email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แขกไม่ได้รับเชิญ

ชื่อตอน : แขกไม่ได้รับเชิญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2564 03:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แขกไม่ได้รับเชิญ
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.29 แขกไม่ได้รับเชิญ

 

ณัฐนิธานกับศิรสายังคงใช้ชีวิตคู่แบบสามีภรรยาที่ไม่เปิดเผยต่อสาธารณชนไปเรื่อยๆ ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ได้เร่งรัด เพราะกลัวภรรยาจะเครียดเกินไป แล้วจะมีผลต่อการตั้งครรภ์ของเธอในอนาคต

ทุกเช้าเขายังทำหน้าที่สามีที่ดี ตื่นมาทำมื้อเช้าให้ภรรยา ไปส่งเธอที่ออฟฟิศในตอนเช้าและไปรับกลับในช่วงเย็น มีเพียงสัปดาห์ละหนึ่งวันเท่านั้นที่เขาจะเข้าไปประชุมหรือเซ็นเอกสารที่บริษัท

 

เมื่ออยู่ในที่ทำงานด้วยกัน ศิรสาพยายามทำตัวเว้นระยะห่างจากณัฐนิธานเพื่อป้องกันไม่ให้ใครรู้ แต่คุณสามีตัวดีกลับทำอะไรที่ตรงข้ามตลอด

 

เขามักจะเจาะจงเรียกชื่อเธอให้ชงกาแฟให้เขาทุกครั้ง แถมยังบอกคนอื่นว่าเธอชงกาแฟอร่อยถูกใจที่สุด

 

หรือมักจะเรียกเธอเข้าไปคุยในห้องนานๆ โดยอ้างให้เธอช่วยรื้อเอกสารของปีก่อนๆ ซึ่งของพวกนี้มันมีไฟล์เอกสารที่มีในคอมพิวเตอร์ของเขาอยู่แล้ว ไม่มีความจำเป็นที่จะรื้อเอกสารให้วุ่นวาย จนเธอแอบเห็นสายตาที่คอยจับผิดของจัสมินตลอดเวลา

 

วันนี้เป็นวันเกิดของศศิพิม ณัฐนิธานจึงชวนสองสาวและอธิปไปทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารร้านหนึ่งใกล้บ้าน ด้วยอาการของศศิพิมแม้จะดีขึ้นมาก แต่คุณหมอก็ไม่แนะนำให้เธอพาตัวเองไปอยู่ในที่ๆมีผู้คนเยอะแยะ เพราะจะรับเชื้อโรคได้ง่าย

 

ร้านนี้ในช่วงเย็นคนไม่ค่อยพลุกพล่านนัก จะมีคนเยอะก็ช่วงค่ำไปถึงดึก ทำให้เมื่อทั้งสี่คนมาถึงลูกค้าจึงบางตาจนเห็นได้ชัด ขณะที่กำลังเลือกที่นั่งอยู่นั้น ก็มีเสียงหวานๆของจัสมินดังขึ้น

 

"พี่นาธานมาทานข้าวหรอคะ?"

 

จัสมินไม่ทันได้สังเกตว่าณัฐนิธานมากับใคร จึงเดินเข้าไปเอามือคล้องแขนเขาไว้อย่างเคยชิน จนเมื่อเห็นเต็มสองตาว่านอกจากศิรสาแล้วยังมีสามีของเธอและผู้หญิงอีกคนหนึ่งอยู่ด้วย จึงนิ่วหน้าถามว่า

 

"ทำไมมาด้วยกันได้คะ?"

 

เธอถามน้ำเสียงสงสัยปนหงุดหงิดที่พักนี้ชีวิตพี่นาธานของเธอ มักจะมีศิรสาเข้าไปอยู่ในทุกช่วงเหตุการณ์เสมอ จนเธอเองเริ่มรำคาญเป็นอย่างมาก

 

"ไม่ได้มาด้วยกันค่ะ บังเอิญเจอกันเฉยๆ"

 

ศิรสารีบแก้ตัวจนทำให้ณัฐนิธานแสดงใบหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที เพราะเขาอยากแนะนำให้จัสมินรู้จักกับภรรยาของเขาใจจะขาด ไม่อยากให้น้องสาวของหุ้นส่วนมองศิรสาในแง่ไม่ดีอีกต่อไปแล้ว

 

"วันนี้วันเกิดพี่สาวของรสา เขาเห็นพี่มาคนเดียวเลยชวนมานั่งด้วยกัน" ชายหนุ่มพูดตามน้ำไป

 

"งั้นอย่าไปรบกวนเวลาของครอบครัวรสาเลย เราไปนั่งโต๊ะอื่นเถอะค่ะพี่นาธาน"

 

