ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บททีี 10

คำค้น : #ร้อยรัก#ตังเม#ม่านมุก#พี่ธัน#ธันวา#บอส

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2563 21:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บททีี 10
แบบอักษร

 

 

 

บทที่ 10 

 

 

 

 

    

" อะไรนะ! ได้งานที่มายคอน!! " ทั้งดาด้าและเฟิร์นประสานเสียงดังพร้อมกันทำเอาคนที่นั่ง อยู่ในร้านหมูกระทะหันมามองพวกเธอ 

ตังเมพยักหน้าหงึกหงัก สีหน้าหวาดหวั่นเล็กน้อย ดาด้ากับเฟิร์นหันมามองหน้ากันเองทันที เฟิร์นพูดกับตังเม " มายคอนเนี่ยนะ! "  

" นี่แกส่งใบสมัครไปที่นี่ด้วยเหรอ ตังเม " ดาด้าถาม สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ตังเมพยักหน้ารับจำ" ฉันเห็นในเวบน่ะเลยส่งไป "  

" แกรู้ใช่มั้ยอ่ะว่ามายคอนใครเป็นเจ้าของ " เฟิร์นถาม ตังเมพยักหน้า 

" โถ่เอ๊ย ตังเม ได้งานทั้งทีดันได้งานที่มายคอน " ดาด้าว่า  

" เฮ้ย ไม่เป็นไรหรอกน่า แค่ทำงานอยู่ที่เดียวกับพี่ธันเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรหรอกมั้ง " เฟิร์นพูดปลอบ ส่งสายตาให้ดาด้าช่วยปลอบ 

" นั่นสิแก มันคงไม่มีอะไรหรอก แกยังพึ่งกังวลไป -- แล้วนี่เริ่มงานเมื่อไร " ดาด้าถาม 

" พุธหน้านี้แล้วล่ะ "  

" ตำแหน่งอะไรอ่ะ "  

" ผู้ช่วยสถาปนิก "  

" ผู้ช่วยสถาปนิก!? " ดาด้าทวน " แล้วแกต้องไปช่วยใคร สถาปนิกทุกคนในบริษัทเหรอ "  

" ยังไม่รู้รายละเอียดน่ะ เห็นว่าจะแจ้งวันที่เริ่มงานเลย " ตังเมตอบ 

" แล้วจะทำยังไงเนี่ยถ้าต้องไปเป็นผู้ช่วยพี่ธันน่ะ " ดาด้าอดแอบแซวเพื่อนไม่ได้  

" มีหวังได้โดนพี่ธันกินหัวเอาแน่ๆเลย " เฟิร์นผสมโรงหัวเราะด้วย ตังเมหน้าเสีย 

" ในบริษัทนั้นมีสถาปนิกตั้งหลายคนฉันอาจจะได้ไปช่วยใครสักคนก็ได้ พี่ธันเองก็มีคุณอรุณรุ่งคอยช่วยคงไม่ต้องให้ฉันช่วยหรอก " ตังเมเถียง 

" ภาวนาไว้เถอะย่ะ " เฟิร์นแกล้งแหย่ 

" แหม แต่ถ้าเป็นผู้ช่วยพี่ธันก็ไม่เลวเลยนะ สถาปนิกหนุ่มรูปหล่อขนาดนั้น " ดาด้ายิ้มกริ่ม " แถมยังใจดีอีกด้วยเขาออกค่าใช้จ่ายที่โรงพยาบาลให้แกทั้งหมดเลยด้วยใช่มั้ยล่ะ ตังเม "  

" ที่ใจดีด้วย ก็แค่ไม่อยากให้ฉันไปนอนเป็นศพใต้ตึกเขาก็เท่านั้นเอง " ตังเมว่า ตอนที่พ่อของเธอไปจัดการค่าใช้จ่ายที่แคชเชียร์กลับถูกเจ้าหน้าที่การเงินตอบกลับมาว่ามีคนชำระค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมดแล้วและคนนั้นก็คือธันวา  

" แหม ดูแกพูดเข้าสิ " ดาด้าว่า 

" ฉันไม่ได้เป็นคนพูดประโยคนี้เองนะ พี่ธันต่างหาก "  

