email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เจ้าเล่ห์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 248

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2563 17:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจ้าเล่ห์
แบบอักษร

 

วังหลังตอนนี้มีโฉมงามหลายนางต่างแข่งขันอย่างดุเดือดร้อนแรงหลายเท่า แต่ละคนล้วนฝึกปรือฝีมืองัดไม้เด็ดออกมาเพื่อสร้างความประทับใจให้องค์จักรพรรดิ

 

 

เหม่ยหลานไม่ใช่เด็กสาวที่บูชารัก เธอไม่ถนัดโคลงกลอน ไม่ชอบการร่ายรำ ครั้นจะให้เธอขึ้นไปชิงดีชิงเด่นก็ออกจะน่าเบื่อเกินไป

 

 

ตำนักสนมหลี่เจาหรงตั้งอยู่บริเวณตะวันออกของวังหลัง ยามสุริยาขึ้นตอนเช้าทิวทัศน์งดงามกว่าตำหนักอื่น

 

เธอไม่ได้นึกแปลกใจอะไรที่ข้ารับใช้ในตำหนักมีเท่าเดิมหรืออาหารที่ส่งมาก็ไม่ดีมาก คงเพราะเหม่ยหลานยังไม่ถูกเลือกป้าย ฝ่าบาทยังไม่เคยเหยียบมาถึงตำหนักนางด้วยซ้ำ คนอื่นจึงปฏิบัติต่อเธอไม่ดีเท่าไหร่

 

เรื่องนี้เข้าทางเธอพอดีเสียด้วยซ้ำ

 

เหม่ยหลานเดินมาถึงบริเวณหน้าตำหนัก ตำหนักของสนมหลี่เจาหรง มีสระน้ำและน้ำตกหินที่จัดวางตามหลักของฮวงจุ้ย ยิ่งเดินลึกเข้าไปด้านในก็ยิ่งได้กลิ่นหมู่มวลดอกไม้ที่ลอยในอากาศ

 

เธอหลับตาสูดอากาศให้จิตใจรื่นรมย์

 

“ฝ่าบาท!” รุ่ยเหลียนอุทาน ก่อนกระแทกเข่าลงพื้น

 

เหม่ยหลานอึ้งก่อนจะรีบย่อตัวลงเล็กน้อย

 

“ผู้ใดกัน” น้ำเสียงที่เกียจคร้านเสียงหนึ่งดังขึ้น บุรษหนุ่มผู้หนึ่งเดินออกมาจากด้านหลังพุ่มไม้

 

เขาสวมเสื้อสีน้ำเงินปักด้ายทอง เสื้อที่สวมเป็นเพียงเสื้อที่เหล่าคุณชายผู้ดีในเมืองสวมกัน แต่คนผู้นี้กลับสวมออกมาได้สง่างามเปล่งประกายมากกว่า

 

เฟิ่งหวงเดินตรงมาหาเหม่ยหลานแล้วหยุดอยู่ตรงหน้านางในขณะที่ใช้สายตาค้นคว้ามองร่างน้อย

 

เหม่ยหลานไม่มีทางเลือก จำใจเงยหน้าขึ้นมา

 

“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันสนมหลินเพคะ” เหม่ยหลานเอ่ยเสียงเบาเมื่อพูดถึงตำแหน่งของเธอ แววตากลมโตจดจ้องอีกฝ่าย

 

จักรพรรดิเฟิ่งหวงผู้นี้อยู่ในวัยฉกรรจ์ คิ้วทั้งสองคมเข้ม นางสังเกตว่าแววตาของเขามีรอยยิ้มระริกแฝงอยู่ในนั้น แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น

 

เหม่ยหลานสูดลมหายใจเข้าก่อนจะขยับตัวถอย ชายหนุ่มกับก้าวมาประชิดร่างเธอ จนแผ่นหลังของเหม่ยหลานแนบชิดกับต้นไม้ ท่าทีของเขาทั้งคุกคามและวางอำนาจ

 

รุ่ยเหลียนก้มต่ำลงกว่าเดิม ริมฝีปากเม้มแน่น

 

“ท่าน!” คิ้วงามขมวดเข้าหากัน แม้แคว้นเว่ยเปิดกว้างเรื่องชายหญิง หรือพวกเขาจะเป็นสามีภรรยากันในนาม แต่การแสดงกิริยาล่อแหลมเช่นนี้ภายใต้แสงอาทิตย์ที่ส่องสว่าง ก็เป็นพฤติกรรมที่ไม่ควร!

 

“เจ้ากำลังกลัวข้า?” เฟิ่งหวงก้มหน้าลง ยื่นใบหน้าเข้าประชิดติดใบหน้าของเหม่ยหลาน

 

“หม่อมฉันเกรงว่าผู้อื่นมาเห็นเข้าอาจไม่งาม” เหม่ยหลานปรับน้ำเสียงให้สุภาพ

 

“ข้าจะเป็นคนตัดสินเองว่าอะไรงามอะไรไม่งาม” เขายื่นมามาสัมผัสแก้มเนียนอย่างเบามือ

 

มือเรียวแต่หยาบเล็กน้อยไล้เลียจากพวงแก้มมาถึงริมฝีมือน้อย เฟิ่งหวงนึกถึงเหตุการณ์หลายคืนที่ผ่านมากับริมฝีปากเล็กนี้

 

“ฝ่าบาท ทรงระวังกิริยาด้วย” เธอเอ่ยเตือนสีหน้าเคร่งเครียด ถึงเธอจะไม่ใช่เด็กสาวแรกรุ่น แต่นี่มันไม่โจ่งแจ้งไปหน่อยหรือ

 

เหม่ยหลานตกใจกว่าเดิม เมื่ออีกฝ่ายวาดวงแขนลงด้านหลังเธอ ก่อนสองเท้าน้อยๆ จึงลอยเหนือพื้นดิน

 

“จุดโคมตำหนักดอกท้อ!” สิ้นเสียงกังวาน เหล่าขันทีและขบวนเสด็จไม่รู้มาจากไหน โผล่พรวดเข้ามา

 

เหม่ยหลานจับต้นชนปลายไม่ถูก เมื่อครู่เธอยังไม่เห็นว่ามีใครอยู่บริเวณนี้เลย

 

“ฝ่าบาทปล่อยหม่อมฉันก่อนเถอะเพคะ” เหม่ยหลานร้อนรน เธอไม่ได้รังเกียจการมีสัมพันธ์กับชายคนรัก

แต่นี่เป็นบุรุษซึ่งมีสนมชายานับร้อย ทั้งปาก มือ ร่างกายและมังกรสวรรค์นั่น! เป็นของผู้อื่นมานับครั้งไม่ถ้วน

 

 

สองเท้าหยุดเดิน ส่งสายตาให้ร่างน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน

 

“เจ้าไม่ยินยอม?” เฟิ่งหวงกระชับมือแน่นกว่าเดิม

 

เหม่ยหลานจ้องหน้าหล่อเหลาผ่านแสงตะวันที่สาดมา สมองประมวลความคิดที่จะเอาตัวรอดจากเหตุการณ์นี้

 

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเพคะ แต่วันนี้หม่อมฉันมีเรื่องนัดแนะกับสนมหลี่เจาหรง” เหม่ยหลานยิ้มกว้าง ปรับสมดุดของน้ำเสียงให้เป็นปกติ

 

“หากหม่อมฉันกลับไปตอนนี้ มิเท่ากับไร้มารยาทต่อพระสนมหรือเพคะ” เธอยกเหตุผลขึ้นมา

 

เฟิ่งหวงช้อนตามองร่างบางที่เปล่งเสียงยกข้ออ้าง ฟังแล้วไพเราะเสนาะหูเปรียบเสมือนเสียงกระดิ่งยามเช้า ปลุกเร้าเลือดในกายเขาไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

 

“กลายเป็นว่าข้าในสายตาเจ้า เทียบไม่ได้กับพวกนาง”

 

เขาแสร้งหลุบตาต่ำ

 

เหม่ยหลานเริ่มเหนื่อยใจกับการตีความหมายผิดของชายหนุ่มร่างใหญ่

 

 

“ข้าปล่อยเจ้าตอนนี้ แต่คืนนี้ย่อมมิอาจปล่อยไปได้” จู่ๆ เฟิ่งหวงก็ปล่อยเหม่ยหลานลง ยังกระชับอาภรณ์ของนางให้เรียบร้อยอีก

 

สายตาของเหม่ยหลานมองตามอริยบททุกการเคลื่อนไหวของชายหนุ่ม

 

เธอเรียกสติกลับมาอีกครั้ง

 

“แน่นอนว่าหม่อมฉันยินดี” เธอส่งรอยยิ้มลึกล้ำออกมา

 

เขาก้มลงมองเห็นขวัญบนศีรษะของเหม่ยหลาน ขนตายาวเป็นแพ ปลายจมูกที่เชิดขึ้นเล็กน้อยยิ่งดูน่ามอง เครื่องประดับมีเพียงปิ่นหยกผีเสื้อ ชวนให้ผู้ที่พบเห็นสบายตาเมื่อมองมา

 

เฟิ่งหวงรู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าการพบคนที่ถูกใจนั้นยากเพียงไร หากมีพระมาขัดขวางย่อมฆ่าพระ เซียนกีดขวางย่อมฆ่าเซียน!

 

 

ความคิดเห็น