Instagram-icon

อ่านแล้วคอมเม้นท์​ถูกใจด้วยยิ่งดีเลยเห็นเม้​นท์ทีสมองโปรง♡

รักลวง​ ตอนที่3 ความช่วยเหลือ

ชื่อตอน : รักลวง​ ตอนที่3 ความช่วยเหลือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2563 18:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักลวง​ ตอนที่3 ความช่วยเหลือ
แบบอักษร

ฉันนั่งที่ห้องกับพวกผู้ชายกลุ่มนั้นนานพอสมกับเงินที่ฉันได้รับ​ พอเอาดีๆนะพวกเขาคุยเล่นกับฉันทำให้ฉันไม่เยื่อหรือเกร็งอะไรเลยตอนเเรกฉันคิดว่าพวกเขาจะไม่ได้เป็นมิตรเท่าไหร่ด้วยซ้ำเเต่พอเอาเข้าจริงๆพวกเขาก็ไม่ได้ร้ายอย่างที่คิดน่ะ

 

เเละทุกคนก็ปกติเเต่มันจะมีผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่เหมือนคนอื่นเขาชอบมองฉันนิ่งๆบางทีฉันเเอบเห็น​เหมือน​เขาจะยิ้มมุมปากด้วยเเต่เเค่แป๊บเดียวเท่านั้นเเหละ​แล้วก็ผู้ชายตรงหน้าฉันเขาก็หน้าตาดีมากด้วยออกไปทางหล่อเเบบหล่อเลยอ่ะ​ดูจากโครงหน้ารับกับจมูกที่โด่งรับหน้าขับให้หน้าของเขายิ่งหล่อเข้าไปอีกถึงจะหล่อก็เถอะดูจากทรงแล้วน่าจะเจ้าชู้ไม่เบา

ดูจากตอนที่เขามองมาที่ฉันถึงหน้าจะนิ่งเเต่สายตาไม่นิ่งนะคะเหมือนอยากจะได้หรือต้องการอะไรซักอย่างกับฉัน

 

และตอนนี้ก็หมดเวลาของฉันแล้ว​ ต่อไปก็ไปรับเงินแล้วเป็นอะไรที่โคตรตื้นเต้นเพราะคนมันไม่มีเงินมีทอง​ไว้ข้างกายเหมือนคนอื่นเขาไงคะ​ ตื่นเต้น​คงจะไม่เเปลกหรอกใช่มั๊ย..

 

คิดได้แบบนั้นฉันก็ลุกขึ้นจากที่ที่นั่งอยู่เเล้วบอกกับพวกเขาว่าฉันต้องไปเเล้วเพราะหมดหน้าที่ของฉันเเล้ว​ พวกเขาดูหน้าเสียดายนะไม่เเปลกหรอกคุยกันจนถูกคอเเล้ว​ แต่ก็พยักหน้าแล้วก็พากันดื่มต่อ​ในขณะที่​ฉันเเละคนอื่นๆกำลังพูดกันอยู่ก็มีคนคอยดูการกระทำของคนอื่น​อยู่เงียบๆ

พอบอกพวกเขาเสร็จ​ฉันก็ขอตัวกลับนี่ก็ดึกมากแล้วจะยิ่งกลับลำบากอีกเพราะฉันอาศัย​วินมอเตอร์ไซค์​ในการใช้ชีวิตในเเต่ละวันนี้

 

 

​ อ๋อ.. ลืมบอกไปตอนที่นั่งกินนั่งคุยกันฉันก็มีหน้าที่รินเหล้าแล้วยื่นเท่านั้น​ ไม่มีอะไรมากกว่านี้เเน่นอน​ อยู่ๆเขาก็ถามขึ้นมาว่าทำไมไม่ดื่มสักเเก้วล่ะหรือคออ่อน

ฉันก็ตอบไปว่าฉันไม่ดื่มทำให้ฉันเมาง่าย​ เขาคนนั้นดูเหมือนจะพอใจกับคำตอบที่ได้รับนะ​ ก็ต้องพอใจนั่นเเหละยิ้มมุมปากขนาดนั้นใครมันจะดูไม่ออกกัน

 

ผู้ชายคนนั้นถามชื่อฉันขึ้น​ ไปกว่านั้นมีการดักทางฉันไว้เเละเจาะจงให้บอกชื่อจริงกับเขาเท่านั้น​ ฉันนั้นที่กำลังจะบอกชื่อแฝงจำเป็นต้องหยุดความคิด​นั้นไว้​ ไม่ใช่เพราะฉันกลัวเขาหรอก​ เเต่ฉันกลัวสิ่งที่ขู่ต่างหากล่ะ​ เขาขู่ว่าจะบอกผู้จัดการร้านว่าบริการ​ไม่ดีเสียมารยาทกับลูกค้าวีไอพี​เเบบพวกเขา​ เท่านั้นทุกคนก็คงจะรู้ว่าถ้าเรื่องถึงหูผู้จัดการมันจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันและรายได้ประจำใช่มั๊ย เพราะถ้าฉันบอกชื่อเเฝงถึงหูผู้จัดการร้านเเน่นอน​ ฉันไม่เสี่ยงดีกว่า​ ก็ได้เเต่เก็บความไม่พอไว้​แล้วหันกลับไปตอบคำถามของเขาโดยที่หน้าไม่มีความพอใจเลยที่เขาขู่พอบอกเสร็จก็รับเดินออกไปทันที​ และก็ไม่รับรู้อะไรหลังจากนั้นอีกแล้ว

 

ฉันเขามาในห้องชุดทำการเอาชุดไปเปลี่ยนเป็นกางเกงยีนขายาวเสื้อยืดปกติที่ฉันใส่ตลอดอยู่แล้ว​ แบบนี้ค่อยคล่องตัวหน่อย​ ตอนที่ใส่เจ้าเดรสสั้นตัวนั้นนั่งทีต้องคอยจับอยู่นั่นเเหละน่าเบื่อจะตายไม่รู้พวกที่ทำงานเดียวกับพี่นาริใส่กันได้ไง

 

เริ่มจะดึกกว่าเดิมเเล้วรวมๆเวลาเปลี่ยรชุดเปลี่ยนอะไรเสร็จนี่ก็ปาไปเกือบตี2แล้ว​อย่างนี้ลุงวินจะยังอยู่มั๊ยเนี่ย..

 

พอคิดแบบนั้นขาฉันก็วิ่งออกไปจากผับเพื่อไปขางกน้าผับตรงไปที่​ ที่ลุงวินประจำตรงนั้นทันที​ พอไปถึงตรงนั้นและมันก็ทำให้ฉันแทบร้อง​ ถามว่าทำไมถึงต้องร้อง​ ก็ลุงเเกไม่อยู่น่ะ​สิ!

โอเคไม่อยู่​ก็ไม่อยู่​ คงต้องพึ่งแท็กซี่สิน่ะ​ มันยังจะมีปัญหา​

อีกน่ะเเท็กซี่ก็หายาก​ ระหว่างที่ฉันรอรถอยู่​ๆก็มีรถยนต์​คันหรูวิ่งเข้ามาจอดเทียบฉัน​ ตอนเเรกก็คิดว่าเขาคงจะมารอรับใครหรือเปล่า​ พอกระจกรถเลื่อนลงปุ๊บฉันก็ต้องร้องอ๋อในใจ

 

เพราะเจ้าของรถคือหนึ่งเขา! ไงล่ะ ขับอย่างกับเป็นเจ้าของถนน​ แล้วรถฉันเมื่อไหร่จะมาจอดรับสักที​ ฉันอยากกลับไปนอนแล้ว​อ่ะ​มันทั้งง่วงทั้งเพลีย​ ในระหว่างที่ฉันกำลังบ่นกับตัวเองนั้น​ เขาก็ถามว่ากลับยังไงและฉันที่กำลังจะตอบเเต่ก็มีรถเเท็กซี่กำลังมาพอดี​ ฉันกำลังเรียกเเต่รถก็ไปเเล้ว​ เขาคงคิดว่าไม่มีคนละมั้ง​ถึงได้ไปเลย​ ก็ตานี่จอดรถได้บังซะมิดเชียว

แล้วฉันจะกลับยังไงเนี่ย​ สงสัยคงต้องพึ่งเขาเเล้วเเหละ

ถึงไม่รู้​จักกันไม่สนิทเเต่ถ้าไปกับเขาคงจะดีกว่าเดินกลับน่ะว่าไหม​

 

"เอ่อ.. คุณ​ฉันรบกวนอะไรหน่อยได้มั๊ย" เขาก็รอฟังที่ฉันพูด

 

"ว่ามาสิ​ ถ้าช่วยได้ก็ช่วย" พูดดีไหม​ ดีเเหละ!

 

"คุณไม่ส่งฉันหน่อยได้มั๊ย​ พอดีรถหมดเเล้วฉันไม่รู้ว่าจะกลับยังไงดึกขนาดนี้คงไม่มีรถมารับฉันแล้วเเหละ" ได้ทีฉันร่ายยาวแบบรวดเร็ว

 

"ได้สิ​ ถ้าเธอขอขนาดนี้ถ้าไม่ตอบตกลงคงกลายเป็นคนใจแคบเเน่ๆ​ เธอว่ามั๊ยต้นข้าว? " พูดเเบบนี้เเสดงว่าไปได้​ สินะ

 

"แล้วเธอไม่กลัวฉันหรอ​ ถึงกล้ากลับด้วยกัน"อีตาบ้า​ ใครจะไม่กลัว​ ถ้ามัวเเต่กลัวนายเเล้วฉันจะกลับยังไง​ล่ะ​

ได้เเต่พูดในใจ

 

"ก็... ไม่รู้​สิ​ เเต่ต้องไปส่งฉันก่อนนะ​ ขอบคุณ​ที่ยอมช่วย"

ฉันขอบคุณ​เขาเเละยิ้มให้นิดหน่อย

 

" ไม่เป็นไรหรอก​ ขึ้นมาสิ" รออะไรล่ะขึ้นเลยค่ะง่วงไม่ไหว

 

และก็ขับออกไปเเละฉันก็บอกทางไปบ้านของฉัน​ ใกล้ถึงหน้าบ้านฉันก็บอกให้จอดหน้าซอยเพราะไม่อยากให้ใครมองไม่ดีเเละก็ไม่อยากให้เขารู้ด้วย​ ก่อนลงจากรถก็บอกขอบคุณ​อีกที

 

และบอกให้รีบกกลับบ้านได้เเล้วเดี๋ยว​จะดึกกว่านี้​ ฉันลงจากรถปิดประตูเขาก็ขับออกไป​ ส่วนฉันเดินเข้าบ้านเเบบ

ด่วนๆ​เเละตรงเข้าห้องนอนแล้วก็ล้มตัวลงนอนทันที​ ฉันคิดถึงเตียงที่สุดๆ ลาก่อนทุกคนเจอกันพรุ่งนี้​เช้านะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น