"พี่รับปากรสาไปแล้ว แจ๊สไปคนเดียวเถอะจ๊ะ"

 

ชายหนุ่มพูดอย่างรู้สึกอึดอัดใจ นี่มันเรื่องบังเอิญแต่เป็นตลกร้ายสำหรับเขา เพราะไม่ถนัดในการโกหก

 

"งั้นแจ๊สขอนั่งด้วยคนนะคะ"

 

พูดจบจัสมินก็ถือวิสาสะทรุดตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตัวที่ว่างอยู่ทันที แล้วดึงมือณัฐนิธานให้นั่งข้างเธอ ทำให้ทุกคนต้องนั่งลงตามไปด้วย

 

อธิปลอบถอนหายใจแล้วเมินหน้าหนี ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าจะต้องมานั่งกินข้าวกับผู้หญิงที่เขาไม่ถูกชะตาด้วย จึงรำพึงรำพันอยู่ในใจ

 

แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

 

เมื่อสั่งอาหารเรียบร้อย จัสมินก็มองไปยังสมาชิกที่ร่วมโต๊ะอาหารอย่างพิจารณา

 

วันนี้สามีของศิรสาแม้จะแต่งตัวดูดีกว่าคราวก่อนที่เจอ แต่ชุดที่ใส่เป็นยูนิฟอร์มแบบชุดหมีที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันหรืออะไรสักอย่างที่เป็นเคมี แถมเสื้อผ้ายังดูเก่าจนน่าจะเอาไปทำผ้าขึ้ริ้วซะมากกว่า

 

ยี้!! สกปรก

 

เธอนึกรังเกียจในใจจนเผลอแอบเบะปากเล็กน้อย แต่อธิปกลับมองเห็นชัดเจนจนนึกรำคาญในความเยอะของเด็กสาว

 

นี่ถ้าไม่ติดว่าณัฐนิธานอยู่ด้วย เขาจะสั่งสอนเด็กสาวคนนี้ให้รู้จักมารยาทซะบ้าง แต่เพราะยังเกรงใจน้องเขยจึงยั้งปากไว้ได้ทัน

 

วันนี้เครื่องจักรในโรงงานมีปัญหา เขาที่จบปริญญาโทวิศวะ เครื่องกล แถมพ่วงตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายผลิตจึงเข้าไปช่วยแก้ไข

 

เพราะเครื่องจักรมีคราบน้ำมันหลายจุดทำให้ต้องเปลี่ยนจากชุดสูทมาเป็นชุดหมีเพื่อความสะดวก และชุดที่ใส่ก็ขอยืมชุดเก่าของลูกน้องที่ไม่ได้ใช้แล้วมาใส่แทน กว่าจะซ่อมเครื่องจักรเสร็จก็ใกล้เวลานัดรับประทานอาหารแล้ว เขาที่เป็นคนง่ายๆจึงใส่ชุดหมีเก่าๆนี้มาโดยไม่ได้เปลี่ยนแต่อย่างใด

 

ที่สำคัญเจ้าของอู่ซ่อมรถได้โทร.มาบอกว่าซ่อมเจ้ากระป๋องเสร็จแล้ว เขาจึงรีบไปรับรถยนต์คันโปรดแล้วขับมาที่นี่ทันที

 

"แจ๊ส พี่ขอแนะนำให้รู้จักพี่พิมพี่สาวรสา เจ้าของวันเกิด ส่วนนั่นพี่อธิป.."

 

ณัฐนิธานยังพูดไม่จบ จัสมินก็พูดต่อให้อย่างมั่นใจว่า

 

"สามีของรสา เคยเจอกันแล้วค่ะ"

 

"เคยเจอที่ไหนล่ะแจ๊ส?" ณัฐนิธานถามอย่างสงสัย

 

"เจอที่ห้าสรรพสินค้าเห็นว่าไปดูเฟอร์นิเจอร์แต่งบ้านกันค่ะ"

 

เธอหันไปตอบยิ้มๆให้เพื่อนพี่ชาย แล้วหันไปถามศิรสาว่า

 

"สามีรสาเป็นช่างหรอ?"

 

"ช่าง?!?" ศิรสาพูดอย่างฉงน

 

"ก็ชุดที่ใส่อยู่ เป็นชุดช่างซ่อมไม่ใช่หรอ?"

