email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปฏิบัติการง้อภรรยา

ชื่อตอน : ปฏิบัติการง้อภรรยา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2565 19:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปฏิบัติการง้อภรรยา
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ตอนที่ 25

 

เมื่อสองสามีภรรยาเดินเข้ามาในห้องนอน ณัฐนิธานปิดประตูและล็อคห้องเรียบร้อยเขาก็เริ่มปฏิบัติการง้อภรรยาทันที

 

"รสา.. พี่ขอโทษนะคะ ขอโทษที่พี่ทำเรื่องงี่เง่ามากมายจนทำให้หนูไม่พอใจ"

 

คุณสามีเดินเข้าไปสวมกอดภรรยาจากทางด้านหลัง ศิรสายืนนิ่งไม่ไหวติง ในใจเธอยังโกรธเขามากแต่ภายนอกเธอกลับมีสีหน้าเรียบเฉย

 

"หนูจะด่าจะว่าพี่ยังไงก็ได้ แต่ขอให้หนูพูดกับพี่สักคำเถอะนะ อย่าเงียบแบบนี้เลยค่ะ"

 

"คุณต้องการอะไร?" หญิงสาวถามด้วยใบหน้านิ่ง

 

"เอ่อ คือ.. พี่อยากให้หนูยกโทษให้.."

 

สามีพูดไม่ทันจบดี ศิรสาก็พูดสวนขึ้นมาว่า

 

"ฉันยกโทษให้ พอใจไหม?"

 

"แล้วเราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมคะ? พี่จะกลับมาอยู่กับหนูที่นี่ได้หรือเปล่า?"

 

เขาวิงวอนน้ำเสียงอ้อนทั้งที่ยังไม่คลายอ้อมกอดจากเธอ

 

"บ้านหลังนี้เป็นของพี่พิมที่ใช้เงินของคุณสร้างขึ้นมาใหม่ฉันเป็นเพียงผู้อาศัย ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจได้หรอก คุณต้องไปถามพี่พิมเอง"

 

"หนูยังไม่หายโกรธพี่จริงๆด้วย พี่ต้องทำยังไงหนูถึงจะยกโทษให้พี่คะ?"

 

"ก็บอกว่ายกโทษให้ไปแล้ว จะเอาอะไรอีกล่ะ?"

 

ศิรสาตะคอกใส่หน้าสามีอย่างโมโหที่เขาพูดไม่รู้เรื่อง

 

"ก็หนูพูดประชดนี่ พี่รู้ตัวว่าทำผิดที่ต่อว่าหนูเรื่องวาทิต ก็พี่หึง เวลาเราอยู่ด้วยกันหนูไม่เคยยิ้มหรือหัวเราะกับพี่แบบที่ทำกับวาทิตเลยสักครั้ง ทั้งที่มันก็หลอกลวงหนูเหมือนกันนี่นา"

 

"แต่ความผิดมันต่างกัน พี่วาแค่นอกใจ แต่คุณทำร้ายครอบครัวฉันจนพ่อฉันต้องไปตายในคุก คุณจะให้ฉันยิ้มหรือหัวเราะกับคนที่ทำลายครอบครัวตัวเองได้ยังไงกัน"

 

"หนูก็รู้ว่าพ่อหนูทำผิดกฏหมาย ถึงพี่ไม่จับคนอื่นเขาก็ทำอยู่ดี พ่อหนูค้ายาเสพติดแล้วยังมีคดีฟอกเงินอีก ถ้าไอ้ยานรกนั้นถูกส่งไปตลาดมืดได้ จะมีเด็กเยาวชนอีกกี่พันกี่หมื่นคนที่ต้องตกเป็นทาสมัน หนูไม่สงสารเด็กๆเหล่านั้นหรอคะ?"

 

ณัฐนิธานพูดอย่างเหนื่อยใจที่ต้องมาถกเถียงเรื่องนี้กันไม่จบไม่สิ้น เขาไม่อยากฟื้นฝอยให้เธอต้องเจ็บปวด แต่กลับเป็นเธอเองที่มักจะเอาเรื่องนี้มากั้นกลางระหว่างสามีภรรยา จนกลายเป็นปมในใจมาตลอด

 

"คุณก็เลยเลือกที่จะสงสารเด็กเหล่านั้นแต่ไม่สงสารฉันเลย คุณไม่รู้หรอกว่าฉันต้องเจอกับอะไรบ้างตอนที่คุณจากไปแล้ว"

 

ศิรสาพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าหมอง

 

"พี่รู้ค่ะว่าหนูต้องเจอกับอะไรมาบ้าง พี่รู้ทุกเรื่องของหนู พี่ลาออกจากตำรวจเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำไว้กับทุกคน" สามีมองหน้าภรรยาสีหน้าลึกซึ้งก่อนจะพูดต่อ

 

"พี่ตัดสินใจไปทำงานที่อังกฤษกับแดดดี้เพราะอยากหาเงินให้ได้จำนวนหนึ่ง เมื่อได้มากพอแล้วพี่ก็รีบบินกลับมาหาหนูเพราะอยากจะชดเชยทุกอย่างให้ แม้มันจะเทียบไม่ได้กับสิ่งที่พี่ทำไว้ก็ตาม พี่อยากจะมาอยู่ใกล้ๆคอยดูแลหนูไปจนกว่าเราจะตายจากกัน ตอนอยู่ที่อังกฤษไม่มีวันไหนที่พี่ไม่คิดถึงหนูเลยนะ มันเป็นช่วงเวลาที่ทรมานมากสำหรับพี่"

 

คำพูดร่ายยาวจากสามีทำให้หญิงสาวนิ่งเงียบ

 

"ความผิดของพี่ครั้งนี้ หนูพอจะอภัยให้ได้ไหมคะ ที่พี่ทำไปเพราะพี่รักหนูมาก พี่ไม่อยากเสียรสาไปอีกแล้ว ถ้าไม่มีรสา พี่ก็คงจะมีชีวิตต่อไปไม่ได้จริงๆค่ะ"

 

เธอมองเขาก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างคนที่ตัดสินใจแล้ว

 

"ฉันยกโทษให้คุณก็ได้ แต่ถ้าภายในหนึ่งปีนับจากนี้ คุณยังโกหกหลอกลวงฉันอีก คุณต้องหย่าให้ฉันทันทีตกลงไหม?"

 

"ตกลงค่ะรสา เอาตามนั้นเลย แต่ภายในปีนี้ ห้าข้อเสนอเดิมของพี่ยังอยู่นะคะ หนูเอาแหวนแต่งงานมาใส่เดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

 

เขาแกล้งทำเสียงดุออกคำสั่งใส่เธอทันที ซึ่งหญิงสาวก็ตอบกลับด้วยเสียงเรียบเฉยทันควันเช่นกัน

 

"ฉันขายไปแล้ว"

 

"รสา พี่รู้ว่าหนูยังไม่ได้ขาย หนูไม่เคยขายแหวนแต่งงานของเราตั้งแต่วงแรกแล้วใช่ไหมคะ"

 

"ฉันขายไปแล้วจริงๆ คนจนอย่างฉันไม่มีทางเลือกนักหรอก แล้วแหวนของคุณก็ขายได้ราคาสูงซะด้วย"

 

ณัฐนิธานส่ายหน้าระอาใจกับคำประชดของภรรยา แล้วรีบออกคำสั่งเสียงเข้มใส่เธอ

 

"หนูจะไปเอามันมาใส่ที่นิ้วเอง หรือจะให้พี่หาให้คะ ถ้าให้พี่ทำเองพี่อาจจะรื้อข้าวของหนูกระจายเลยก็ได้นะ"

 

คำขู่ของสามีทำให้หญิงสาวสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดเขา ใบหน้างอง้ำอย่างขัดใจที่สามีรู้ทันเธอไปซะทุกเรื่อง

 

โดยเฉพาะเรื่องแหวน

 

เขารู้ได้ยังไงกันนะ ว่าเธอยังเก็บแหวนแต่งงานที่เขาให้ไว้ทุกวง

 

