ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2563 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ
แบบอักษร

คิมหันต์ (คิน)

สวัสดีครับทุกคน ผมคิน ลูกของแม่น้ำกับพ่อไคย์ หรือที่ทุกคนรู้จักกันในนามน้องคินนั่นเอง ทุกคนคงสงสัยว่าผมมาได้ยังไง เพราะตอนนี้มันเป็นตอนของผมยังไงล่ะ หลังจากที่ทุกคนได้รับรู้เรื่องราวจากพ่อกับแม่ของผมไปแล้ว คงถึงตาที่ผมจะมาเล่าเรื่องราวต่อจากนั้นให้ทุกคนได้รับรู้บ้างแล้ว ผมจะเริ่มตรงไหนดีนะ เอาเป็นว่าหลังจากตอนนั้นที่ทุกอย่างเหมือนจะลงเอยด้วยความรักที่มีความสุขมันก็ผ่านมาหลายปีแล้วครับ ตอนนี้ผมอายุ 15 ปีแล้ว ทุกอย่างดูมีความสุขมากเลย อ่อผมลืมบอกตอนนี้ผมมีน้องแล้วนะครับ ใช่ครับทุกคนฟังไม่ผิดหรอก พ่อเล่นตัวติดกับแม่ขนาดนั้นผมไม่มีน้องอ่ะสิแปลก แถมผมไม่ได้มีน้องแค่คนเดียวแต่มีถึง 2 คนเลยครับ น้องคนกลางเป็นผู้ชาย ชื่อ คิว ตอนนี้ 9 ขวบแล้ว เจ้าคิวเป็นคนเงียบไม่ค่อยพูดเท่าไร จะมีอ้อนก็กับแม่น้ำและคุณย่าเท่านั้น แต่ยอมรับครับว่าเจ้าคิวดูจะเชื่อฟังผมมาก เพราะเวลาผมให้ทำอะไรน้องจะทำตาม หรือถ้าอยากจะปรึกษาหรือขอให้คิดเห็นหรือให้อธิบายอะไรให้ฟังเจ้าคิวจะเข้าหาผมมากกว่าพ่อกับแม่ ส่วนตัวผมว่าน้องคงไม่อยากให้พ่อกับแม่เห็นมุมอ่อนแอมากกว่าจึงเลือกที่จะเข้าหาผมแทน ซึ่งนั้นผมก็เห็นว่าเป็นความคิดที่ดี ดีกว่าให้น้องเก็บไปคิดหาคำตอบด้วยตัวเอง ส่วนน้องอีกคนเป็นเจ้าหญิงของบ้านเลยครับ ผมพูดขนาดนี้ทุกคนคงรู้แล้วว่าน้องเป็นผู้หญิง ทุกคนในบ้านหลงน้องหนักมาก น้องชื่อ ควีน ตอนนี้อายุ 5 ขวบแล้ว กำลังน่ารักเลยตาโตขี้อ้อนถอดแบบแม่น้ำมาเลย ด้วยความที่ยังเด็กทำให้โดนคุณย่าจับแต่งตัวด้วยชุดหลากหลายรูปแบบเป็นส่วนใหญ่ และก็ไม่มีใครห้ามใครเพราะเห็นว่าน่ารักดี และเจ้าตัวเองก็ดูชอบที่ทุกคนมีความสุขไปกับตัวเองจึงเห็นแต่ใบหน้าอันน่ารักที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มแสนหวานอยู่เสมอ ตอนนี้ตัวผมเรียนอยู่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ผมก็ใช้ชีวิตเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไป เวลาว่างมักอ่านหนังสือ และเล่นเกมบ้างบางครั้ง ใครหลายคนบอกว่าการเล่นเกมเป็นสิ่งไร้สาระ เปลืองเวลาแต่สำหรับผม ตัวผมไม่ได้คิดแบบนั้น มันคือการคลายเครียดรูปแบบหนึ่ง ในเกมมันไม่ได้แค่เล่นๆ ไปก็จบ ในบางเกมมันต้องใช้ความคิดการวางแผนในการเล่น ฝึกการอยู่ร่วมกับคนอื่นและการปกครองคนให้เป็น การแบ่งงาน หรือแม้แต่วิธีการเล่น มันทำให้ทุกอย่างมันดูน่าสนใจยิ่งมันยากมากเท่าไร สำหรับผมมันยิ่งมีความท้าทายมากขึ้นเท่านั้น เอาเป็นว่าจบเรื่องเกมดีกว่า ผมแค่ชอบเพราะมันช่วยฝึกผมไปด้วยในบางครั้ง เพราะแบบนี้ผมถึงชอบเข้าไปดูเวลาพ่อทำงาน ถึงบางครั้งมันจะเหมือนการนั่งเซ็นเอกสารธรรมดาๆ แต่ผมรู้ว่ามันมีอะไรอีกหลายอย่างมากกว่านั้น เพราะแบบนี้หรือเปล่าไม่รู้พ่อกับแม่มักจะเอาข้อสอบวัดความรู้มาให้ผมทำอยู่เสมอ และบางครั้งก็เอางานเอกสารต่างๆ มาลองให้อ่าน และถามถึงสาเหตุและวิธีการแก้ไข ถึงมันจะดูแปลกๆ แต่ผมกลับชอบที่พ่อมักเอางานมาให้ผมศึกษา และสำหรับการชื่นชอบส่วนตัวของผมก็ยังคงเหมือนเดิมกับตอนยังเด็ก นั้นคือการชอบรถ ยิ่งชอบยิ่งเรียนรู้ เมื่อเรียนรู้ก็ยิ่งรู้จักมันมากขึ้นทำอย่างไรก็ไม่มีเบื่อเลยจริงๆ

“คินครับ มาทานข้าวได้แล้วครับลูก” เสียงแม่น้ำเรียกผมที่นั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ตอนนี้แม่น้ำเรียกแค่ชื่อของผมแล้วนะครับ เพราะเห็นว่าผมโตมากแล้ว และเป็นพี่ชายคนโตจึงไม่ได้เรียกนำหน้าว่าน้องอีก ซึ่งผมก็เห็นด้วยเพาะถ้าเรียกน้องคินต่อหน้าน้องๆ ผมก็ยอมรับว่ามันก็รู้สึกเขินแปลกๆ เมื่อแม่น้ำมาขอความเห็นผมจึงตอบตกลงทันที

“ครับแม่ เดี๋ยวผมตามไปนะครับ” ผมตอบกลับทันทีพร้อมกับส่งรอยยิ้มให้แม่ของผม

“เออคิน แม่วานไปตามคิวบนห้องให้หน่อยได้ไหมครับ เดี๋ยวแม่ไปดูที่ห้องอาหารต่อก่อน” แม่น้ำถามต่อ พร้อมส่งรอยยิ้มแสนหวานกลับมา

“อ่อได้ครับ เดี๋ยวผมไปตามเจ้าคิวให้” ผมพยักหน้ารับ

“ขอบใจจ้ะ รีบตามมานะครับลูก” แม่น้ำเอ่ยขอบคุณ พร้อมกลับเดินไปดูความเรียบร้อยในห้องอาหารต่อ

เมื่อเห็นว่าแม่น้ำเดินไปแล้ว ผมก็ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินขึ้นไปบนห้องนอนของเจ้าคิว วันนี้ไม่ต้องแปลกใจที่บ้านเงียบๆ เพราะคุณย่ากับคุณปู่พาน้องควีนไปเที่ยว โดยปกติบ้านจะมีแต่เสียงหัวเราะชอบใจของเด็กสาวตัวน้อยหรือเจ้าหญิงของบ้านอยู่เสมอ แต่เมื่อเจ้าตัวไม่อยู่บ้านจึงเงียบลงไป ด้วยส่วนพ่อก็เดี๋ยวคงจะกลับมา ถึงแม้ว่าตอนนี้จะใกล้เที่ยงแล้ว เพราะตอนนี้ปกติแล้วพ่อมักจะกลับมาทานอาหารที่บ้านกับแม่น้ำเป็นประจำถึงแม้ว่าจะต้องขับรถกลับไปทำงานอีกครั้งแต่พ่อของผมก็ไม่เคยเหนื่อยที่จะมาทานข้าวกับแม่น้ำเลย อาจจะมีบ้างบางครั้งที่กลับมาทานข้าวที่บ้านไม่ได้จริงๆ แต่ก็จะรีบโทรมาบอก เมื่อเห็นความรักที่ท่านมอบให้กันแล้ว ผมกลับรู้สึกอิจฉาในความรักของพวกท่าน พ่อกับแม่ของผมค่อยเติมความรักให้กันอยู่เสมอ ตอนแรกผมคิดว่าความรักของท่านมันดีจริงๆ ตั้งแต่ที่อยู่ด้วยกันมา นับครั้งได้ที่พวกท่านทะเลาะกัน และส่วนมากเป็นเรื่องการตามใจลูกๆ ของพ่อผมนั้นเอง แม่น้ำมักจะบอกว่าไม่ให้ตามใจพวกผมมากเกินไป มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมากจริงๆ เพราะพ่อของผมไม่เคยขัดใจแม่ได้สักที และนั้นทำให้ผมคิดว่าความรักของพวกท่านไม่มีที่ติ จนไม่กี่ปีก่อนที่ผมโตพอจะเข้าใจเรื่องต่างๆได้ พ่อได้เข้ามาพูดคุย และเล่าเรื่องของท่านทั้งสองให้ผมฟัง ทั้งเรื่องที่ทำร้ายจิตใจแม่น้ำและความผิดพลาดที่ผ่านมาของตัวเอง ผมยอมรับว่าตอนแรกตกใจและมีผิดหวังในตัวพ่อของผมบ้าง แต่แม่น้ำบอกกับผมว่าทุกคนสามารถทำเรื่องที่ผิดพลาดกันได้ทั้งนั้น มันอยู่ที่ว่าเราจะยอมรับผิดและแก้ไขมันได้หรือเปล่าเท่านั้นเอง และผมก็รู้อีกว่ากว่าที่พ่อจะได้กลับมารับความรักจากแม่มันยาก ยาวนาน และต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน นั้นทำให้ผมเข้าใจ และยอมให้อภัยสิ่งที่พ่อทำกับแม่น้ำได้ ขนาดคนที่เจอกับตัวอย่างแม่น้ำยังให้อภัยพ่อได้ แล้วทำไมผมจะให้ไม่ได้ใช่ไหม พูดมาตั้งยาวตอนนี้ผมก็เดินมาจนถึงห้องของเจ้าคิวแล้ว ห้องของคิวอยู่ติดกับห้องนอนของผม

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ผมเคาะประตูห้องของเจ้าคิว

“คิวนี้พี่เอง เปิดประตูให้พี่หน่อย” ผมพูดต่อเมื่อเคาะประตูเสร็จ

“ครับ” คิวตอบออกมาสั้นๆ

เมื่อประตูเปิด ก็เห็นเด็กตัวสูงรูปร่างสมส่วน หน้าตาดีเจ้าคิวจะถอดแบบพ่อไคย์มาหมดทุกอย่างไม่เหมือนผมที่จะเป็นลูกผสมถึงจะหน้าตาเหมือนพ่อมากแต่ก็มีความเหมือนแม่น้ำสอดแทรกอยู่บ้าง แต่เจ้าคิวจะเหมือนพ่อทุกอย่าง จะมีแค่สีผมน้ำตาลเข้มที่ได้แม่น้ำมาเท่านั้น

“แม่น้ำให้มาตามไปทานข้าว” ผมพูดทันทีที่น้องเปิดประตู

“ครับ” พยักหน้ารับพร้อมกับตอบสั้นๆ เช่นเคย

เมื่อเห็นแบบนั้นผมก็เดินลงมาที่ห้องอาหารทันทีโดยที่มีเจ้าคิวเดินตามมาด้วย

เมื่อลงมาถึงห้องอาหารก็เห็นพ่อนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะและมีแม่น้ำนั่งถัดมาทางด้านขวาของพ่ออยู่แล้ว เมื่อเห็นพวกผมพวกท่านก็ยิ้มรับ

“พ่อมาตอนไหนครับ เมื่อกี้ผมยังไม่เห็นเลย” ผมทักออกไป เพราะตอนแรกท่านยังไม่ได้กลับมา พร้อมกับเดินไปนั่งทางซ้ายมือของพ่อผมและมีเจ้าคิวนั่งถัดจากผมไป

“พึ่งมาถึงเอง พอถึงก็รีบมาหาแม่พวกเราเลย” พ่อตอบผมพร้อมกับหันไปยิ้มให้กับแม่น้ำ

“ทานกันเถอะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นหมดก่อนนะ” แม่น้ำพูดขึ้นหลังจากที่ยิ้มตอบพ่อเสร็จ

พวกเราทานอาหารกันอย่างมีความสุข ทุกครั้งที่ได้ทานอาหารร่วมกันเป็นช่วงเวลาที่ดีเสมอ เราชวนคุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้เต็มไปหมด ถึงเจ้าคิวจะเป็นคนพูดน้อยแต่ก็เหมือนที่ผมบอกในตอนแรก เจ้าคิวมักอ้อนและพูดเก่งเมื่ออยู่กับแม่น้ำเสมอ

เมื่อเราทานข้าวกันเสร็จก็ย้ายไปนั่งกันที่ห้องนั่งเล่นที่ผมนั่งอยู่ก่อนหน้านี้ มีแม่บ้านยกน้ำกับผลไม้มาให้พวกเราทุกคน

“คิน คิว พวกเราจะเปิดเทอมตอนไหนลูก พ่อว่าจะหาเวลาไปเที่ยวกัน ครอบครัวเราไม่ได้ไปเที่ยวกันนานแล้วนะ น้ำล่ะว่าไงเห็นด้วยไหม” พ่อถามพวกผมสองคน แล้วหันไปถามความคิดเห็นของแม่น้ำ แล้วจะบอกอีกอย่างครับ พ่อผมเกงานเมื่อกี้นั้นได้โทรไปหาเลขาถามอะไรนิดหน่อยพอเห็นว่าไม่มีอะไรสำคัญแล้วจึงขออยู่บ้านเลยดีกว่า และก็เป็นอย่างที่เห็นพ่อผมก็มานั่งอยู่หน้าของพวกผมตอนนี้นี่เอง

“อาทิตย์หน้าครับ” ผมตอบพ่อออกไป

“ผมก็เหมือนพี่คิน เพราะอยู่โรงเรียนเดียวกัน” เจ้าคินตอบพ่อออกไป มันออกจะเป็นคำตอบที่กวนๆ หน่อยแต่เหมือนว่าทุกคนจะเห็นว่าเป็นเรื่องปกติไปแล้วอ่ะนะ

“น้ำก็ว่าดีนะ เราก็ไม่ได้พาลูกๆ ไปเที่ยวนานแล้ว พาไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดี ถือว่าเป็นการพักผ่อนหลังจากที่สอบกันมาหนักแล้วกันนะ” แม่น้ำตอบ

“งั้นเอาเป็นว่าพอโรงเรียนปิดเราก็ไปกันเลยนะ ไปซักอาทิตย์หนึ่งแล้วกัน เดี๋ยวพ่อรีบเคลียร์งานเลย” พ่อบอกพวกเราก็พยักหน้ารับและคุยเรื่องอะไรกันอีกนิดหน่อย ผมกับเจ้าคิมก็ขอตัวขึ้นห้องเมื่อเดินขึ้นมาบนห้องก็เดินเข้าห้องใครห้องมันมีพยักหน้าให้กันนิดหน่อยและเดินเข้าห้องเลย

ผมเดินเข้ามาในห้องและตรงไปที่โต๊ะทำงาน จะเรียกแบบนั้นก็ได้เพราะเวลาทำการบ้านหรืองานของพ่อก็ทำที่นี่ ผมนั่งลงและเปิดคอมทำงานเล่มเพื่อนขอจบการศึกษาถ้าผ่านอะไร ถึงตอนนี้ผมจะอายุแค่ 15 แต่ก็อยู่เกรด 12 แล้วเพราะผมเรียนเร็วกว่าคนอื่นถ้าผ่านก็เตรียมตัวสอบเข้ามหาลัยต่อ บางครั้งแม่น้ำจะเดินเข้ามาถามผมว่ามันหนักไปหรือเปล่าถ้าหนักเกินก็ปล่อยมันลงบ้างแม่ไม่ได้บังคับว่าลูกต้องทำถึงขนาดนี้ แค่อยากให้มีความสุขในการเรียนเพียงเท่านั้น เอาความจริงที่ผมเรียนเร็วกว่าคนอื่นนอกจากความรู้ที่มีเยอะเกินแล้วเมื่อเห็นว่าการเรียนเท่าชั้นปีปกติเริ่มน่าเบื่อผมจึงไปขอพ่อสอบเทียบความรู้จนทำให้ตอนนี้ผมเป็นเด็กเกรด 12 ที่อายุน้อยที่สุดไปแล้ว แต่ผมรู้สึกว่าตอนนี้มันสนุกกว่าการเรียนแบบปกติแม่น้ำเลยไม่ได้ว่าอะไร แค่บอกว่าเป็นกำลังใจให้อยู่เสมอเท่านั้น

ผมนั่งทำงานจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แม่บ้านมาเรียกให้ลงไปทานอาหารเย็น และตอนนี้ผมก็ทำงานเสร็จแล้วพร้อมกับส่งไฟล์งานผ่านอีเมล เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยผมก็ปิดคอม และเดินลงไป

“คุณพ่อ คุณแม่ขา น้องควีนกลับมาแล้วค่ะ” เสียงเรียกมาแต่ไกลเมื่อผมเดินลงมาถึงข้างล่างเป็นเวลากับที่น้องควีนกลับมาถึงบ้านพอดี พอเจ้าตัวมาถึงก็รีบวิ่งมาหาพ่อกับแม่ทันที

“ค่อยๆ วิ่งลูกเดี๋ยวหกล้มนะคะ” แม่น้ำพูดขึ้น

เมื่อน้องควีนวิ่งมาถึงพ่อกับแม่ พ่อก็รีบอุ้มน้องควีนขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดพร้อมกับหอมแก้มไปฟอดใหญ่ แม่น้ำได้แต่ลูบหัวน้องควีนแล้วส่ายหน้าเท่านั้น

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ คุณแม่ พี่คิน พี่คิว” หลังจจากที่โดนพ่อหอมจนพอใจก็เลยหันมาสวัสดีทุกคนต่อ

“ค่ะ” เราทุกคนตอบพร้อมกัน

“วิ่งไม่รอย่ากับปู่เลยนะน้องควีน” คุณย่าพูดขึ้นหลังจากที่เดินตามมาที่หลัง พร้อมกับเดินมาหาพวกเรา

“น้องควีนขอโทษค่ะ น้องควีนแค่คิดถึงคุณพ่อคุณแม่ค่ะ” ของควีนตอบพร้อมกับทำหน้ารู้สึกผิด

“แล้วไม่คิดถึงพวกพี่บ้างหรอคะ เจ้าหญิงน้อย” ผมถามออกไปโดยพี่เจ้าคิวพยักหน้าตามเหมือนเห็นด้วยกับคำถามนั้น

“โถ่ จะไม่คิดถึงได้ไงคะ น้องควีนคิดถึงทุกคนเลย555” พูดพร้อมกับรอยยิ้มและนั้นทำให้ทุกคนในบ้านหัวเราะตามไปด้วย

“ไปทานข้าวกันเถอะค่ะ ทุกอย่างเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว” แม่น้ำพูดหลังจากที่ทุกคนหัวเราะกันเสร็จ

ทุกคนเดินไปที่ห้องอาหารพร้อมกัน นี่สินะครอบครัว มันมีความสุขแบบนี้เองแค่รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะแค่นี้ก็ทำให้เราทุกคนมีความสุขด้วยกันได้ ผมมองทุกคนที่เดินไปห้องอาหาร ผมโชคดีจริงๆ ที่เกิดมาในครอบครัวนี้ และผมก็สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าถ้าวันหนึ่งผมเจอคนที่รัก ผมจะดูแลเขาและมอบความรักให้เขาแบบที่พ่อแม่ผมทำ ตอนนี้และต่อไปผมจะทำให้ครอบครัวของผมมีความสุขมากกว่าที่เคย และก่อนที่ทุกคนจะเดินไปถึงห้องอาหาร แม่น้ำก็หันมาพร้อมกับยื่นมือมาทางผมด้วยรอยยิ้ม

“มาครับคิน ไปกินข้าวกันลูก” แม่น้ำเรียกด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“ครับ” ผมตอบพร้อมกับเดินไปจับมือที่แสนอบอุ่นนั้นและเดินไปพร้อมกัน

ผมพร้อมแล้วที่จะทำทุกอย่างให้ครอบครัวผมมีความสุข แล้วคุณล่ะพร้อมที่จะทำเหมือนผมกันหรือยัง ถ้าพร้อมแล้วก็ตามผมมาได้เลย

 

ขอบคุณที่ติดตามเสมอมา มาให้ตามคำเรียกร้องแล้วนะคะขอบคุณค่ะ

ความคิดเห็น