" แกนี่ก็อคติกับพี่ธัน -- พี่ธันก็ชอบดุแก สองคนนี้นี่จะเดินมาเจอกันตรงกลางมั้ยเนี่ย " เฟิร์นบ่น ดาด้าพยักหน้าเห็นด้วย ส่วนตังเมได้แต่พ่นลมฮึ คงยากสำหรับเธอและเขา  

บริษัทที่ตังเมส่งใบสมัครไปมีแค่ที่มายคอนที่เดียวเท่านั้นที่เรียกเธอไปสัมภาษณ์และพวกเขาก็แทบจะรับเธอเข้าทำงานทันทีที่การสัมภาษณ์จบ ตังเมตัดสินใจที่จะทำงานที่นี่เพราะอย่างน้อยเธอก็ได้งานทำ เธอจะได้แบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายในบ้านได้บ้าง ที่สำคัญการทำงานที่มายคอนเธอจะได้เรียนรู้งานสถาปนิกไปด้วย ส่วนเรื่องธันวา -- ตังเมก็ได้แต่หวังว่าตำแหน่งผู้ช่วยสถาปนิกที่เธอได้มาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับธันวาเลย แต่ตังเมคิดผิด  

ทันทีที่เธอเข้าไปทำงานวันแรก อรุณรุ่งก็จัดการสอนงานที่จะต้องคอยช่วยเหลือธันวาให้เธอ 

" ตังเมต้องคอยดูตารางงานของบอสนะว่าวันนี้มีไปไหน และต้องไปไหนบ้าง ต้องคอยเตือน บอสว่าวันนี้ต้องไปที่ไหน บอสชอบทำเป็นลืมและก็เทบ่อยๆน่ะ " อรุณรุ่งว่าส่งสมุดออแกไนซ์ให้ตังเมที่รับไปอย่างงงๆ " ช่วงแรกก็จดมือไปก่อน พออยู่ตัวแล้วตังเมจะใช้เป็นพวกมือถือก็ได้นะ สะดวกดี "  

" แล้วก็บางวันตังเมจะต้องออกไปกับบอส ลงไซต์งานไปตรวจเช็คความเรียบร้อยที่หน้างาน คอยเป็นหูเป็นตาให้บอส จดรายงานความผิดปกติเพื่อที่เราจะได้แก้ไข -- ตังเมเข้าใจนะ "  

ตังเมพยักหน้ารับหงึกหงัก  

" หน้าที่ของตังเมช่วงนี้ก็ประมาณนี้นะ " อรุณรุ่งถอนหายใจพลางยิ้มมองตังเมด้วยความปลื้มปริ่ม เธอจับมืออีกฝ่ายมากุมไว้ " ตังเมรู้มั้ยว่าตังเมเป็นความหวังของพี่และก็ทุกคนในบริษัทเลยนะ "  

" เออ ทำไมเหรอคะ " ตังเมถามไม่แน่ใจกับสีหน้าดีใจจนออกนอกหน้า 

" ก็บอสน่ะ ใช้คนในบริษัทแบบพร่ำเพรื่อน่ะสิ นึกจะจิ้มใช้ใครก็จิ้มออกมาใช้ ปกติพวกพี่ก็งานล้นมือจะแย่พอต้องมาช่วยงานบอสด้วย มันก็เลยทำให้งานปั่นป่วนไปหมด "  

" คุณอุ่นนินทาเจ้านายแบบนี้ไม่ดีเลยนะครับ " อาร์มเดินเข้ามาพูดเชิงหยอกล้อ  

" แหม คุณอาร์มก็ -- บอสไม่ถือหรอกค่ะ " อรุณรุ่งตอบกลับอารมณ์ดี " อ่อนี่ค่ะ คุณอาร์ม -- ผู้ช่วยคนใหม่ของบอส"  

" ไง! ตังเม "  

" สวัสดีค่ะ พี่อาร์ม " ตังเมยกมือไหว้ 

" อ้าวนี่รู้จักกันด้วยเหรอคะ " อรุณรุ่งผู้ที่ดูจะเหมือนช้าไปก้าวหนึ่งกว่าทุกคน จะแปลกใจที่เห็นว่าทั้งอาร์มและตังเมรู้จักกันแล้ว 