อ่อ..ลืมไป ก็เขาเป็นถึงอดีตตำรวจฝ่ายสืบสวนสอบสวนนี่นา คำโกหกของเธอโดนเขาจับได้อย่างง่ายดายซะแล้วซินะ

 

เธอเดินไปทิ้งตัวนั่งบนเตียง หยิบกระเป๋าถือมาเปิดซิปออกแล้วหยิบกล่องแหวนขึ้นมา เปิดกล่องดึงแหวนเพชรน้ำงามออกมาใส่ที่นิ้วนางข้างซ้าย พร้อมชูมือขึ้นให้เขาดูแล้วถามเชิงประชดว่า

 

"เอ้า พอใจยัง?"

 

"พอใจแล้วค่ะ งั้นเราดีกันนะคะ"

 

สามีพูดอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ เธอจึงพยักหน้ารับเบาๆ เขายิ้มเจ้าเล่ห์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนจมูกชนจมูก ปากชนปาก ถามเธอเพื่อขออนุญาตว่า

 

"งั้น.. จูบนะคะ?"

 

ศิรสาที่ใบหน้านิ่งเฉยแม้ความรู้สึกโกรธยังมีอยู่แต่มันเจือจางลงมากแล้ว คำพูดของเขาจึงทำเธออายสามีที่อยู่ตรงหน้า แต่เธอก็เก็บอาการเอาไว้ รีบลุกยืนเดินเอากระเป๋าถือไปวางไว้บนโต๊ะเป็นการแก้เก้อ

 

ณัฐนิธานยิ้มอ่อนแล้วลุกขึ้นเดินตามภรรยาไป การได้พูดคุยกันครั้งนี้ ทำให้เธอมองเห็นมุมดีๆของเขาขึ้นมาเยอะเลย และหวังว่าเขาจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจอีก เพราะถ้าเขาทำอีกครั้ง เธอจะไม่ให้อภัยเขาอีกแล้ว

 

คุณสามีตัวดีเดินมารั้งเธอให้หันมาเผชิญหน้ากันเขาโน้มหน้าลงมาจุมพิตที่ปากภรรยาเบาๆ ใช้สองมือประคองใบหน้างามให้เงยขึ้นมาสบตาเขา สายตาลึกซึ้งที่เขามองมาที่เธอทำให้ศิรสารับรู้ได้ว่าเขาสำนึกผิดจริงๆ และคำว่ารักที่เขาบอกเธออยู่เสมอนั้น มันเป็นคำที่เขาพูดมาจากหัวใจที่แท้จริง

 

หญิงสาวเอื้อมมือเรียวไปลูบไล้ร่างกายสามีไล่ตั้งแต่หัวไหล่ อกหนาล่ำลงมาเรื่อยๆแล้วใช้อ้อมแขนกอดเอวเขาไว้

 

คุณภรรยาคนสวยเขย่งปลายเท้ายื่นใบหน้าไปหอมแก้มสามีแล้วลามไปที่ปาก เลื่อนสองมือที่โอบเอวเขาไว้ขึ้นไปโอบรอบต้นคอโน้มใบหน้าคนสันให้ลงมารับจูบจากเธอ

 

การกระทำอันนุ่มนวลของศิรสาทำให้ณัฐนิธานยิ้มอย่างพอใจ ปฎิกิริยาของเธอเกินจากที่เขาคาดการณ์ไว้เยอะมาก จูบหวานๆของภรรยานอกจากจะทำให้สามีเคลิบเคลิ้มแล้ว ยังทำให้เลือดในกายชายหนุ่มสูบฉีดจนพลุ่งพล่านไปทั่วกายไม่มีคำพูดใดออกจากปาก เพราะสองร่างใช้ภาษากายสื่อสารแทนแล้ว

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆

ง้อจนสำเร็จแล้วนะพี่ณัฐ อย่าทำให้รสาโกรธอีกน้าา ไม่งั้นล่ะก็.. โดนพี่อธิปแน่

ถ้าชอบขอคนละคอมเม้นท์น้า

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว