ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

16 : อย่ามาแตะต้องพี่เพียวของหนู!

ชื่อตอน : 16 : อย่ามาแตะต้องพี่เพียวของหนู!

คำค้น : หลงกลรัก, นิยายวาย, Mpreg, เพียวไผ่, นักรบ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ค. 2564 18:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16 : อย่ามาแตะต้องพี่เพียวของหนู!
แบบอักษร

Chapter 16 

Lab Love : อย่ามาแตะต้องพี่เพียวของหนู!! 

  

“น้องแป้ง”เสียงเรียกอย่างร้อนรนทำให้แป้งพิมพ์ที่นั่งน้ำตาไหลลุกขึ้นยืนทันทีที่หันหลังก็ปะทะกับร่างของพี่ชายที่โผเข้ามากอด  

“น้องแป้ง ฮึก น้องแป้งอย่างโกรธพี่เพียวนะ อย่าโกรธพี่เลยนะ พี่ขอโทษนะ พี่ขอโทษ” 

“พี่เพียว ฮือ”แค่ได้เสียงร้อนรนของพี่ชายแป้งพิมพ์ก็ปล่อยโฮกับอกพี่ชาย โชคดีที่ร้านใกล้ปิดแล้วเลยไม่มีลูกค้า 

“พี่เพียวฮือ แป้งไม่ได้อยากให้น้องไป ฮือ แป้งอยากให้พวกเราอยู่ด้วยกัน แต่เพราะทำให้พี่เพียวต้องทำงานนี้ พี่เพียวจะให้หนูอยู่เฉยได้ยังไง” 

“น้องแป้ง”เพียวไผ่น้ำตาไหล รับรู้ถึงความเปียกชื้นบนอกของตัวเองจากน้ำตาน้องสาว  

“พี่เพียว ฮึก พี่เพียวเลิกขายตัวเถอะนะคะ แป้งหยุดเรียนมาช่วยพี่เพียวทำงานก็ได้ แป้งไปอยู่สถานสงเคราะห์ ให้แป้งทำยังไงก็ได้นะคะ ให้แป้งทำยังไงก็ได้ ขอแค่พี่เพียวไม่ต้องขายตัวแล้ว ฮือ”น้ำเสียงฟูมฟายจากน้องสาว ทำหัวใจบีบจนเจ็บหน่วง น้ำตาไหลพรากตามน้องสาวเพียวไผ่กอดน้องสาวไว้แน่น แล้วปล่อยให้แป้งพิมพ์ร้องไห้จนพอใจ  

“น้องแป้ง”เพียวไผ่ลูบผมน้องสาวเบา ๆใบหน้าเด็กหญิงแดงก่ำจากการร้องไห้จนน่าสงสารแม้จะหยุดร้องแต่ร่างกายก็สะอึกสะอื้น  

“พี่เพียวจะไม่ปล่อยน้องแป้งไปไหน น้องแป้งเราเหลือกันอยู่แค่นี้แล้วนะ” 

“ฮึก ถ้าหนูยังอยู่แล้วพี่เพียวต้องขายตัวหนูก็ไม่อยากอยู่แล้ว ฮือ”เด็กหญิงส่ายหน้า น้ำตาที่เหมือนจะแห้งเหือดไหลลงอาบแก้มอีกครั้ง เพียวไผ่จึงยกมือเช็ดอย่างอ่อนโยน ไม่คิดว่าเด็กหญิงจะเป็นคนคิดและลงมือทำทั้งหมด แต่เพียวไผ่ก็ไม่อาจจะโกรธแป้งพิมพ์ได้ลงคอ  

“น้องแป้ง ฟังพี่เพียวนะ” 

“พี่เพียวคุยกับคุณนักรบแล้ว หากน้องแป้งไม่อยากให้พี่ทำงานนี้ พี่ก็จะไม่ทำนะ” 

“ฮึก”แป้งพิมพ์พยักหน้าน้ำตาอาบแก้ม 

“หนูจะช่วยพี่เพียวทำงานเอง หนูจะประหยัดด้วย ให้หนูทำงานอะไรหนูก็ยอมทั้งนั้น แต่หนูไม่อยากให้พี่เพียวต้องทำแบบนั้นอีกแล้ว” 

“พี่เพียวจ๋า แม่ครูทั้งเลี้ยงดูและทะนุถนอมพวกเรามาตลอด พี่เพียวก็ดูแลหนูกับน้อง ๆอย่างดี หนูเจ็บที่เวลานี้ไม่มีใครทะนุถนอมพี่เพียวของหนูบ้างเลย”เพียวไผ่น้ำตาร่วงเผาะกับคำพูดของน้องสาว ดึงน้องสาวเข้าอกกอดไว้แน่น  

“พี่เข้าใจแล้ว พี่เพียวเข้าใจแล้ว” 

“คุณนักรบอะไรนั่นน่ะ หนูจะไปคุยกับเขาเอง หนูจะไม่ยอมให้เขาแตะต้องพี่เพียวของหนูอีกแล้วฮึก”เด็กหญิงพูดอู้อี้กับอกของพี่ชาย เพียวไผ่นิ่งเงียบยกมือลูบเส้นผมนิ่มของน้องสาวอย่างอ่อนโยน  

“น้องเพียว” 

“ภพ”เพียวไผ่มองเพื่อนของตนที่เดินมาคุกเข่าย่อตัวระหว่างตนกับแป้งพิมพ์ มองมือของเพื่อนที่จับมือตนกับแป้งพิมพ์ไว้ 

“ภพขอโทษนะน้องเพียว ขอโทษที่ทำให้น้องเพียวต้องไปเจอเรื่องแบบนี้” 

“ไม่เกี่ยวกับภพเลยนะ เพียวเลือกเอง”เพียวไผ่ยกยิ้มให้เพื่อนบาง ๆเมื่อพิภพยกมือปาดน้ำตาให้ตน 

“เรื่องที่รู้ว่าน้องเพียวทำงานอะไร ภพเป็นคนพาน้องแป้งไปที่นั่นเอง น้องเพียวอย่าโกรธน้องแป้งนะ” 

“ภพ”เพียวไผ่ตกใจคำสารภาพของเพื่อน 

“ไม่ค่ะ น้องแป้งเองค่ะ น้องแป้งเป็นคนให้พี่ภพทำ”เพียวไผ่ก็หันไปทางน้องสาวที่แย้งคำของพิภพ ก่อนจะมองทั้งสองนิ่ง ๆหลับตาลงช้า ๆกอดคอเพื่อนและน้องสาวตัวเองไว้ 

“อย่าโทษว่าความผิดใครอีกเลยนะ ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว”จะเอาน้องทั้งสองกลับมาไม่ได้แล้ว จะย้อนเวลากลับไปก็ไม่ได้เช่นกัน 

“น้องเพียวจะเอายังไงต่อไป”พิภพถาม เพียวไผ่หันไปมองใบหน้าน้องสาวแล้วยิ้มบาง ๆ 

“ตอนนี้เราเหลือกันแค่นี้แล้วนะน้องแป้ง อะไรที่ต้องเริ่มใหม่เราก็เริ่มใหม่นะ”เด็กหญิงพยักหน้าระรัวให้พี่ชาย 

“เพียวไปคุยกับคุณรบแล้ว เพียวบอกเขาไปแล้วว่าจะไม่ขายตัวอีกแล้ว เงินทุกบาททุกสตางค์เพียวจะคืนเขาให้หมด” 