" ครับ " อาร์มรับ " ไอ้ธันมันคงเซอร์ไพรส์เหมือนกันนะ ตังเมว่ามั้ย " รอยยิ้มของอาร์มทำเอาตังเมหน้าร้อนผ่าวเธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร เหตุการณ์ในร้านอาหารวันนั้นมันคงเป็นเรื่องเล่าของกลุ่มเพื่อนพี่ านไปแล้ว 

" ตังเมไม่ได้ตั้งใจเลยนะคะ พี่อาร์ม "  

" พี่แซวเล่นครับ -- พี่ดีใจนะที่จะได้ร่วมงานกับตังเมน่ะ " อาร์มว่า " คุณอุ่น ผมรบกวนขอเอกสารการประมูลผู้รับเหมาที่จะส่งให้กับทางมหากิจหน่อยครับ ไอ้ธันมันเซ็นต์หรือยัง "  

" เซ็นต์แล้วค่ะ เดี๋ยวพี่เอาไปให้ที่โต๊ะนะคะ " อรุณรุ่งพูด " พี่ขอพาตังเมไปชงกาแฟให้บอสก่อน "  

" โอเคครับ " อาร์มหลิ่วตาให้ตังเม ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะตัวเอง 

" มาเถอะ ตังเม มีงานจิปาถะเล็กน้อยที่พี่ต้องขอให้ตังเมช่วยพี่ดูแลบอสด้วยแต่ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าพี่ว่างพี่ก็จะเป็นคนทำให้ แต่ถ้าช่วงไหนที่พี่ยุ่งคงต้องรบกวนตังเมหน่อยนะจ๊ะ "  

" ได้ค่ะ พี่อุ่น "  

" ช่วงเช้าบอสจะกินแค่กาแฟดำแค่ถ้วยเดียวเท่านั้น "  

" ถ้วยเดียวเองเหรอคะ! ไม่กินข้าวเช้าแบบนั้นจะทำงานไหวได้ยังไงกัน " ตังเมโพล่งถาม พอเห็นสายตาของอรุณรุ่งเธอก็รีบพูด " ขอโทษค่ะ "  

" ไม่เป็นไรจ้ะ -- บอสไม่ค่อยกินอาหารเช้าเท่าไรน่ะ มาถึงโต๊ะก็เอาแต่ทำงานแล้วก็ออกไซต์งาน วันๆได้กินข้าวบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ " อรุณรุ่งว่าพลางตักกาแฟใส่ถ้วยสองช้อนจากนั้นเธอก็กดน้ำร้อนใส่คนจนละลาย " พี่ฝากตังเมยกไปให้บอสในห้องหน่อยนะ แล้วก็ฝากแจ้งตารางงานวันนี้ให้บอสด้วยนะว่าวันนี้ตอนสิบเอ็ดโมงบอสต้องออกไปพบลูกค้าที่ร้านกาแฟชื่อกาสะลองบนถนนนิมมานนะ จากนั้นก็ต้องไปไซต์งานที่แม่แจ่ม ตารางงานวันนี้ของบอสมีเท่านี้ -- ตังเมจำได้ใช่มั้ยจ๊ะ " อรุณรุ่งพูดด้วยท่าทีคล่องแคล่ว ตังเมพยักหน้าพยายามจำทุกอย่างที่อรุณรุ่งพูดเมื่อกี้  

" ค่ะ พี่อุ่น " 

" ดีจ้ะ เดี๋ยวพี่เอาเอกสารไปให้คุณอาร์มแล้วจะตามเข้าไปนะจ๊ะ "  

" เออแต่ว่าพี่อุ่นคะ -- " ตังเมกำลังจะพูดอะไรออกมา อรุณรุ่งก็เดินออกจากห้องแพนทรี้ไปอย่างว่องไวปล่อยให้ตังเมยืนมองถ้วยกาแฟของธันวาในถาด " จะให้ตังเมเข้าไปคนเดียวจริงๆเหรอคะ " เธอพึมพำเบาๆกับตัวเองแล้วถอนหายใจบางๆออกมาก่อนจะยกถาดออกไปเดินไปที่ห้องทำงานของธันวา 

'ไม่เป็นไรหรอกน่า ตังเม' 

 

ก๊อก ก๊อก 

 

" เข้ามาได้เลยครับ คุณอุ่น " ธันวาส่งเสียงอย่างร่าเริง ตังเมหายใจเข้าลึกๆแล้วปล่อยออก เธอดันคันโยกลงเปิดประตูเข้าไปด้านในเห็นธันวาแบบที่อรุณรุ่งว่า   

ธันวามาถึงที่ทำงานเขาก็เอาแต่นั่งอยู่หน้าจอคอม ตาแทบไม่ได้มองด้วยซ้ำว่าคนที่ยกกาแฟมาให้เขาเช้านี้ไม่ใช่ผู้จัดการฝ่ายบุคคลคนเก่งของเขา ธันวายื่นมือออกไปหยิบถ้วยกาแฟยกขึ้นดื่ม 

" ตารางงานของผมวันนี้มีอะไรมั้งครับ "  

" วันนี้ตอนสิบเอ็ดโมงต้องไปพบลูกค้าที่ร้านกาแฟชื่อกาสะลองบนถนนนิมมานค่ะ พี่ธัน " 

 

พรวด! 

 

" พี่ธัน! "  

 

'แค่ก แค่ก' ธันวาสำลักกาแฟที่ตัวเองดื่มออกมา ตังเมรีบดึงกระดาษทิชชู่ที่วางอยู่แถวนั้นส่งให้ธันวา เขารับไปจ้องหน้าเธอเขม็ง สีหน้าบอกไม่ได้เลยว่าระหว่างตกใจกับงงอันไหนถึงจะถูก ตังเมเม้มปากบาง เธอยกมือไหว้ธันวา 

" เธอมาทำอะไรที่นี่ ยัยตังเม! " ธันวาถามน้ำเสียงเกือบดัง เขาเช็ดคราบกาแฟบนอกเสื้อออก " โถ่เว้ย เสื้อเลอะหมดเลย " เขาบ่นออกมา 

" ตังเมขอโทษค่ะ " เธอพูดมองธันวาที่กำลังพยายามกำจัดคราบออก " ให้ตังเมเอาไปทำความสะอาดให้มั้ยคะ "  

" ไม่ต้อง! -- บ้าจริง! " ธันวาแหวกลับ  

" เกิดอะไรขึ้นคะ บอส " อรุณรุ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน เพราะเสียงของธันวาดังออกไปข้างนอก " ตายจริงกาแฟหกใส่เสื้อเหรอคะ "  

" ไม่เป็นไรครับ คุณอุ่น " ธันวาบอกปัดพลางทิ้งกระดาษทิชชู่ลงถังขยะข้างโต๊ะ " ผมแค่อยากรู้ว่าทำไมตังเมมาอยู่ที่นี่ได้ครับ แถมยังมาแจ้งตารางานของผมด้วย "  

อรุณรุ่งยกคิ้วที่แต่งเรียวสวยขึ้นแล้วยิ้ม เธอเดินเข้าไปยืนข้างตังเมแล้วโอบไหล่อีกฝ่ายไว้ " ผู้ช่วยของบอสไงคะ คนที่บอสตกลงว่าจะให้รับเข้ามาช่วยบอสทำงาน ตังเมค่ะ "  

" ผู้ช่วยผม! " ธันวาร้อง มองตังเมอย่างไม่เชื่อสายตา 

" ตังเมจะมาช่วยงานบอสค่ะ ยังไงวันนี้ออกไปพบลูกค้าก็ฝากสอนงานให้เธอด้วยนะคะ " อรุณรุ่งว่า ธันวาส่งสายตามองอรุณรุ่งสลับกับตังเม ใบหน้าซีดเซียวไร้สีสันซ่อนอยู่ใต้แว่นตากรอบกลม ผมหน้าม้าที่ปรกลงมาจนถึงคิ้วเห็นแล้วขัดลูกตาชะมัด ธันวาครางกรอด  

" ผมไม่พายัยหน้าจืดนี่ไปเจอลูกค้าหรอกนะครับ เดี๋ยวลูกค้าจะนึกว่าผมพาศพเดินได้มา " ธันวาแค่นเสียงใส่ กะแกล้งให้อีกฝ่ายทำหน้าตึงใส่เขาแต่พอเห็นสีหน้าที่เหมือนกำลังจะร้องไห้ของตังเม หัวใจของเขาก็วูบไหวขึ้นมา 

" ปากคอร้ายเหลือเกินนะคะ บอส " อรุณรุ่งส่งสายตาตำหนิ " แค่ทำให้มีสีสันก็พอใช่มั้ยคะ มานี่ ตังเม เดี๋ยวพี่จัดการให้ " อรุณรุ่งพูดจบก็เดินจูงตังเมออกจากห้องทำงานไป ธันวายืนปั้นหน้าไม่ถูก หางตาเห็นทีมสถาปนิกกำลังมองเขาผ่านกระจกหน้าห้องตัวเอง เขาก็เดินไปหมุนบานมูลี่ให้ปิด 

" อะไรวะ แค่แหย่ทำไมต้องทำหน้าเหมือนร้องไห้ด้วย "  

" ไม่แต่งหน้าไม่ได้เหรอคะ พี่อุ่น " ตังเมถามระหว่างที่ปล่อยให้อรุณรุ่งเติมสีสันบนใบหน้าของเธอ 

" งานของเราต้องพบปะกับลูกค้า หน้าตาบุคลิกภาพก็สำคัญ เรียกว่า first impression เป็นการสร้างความประทับใจให้กับลูกค้า ที่เหลือเราก็วัดกันที่ฝีมือและผลงาน " อรุณรุ่งว่า ตังเมพยักหน้าอย่างเข้าใจ " เอาล่ะ -- เสร็จแล้ว ไม่ต้องแต่งมากเอาพองามยังไงก็อย่าให้มันดูโล้นจนเกินไปนะ " อรุณรุ่งมองผลงานตัวเอง " ตังเมน่ารักอยู่แล้วดูสิ แต่งแล้วน่ารักกว่าเดิมเยอะเลย -- นี่พี่พึ่งเห็นนะว่าตาเราสวยขนาดนี้ " อรุณรุ่งเชยคาง  

" พี่อุ่นชมเกินไปค่ะ มีแต่คนว่าน่ะค่ะว่าตาตังเมเหมือนไข่ห่าน " ตังเมหยิบแว่นขึ้นมาใส่ตามเดิม อรุณรุ่งยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง 

" ถ้างั้นพี่ว่าคนที่ว่าตังเมว่าตาตังเมเหมือนไข่ห่าน ตาของเขาก็คงบอดแล้วล่ะ "  

ตังเมกลั้นยิ้มกับประโยคของอรุณรุ่งเพราะอีกฝ่ายไม่รู้หรอกว่าคนที่ว่าตังเมตาเหมือนไข่ห่านคือบอสแห่งมายคอนนั่นแหละ ตังเมช่วยอรุณรุ่งทำงานจนเกือบได้เวลานัดของลูกค้าเธอเดินกลับไปที่ห้องทำงานของธันวาเห็นเขากำลังเตรียมเก็บของอยู่ 

" พี่ธันคะ ได้เวลาต้องไปพบลูกค้าแล้วนะคะ " ตังเมพูด ธันวาหันมามองหน้าตังเมที่ผ่านการแต่งหน้ามาโดยอรุณรุ่งแก้มอมชมพูดูละมุนหวาน ริมฝีปากบางสีแดงระเรื่อดูน่าสัมผัส น่าสัมผัส! ธันวานึกคำรามกรอดกับความคิดตัวเองเมื่อภาพเหตุการณ์ในร้านอาหารคืนนั้นมันย้อนเข้ามาในหัว 

" รู้แล้ว! ลงไปรอที่รถ เดี๋ยวฉันตามไป "  

" ค่ะ พี่ธัน "  

" แล้วอยู่ที่ทำงานก็อย่าเรียกพี่ธัน เรียกให้เหมือนคนอื่นเค้า เข้าใจมั้ย " ธันวาทำน้ำเสียงขึงขัง ดวงตาจ้องใบหน้าหวานละมุนที่ออกอาการหน้าเสีย ตังเมพยักหน้า 

" ค่ะ บอส " รับคำแล้ว ตังเมก็เดินออกจากห้องไป ธันวายกมือขึ้นนวดขมับตัวเองรู้สึกปวดตุบๆที่ข้างหัว บ้าจริง! ยัยนั่นมาอยู่ด้วยไม่ถึงครึ่งวันดีก็ทำเขาปวดหัวไปหมดแล้ว ธันวาคิด จากนั้นเขาก็เดินตามตังเมไปที่รถเห็นตังเมกำลังหันรีหันขวางอยู่ 

" หาอะไร " เขาถาม 

" รถพี่ธัน เออ ไม่ใช่ รถบอสน่ะค่ะ "  

