email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงกำลังใจนะคะ : )

ชื่อตอน : Episode - บทนำ [100%]

คำค้น : วิศวะ วิศวกรรมศาสตร์ รุ่นพี่ รุ่นน้อง นิยายรัก นิเศศาสคร์ นิเทศ เด็กฟิล์ม ดาวเดือน แอบรัก รีวิว Engineer Romance

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2563 11:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode - บทนำ [100%]
แบบอักษร

EP แรกแนะนำฟังคู่กับเพลง หวั่นไหว - Bodyslam 

 

สามปีก่อน... 

Nirin Say: 

Inter School Bangkok 

 “คนอะไรวะ หล่อไม่ปรานีแสงแดด หุ้ยยยยย แพ้หยดเหงื่อบนหน้าพี่เขาว่ะ” 

ฉันรัวนิ้วลงที่กล้องถ่ายรูปที่มีวิวเป็นชายหนุ่มตัวสูง ขายาว หุ่นนักกีฬา ผิวขาว หน้าตาโคตรดีกำลังชู้ตบาสลงห่วงที่ลานสนามบาส การมองพี่เขาแบบนี้เหมือนได้เสพศิลปะขั้นสูงในทุกวันมันช่างน่าหลงใหลและมีเสน่ห์เกินต้านทาน 

แล้ววันนี้มัดรวบผมข้างหน้าขึ้นไปแบบนี้อีกนี่มันเกินต้านไปแล้วนะ 

“บ้านพี่เขาเลี้ยงด้วยอะไรวะ ทำไมทุกองศามันถึงได้ไร้ที่ติขนาดนี้”ฉันเผลอเคลิ้มเมื่อเห็นพี่เขาทำท่าดีใจหลังทำแต้มได้สำเร็จ ความน่ารักของพี่เขาทำให้หัวใจฉันเต้นแรงหกริกเตอร์เหมือนจะมีสึนามิในหัวใจของฉันทุกครั้งที่พี่เขาหันมายิ้มให้ 

“พี่ศิลาสู้ๆ”เสียงจากข้างสนามตะโกนเชียร์คนที่มีออร่าแม้แค่ใส่ชุดนักบาสตัวโคร่งๆ อย่างท่วมท้น  

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด หลังจากที่ลูกบาสในมือพี่ศิลาถูกโยนกระเด้งไปที่ห่วงและทำเหมือนจะกระดอนออกแต่กลับหมุนหล่นไปในห่วงจนได้รับคะแนนในนาทีสุดท้าย 

ปี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด  

“พี่ศิลาโคตรเท่เลยว่ะ ชนะแบบคาดลอยอีก!” 

“ร้อยสองครั้ง” 

“คือ?”ฉันเปลี่ยนสายตาจากที่มองรุ่นพี่ม.ปลายสุดฮอตมามองแอมแปร์เพื่อนสาวคนสนิท 

“มานั่งอยู่นี่หนึ่งชั่วโมงแกชมพี่เขาไปหนึ่งร้อยสองครั้งไง” 

“หรือแกจะเถียงว่าไม่จริง” 

“เออ ก็จริง!”ถึงหน้ามันจะทำเป็นอยากเถียงกลับ แต่มันก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้เพราะหลักฐานมันก็ชัดอยู่ตรงนี้แล้ว นี่มันคนหรือเทพบุตรวะเนี่ย หล่อเกิ๊น! 

พี่ที่กำลังยิ้มด้วยสายตาใจดี และซับเหงื่อเท่ๆ อยู่คนนี้เขาชื่อพี่ศิลา เป็นรุ่นพี่อยู่ม.6 ของโรงเรียนฉันเอง นอกจากนั้นยังเป็นนายแบบสุดฮอตที่นิตยสารวัยรุ่นทุกฉบับดึงตัวไปขึ้นปก 

และใช่จ้ะ วางแผงเมื่อไรก็หมดภายในหนึ่งชั่วโมงทุกเล่ม ด้วยหน้าตาที่โดดเด่น หุ่นที่ดีจากการที่ชอบเล่นกีฬาทุกชนิดโดยเฉพาะบาสเกตบอล แล้วไหนจะความไม่ถือตัวของพี่เขาอีก ทำให้สาวๆ ในโรงเรียนและนอกโรงเรียนต่อแถวเป็นแฟนคลับพี่เขาไปแล้วค่อนประเทศ 

“เห็นแล้วอยากเป็นผ้าเช็ดหน้าเลยว่ะ อยากจะซับเหงื่ออุ่นๆ ที่แก้มพี่เขาจัง” 

“จะอ้วก” 

“เมื่อไรแกจะเลิกขัดฉันเนี่ยแอมแปร์” 

“แล้วเมื่อไรแกจะเลิกลากฉันโดดเรียนมาดูผู้ชายสักที วันนี้แกโดดอาจารย์ศรีสุดาขาโหดเลยนะเว้ย!” 

“แล้วไงใครแคร์ แกเคยได้ยินไหมว่า...อย่าให้การเรียนมาขัดขวางการส่องผู้ชายของเรา!” 

“แกนี่มัน ขั้นสุดของพวกบ้าผู้ชายเลยว่ะ” 

“ขอบคุณที่ชม!” 

“ด่าเว้ย!” 

ช่วงนี้เป็นช่วงกีฬาสี ฉันที่อยู่ม.3 ที่จริงก็เรียนหนักพอสมควรแต่ก็ไม่ใช่ปัญหาในการส่องผู้ชายในวันสำคัญแบบนี้หรอก เพราะเป็นวันที่สีของพี่ศิลาแข่งบาสกับสีของฉันพอดีและแน่นอนว่าฉันเชียร์สีตัวเอง 

ซะที่ไหน ก็ต้องมาเชียร์พี่ศิลาของฉันน่ะสิ และสีของฉันก็ตกรอบไปแล้วด้วย!  

“แอมแปร์พี่เขาเดินมาทางนี้ว่ะ ทำไงดีวะ”ฉันเลิ่กลั่กหันซ้ายหันขวา หัวใจเต้นแรงจนตัวสั่นไปหมด จะกี่ครั้งที่เห็นพี่เขาในระยะใกล้ๆ ฉันก็ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูกทุกที 

“ก็เรายืนอยู่ตรงประตูสนามกีฬา ไม่ให้พี่เขาเดินมาทางนี้ให้ปีนรั้วเหล็กออกไปหรือไง!”มันบ่นตัดฝันฉันอย่างระอา 

“ไง น้องมิชลิน” 

“ณิรินค่ะพี่กัปตัน บอกไปตั้งหลายครั้งแล้ว ยังเรียกไม่ถูกสักที!”ฉันหน้ามุ่ยตอบเพื่อนในกลุ่มพี่ศิลาที่ชอบแซวเรื่องความอ้วนของฉันทุกที ไม่รู้ว่าฉันไปอ้วนบนหัวพี่เขาหรือไง แต่รีบเปลี่ยนอารมณ์มาเปิดกระติกน้ำแข็งที่พกมาด้วยส่งน้ำให้คนนิสัยดีอีกคนแทน “น้ำเปล่าวิตามินซีเย็นๆ ค่ะ พี่ศิลา” 

“รู้ใจพี่ตลอดเลย ขอบใจนะณิริน”พี่ศิลารับขวดน้ำแล้วยื่นมือมาโยกหัวฉันไปมา ก่อนจะเปิดดื่มให้แฟนคลับอย่างฉันชื่นใจ ใจบางแล้วบางอีกในทุกวันที่เห็นสายตาแบบนี้!  

“เอ่อ พี่ศิลาคะได้ยินว่าจะมีประกวดแข่งวงดนตรีเดือนหน้าด้วย วงพี่ลงแข่งไหมคะ” 

“พี่ว่าจะไม่ลงนะ ช่วงนี้ต้องอ่านหนังสือสอบหนักเลยน่ะ กลัวไม่มีเวลาซ้อม ถามทำไมเหรอ” 

“เสียดายจังค่ะ อยากเห็นพี่ร้องเพลงอีกครั้งก่อนเรียนจบ” 

“งั้นเหรอ” 

“ค่ะ เวลาพี่ร้องเพลงเท่มากเลยค่ะ”พูดไปก็เขินไป แต่ถ้าพี่เขาไม่สะดวกฉันก็เข้าใจช่วงนี้ม.6 กำลังวุ่นๆ เรื่องสอบเข้ามหา’ลัยน่ะ 

“ไอ้ศิลามึงรีบตอบ รีบไปกันเถอะน้องเขาเขินจนตัวเล็กไปหมดแล้วเนี่ย”พี่กัปตันนี่ปากเสียเสมอต้นเสมอปลายไม่มีผิด แต่ก็ไม่ชินสักที! 

“พี่ไปก่อนนะ กลับบ้านดีๆ ล่ะ” 

“บ๊ายบายค่ะ” 

“ณิริน ณิริน เห้ยวิญญาณหลุดไปแล้วมั้ง พี่เขาเดินไปหน้าโรงเรียนแล้ว!” 

“แก วันนี้ฉันจะไม่สระผม”ฉันเอามือไปลูบที่พี่เขาจับแล้วเอามาดม คนบ้าอะไรน่ารักขนาดนี้เนี่ย! “ชีวิตติ่งคอมพลีทมาก ถูกเมนลูบหัว”  

วันนี้คุ้มแล้วที่โดดเรียน จะโดนทำโทษก็ไม่โกรธอาจารย์เลยจริงๆ กว่าจะมาถึงจุดนี้ไม่ง่ายนะบอกเลย ตามพี่เขามาตั้งแต่ม.1 ถึงม.3 

“ฉันก็เห็นพี่เขาทำแบบนี้กับทุกคนป่ะวะ” 

“ไม่ทุกคนเว้ย แกไปเอามาจากไหน”ฉันเถียงขาดใจ 

“นี่ไง!”แอมแปร์เปิดรูปที่มีแฟนคลับแท็กพี่ศิลาในไอจีให้ดู ก็พบคนที่แท็กพี่เขานั้นแต่ละคนลงรูปสกินชิพมากมาย จนฉันฝันสลายหายไปกับตา “อย่าบอกนะว่าแกไม่เคยเปิดดูรูปในไอจีที่มีคนแท็กพี่เขาเลย” 

“เออ เพิ่งเคยเห็น”หน้าแห้งไปเลยไง! 

“เอาน่า อย่างน้อยคนที่แกชอบก็เป็นคนอัธยาศัยดีป่ะวะ บางคนดังแล้วหยิ่งจะตาย” 

“อุตส่าห์ตามพี่เขามาตั้งสามปีก็นึกว่าจะพิเศษกว่าคนอื่น อีกไม่กี่เดือนพี่เขาก็จะเรียนจบแล้วเพิ่งเคยมีโมเมนต์กับเขาทั้งที” 

“ยังไงดี หรือจะเลิกชอบพี่เขาเลย ไหนๆ ก็จะไม่ได้เจอพี่เขาแล้วเทอมหน้า” 

“นี่แน่ะ”ฉันตบปากเพื่อนสนิทโดยที่มันถลึงตาใส่  

“ตบจริงเลยเหรอวะ เจ็บนะเว้ย!” 

“อ่านปากของณิรินนะคะ ณิรินจะรักพี่ศิลาคนเดียวตลอดไปและไม่มีวันเลิกรักพี่ศิลาแน่นอน” 

 

หนึ่งอาทิตย์ก่อนถึงวันวาเลนไทน์ 

“แก...ได้ยินว่าวันวาเลนไทน์ปีนี้โรงเรียนเราจัดงานประกวดวงดนตรีด้วยนะเว้ย” 

“รู้ตั้งนานแล้วป่ะ ทำตื่นเต้นไปได้”ฉันไม่ค่อยได้สนใจยัยแอมแปร์เท่าไรเพราะกำลังตั้งใจตัดกระดาษทำการ์ดแฮนด์เมดกับกล่องของขวัญDIYให้พี่ศิลาในวันวาเลนไทน์เป็นประจำเหมือนทุกปี 

“แล้วแกไม่ตื่นเต้นเหรอ ได้ยินว่าพวกพี่ศิลาลงประกวดด้วยนะเว้ย” 

“ไม่เห็นจะตื่นเต้น...แกว่าไงนะ ถามจริง!” 

“เออข่าวดังไปทั่วโรงเรียนเลย แกเอาแต่นั่งทำของขวัญไม่ได้ดูแฟนเพจพี่เขาเลยสิท่า”  

“เออ”ว่าแล้วฉันก็กดเข้าดูเลยทันที  

ประเด็นคือฉันเคยถามพี่ศิลาตอนแรกที่มีข่าวการจัดการประกวดแข่งดนตรีขึ้น พี่เขาตอบว่าไม่ได้ลงแข่ง แต่ทำไมมาเปลี่ยนใจอาทิตย์สุดท้าย แต่ช่างเถอะเพราะไม่ว่าพี่ศิลาจะทำอะไรณิรินคนนี้ก็พร้อมเชียร์เต็มที่อยู่แล้ว 

“แบบนี้ต้องทำช่อดอกไม้อันใหญ่ๆ ไปเป็นกำลังใจให้พี่เขาด้วยดีกว่า” 

“เกินไปป่ะ ไอ้ที่ทำอยู่นี่ก็เยอะพอแล้วมั้ง” 

“ไม่มีคำว่าเยอะไป สำหรับคนที่เรารักหรอกแก”ฉันมองแอมแปร์ตาเป็นประกาย กำลังฝันหวานเห็นภาพตัวเองหอบดอกไม้ช่อใหญ่ไปให้พี่เขาที่หน้าเวที รู้เลยว่าพี่ศิลาจะทำสีหน้าดีใจแบบไหน คนอะไรอบอุ่นเหลือเกิน 

และแล้วงานประกวดดนตรีที่ฉันฝันถึงก็มาถึงสักที ฉันหอบของขวัญมากมายมารอที่หอประชุมโรงเรียนเป็นกลุ่มแรกๆ ตามเคย ถึงแม้จะรู้ว่าวงพี่ศิลาจะขึ้นเล่นวงสุดท้ายก็ตาม งานวันนี้เป็นงานปิดของโรงเรียนเท่านั้น ทำให้ฉันเบาใจเพราะไม่ต้องไปแย่งชิงกับสาวๆ โรงเรียนอื่นเพื่อเอาของขวัญไปให้พี่ศิลา 

มีหลายวงที่ขึ้นโชว์แต่เชื่อเลยว่าเกินครึ่งที่นั่งในนี้รอเชียร์วงสุดท้ายวงเดียวกับฉันแน่นอน และพอถึงวงสุดท้ายทั้งป้ายเชียร์ทั้งป้ายไฟก็ชูขึ้นพร้อมเพรียงเหมือนเตี๊ยมกันมา 

“สวัสดีครับพวกเรา วงแบดแบรนด์ครับ” 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด 

“เพลงนี้มอบให้กับทุกคนที่แอบรู้สึกดีๆ กับใครบางคนนะครับ ถ้าหากยังไม่กล้าบอกรักเขาในวันนี้ก็ขอให้ใช้โอกาสสุดท้ายในเพลงนี้ไปบอกรักคนคนนั้นนะครับ” 

หลังจากนั้นพอดนตรีขึ้นก็รู้ทันทีว่าเป็นเพลงหวั่นไหวของพี่ๆ บอดี้แสลมทำให้ทั้งหอประชุมลุกขึ้นโยกบ้าง และบางคนก็ลุกขึ้นไปบอกรักใครอีกคนที่ตัวเองแอบรัก 