“เขาว่ายังไงบ้าง”พิภพถามต่อ 

“เขายังไม่ได้ให้คำตอบเพียวน่ะ แต่เราจะกลับไปคุยเรื่องนี้กันที่บ้าน”เพียวไผ่ตอบ รู้ดีว่าตัวเองตอบไปไม่หมดแต่ตอนนี้ใกล้ค่ำแล้วแป้งพิมพ์ก็ดูอิดโรยเต็มทีแล้ว คงเพราะร้องไห้ทั้งวันอย่างที่พิภพบอก 

“ถ้าเขาทำอะไรน้องเพียว ต้องบอกภพนะ มีอะไรต้องบอกภพนะ” 

“ขอบใจนะภพ”เพียวไผ่มองเพื่อนเต็มไปด้วยคำขอบคุณ  

“กลับไปที่บ้านนะน้องแป้ง” 

“หนูไม่อยากอยู่บ้านหลังนั้นแล้ว” 

“พี่เข้าใจแล้ว แต่คืนนี้มันดึกเกินไป กลับบ้านก่อนแล้วค่อยคิดกันว่าพรุ่งนี้เราจะเอายังไงต่อไปดีไหม หื้ม”แป้งพิมพ์พยักหน้าไม่ต่อต้านพี่ชาย หยิบกระเป๋ามาสะพายหลังแล้วยกมือไหว้ลาพิภพ ก้าวไปเพียงไม่กี่ก้าวพิภพก็เรียก 

“ต่อไปห้ามทำอะไร คิดอะไรคนเดียวอีกนะ มีอะไรต้องพูดกับพี่เพียวเป็นคนแรกเข้าใจไหม” 

“ค่ะ” 

“น้องแป้งเหลือพี่เพียวคนเดียว พี่เพียวเขาก็เหลือน้องแป้งคนเดียวเหมือนกันนะ” 

“ค่ะ”เด็กหญิงรับคำของพิภพทั้งน้ำตา กอดเอวของเพียวไผ่ไว้แน่นเดินออกจากร้าน 

  

กลับมาถึงบ้านแล้ว เพียวไผ่ก็ให้เด็กหญิงขึ้นไปอาบน้ำล้างหน้า ล้างตา เขาไม่ได้กลับมาพร้อมนักรบ เพราะนักรบส่งที่ร้านมนตราคาเฟ่ ทันทีที่เขาลงจากรถอีกฝ่ายก็ออกรถทันที เพียวไผ่ทำกับข้าวเสร็จก็รอน้องสาวลงมา เวลานี้ในบ้านมีแต่ความเงียบเหงาจนน่าใจหาย ไม่มีเสียงเด็ก ๆอีกแล้ว  

“หนูขอโทษ”เสียงเล็กเอ่ยขณะทานข้าว เพียวไผ่เงยหน้ามองน้องสาวก็ส่ายหน้า รู้ว่าแป้งพิมพ์กำลังขอโทษตนเรื่องอะไร จึงยื่นมือขยี้ผมน้องสาวเบา ๆพร้อมยกยิ้มให้ 

“น้องโฟท์กับน้องนิดมีคนใจดีรับไปเลี้ยงแล้ว หวังว่าน้อง ๆจะมีชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิม มีความสุขให้มาก ๆก็พอแล้วนะ” 

“พี่เพียวไม่เสียใจเหรอคะ”เด็กหญิงถาม 

“เสียใจสิ เสียใจดูแลน้อง ๆไม่ได้” 

“แต่พอคิดกลับกัน น้อง ๆจะมีโอกาสหลาย ๆอย่างในชีวิตมากขึ้น มีคุณพ่อคุณแม่ มีคนมาให้ความรักมากขึ้น พี่ก็ดีใจมากกว่าเสียใจ” 

“ถ้ามีคนรักและดูแลน้องนิดกับน้องโฟท์มากกว่าเดิม มันก็น่าดีใจมากกว่าใช่ไหมล่ะ” 

“แล้วพี่เพียวไม่คิดถึงน้อง ๆเหรอคะ”เด็กหญิงก้มหน้าถาม เพียวไผ่รู้ว่าเวลานี้เด็กหญิงคงคิดถึงน้อง ๆใจจะขาด ตนก็เหมือนกัน 

“คิดถึงสิ เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตั้งแต่น้อง ๆยังหัดคลานด้วยซ้ำแต่ให้จมทุกข์ มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นแม่ครูก็เคยบอกไม่ใช่เหรอ หื้ม” 

“หนูคิดถึงน้อง ๆ” 

“พี่รู้ คิดถึงน่ะคิดถึงได้แต่อย่าร้องไห้มากเกินไปเลยนะน้องแป้ง เดี๋ยวทุกอย่างก็จะดีขึ้น” 

“หลังจากนี้ ไม่ว่าจะยังไงหนูจะไม่ไปจากพี่เพียวเด็ดขาด พี่เพียวคือครอบครัวเดียวที่หนูเหลืออยู่” 

“พี่ก็เหมือนกัน” 

  

เช้าในวันถัดมาแป้งพิมพ์ยืนกรานว่าจะให้เพียวไผ่คืนบ้านหลังนี้ให้นักรบ เพียวไผ่ก็รับปากหากแต่วันนี้จะลองหาบ้านเช่าดี ๆที่พออยู่ได้สักที่ให้เรียบร้อยก่อน แป้งพิมพ์เองก็รู้สึกมืดแปดด้านว่าควรทำอย่างไรต่อไป แต่ถ้ามีพี่ชายอยู่ด้วย ยังไงก็ไม่ยอมแพ้และจะไม่ยอมอยู่บ้านของคนที่เอาเงินซื้อตัวพี่ชายตนเด็ดขาด แป้งพิมพ์ทำความสะอาดบ้านเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเตรียมพร้อมไว้แล้ว เพียวไผ่หาบ้านใหม่ได้เมื่อไหร่ จะย้ายออกทันทีและช่วงสายวันนี้เพียวไผ่ก็ไปร้านมนตราคาเฟ่เพราะมินตราอยากเจอ  

แป้งพิมพ์เค้นถามพิภพว่าบบอกมินตรารึเปล่าว่าเพียวไผ่ทำงานอะไรก่อนหน้านี้ พิภพบอกว่าก็บอกทำงานพ่อบ้านเหมือนที่เพียวไผ่บอกคนที่บ้าน แต่เพราะน้อง ๆไปอยู่กับครอบครัวใหม่ก็เลยออกจากงาน จึงเป็นเหตุให้มินตราโทรหาเพื่อให้เพียวไผ่กลับไปทำงานร้านคาเฟ่เหมือนเดิม  

เสียงกริ่งบ้านดังขึ้น แป้งพิมพ์ยิ้มกว้างคิดว่าเพียวไผ่อาจจะกลับมาแล้ว แม้จะอดแปลกใจเพราะไม่ถึงชั่วโมงดีด้วยซ้ำที่เพียวไผ่ออกไป 

“คุณเป็นใครคะ”แป้งพิมพ์ขมวดคิ้วมองผู้ชายร่างสูงใหญ่ใส่ชุดสูทดูดีที่ยืนหน้าเขาตรงนี้ ใบหน้าดุ ๆนั้นทำแป้งพิมพ์กลัวอยู่ในใจไม่น้อยแต่เด็กหญิงก็ปั้นหน้าใจดีสู้เสือ ยิ่งมองก็คล้าย ๆว่าเคยเจอที่ไหนก่อนจะเบิกตากว้างพลันสายตาหันไปเห็นคนด้านหลัง 

“คุณกัน”แป้งพิมพ์ร้องเรียกคนด้านหลัง  

“ฉันชื่อนักรบต่างหาก”คนหน้าดุ ตัวใหญ่แย้งจ้องเด็กหญิงเขม็ง 

“คุณเพียวไม่อยู่เหรอครับคุณแป้ง”กันทิมาถาม 

“พี่เพียวไปสมัครงานใหม่ค่ะ และพวกเราก็จะไม่อยู่บ้านหลังนี้ด้วยค่ะ เราไม่อยากใช้เงินของคนอย่างคุณค่ะ”เด็กหญิงตวัดเสียงใบหน้าง้ำงอ ขึ้งโกรธให้นักรบ ส่วนผู้ใหญ่วัยสามสิบปลาย ๆปรายตามองเด็กหญิงที่สูงกว่าเอวตัวเล็กน้อยนิ่ง ๆแล้วยกยิ้มมุมปากคล้าย ๆแสยะยิ้มไม่ปาน 

“หึ คนอย่างฉันมันทำไม” 

“คนไม่ดีไงคะ คุณคือไม่ดี หนูเกลียดคุณค่ะ คุณหลอกพี่เพียวของหนู คุณทำร้ายพี่เพียวของหนู หนูเกลียดคุณที่สุดในโลกค่ะ”นักรบที่กำลังก้าวขาเข้ามาในบ้านชะงักเหลียวหันกลับไปมองแป้งพิมพ์อีกครั้ง สายตาดุ ๆทำเด็กหญิงตัวสั่นแต่ก็กำหมัดแน่นอย่างโกรธจัดพยายามใจดีสู้เสือ 

“คุณแป้งไปนั่งคุยกับคุณรบก่อนเถอะครับ วันนี้คุณรบมาเพื่อคุยกับคุณแป้งโดยตรงเลย”เด็กหญิงก็ขมวดคิ้ว หันไปมองใบหน้าดุ ๆของเสือร่างใหญ่อย่างนักรบแล้วก็ยอมไปนั่งที่โซฟาแต่โดยดี กันทิมาก็ยืนรอข้างนอก 

‘หนูจะบอกความลับของพี่เพียวให้คุณกันรู้แลกกับที่คุณกันต้องช่วยหนูมาสองเรื่อง’ 

‘คุณแป้งมีอะไรก็ว่ามาเถอะครับ’ 

‘ช่วยสืบประวัติครอบครัวของคนที่ชื่อ อรุโณทัย จิรวรรณาให้หนูหน่อยค่ะ หนูอยากทราบว่าครอบครัวเขาเป็นคนดีไหม เขารักเด็กรึเปล่า และทำงานผิดกฎหมายไหม หนูจะเอาแบบด่วนที่สุดค่ะ’ 

‘คุณแป้งจะอยากรู้ไปทำครับ’ 

‘นี่คือเรื่องของหนูค่ะ ไม่เกี่ยวกับคุณกัน’ 

‘งั้นผมคงช่วยคุณแป้งไม่ได้ครับ ส่วนเรื่องความลับคุณเพียว ไม่ใช่เรื่องของผมที่ต้องรู้ครับ’ 

‘เป็นครอบครัวใหม่ของน้อง ๆหนูค่ะ หนูกำลังหาบ้านใหม่ให้น้อง ๆ’ 

‘คุณเพียวทราบเรื่องนี้ไหมครับ’ 

‘อย่าถามหนูเยอะค่ะ รีบหาข้อมูลให้หนูก็พอหากว่าอยากรู้ความลับของพี่เพียว’ 

‘แล้วเรื่องที่สองล่ะครับ’ 

‘หากครอบครัวนี้น่าไว้ใจ ในฐานะที่คุณกันเป็นผู้ใหญ่และหนูถือว่าคุณกันรู้จักพี่เพียว หนูจะให้คุณกันช่วยพูดกับครอบครัวนี้ให้รับลูกบุญธรรมสองคนแทนที่จะรับคนเดียวค่ะ’ 

‘ได้ครับ แล้วความลับที่คุณแป้งจะบอกผมล่ะครับ’ 

‘หนูจะบอกก็ต่อเมื่อคุณกันทำงานนี้สำเร็จเท่านั้นค่ะ’ 

‘ภายในสองชั่วโมง ก่อนเที่ยงคืนนี้คุณแป้งจะได้คำตอบครับ’ 

  

‘ทางครอบครัวบุญธรรมที่คุณแป้งให้ชื่อมาถือเป็นครอบครัวที่ร่ำรวย และไม่ความมีเกี่ยวข้องเรื่องผิดกฎหมายครับ ทั้งสองไม่สามารถมีบุตรได้จึงอยากรับเด็กมาเลี้ยง ส่วนเรื่องการรับบุตรบุญธรรมสองคน เกรงว่าผมไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดนอกจากผู้ปกครองของเด็กครับ’ 

‘แค่ไว้ใจได้ เป็นคนดีก็พอแล้ว’ 

‘แล้วข้อแลกเปลี่ยนที่ผมจะได้รู้ล่ะครับ’ 

‘ฝากบอกคุณนักรบเจ้านายของคุณกันด้วยค่ะ ว่าหากอยากจะซื้อตัวผู้ชายให้ไปซื้อตัวคนอื่นค่ะ’ 

‘ผมอยากได้ความลับของคุณเพียวไผ่ครับ’ 

‘พี่เพียวคือผู้ชายที่มีประจำเดือนค่ะ คุณอาจจะคิดว่าหนูโกหก แต่หนูไม่ได้โกหกค่ะ รู้อย่างนี้แล้วก็ไปบอกเจ้านายคุณกันด้วยค่ะว่าต่อไปเลิกซื้อตัวพี่ชายหนูได้แล้ว เขาคงไม่อยากได้ผู้ชายที่มีประจำเดือนมานอนด้วยหรอกจริงไหมคะ และหากพี่เพียวหนูท้องขึ้นมาเขาก็ไม่คิดจะรับผิดชอบใช่ไหมคะ หากเขาคิดว่าผู้ชายท้องไม่ได้มันคือเรื่องจริงค่ะแต่ยกเว้นพี่เพียวของหนู บอกเขาว่าอย่าแตะต้องพี่เพียวของหนูอีก หนูไม่ได้ล้อเล่นค่ะ’ 

‘ครับ สวัสดีครับ’ 

  

“ฉันพูดถึงบทสนทนาของเธอกับกันไม่ตกสักประโยคใช่ไหมแป้งพิมพ์”เสียงทุ้มตรงข้ามกับใบหน้าดุ ๆทำแป้งพิมพ์ก้มหน้าตัวสั่น สองมือบนตักกำหมัดแน่น 

“ถ้าคุณรู้แล้วต่อไปก็เลิกยุ่งกับพี่เพียวได้แล้ว เราจะไม่เอาบ้านของคุณด้วยค่ะ” 

“หึ อย่างนั้นเหรอ ทำไมล่ะ” 

“เพราะหนูเกลียดบ้านของคุณค่ะและหนูเกลียดคุณเพราะคุณหลอกพี่เพียว” 

“ฉันหลอกพี่ชายเธอเมื่อไหร่” 

“เพราะคุณเห็นว่าพวกเราไม่มีทางไป เพราะคุณเห็นว่าพวกเราจนตรอก คุณถึงย่ำยีพี่เพียว ย่ำยีศักดิ์ศรีพี่เพียวแลกเศษเงินของคุณ นั่นแหละค่ะที่คุณหลอกพี่เพียว” 

“ทำไมเธอถึงไม่คิดว่าพี่ชายเธอเป็นคนเลือกเอง” 

“นั่นเพราะคุณพูดให้พี่เพียวไม่มีทางเลือก ถึงหนูไม่รู้คุณพูดกับพี่เพียวยังไง แต่หนูรู้ว่าพี่เพียวไม่มีทางเลือกทางแบบนี้ง่าย ๆถ้าคุณไม่ต้อนพี่เพียวให้จนมุม” 

“พี่ชายเธอรับข้อเสนอและเงินของฉันเอง” 

“ไม่จริงคุณโกหก” 

“แล้วทำไมฉันต้องโกหกเธอ” 

“หึ เอาล่ะแป้งพิมพ์ ฉันมาวันนี้เพื่อพูดถึงประจำเดือนของเพียวไผ่ ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะรู้ดี” 

“พี่ชายของหนูไม่เหมือนผู้ชายคนอื่น รู้อย่างนี้แล้วคุณคงไม่คิดจะนอนกับผู้ชายที่มีประจำเดือนหรอกใช่ไหมคะ เพราะฉะนั้นยกเลิกสัญญากับพี่ชายหนูเถอะค่ะ เราจะคืนทุกอย่างของคุณกลับไป แต่อย่าแตะต้องพี่เพียวอีก” 

“เธอคิดว่าฉันจะมองว่าพี่ชายของเธอเป็นตัวประหลาดเหมือนที่เธอมองอย่างนั้นเหรอ” 

“ไม่ใช่นะ พี่เพียวไม่ใช่ตัวประหลาด !! อย่าพูดถึงพี่เพียวแบบนั้นนะ”ถึงตอนนี้เด็กหญิงจ้องนักรบจนตาแทบถลนอย่างโกรธจัด สองมือกำจนสั่นระริก 

“สำหรับหนูพี่เพียวไม่ใช่ตัวประหลาด พี่เพียวคือคนที่พิเศษที่สุดกว่าใคร ๆคนอย่างคุณไม่มีทางเข้าใจหรอก”เด็กหญิงแย้งอีกครั้งเมื่อนักรบนิ่งเงียบแล้วพยักหน้าเบา ๆ 

“งั้นเธอควรจะรู้ ว่าตอนนี้ฉันไม่ได้นอนกับเพียวไผ่เพราะฉันซื้อตัวเขาแลกบ้านหลังนี้และเงิน” 

“หนูไม่เข้าใจ คุณกำลังโกหกอะไรหนูแน่ๆ”เด็กหญิงมองนักรบด้วยสีหน้าท่าทางไม่ไว้ใจอย่างเห็นได้ชัด 

“ฉันไม่มีเหตุผลอะไรต้องโกหกเธอ ฉันคือด็อกเตอร์นักรบ อิศรศวร ผู้เชี่ยวชาญด้านร่างกายหรือกายวิภาคมนุษย์” 

“งั้นคุณรู้อยู่แล้วเหรอเรื่องที่พี่เพียวมีประจำเดือน”เด็กหญิงตัวชาวาบไปทั้งร่าง 

“แน่นอน เพียวไผ่บอกกับฉันด้วยตัวเอง” 

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับ...” 

“มันเกี่ยวอะไรกับที่พี่ชายเธอต้องมาหลับนอนกับฉันงั้นเหรอ ก็เพราะว่าตอนนี้ฉันกับพี่ชายเธอกำลังดูใจกันยังไงล่ะ มันเป็นปกติของผู้ใหญ่ที่จะหลับนอนกับคนที่ตัวเองกำลังดูใจกันอยู่” 

“ด....ดูใจ มะ...หมายถึง..ป...เป็นแฟนงั้นเหรอคะ” 

“เธอเข้าใจไม่ผิดเลยล่ะ ฉลาดสมกับเธอนี่” 

____________ 

ตาด็อกเตอออออร์ แกมาหลอกอะไรเด็กอีกกกก 

น้องแป้งยังเด็กนะด็อกเตอร์ แกจะมาเป่าหูอะไรน้อง โอ้ยยยปวดหัว 

น้องเพียวกลับบ้านลูกกลับบ้านนนนเสือมันเข้าบ้านนนนนน 

แก้ไขครั้งแรก 27 กรกฎาคม 2564 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะครับ 

คุณคนโปรด 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว