email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปล่อยไปตามความรู้สึก

ชื่อตอน : ปล่อยไปตามความรู้สึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 536

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2563 00:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปล่อยไปตามความรู้สึก
แบบอักษร

จิ่งฟูที่ได้ยินหวังหย่งเว่ยพูดความรู้สึกออกมาก็ทำอะไรไม่ถูกตอนนี้ในหัวเป็นสีขาวโพลงรู้ตัวอีกตอนริมฝีปากของหวังหย่งเว่ยประกบลงที่ริมปากของตนเองหวังหย่งเว่ยกัดปากของจิ่งฟูเบาๆจิ่งฟูตกใจจึงเปิดปากทำให้หวังหย่งเว่ยสอดลิ้นเข้ามาสัมผัสกับลิ้นของจิ่งฟูหวังหย่งเว่ยฉกชิมความหวานจากปากของร่างบางตรงหน้าทั้งคู่ปล่อยให้เป็นไปตามความรู้สึกของตนเอง

“อื้อ”จิ่งฟูทุบอกแกร่งเพราะตนเองรู้สึกเหมือนขาดอากาศหวังหย่นเว่ยจึงผละออกตอนนี้ใบหน้าของจิ่งฟูหวังหย่งเว่ยนึกในใจเมื่อตนมองไปที่ใบหน้าของจิ่งฟูช่างน่ารักแกนักจิ่งฟูที่ยังไม่ทันได้กอบโกยอากาศก็โดนหวังหย่งเว่ยจูบอีกรอบแต่ครั้งนี้ไม่มีการรุกล้ำแต่อย่างใด

“เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก”จิ่งฟูได้ยินคำชมจากปากของอีกฝ่ายก็เกิดความเขินอายจนหน้าแดง หวังหย่งเว่ยอุ้มจิ่งฟูวางลงบนเตียงแล้วก้มลงจูบอีกครั้งแต่ครั้งนี้จิ่งฟูไม่ยอมเปิดปากทำให้หวังหย่งเว่ยรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

“เปิดปากเดี๋ยวนี้จิ่งฟู”หวังหย่งเว่ยพูดแกมบังคับจิ่งฟูพยักหน้าไม่กล้าตอบเพราะตอนนี้ตนอายจนไม่กล้าจะมองหน้าของหวังหย่งเว่ยด้วยซ้ำทุกคู่จูบกันอย่างดูดดื่มปากของทั้งคู่เปรอะไปด้วยน้ำลาย หวังหย่งเว่ยปลดเสื้อผ้าของตนเองและจิ่งฟูออกหวังหย่งเว่ยทำหน้าหื่นกระหายเมื่อเห็นเรือนร่างของร่างบางหวังหย่งเว่ยดูดเม้มสร้างรอยไว้ตามตัวหวังหย่งเว่ยจับมือของจิ่งฟูลงมาลูบที่มังกรของตนตอนนี้กำลังแข็งสู้มือของจิ่งฟูตอนนี้หวังหย่งเว่ยเห็นสีหน้าของคนใต้ร่างหน้าแดง

“อ่าส์…มือเจ้านุ่มนัก”หวังหย่งเว่ยจับมือของจิ่งฟูลูบมังกรของตน

“กำของข้าด้วยสิ”จิ่งฟูทำตามที่หวังหย่งเว่ยบอก หวังหย่งเว่ยจับมือของจิ่งฟูรูดขึ้นลงพลางเด้งเองสวนมือของจิ่งฟู หวังหย่งเว่ยก้มลงไปดูดเลียที่ยอดอกของร่างบาง จิ่งฟูแอ่นอกตอบสนองต่อสัมผัสของอีกฝ่ายได้ดี ร่างแกร่งสอดนิ้วสองนิ้งเข้าไปที่รูสวาทของขิงร่างบางชักเข้าชักออกเพื่อเบิกทางจะได้ลดความเจ็บของร่างบาง

“อื้อออ…อ๊ะ”หวังหย่งเว่ยเงยหน้าขึ้นมาจากยอดอกของจิ่งฟู ร่างแกร่งยกขาอีกข้างของร่างบางพาดขึ้นที่บ่าของตนแล้วจับมังกรชักขึ้นชักลง3-4ครั้งก่อนกดยัดเข้าไปในรู้สวาทที่คับแน่นของอีกฝ่ายหวังหย่งเว่ยกัดฟันแน่นเพราะตนกดลงไปได้อย่างยากลำบากช่องทางรักของร่างบางบีบรัดมังกรของอีกฝ่ายจนขยับแทบไม่ได้

“ช่องทางรักของเจ้าบีรัดของข้าจนมันแทบแตกแล้ว”หวังหย่งเว่ยพูดด้วยน้ำเสียงกระเส่า

“อื้อขะ..ข้าอึดอัดท่านขยับหน่อยได้ไหม”ร่างแกร่งได้ยินดังนั้นจึงจัดการตามคำขอของอีกฝ่ายทันที หวังหย่งเว่ยขยับสะโพกเข้าออกช้าๆและเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น

“อ๊ะๆๆๆ….อื้อหวังหย่งเว่ย”ร่างแกร่งจับร่างให้พลิกตัวพร้อมกับส่วนนั้นที่ยังเชื่อมกันอยู่หวังหย่งเว่ยจับร่างบางให้คุกเข่าแล้วจับมือร่างบางมาไขว้ไว้ที่หลังพลางขยับสะโพกเข้าออกช้าๆจนอีกฝ่านรู้สึกหวิวๆที่ท้องน้อยก่อนกระแทกเน้นอีกสองสามทีตามด้วยเร่งจังหวะขยับสะโพกให้เร็วขึ้น

“อึก..อ๊ะๆๆๆๆเร็วเกินอ๊ะๆๆๆหวังหย่งเว่ยข้าไม่ไหวแล้ว”ร่างบางเรียกชื่อของอีกฝ่ายเสียงกระเส่าพร้อมกับปลดปล่อยน้ำรักออกมา

“อ่าส์ส์ส์…เจ้าเสร็จก่อนข้าได้อย่าไรกัน…ซีดส์…แบบนี้เจ้าต้องโดนทำโทษทั้งคืน…อืมม…ช่องทางรักของของเจ้าช่างคับแน่นยิ่งนักเมียรัก”หวังหย่งจับให้ร่างบางนอนหงาย ร่างแกร่งกระแทกเน้นๆไปสามสี่ครั้งก่อนถอดเจ้ามังกรออกมาและกระแทกกลับเข้าไปใหม่ขยับสะโพกเร่งจะหวะเร็วขึ้นแล้วร่างสูงกระตุกปล่อยน้ำรักเต็มรูสวาทของร่างบาง

 “ยังไม่จบง่ายๆหรอกนะเมียข้า…อ่าาาา…ซีดส์…อืมมมม”พูดจบร่างแกร่งก็ขยับสะโพกต่อพลางใช้มือตนเองชักรูดแก่นกายให้คนที่อยู่ใต้ร่าง

สวบบ

“อ๊าาา…อื้อ..อ๊ะ”ร่างบางครางไม่เป็นสรรพ ร่างแกร่งมองสีหน้าของคนใต้ร่างตอนนี้ชวนมองยิ่งนักสีหน้าที่ดูยั่วยวนชวนให้หลงไหล ร่างสูงก้มลงไปจูบปากแลกลิ้นกับร่างบางอย่างร้อนแรงขนาดที่ช่วงล่างยังขยับสะโพกไม่หยุด

“อื้อออออ….อ๊ะๆๆ”ร่างบางใช้เล็บจิกไปที่แผ่นหลังของอีกฝ่ายเพื่อระบายความเสียวของตน หวังหย่งเว่ยผละจูบออกจากร่างบาง ก่อนจับร่างบางขึ้นมานั้งคร่อมที่ตักของตนแล้วร่างแกร่งก็ขยับสะโพกกระแทกเน้นๆสองสามครั้งก่อนที่จะปลดปล่อยออกมาก่อนที่ร่างแกร่งล้มตัวลงกอดร่างบาง

“แฮกๆๆ”เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังขึ้น ร่างแกร่งไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าตนจับขาร่างบางให้ตั้งขึ้นแล้วเริ่มบทรักอีกครั้งจนฟ้าสว่าง

หวังหย่งเว่ยตื่นมาในตอนบ่ายของอีกวันเพราะเมื่อคืนตนได้สั่งให้องครักษ์ยืนเฝ้าที่หน้าห้องห้ามไม่ให้ใครเข้ามาถ้าตนไม่ได้สั่ง หวังหย่งเว่ยมองคนในอ้อมกอดก่อนจะยิ้มออกมา

“หึเจ้าแมวน้อยของข้า”พูดจบหวังหย่งเว่ยจูบลงที่หน้าผากของของร่างบางก่อนที่ตนจะไปอาบน้ำชำระร่างกายแล้วมาทำความสะอาดเช็ดตัวให้กับแมวน้อยของตนเองก่อนจัดการใส่เสื้อผ้าให้แล้วสั่งให้องครักษ์ไปเรียกนางกำนัลให้เอาสำรับเข้ามาในห้องแล้วตนถึงจึงยกสำไปที่เตียงที่มีร่างบางนอนนอนอยู่

“จิ่งฟูเจ้าตื่นได้แล้ว”หวังหย่งเว่ยปลุกให้อีกฝ่ายตื่นมากินข้าวเพราะกลัวร่างบางจะปวดท้อง

“อื้ออ”ร่างบางที่หลับสบายโดนก่อกวนจึงรู้สึกไม่ค่อยพอใจแต่ก็ฝืนลืมตาตื่นขึ้นมา ร่างบางลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นร่างแกร่งนั้งอยู่ที่ปลายเตียงพร้อมกับอาหาร ตนนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเกิดอายขึ้นมาไม่รู้ว่าตนจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“ลุกขึ้นมากินข้าวกินยาก่อนจิ่งฟู”หวังหย่งเว่ยเอ่ยปากพูดขึ้นแต่จิ่วฟูก็ได้แต่นอนมอง

“เจ้าเป็นอันใดลุกไม่ไหวรึม้าเดี๋ยวข้าอุ้ม”ยังไม่ทันที่ร่างแกร่งจะเข้ามาอุ้มก็โดนเสียงร่างบางร้องห้ามไว้ก่อน

“อย่าเข้ามานะขะ…ข้าลุกเองได้ข้าวะ…ไหว”หวังหย่งเว่ยเห็นสีหน้าจิ่งฟูจึงแอบหัวเราะเพราะสีหน้าของจิ่งฟูตอนนี้ตลกสุดๆ

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________

มาอัพให้แล้วนะทุกคนมาช้าแต่มานะอิอิ

ความคิดเห็น