“พูดแบบไม่อวยเลยนะเว้ย วงพี่ศิลาคือร้องดีสุด มันสุด เท่สุด” 

“เออฉันเชื่อว่าแกไม่อวยพี่เขาเลยสักนิด”แอมแปร์จิกกัดตามประสาแต่ก็โยกตัวตามเพลงไม่หยุดเหมือนกัน 

จนเพลงจบเสียงกรี๊ดก็ยังลากยาวไม่หยุด 

“เอาละครับ ตอนนี้ทุกวงก็ขึ้นแสดงโชว์กันครบแล้วนะครับ รอคะแนนจากคณะกรรมการสักครู่ ว่าแต่เชียวร์วงไหนกันบ้างครับ” 

“วงแบดแบรนด์” 

“โห เสียงสาวๆ ดังมาก นี่วงนี้จ้างมากี่บาทครับเนี่ย” 

“จ้างด้วยใจ!”แต่ละเสียงก็ตะโกนว่ากันไปตามที่คิด 

“เอาละครับ ขณะนี้ชื่อวงที่ชนะการแข่งขันวงดนตรีก็อยู่ในมือผมเรียบร้อยแล้วนะครับ วงนั้นก็คือ...”พี่พิธีกรทำหน้ายิ้มก่อนที่จะประกาศต่อ “วงแบดแบรนด์ครับ” 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด 

ตามที่คิดไม่มีผิด หลังจากที่วงพี่เขาขึ้นมาบนเวทีสาวๆ ก็แห่กันวิ่งเอาดอกไม้ไปมอบให้ ซึ่งฉันเองก็เช่นกัน หอบช่อดอกไม้ใหญ่สุดไปเกทัพคนอื่น และไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าแต่พี่เขาเลือกรับดอกไม้ช่อใหญ่สุดของฉันเป็นคนสุดท้าย แล้วถือโชว์อยู่บนเวทีทั้งที่ของคนอื่นถูกกลุ่มเพื่อนพี่เขาถือไปไว้ให้หลังเวทีหมดแล้ว 

ปลื้มจัง! 

“คนอะไร เก่งไปหมดรอบด้าน เรียนก็เก่ง เล่นกีฬาก็ดี ดนตรีก็ได้ ทำไมเพอร์เฟกต์จังวะ”ฉันเผลอคิดดังไปหน่อยจนยัยแอมแปร์เหล่ตาใส่ “ใครได้เป็นแฟนนี่โคตรโชคดี” 

“ได้ยินว่าวันนี้ศิลามีอะไรอยากจะพูดด้วยถ้าหากชนะการแข่งวันนี้เชิญครับ”พี่พิธีกรมอบไมค์ให้กับพี่ศิลา 

“สวัสดีอีกครั้งนะครับทุกคน ก็ขอบคุณทุกคนที่มาเชียร์พวกเราในวันนี้นะครับ” 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด 

“แต่อย่างที่รู้กันว่าตามจริงพวกเราจะไม่ได้ลงเข้าประกวดวันนี้ แต่เพราะผู้หญิงคนนึงทำให้ผมเปลี่ยนใจ” 

ยังมีเสียงตะโกนเชียร์และเป็นซุบซิบพอๆ กัน หัวใจห่อเหี่ยวเลยอ่ะ จากที่หัวใจพองฟูมาตลอดวัน อย่าบอกนะว่าที่พี่ศิลาประกวดวันนี้เพราะพี่จินจินรุ่นพี่ม.5 ที่มีข่าวว่าพี่ศิลาแอบปลื้มซึ่งเธอก็ยืนอยู่กลุ่มตรงหน้าฉันนี่เอง เธอคือแรงจูงใจให้พี่ศิลาลงประกวดงั้นเหรอ 

“แกโอเคป่ะวะ” 

แอมแปร์แตะไหล่ให้กำลังใจ หลังเห็นกลุ่มพี่จินจินทำท่าเขินแซวกันอย่างออกหน้าออกตา แสดงออกชัดเจนว่าเพราะพี่จินจิน แต่พี่ศิลายังไม่พูดอะไรเลยป่ะ เขินเพื่อ? 

“โคตรไม่โอเค!” 

เพิ่งบอกว่าใครได้พี่เขาเป็นแฟนโคตรโชคดีก็จริง แต่ไม่น่ามาประกาศกันวันวาเลนไทน์ไง  

“และเธอคนนั้นก็เป็นคนที่ผมร้องเพลงให้และจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมจะมอบดอกไม้ให้ในวันนี้ครับ” 

ฉันมองไปยังกล่องของขวัญและการ์ดที่ตั้งใจทำมาเป็นอาทิตย์แถมยังถูกคัตเตอร์บาดที่นิ้วเป็นแผลตั้งหลายนิ้ว เพราะมันเป็นงานแฮนด์เมดที่ฉันตั้งใจประดิษฐ์ขึ้นมาด้วยหัวใจและมีชิ้นเดียวบนโลก ว่าจะให้อันนี้หลังจบงานสักหน่อยสงสัยเป็นหมันแล้วแหละ  

ยังดีที่ดอกไม้ไปถึงมือเมนแล้วนะยัยณิริน! 

เสียงดนตรีหวานๆ ถูกเปิดขึ้นคลอเบาๆ จากนั้นก็เห็นพี่ศิลาเดินกลับมาจากหลังเวทีพร้อมดอกกุหลาบสีแดงในมือ คนที่ยืนอยู่แหวกเปิดทางมาถึงพี่จินจิน 

ไม่กล้ามองภาพตรงหน้าต่อจากนี้เลย ได้แต่ก้มมองไปที่พื้นอยู่แบบนั้น ทำไมต้องมายืนใกล้พี่จินจินด้วยวะเนี่ยหอประชุมตั้งกว้าง 

แต่แล้วเสียงร้องฮือฮาก็เกิดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับแอมแปร์ที่สะกิดไหล่ฉันไม่หยุด สงสัยเขาคงมอบดอกไม้แล้วขอเป็นแฟนกันชัวร์ ยิ่งคิดน้ำตาจะไหลอยู่แล้ว! 

“แก ดูก่อนดิ!” 

“จะให้ดูอะไร ไม่ดูเว้ย ฉันกลับดีกว่า!” 

ทันทีที่พูดจบก็มีเงามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าและรู้สึกถึงสายตาของคนรอบด้านที่มองมา ทำให้ฉันหันขึ้นมองพร้อมขยับแว่นตาให้ชัดขึ้น 

“พี่ศิลา!” 

ฉันเรียกชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ ที่เห็นว่าพี่เขาหยุดยืนตรงหน้ากันและยังมีดอกไม้ช่อที่เขาเตรียมมาอยู่ในมือ ทันทีที่สายตาตวัดไปเจอพี่จินจินส่งสายตาแปลกๆ มาทางนี้ยิ่งทำให้ฉันสับสนไปใหญ่ 

“ณิรินครับ” 

โอ๊ยหน้าเห่อร้อนไปหมดแล้ว อย่าใช้น้ำเสียงอ้อนแบบนี้ได้ไหม! 

ปกติเวลาเจอใกล้ๆ ตัวมันก็สั่น ใจมันก็เต้นแรงเสมอ แถมวันนี้เขาดูเท่กว่าทุกวันอีก ณิรินจะบ้าตาย ทำไมมองเมนวันนี้ถึงได้รู้สึกอยากเปลี่ยนเป็นแฟน นี่มันเรื่องจริงหรือฝันอยู่กันแน่ แต่ถ้าฝันขออย่าเพิ่งตื่นเลยขอร้อง! 

“คะ พี่ศิลา” 

“คือพี่...”พี่ศิลาลูบผมตัวเองและยิ้มออกมาเขินๆ ทำให้คนในหอประชุมเผลอระทวยกันไปตามๆ กัน ไอ้คนบ้าจะมาทำตัวละมุนต่อหัวใจขนาดนี้ไม่ได้ไหม ถูกตกแล้วตกอีกจนปวดหัวใจไปหมดแล้วเนี่ย! 

สูดลมให้ใจเข้าพุท หายใจออกโท ช้าๆ นะณิริน แกต้องตั้งสติไว้ก่อน 

แต่ว่าใครจะไปตั้งสติได้วะเมื่อเห็นรอยยิ้มของพี่ศิลาที่ขยับเข้ามาใกล้กันอีกหนึ่งก้าว ยิ้มที่มอบให้ฉันคนเดียวจริงเหรอเนี่ย มีอาการหน้ามืดคล้ายจะเป็นลมแล้วจ้าแม่ ความน่ารักอานุภาพทำร้ายล้างในระยะประชิดขนาดนี้ เกินใจจะต้านทาน  

ตึกตึก ตึกตึก ตึกตึก... 

 “พี่ชอบณิริน เป็นแฟนกับพี่นะครับ" 

Adaysiix 

สวัสดีจ้ารีดเดอร์ทุกคนนนน มาอัปเฮียศิลาอย่างเป็นทางการ 

ใครเคยเป็นแบบณิรินบ้างค๊าาาา ที่แบบตอนเรียนเราจะมีใครบางคนที่อยู่ในความทรงจำ 

นุ่นยกมือเหนือหัวสองมือเลยจ้า แล้วน่าแปลกที่คนคนนั้นแม่งเก่งไปหมดทุกอย่างอ่ะ  

แบบเล่นกีฬาก็เท่ เล่นดนตรีก็ดี ถึงจะหน้าตาธรรมดาสำหรับคนอื่นแต่สำหรับเราคือใช่มาก 

 ซึ่งเขามักจะอยู่กลางแสงไฟเสมอ ทางนี้ก็คลั่งรักตามเชียร์เขาทุกทางที่ตามได้555 

แค่บังเอิญเดินสวนกันหรือได้มีโอกาสอยู่ใกล้ๆ ก็เขินไม่ไหวจ้าาา 

ยิ่งช่วงเทศกาลนี่เราก็จะทำทุกอย่างให้เขาสุดๆ เป็นโมเมนต์สุดเขินที่จำไม่ลืม555 

แล้วถ้ามีประกวดวงดนตรีเพลงพี่ๆ บอดี้แสลมก็จะเป็นเพลงที่ถูกหยิบมาใช้แข่งเสมอไม่ว่าจะยุคสมัยไหน 

เชื่อว่าส่วนใหญ่น่าจะมีคนคนนั้นนะคะ รู้ๆ กันเนอะว่าจะทำให้อยากไปเรียนเพิ่มขึ้น 50% 

สารภาพว่าตอนแต่งไม่ได้เช็กอิมเมจเลยว่าเฮียแจ็คเขาเล่นบาสไหม 

พอจะลงกดนิยายเข้าไปหารูปคือแบบ เห้ยยย ทำไมตรง กรี๊ดสามตลบ 5555 

หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ เพราะเรื่องนี้แก้พล็อตแล้วแก้อีกอยู่เกือบสองเดือนจนได้แบบที่ถูกใจ 

รู้สึกว่ายากกว่าคู่พี่รามด้วยซ้ำ ด้วยอารมณ์และความรู้สึกของพระนาง แต่ก็ท้าทายดีค่ะ 

เอาคำติชมจากเรื่องแรกมาปรับปรุงในเรื่องนี้ด้วยพอสมควรเลย 

ยังไงฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆ เลยจ้าา <3 

ปล. อาจจะอัปไม่ถี่เท่าของพี่รามนะคะ เพราะแต่งยังไม่ 100% แต่ว่าใกล้จบแล้วจ้า 

ยังไม่มีวันลงที่แน่ชัดตายตัว แต่จะพยายามมาอัปบ่อยๆ น๊าาาา  

 

ความคิดเห็น