 

อธิปส่ายหัวอย่างระอา ถ้าเพียงจัสมินจะถามดีๆสักนิดว่าเขาทำงานอะไร ชายหนุ่มก็จะตอบเธอดีๆกลับไปเช่นกัน แต่น้ำเสียงและใบหน้าของเธอที่มองดูเขาเหมือนตัวปรสิต จึงทำให้เขาตอบกำกวมออกไปว่า

 

"ผมทำอยู่โรงงานผลิตสายไฟครับ"

 

"อ่อ หนุ่มโรงงานนี่เอง"

 

ปลายเสียงดูถูกของจัสมิน ทำให้อธิปหมดความอดทน จึงลุกขึ้นยืนแล้วบอกทุกคนว่า

 

"พี่ไปห้องน้ำเดี๋ยวมานะ"

 

เขาลุกเดินไปด้านหลังของร้านที่มีประตูเล็กๆสามารถเปิดออกไปนอกร้านได้ โชคดีที่แถวนั้นไม่มีคนเลย เขาเดินออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ทำให้รู้สึกดี ก่อนที่จะกลับไปเจอกับมลพิษทางเสียงอย่างจัสมิน

 

ขณะที่อธิปกำลังชั่งใจว่าจะกลับเข้าไปในร้านดีหรือเปล่า สายตาก็มองไปเห็นจัสมินกำลังเปิดประตูออกมา เธอเห็นเขาพอดีจึงเดินเข้ามาหา

 

"นี่นาย รบกวนช่วยควบคุมเมียตัวเองให้ดีหน่อยนะ เห็นชอบยั่วยวนผู้ชายคนอื่นตลอดเลย"

 

"ยั่วใคร?" เขาถามน้ำเสียงหงุดหงิด

 

"นี่ไม่รู้จริงๆหรอ ดูไม่ออกจริงง่ะ? ก็ยั่วพี่นาธานไง อยู่ที่ออฟฟิศทำยิ่งกว่านี้อีกนะ"

 

"เธอเห็นกับตาเลยหรอ? หรือมีใครมาเป่าหู" เขาถามอย่างไม่จริงจังนัก

 

"นี่ สรุปนายไม่เชื่อฉันใช่ไหม? ระวังเถ๊อะ!! จะเสียเมียไม่รู้ตัว ระหว่างนายที่เป็นแค่หนุ่มโรงงานกับพี่นาธานที่เป็นถึงเจ้าของบริษัท นายคิดว่ารสาจะเลือกใครล่ะ" จัสมินพูดแล้วยิ้มเยาะ

 

สิ้นคำสาวน้อย อธิปก็หมดความอดทนทันที เขาเดินเข้าไปใช้มือจับแขนหญิงสาวแล้วดันจนหลังเธอไปกระแทกผนังร้านเต็มแรง

 

โอ้ย!!

 

พูดได้แค่นั้นอย่างรู้สึกจุก ทั้งเจ็บและตกใจ มองหน้าอธิปที่จ้องเธออยู่ก่อนแล้วราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 

"หยุดดูถูกรสาได้แล้ว ฉันไม่ใจดีเหมือนพี่นาธานของเธอหรอกนะ"

 

เขาบีบแขนเธออย่างแรงจนแทบหักคามือ

 

"โอ้ย!! ปล่อยฉันซิ มันเจ็บนะไอ้บ้า" เธอตะโกนอย่างโกรธจัด

 

"เจ็บเป็นด้วยหรอ? เวลาพูดให้ร้ายคนอื่น เคยคิดไหมว่าเขาก็เจ็บเหมือนกัน?"

 

"ทำไม? พูดแทงใจดำทำเป็นรับไม่ได้ ผู้หญิงอย่างเมียนายก็จ้องแต่จะจับผู้ชายรวยๆ แล้วถึงเวลานายก็จะถูกถีบหัวส่ง ที่ฉันเตือนเพราะหวังดีกับนายหรอกนะ"

 

คำพูดเสียดสีของจัสมินยิ่งเพิ่มความโมโหให้อธิปมากยิ่งขึ้น เขากดลำตัวตัวเองจนแนบชิดร่างบางของหญิงสาว ทำให้หน้าอกทั้งสองเบียดกันแน่น โน้มหน้าลงไปใกล้เธอเพียงปลายจมูก จนหญิงสาวรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเขา เธอมีอาการตื่นตระหนกใจเต้นแรงโครมคราม

 

"ขอบคุณสำหรับความหวังดี แต่เก็บไว้ใช้กับตัวเองเถอะ ผู้หญิงนิสัยเสียแบบเธอ แนะนำให้ทำหมันเลยนะ อย่าได้ปล่อยให้มีลูกหลานออกมาเพ่นพ่านคอยกัดแทะคนอื่นเขาไปทั่วอย่างแม่ของมัน"

 

พูดจบเขาก็สะบัดมือออกจากร่างบางจนหญิงสาวเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ส่วนตัวเองก็เดินเข้าร้านอาหารไปอย่างไม่ใยดี

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

เห็นเงียบๆ ไม่คิดว่าจะปากร้ายเหมือนกันนะพี่อธิป

ถ้าชอบขอคนละคอมเม้นท์น้า

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว