจะพาคุณมินไปอยู่ที่เมกา ฉันคงใจหายแน่ๆถ้าคุณมินตัดสินใจจะย้ายตามคุณโซลไปจริงๆ " ตุลามองแววตาสั่นเครือของบุหลันคู่ชีวิตอีกคนของเขาที่อยู่เคียงข้างเขาในวันที่เขาเสียอัปสรภรรยาคนก่อนหน้าไปและบุหลันก็ทำหน้าที่เลี้ยงดูลูกฟของเขาทั้งสามได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องราวกับเป็นแม่แท้ๆของเด็กทั้งสาม ไม่แปลกหรอกที่เธอจะใจหายหากมิถุนาตัดสินใจไปอเมริกากับโซล เขาแตะบ่าภรรยาคนที่สองของเขา 

" ไม่ว่ามินจะตัดสินใจยังไงเราก็จะยินดีกับการตัดสินใจของลูกเรานะ " 

" แน่นอนค่ะ " บุหลันจับมือที่แตะอยู่บนบ่าเธอแล้วบีบมันแน่น ตอนนั้นเองที่หวานสาวรับใช้ในบ้านวิ่งเข้ามาหามิถุนาที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งหลังบ้านคนเดียว 

" คุณมินคะ มีเพื่อนมาหาคุณมินค่ะ "  

" ใครเหรอ หวาน " มิถุนาถามสีหน้าดูไม่สดชื่น 

" คุณโซลค่ะ "  

มิถุนาลุกขึ้นยืนแล้วรีบเดินไปหาโซลทันที ได้ยินเสียงหวานบอกไล่หลังมาว่าโซลรออยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน เธอรีบเดินอ้อมไปที่หน้าบ้าน ทันทีที่เห็นหน้าโซลเธอก็แทบอยากจะเดินเข้าไปกอดเขา โซลเองก็ยั้งใจไว้ไม่ให้สวมกอดมิถุนาเขาส่งยิ้มให้เธอ 

" พาฉันไปเดินเล่นหน่อยได้มั้ย มิน " 

มิถุนาพยักหน้ารับ ตลอดสามสี่วันที่ผ่านมาเธอคิดเรื่องการแต่งงานและการย้ายไปอยู่กับโซลมาตลอดเธอไม่ได้คิดโกรธเรื่องที่เขาไม่ติดต่อมาเพราะเข้าใจดีว่าโซลต้องการให้เธอได้ใช้เวลาคิด เธอเองก็รู้สึกผิดกับโซลที่ไม่สามารถตอบรับคำขอของเขาได้ทันทีเหมือนกัน 

" โรมกลับเมกาไปเมื่อเช้าแล้วนะ " โซลพูดขึ้นก่อนทำลายความเงียบระหว่างเขากับเธอ มิถุนารู้สึกใจเบาหวิวกับเรื่องที่ได้ยิน ตามกำหนดการที่โซลบอกกับเธอคือหลังจากโรมกลับไปแล้ว โซลจะต้องตามกลับไปอีกแค่อาทิตย์เดียว 

" จริงเหรอ ทำไมเร็วจัง " มิถุนาพูดเสียงเบาราวกับจะพึมพำกับตัวเอง 

" นั่นสิ เร็วจัง " โซลขานรับ เขาใจลอยเดินนำหน้ามิถุนาไปหลายช่วงตัวจนไม่ทันรู้ว่ามิถุนาหยุดเดินแล้ว 

" โซล! " มิถุนาเรียก โซลหันมามองเห็นสีหน้าลังเลของมิถุนาแล้วก็รู้สึกเศร้า เขายิ้มแล้วเดินกลับไปหาเธอยกมือข้างหนึ่งเกลี่ยเส้นผมที่กำลังปลิวละอยู่บนใบหน้าของมิถุนา 

" นี่อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ " โซลว่าน้ำเสียงปกติ " วันนี้ที่ฉันมาเพราะฉันคิดถึงเธอมากเลยนะรู้มั้ย มินมิน " โซลสวมกอดมิถุนาแล้วรัดเธอเบาๆ มิถุนาไม่ปฏิเสธอ้อมกอดของโซลเธอปล่อยให้เขากอดอยู่แบบนั้น 

" ฉันก็คิดถึงโซลเหมือนกันนะ "  

" ก็รู้ได้ อยากให้เธอเห็นหน้าตัวเองจังว่าตอนที่เห็นฉันเมื่อกี้น่ะ หน้าเธอบอกว่ารักฉันมากขนาดไหน " โซลแหย่  

" ตาบ้า! พูดมาได้ไม่อายปากหรือไง! " มิถุนาแหวใส่ พลางมองเขาด้วยแววตาหวานซึ้ง 

" อย่ามองฉันแบบนั้นซิ เดี๋ยวก็จับ -- " โซลก้มลงกระซิบที่ข้างหูของมิถุนาทำเอามิถุนาหน้าแดงจัดกับคำพูดห่ามๆของเขา  การมาหามิถุนาของโซลทำให้เธอกลับมาร่าเริงและมีชีวิตชีวาได้เหมือนมิถุนาคนเก่า ทั้งสองเดินเล่นอยู่ในไร่ส้มอยู่นานจนถึงเวลาเย็น 

" ไม่อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันจริงๆเหรอ " มิถุนาถามตอนไปส่งโซลที่รถ เขาส่ายหน้า 

" ไม่ล่ะ วันนี้ฉันจะกลับไปนอนที่คอนโดในเมืองน่ะ มีงานเอกสารที่คุณอัญส่งมาฉันต้องไปดู " โซลว่าพลางใช้หลังมือแตะไล้ที่แก้มของมิถุนาเบาๆ " ไม่งอนใช่มั้ยครับ " น้ำเสียงและแววตาอ่อนโยนของโซลทำเอามิถุนาใจเต้นแรงเธอก้าวเข้าไปกอดเขาไว้ 

" ไม่งอนค่ะ " มิถุนาตอบรับรู้ได้ถึงวงแขนของโซลที่กอดกระชับเธอ  

" ถ้าพี่ชายเธอมาเห็นฉันกอดเธอตรงนี้ คงได้เอาปืนมาไล่ยิงฉันแน่เลย "  

" กลัวเหรอ " มิถุนาเงยหน้าถาม  

" กลัวที่ไหน " โซลยิ้มเยาะ มิถุนายิ้มกริ่ม ทั้งสองมองตากันอยู่เนิ่นนาน 

" โซล " มิถุนาเรียกชื่อ โซลขานรับ  " เรื่องนั้นน่ะ -- "  

" ฉันรอได้นะ มิน " น้ำเสียงของโซลหนักแน่นพอๆกับแววตาของเขา  

" ขอโทษนะ โซล " 

" ไม่เป็นไร " โซลว่าจู่ๆก็รู้สึกมีก้อนแข็งๆจุกอยู่ที่ลำคอ เขากลืนมันลงไปก่อนปรับสีหน้าให้เป็นปกติ " อีกสองวันเป็นวันเกิดฉันไปฉลองกับฉันแค่สองคนได้มั้ย มิน "  

" จริงเหรอ -- อีกสองวันเป็นวันเกิดโซล " สีหน้ามิถุนาดูตื่นเต้น  เธอตอบรับเขาทันที " ได้สิ จะไปไหนกันดีล่ะ "  

" ไปไหนก็ได้แค่มีเธออยู่ด้วย "  

 

 

  ***************** 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน 

ก่อนอื่นต้องขอโทษทุกคนเป็นอย่างมากเลยนะคะ ที่ปล่อยให้รอกันนานเลย  

ไรท์ไม่พูดมากล่ะ ^^ เราไปตามดูบทสรุปของคู่นี้กันเลยดีกว่าค่ะ 

ขอให้มีความสุขและสนุกกับการอ่านนะคะ  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว