ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

1# ณ ที่แห่งนี้คือที่ไหน ?.....

ชื่อตอน : 1# ณ ที่แห่งนี้คือที่ไหน ?.....

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 150

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2564 16:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1# ณ ที่แห่งนี้คือที่ไหน ?.....
แบบอักษร

เจินเหนียง ลืมตาขึ้นช้าๆ รู้สึกถึงเเสงอ่อนๆที่ส่องเข้าตาเล็กน้อยจากริมหน้าต่าง ‘โอ๊ะ!! เจ็บหัวจัง ทำไมถึงมึนๆหัวได้ขนาดนี้เนี่ย’ เมื่อจับดูที่หัวก็ดูเหมือนจะมีผ้าพันรอบหัวไว้ เมื่อลืมตาดูชัดๆ เห็นเพดานห้องที่ไม่คุ้นตาเอาซะเลย เจินเหนียงพยายามที่จะดันพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง จึงพบว่าสังขารช่างอ่อนเเอเหลือเกิน “ว่าเเต่......ที่นี้คือที่ไหนนะ......”  

เมื่อมองสำรวจไปรอบๆ พบห้องขนาดเล็ก พื้นเป็นไม้คลายบ้านโบราณในหนังจีนที่เคยดูในละพีเรียด ยังไม่ทันได้คิดอะไร ก็คล้ายได้ยินเสียงเท้าคนเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เจินเหนียงนำสายตาจดจ่ออยู่ที่บานประตูนั้นทันที ตอนนั้นเองประตูก็ถูกเด็กสาวคนหนึ่งเปิดเข้ามาพร้อมกับถาดอาหาร เด็กสาวคนนั้นดูราวๆ อายุ14-15 ปี มู่มู่เด็กรับใช้ประจำตัวของหลินหวาย ทันทีที่สบตาเข้ากับผู้เป็นนาย เเละพบว่าคุณหนูของตนนั้นฟื้นเเล้ว  

มู่มู่อดเเสดงสีหน้าทั้งตกใจเเละดีใจไม่ได้ “คุณหนู...ท่าน คุณหนูฟื้นเเล้ว..” เจินเหนียงเองยิ่งสงสัยมากขึ้น แปลกใจกับสถานที่ คำเรียกขานของเด็กสาวตรงหน้าตน เเละการเเต่งตัวที่ค่อนข้างจะแปลกๆตาอยู่บ้าง เจินเหนียงหันซ้ายเเลขวา เห็นตนนั่งอยู่คนเดียวเดียวจึงใช้นิ้วชี้ที่ตน “พูดกับฉันอยู่หรอ?” มู่มู่เองเมื่อได้ยินผู้เป็นนายพูดจาแปลกไปจึงรีบเข้ามานั่งคุกเข่าพร่างจับมือ “ท่านเป็นอย่างบ้างเจ้าค่ะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า บ่าวจะรีบไปตามหมอ อ้อ!! ต้องไปรายงานนายท่านว่าคุณหนูฟื้นเเล้ว” เจินเหนียงได้ฟังยิ่งรู้สึกแปลกๆ  

ฉันต้องกำลังฝันอยู่เเน่ๆ เฮ้อ...เป็นเรื่องเราวเชียวเรา เจินเหนียงได้เเต่ยิ้มเเห้งออกมา มู่มู่เห็นสีหน้าผู้เป็นนายอยู่ดีๆก็ยิ้ม จึงถามด้วยความสงสัย “คุณหนูท่านยิ้มด้วยเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?” เจินเหนียงเมื่อได้ยินดังนั้น “เอ๋..เเต่ทำไมเหมือนจริงจังเลยนะ” ว่าเเล้วจึงหยิกเเขนตัวเองดู “โอ้ย!..” เจ็บจริง เเย่เเล้ว... “ที่นี่คือที่ไหน (เเล้วฉันมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง เเล้ว....เธอเป็นใคร?” มู่มู่ยิ่งแปลกใจ เหตุใดคุณหนูจึงพูดจาแปลกไป “คุณหนูจำบ่าวไม่ได้หรือเจ้าคะ บ่าวเองเจ้าจำค่ะ มู่มู่” เจินเหนียงรู้สึกว่ามีเรื่องที่ไม่ชอบมาพากลได้เกิดขึ้นกับเธอเข้าเเล้ว “เดี๋ยวบ่าวจะไปรายงานนายท่านนะเจ้าค่ะ ว่าคุณหนูฟื้นเเล้ว” นายท่าน? นายท่านไหน? “เดี๋ยวก่อน..” ยังไม่ทันที่เจินเหนียงจะถามต่อ มู่มู่ก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที เจินเหนียงจึงได้เเต่เก็บคำพูดลงคอ ‘ดูจากที่เสื้อผ้าที่เราสวมใสอยู่ และเสื้อผ้าของเด็กผู้หญิงคนเมื่อกี้ ของในห้องดูเหมือนว่าเราจะ.......หา!!!!! ย้อนเวลาหรือทะลุมิติ...’  

เรื่องนี้...มันจะเป็นไปได้ยังไง ย้อนเวลาหรือทะลุมิติจะเว่อเกินไปเเล้ว ฉันต้องฝันเเน่ๆๆๆๆๆๆๆ............... 

‘เราควรทำไงยังดี...เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไป..เเล้วเมื่อกี้..เขาเรียกฉันว่า..คุณหนูงัั้นหรอ?..’ 

เรือนใหญ่ไป๋ 

มู่มู่สาวเท้าเร็วหรือวิ่งเกือบดูไม่ต่างกัน มายังเรือนใหญ่ไป๋ เมื่อถึงหน้าเรือนใหญ่ไป๋ เห็นเด็กรับใช้ที่ชื่อ ‘อิงฮวา’ กำลังยกของว่างเข้าไปในเรือนพอดี...มู่มู่จึงรีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวอิงฮวาไว้ทันที.. “..พี่อิงฮวา...ช่วยเเจ้งๆ...นายท่าน..เเฮกๆ.....ให้ทีว่าคุณหนู...คุณหนูหลินหวายฟื้นเเล้วเจ้าค่ะ...เเฮกๆ”  

อิงฮวาตั้งตัวไม่ทันเกือบทำชุดถ้วยกระเบื้องราคาหลายตำลึงที่เเม้เเต่เงินที่ทำงานทั้งเดือนใช้คืนครั้งเดียวยังไม่หมดตกแตก.....กำลังคิดจะต่อว่ามู่มู่ที่ทำอะไรไม่ระวังเเบบนี้ด้วยความตกใจเเละโมโห...“นี่เจ้า!!!..เอ๊ะ!!..เจ้าว่าอะไรนะ?” ยังไม่ทันที่มู่มู่จะตอบคำถามอิงฮวาสายตาพลันเหลือบไกลไปเห็นไป๋หยวนอวิ๋น เดินออกจากเรือนมาพอดี มู่มู่พลันสลัดอิงฮวาวิ่งไปหาไป๋หยวนอวิ๋นทันที “นายท่านเจ้าค่ะ...คุณหนู..คุณหนู...คุณหนูฟื้นเเล้ว..ฟื้นเเล้วเจ้าค่ะ....” 

“เจ้าว่าอะไรนะ?..หวายเอ๋อร์ฟื้น...หวายเอ๋อร์ฟื้นเเล้ว...” ไป๋หยวนอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความดีใจ... 

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ” มู่มู่ตอบพร้อมร้อยยิ้มเพราะนางทราบดีว่า ณ เรือนเเห่งนี้ใครกัน ที่รักเเละเอ็นดูคุณหนูจากใจอย่างแท้จริง... 

“.เเต่ว่า!!..นายท่านเจ้าค่ะ....” 

“ไป!!!!!......ข้าจะไปดูนางเดี๋ยวนี้..เจ้า!..ไปตามท่านหมอเฟิงผิง ให้ตามข้าไปที่เรือนไผ่หยก” มู่มู่ถูกตัดบทสนทนาทันที.....เมื่อหันไปสั่งอิงฮวาเรียบร้อยเเล้วด้วยความดีใจ ไป๋หยวนอวิ๋นเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปที่เรือนไผ่หยกทันทีหาได้รอใครไม่ 

“นายท่าน!!..ดูเหมือนว่า..คุณหนูจะ..” ไป๋หยวนอวิ๋นหรือจะรอฟังสิ่งที่มู่มู่จะพูดต่อ สำหรับเขาเเค่นางฟื้นก็ดีที่สุดเเล้ว มู่มู่วิ่งตามหลังไป๋หยวนอวิ๋นไปพร่างรำพึงในใจ ‘ดูเหมือน.....คุณหนูจะจำบางอย่างไม่ได้เจ้าค่ะ...’ 

เรือนไผ่หยก 

เจินเนียงรู้สึกไม่อยากจะเชื่อยิ่งคิดยิ่งวุ่นวาย สับสน ‘คุณหนู...ที่ว่านี้..เรียกเราหรอ?’ ว่าเเล้วเจินเหนียงจึงเดินไปที่หน้ากระจก ที่โต๊ะเครื่องเเป้ง พลันปรากฎภาพเด็กผู้หญิงอายุราวสิบสามย่างสิบสี่ปี ‘เอ๊ะ!!!....’ สิ่งที่ทำให้เจินเหนียงตกใจคือเด็กผู้หญิงคนนี้มีรูปร่างหน้าคล้ายกับเธอเป็นอย่างมาก เหมือนกับเธอตอนที่อายุประมาณเท่าๆกันนี้... 

‘นี่มัน.....หมายความว่าไง?’ “ทำไมหน้าตาเหมือนกันกับเราละ?” เดิมเจินเหนียงเองก็มีหน้าตาที่ดีในระดับหนึ่ง....เรียกได้ว่ามีคนเข้าหาเธอเยอะพอสมควร...เเต่เด็กหญิงคนนี้ยิ่งสวยกว่าเธอมากจากเดิมด้วยใบหน้าเรียวได้รูปไข่ ดวงตากลมโตสีดำขลับ เสน่ห์จากลักยิ้มที่มุมปากเรียว ผิวพรรณผ่องใสเรียบเนียนราวไข่มุก เรียกได้ว่ากำลังโตย่างเข้าวัยกำลังผลิบานเลยที่เดียวเเต่ออกจะดูซีดไปหน่อยจากอาการป่วยเเต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดูดีมากที่เดียว... 

“โอ๊ะ...เจ็บ!”...เจินเหนียงอดที่จะซี๊ดปากด้วยความเจ็บจากที่หัวไม่ได้ ‘นี่มัน...ผ้าพันหัว.....หรือว่า....’ เหมือนเจินเหนียงจะคิดอะไรขึ้นมาได้..... 

ความคิดเห็น