" ตาถั่วหรือไง! ก็คันนั้นนั่นแหละ " ธันวาชี้ไปที่รถสปอร์ตของตัวเอง ตังเมนิ่วหน้ามองธันวาสลับไปมากับรถ  

" บอสจะใช้รถคันนี้จริงเหรอคะ "  

" เธอมีปัญหาหรือไง "  

" ไม่มีค่ะ แต่ที่จะมีคือบอสต่างหากล่ะคะ " ตังเมว่า ธันวายกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง 

" ปัญหาอะไร "  

" หลังพบลูกค้า บอสต้องเข้าไซต์งานที่แม่แจ่ม แล้วตังเมก็ดูแล้วไซต์งานที่แม่แจ่มพึ่งโดนฝนไปทางเข้ามีแต่โคลนรถคันนี้เข้าไปไม่ได้หรอกค่ะ "  

" ทำไมจะเข้าไม่ได้ ฉันก็ขับรถคันนี้เข้าไปที่แม่แจ่มเป็นประจำ ยังไม่เคยเจอปัญหาที่ว่านั่นเลย " ธันวาเถียงกลับ 

" แต่บอส -- "  

" พูดมากน่ารำคาญ! " ธันวาตวาดกลับเบาๆ เขาเปิดประตูรถหยิบเอาเสื้อวางอยู่เบาะข้างคนขับออกมา 

" พี่ธันจะทำอะไรคะ! " ตังเมหลุดเรียกพี่ธัน เธอยกมือปิดตาทันทีที่ธันวาถอดเสื้อออก ธันวาไม่สนใจโยนเสื้อที่ตัวเองใส่ไปให้ตังเม แล้วสวมเสื้อตัวใหม่แทน " เอาเสื้อฉันไปซักแล้วเอามาคืนด้วย! " เขาสั่ง 

ตังเมยืนถือเสื้อมองธันวาที่ก้าวขึ้นรถไปแล้ว อะไรกัน ตัวเองทำเปื้อนเองแท้ๆ " ขึ้นรถ! เดี๋ยวก็สายหรอก! " ธันวาเค้นเสียงเข้มใส่ ตังเมนิ่วหน้าแล้วเดินตามธันวาขึ้นรถไป ตังเมนั่งข้างธันวาตอนที่เขาคุยงานด้วยความอัธยาศัยดีเป็นทุนเดิมเลยให้การคุยงานระหว่างเขากับลูกค้าเป็นไปด้วยความกันเอง 

" หลักๆความต้องการของพวกเราก็มีประมาณนี้ครับ คุณธัน " ลูกค้าเอ่ย " ต้องขอโทษด้วยนะครับ ดูท่าว่าความต้องการของพวกเราจะเยอะเหลือเกิน อาจทำให้พวกคุณต้องทำงานหนัก "  

" แหม แต่น่าเสียดายนะคะที่คุณธันไม่ได้เป็นคนเขียนแบบให้ " อีกฝ่ายส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้ ธันวากระแอม 

" อย่ากังวลเลยครับ ทีมของผมเป็นมืออาชีพกันหมดเรื่องแบบพวกเขาต้องทำให้พวกคุณถูกใจแน่ครับ " ธันวาว่า" ถ้าพวกคุณมีอะไรเพิ่มเติมสามารถติดต่อผู้ช่วยผมได้เลยนะครับ " ธันวาส่งสายตามาให้ตังเม เธอมองกลับอย่างไม่เข้าใจ 

" แนะนำตัวเองสิ " ธันวาพูดรอดไรฟัน  

" อ่อค่ะ " ตังเมรับคำรีบหันไปทางลูกค้า แต่อารามรีบเกินไปเลยทำให้ขาของเธอไปชนขอบโต๊ะจนแก้วน้ำที่ตั้งอยู่หกใส่เป้ากางเกงของลูกค้าฝ่ายชาย 

" ขะ ขอโทษค่ะ " ตังเมกุลีกุจอลุกขึ้นหยิบกระดาษทิชชู่จะเช็ดให้อีกฝ่าย ธันวาคว้ามือไว้ได้ทันหน้าตาแต่ละคนดูตกใจกันทั้งกลุ่ม ตังเมมองหน้าถมึงทึงของธันวามือของเขาบีบมือเธอเบาๆ 

" ไม่เป็นไรครับ " ลูกค้าเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน " ผมไม่เป็นไร ไม่ต้องเช็ดครับ " ตังเมที่พึ่งรู้ตัวรีบถอยห่าง ก้มหน้าที่แดงจัดลง 

" ขอโทษด้วยนะครับ " ธันวาพูด ลูกค้าสองสามีภรรยาไม่ถือสาหาความเอาอะไร ไม่นานพวกเขาก็บอกลา ตังเมเดินตามธันวาที่เดินนำหน้าไปด้วยอาการหน้ามุ่ย คิ้วของขมวดกันเกือบจะเป็นโบว์อยู่แล้ว ตังเมเอ้ย แค่ครึ่งวันแรกเธอยังสาหัสขนาดนี้ ครึ่งวันที่เหลือจะมีชีวิตรอดกลับบ้านมั้ยนะ ตังเมคร่ำครวญอยู่ในใจ 

" คิดบ้าอะไรของเธอ ตังเม ถึงจะ -- " ธันวาเดินมาถึงก็หันมาตวัดเสียงใส่ตังเม สีหน้าดุดันบอกบุญไม่รับ เขาอยากจะพูดต่อแต่ก็ต้องยั้งไว้ เมื่อกี้เขาอยากจะหักมือยัยบ้านี่จริงๆ ถ้าเขาไม่คว้ามือไว้ยัยตังเมเหนียวแน่นหนึบจะเช็ดจริงๆมั้ย แค่คิดหัวสมองของเขาก็แทบจะระเบิดออกมา 

" ขอโทษค่ะ พี่ธัน เออ บอส -- ตังเมซุ่มซ่ามเอง ตังเมขอโทษนะคะ " ตังเมพูดน้ำเสียงสั่น สีหน้าเศร้าสร้อยทำเอาธันวาหงุดหงิด 

" ขึ้นรถ! ฉันจะไปส่งที่ออฟฟิส ไม่ต้องตามฉันเข้าไซต์งาน "  

" แต่พี่อุ่นบอกให้ตังเมตามบอสไป ต้องไปช่วยบอสจดบันทึกนิคะ " 

" ไม่ต้อง ฉันจดเองได้! " 

" ไม่ได้ค่ะ! " ตังเมโพล่งออกไป " พี่อุ่นบอกว่ายังไงก็ต้องให้ตังเมช่วย ถ้าบอสจดเดี๋ยวบอสก็โยนไปให้คนในทีมทำรายงานอีก ตอนนี้ทุกคนงานล้นมือไม่เว้นแต่บอส ถ้าตังเมไม่ช่วยคนอื่นจะลำบาก รวมถึงบอสด้วย " ตังเมพูดทั้งหมดตามที่อรุณรุ่งสั่งก่อนที่เธอจะออกมากับธันวา พูดไปแล้วเธอก็นึกอยากเอาที่เย็บกระดาษเย็บปากตัวเองจริงๆ สีหน้าของพี่ธันบอกเลยว่าคงอยากจะหักคอเธออยู่แล้ว 

ธันวาเอาลิ้นดุนแก้มอย่างไม่สบอารมณ์ เขาก้าวขึ้นรถ ตังเมขยับตาม ธันวาหันมาฟาดดวงตาเกรี้ยวกราดใส่ " อย่าก่อเรื่องอีก เข้าใจมั้ย! "  

 

    

********************* 

สวัสดีค่า รี้ดทุกคน ^^  

ก่อนอื่นต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่หายไปนาน ที่หายไปก็หายไปอยู่ที่ร้ายเล่ห์รักนั่นเอง ^^ 

ครั้งนี้ร้อยรักกลับมาพร้อมกับระยะของพี่ธันและตังเมที่จะขยับเข้ามาใกล้กันมากขึ้น มาเอาใจช่วยลุ้นกันนะคะว่าฝ่ายไหนจะขุดหลุมให้คนนั้นตกหลุมได้ก่อน (แต่ดูเหมือนตังเมจะไม่รู้ตัวนะว่าตัวเองขุดหลุมให้พี่ธันไปแล้ว อิอิ)  

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกข้อความ ทุกการติดตามของทุกคนมากนะคะ 

รี้ดคือกำลังใจสำคัญของไรท์นะ > ///////// < 

แล้วเจอกันค่ะ 

    

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว