facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[12]- ไม่ยอมเสียเธอ

ชื่อตอน : [12]- ไม่ยอมเสียเธอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 597

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2563 08:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[12]- ไม่ยอมเสียเธอ
แบบอักษร

[12]- ไม่ยอมเสียเธอ

 

"ไม่ใช่อันนั้นค่ะอาจารย์"

"อ้าว ก็มันสีเขียวๆเหมือนกันผมก็นึกว่าใช่"

"ผักมันก็สีเขียวเหมือนๆกันเกือบทั้งหมดนั่นแหละค่ะ แต่กลิ่นแล้วก็รสชาติมันก็แตกต่างกัน"

"แล้วไหนล่ะครับใบ อ่า..ใบ...โหนพะลา"

"คิกๆๆ ไม่ใช่ค่ะ เขาเรียกว่าใบโหระพา"

"อ่อ...โห ระ พา"

"ใช่ค่ะ โหระพา"

"เห้อ...เรียกยากจัง"

เสียงพูดคุยหยอกล้อกันของมาร์คัสกับพลอยอย่างสนุกสนานแทบไม่เข้าหัวของไอด้าเลย เพราะตอนนี้จิตใจของไอด้าไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เธอรู้สึกกระวนกระวายใจ กำมือถือเอาไว้แน่นราวและหวังเล็กๆในใจว่าขอให้มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกสักครั้ง

"หิวไหมครับไอด้า" มาร์คัสเดินออกมาจากครัวพร้อมกับจานผลไม้

"....." สายตาของไอด้ายังคงจดจ้องอยู่ที่มือถือ ไม่ได้สนใจคำถามของมาร์คัส

"ไอด้า"

"...."

ยังไม่มีการตอบรับจากไอด้า มาร์คัสจึงยื่นมือไปแตะที่ต้นแขนเธอเพื่อเรียกสติ

"ไอด้า มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"ห๊ะ!..คะ อาจารย์ว่ายังไงนะคะ" ไอด้าทำหน้าเลิ่กลั่กเหมือนเด็กถูกจับได้เมื่อทำผิด

"ผมถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เรียกตั้งหลายครั้งก็ไม่ตอบ"

"อ่อ..ปะ เปล่าค่ะ ไอด้ากำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็เลยไม่ได้ยินมั้งคะ" ยิ้มกลบเกลื่อนแต่แววตาเป๋นกังวลนั้นคงปิดไม่มิด

"มีธุระด่วนหรือเปล่า ผมเห็นจ้องมือถือตลอดเลย"

ปิดไม่มิดจริงด้วย นี่เธอมีพิรุธขนาดนั้นเลยเหรอ

"เปล่าค่ะ อาจารย์เรียนทำอาหารเสร็จแล้วเหรอคะ" ไอด้าแกล้งเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไปเรื่องอื่น

"ยังครับ พลอยกลัวคุณจะหิวเลยให้ผมเอาผลไม้มาให้ทานรองท้องไปก่อน"

"อ่อ ขอบคุณค่ะ" พยักหน้าพร้อมกับหยิบองุ่นในจานเข้าปากแล้วหันมองไปทางอื่น

มาร์คัสเห็นท่าทางของไอด้าเหมือนอยากอยู่คนเดียวจึงถอยออกไปอย่างเงียบๆ

ไม่นานนักพลอยก็ทำอาหารเสร็จโดยมีมาร์คัสเป็นผู้ช่วย ระหว่างทานอาหารพลอยสังเกตเห็นว่าไอด้าดูเงียบไปไม่ค่อยพูดคุยอย่างที่ควรจะเป็น เอาแต่เหลือบมองมือถือที่วางอยู่ข้างจานเป็นระยะ

"ไอด้า ฉันล้างจานเสร็จแล้ว เรากลับกันเถอะ" พลอยรีบบอกหลังจากที่เก็บล้างจานชามทั้งหมดแล้ว

"อือ ไปสิ"

"...." มาร์คัสมองสบตากับพลอยแล้วรีบหยิบกุญแจรถเดินไปเปิดประตูให้สองสาว

ทั้งมาร์คัสและพลอยดูออกว่าไอด้ากำลังมีเรื่องไม่สบายใจ แต่ทั้งคู่ก็ไม่กล้าถามเพราะดูจะเป็นการเสียมารยาทจนเกินไป

"ผมจะไปส่งพลอยก่อนแล้วค่อยไปส่งไอด้านะ" มาร์คัสบอกระหว่างที่ก้าวออกจากลิฟท์

"พลอยกลับเองก็ได้นะคะ หอพลอยกับบ้านไอด้าไปคนละทางอาจารย์จะได้ไม่ต้องวนไปวนมา" พลอยรีบออกตัว

"ไม่ได้นะ อาจารย์ไปส่งพลอยเถอะค่ะ เดี๋ยวไอด้ากลับเอง โทรให้ที่บ้านมารับแปปเดียว"

"ฉันกลับเองได้จริงๆไอด้า ไม่ลำบากเลย"

"ไม่ได้ จะให้เธอนั่งแท็กซี่ไปคนเดียวได้ไง มันอันตราย" ไอด้าเถียงกลับ

"ไม่ต้องทะเลาะกันครับ สรุปว่าเอาตามที่ผมบอก เชิญครับ" มาร์คัสตัดปัญหาด้วยการผายมือให้สองสาวเดินนำไปที่รถ

แต่ระหว่างที่กำลังก้าวออกไป ไอด้าก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีผู้ชายร่างสูงใหญ่คุ้นตาเดินมาดักหน้าเอาไว้

"...พี่ดอม" เอ่ยชื่อคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเบาในลำคอ

ผ่านไปตั้งหลายชั่วโมง เธอคิดว่าเขากลับไปแล้วซะอีกทำไมถึงยังอยู่ตรงนี้ล่ะ

"พี่มารับไอด้ากลับบ้าน" เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเจือความเศร้า สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยที่หันมองไปทางอื่น

"ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวอาจารย์จะไปส่ง" ไอด้าปฏิเสธกรายๆพร้อมกับถอยหลังไปยืนข้างพลอย

"อาจารย์เขาต้องไปส่งเพื่อนไอด้าไม่ใช่เหรอ" เหมือนว่าคำถามนั้นเขาจงใจที่จะถามมาร์คัสมากกว่าไอด้า

"ไอด้ากลับกับพี่จะได้ไม่ต้องรบกวนคนอื่นไงครับ" โดเรนโต้จงใจเน้นคำว่าคนอื่นพร้อมกับมองหน้ามาร์คัส ลืมตัวไปว่าตอนนี้สถานการณ์ระหว่างเขากับไอด้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่

"ไม่รบกวนมั้งคะ อาจารย์เขาเต็มใจไปส่งไม่ใช่แค่ทำไปตามหน้าที่" ไอด้าจงใจพูดเหน็บเขา ไหนๆก็ได้โอกาสแล้วขอพูดหน่อยแล้วกัน

"ยังไงไอด้าก็ต้องกลับกับพี่" โดเรนโต้ก้าวเท้ายาวๆเข้าไปประชิดตัวไอด้าพร้อมกับคว้าข้อมือเล็กมากำเอาไว้แน่น

"จะเดินไปขึ้นรถเองหรือให้พี่อุ้มครับ" ก้มลงกระซิบข้างหูไอด้าเบาๆ เขาไม่ได้ตั้งใจจะบังคับไอด้า แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้เด็กดื้อคงไม่ยอมไปกับเขาแน่นอน

ไอด้าพ่นลมหายใจออกแรงๆ ถลึงตาใส่คนขี้โกงอย่างหงุดหงิด ไม่ใช่หงุดหงิดเขานะ แต่หงุดหงิดตัวเองเนี่ยแหละ ทำไมต้องยอมเขาตลอดเลยไม่เข้าใจ

"ไอด้ากลับก่อนนะคะ" สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมแล้วยกมือไหว้มาร์คัสด้วยความเคยชิน

"กลับก่อนนะพลอย เจอกัน" โบกมือลาเพื่อนแล้วเดินตามแรงฉุดเบาๆของโดเรนโต้ไปที่รถอย่างจำใจ

 

"ทำแบบนี้ทำไมคะ" ไอด้าเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อนหลังจากที่นั่งเงียบมาในรถเป็นเวลานานพอสมควร

โดเรนโต้เลือกที่จะเงียบเพราะเขากำลังขับรถอยู่ ถ้าเกิดเขาพูดอะไรไปตอนนี้คงต้องคุยกันยาว และเขาคงไม่มีสมาธิในการขับรถ

"ไอด้าถามว่าทำแบบนี้ทำไม ตอบมาสิคะ" น้ำเสียงของไอด้าแข็งกร้าวขึ้นเมื่ออีกฝ่ายยังคงเงียบ

"ไหนบอกว่ามีเรื่องจะคุยแล้วเงียบทำไม ถ้าไม่คุยก็จอด จอดรถเดี๋ยวนี้ ฮึก...บอกให้จอดไง!" ไอด้าสะอื้นและระเบิดความอัดอั้นที่สุมอยู่ในอกออกมา หันไปรัวกำปั้นใส่ท่อนแขนแกร่งแบบไม่ยั้งจนโดเรนโต้ต้องหาที่จอดรถในที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดอุบัติเหตุ

"ใจเย็นๆก่อนไอด้า" หันมาปลอบคนที่กำลังร้องไห้ให้สงบลง

เขารู้สึกเจ็บปวดใจที่สุดที่เห็นไอด้าร้องไห้ แล้วยิ่งเธอร้องไห้เพราะเขาเป็นต้นเหตุแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกดำดิ่งลงสุดๆ

"พี่ขอโทษ หยุดร้องก่อนได้ไหม" ยื่นมือไปเพื่อจะเช็ดน้ำตาให้แต่กลับถูกไอด้าปฏิเสธด้วยการเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับปัดมือเขาออก

"ไม่ต้องค่ะ ไอด้าร้องเองก็หยุดเองได้ ไม่ต้องการให้ใครมาปลอบมาเช็ดน้ำตาให้อีกแล้ว"

"ไอด้า" โดเรนโต้รู้สึกได้ทันทีว่าไอด้าเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนไอด้าคงจะอ้อนให้เขาปลอบใจและเช็ดน้ำตาให้

"ไหนล่ะคะเรื่องที่จะคุยกับไอด้า" ไอด้ายกมือขึ้นปาดน้ำตาพร้อมกับกลั้นสะอื้น

"ถ้าพี่ดอมไม่พูดงั้นไอด้าพูดเองก็ได้ค่ะ ไอด้ายอมรับว่าเมื่อก่อนไอด้าชอบพี่มาก ไอด้าพยายามทำทุกอย่างให้พี่รู้ว่าไอด้าคิดยังไง และไอด้าก็หวังว่าพี่จะรู้สึกแบบเดียวกัน" พูดถึงตรงนี้ไอด้าก็สะอื้นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความเสียใจแต่ก็ฝืนพูดต่อ

"แต่รู้อะไรไหมคะ ยิ่งไอด้าพยายามเข้าใกล้พี่มากเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนว่าพี่จะถอยห่างออกไปมากทุกที พี่ไม่เคยเปิดใจให้ไอด้าเข้าไปเลย"

"ไม่ใช่นะไอด้า ไม่ใช่แบบนั้น" พยายามปฏิเสธและจะอธิบายให้ไอด้าฟัง แต่ก็ไร้ประโยชน์เพราะไอด้าไม่ยอมรับฟังเขาแล้ว

"ไอด้ายอมแพ้แล้ว นับจากวันนี้ไอด้าจะไม่ทำให้พี่อึดอัดใจอีกแล้ว เราจะเป็นแค่พี่น้องกันอย่างที่พี่ดอมต้องการ"

โดเรนโต้กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เขาตั้งใจจะมาสารภาพความรู้สึกที่เขามีกับไอด้า ไม่นึกว่าจะกลับกลายเป็นการมาฟังไอด้าตัดความสัมพันธ์กับเขาแบบนี้

"ไม่ พี่ไม่ได้ต้องการแบบนี้ พี่จะไม่ยอมเสียไอด้าไป"

"เหอะ! ขนาดนี้แล้วพี่ก็ยังไม่เลิกที่จะให้ความหวังไอด้า" ไอด้าหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

"ที่ผ่านมาพี่ยอมรับว่าพี่มันขี้ขลาด แต่เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม ไอด้าให้โอกาสพี่ได้ไหม" คว้ามือเล็กนุ่มทั้งสองข้างมากุมไว้แน่น จ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยด้วยความจริงจัง

"ไอด้าไม่อยากผิดหวัง ถ้ามันเกิดขึ้นอีกครั้งไอด้าคงรับไม่ไหว" หัวใจเธอตอนนี้มันเปราะบางเกินกว่าที่จะรองรับความเสียใจได้อีกแล้ว

"พี่จะไม่ทำให้ไอด้าเสียใจ พี่สัญญา" โดเรนโต้ก้มลงไปจูบหลังมือนุ่มอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับไอด้าอีกครั้ง

"พี่รักไอด้านะครับ" เป็นครั้งแรกที่เขายอมพูดคำว่ารักออกมา เมื่อก่อนเขาไม่พูดแต่ไม่ใช่ว่าไม่รัก ที่ไม่พูดเพราะเขาไม่กล้าพอต่างหาก

วันนี้เขาจะพูดและจะทำทุกอย่างเพื่อไอด้า เพื่อผู้หญิงที่เขารัก ยอมผิดคำพูด ยอมเสียสัจจะลูกผู้ชาย แต่...เขาจะไม่ยอมเสียเธอไปเด็ดขาด

 

................................................

 

ใจอ่อนเถอะไอด้า พี่เขายอมบอกว่ารักแล้วนะ

 

ความคิดเห็น