ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บททีี 33

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2563 19:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บททีี 33
แบบอักษร

 

 

บทที่ 33 

 

 

 

 

" พวกมันยังตามมาอยู่มั้ย " มิถุนาถาม 

" ไม่ได้ตามมาแล้วล่ะ " โซลมองกระจกหลัง มิถุนาหันกลับไปมองข้างหลังเพื่อความแน่ใจอีกที ไม่มีบิ๊กไบค์ตามมาแล้ว มิถุนาถอนหายใจออกมายกมือแตะไปที่หน้าอกสัมผัสหัวใจที่กำลังเต้นรัว 

" นายว่าพวกนั้นเป็นใคร "  

" อาจจะเป็นใครสักคนที่เกลียดขี้หน้าฉันล่ะมั้ง " 

" โซล! " มิถุนาร้องใส่เสียงขุ่นเคือง สีหน้าและแววตาของโซลไม่อาทรร้อนใจเอาซะเลย " นี่มันน่ากลัวนะ นายยังจะทำเป็นเล่นอีกเหรอ " 

" ฉันรู้ว่ามันน่ากลัว แต่ถ้าฉันเฉยๆซะ อย่างน้อยคนข้างๆฉันจะได้ไม่รู้สึกกลัวไปกว่านี้ไง " โซลว่า เขาหันมายิ้มให้มิถุนา " กลัวมากหรือเปล่า มิน " โซลปล่อยมือจากพวงมาลัยข้างหนึ่งจับมือมิถุนาไว้ 

" มือเย็นเชียว "  

ความอบอุ่นและความอ่อนโยนส่งผ่านจากมือของเขามาสู่มือเธอ มิถุนาปล่อยให้มือใหญ่ของโซลเกาะกุมมือเธอไว้แค่ไม่นานจู่ๆโซลก็เบรครถกระทันหัน 

มิถุนามองตามสายตาของโซลที่มองไปข้างหน้าถนน บิ๊กไบค์สองคันจอดขวางถนนอยู่ โซลหันกลับไปมองหลังและบิ๊กไบค์คันที่ตามพวกเขาก่อนหน้านี้เข้ามาปิดท้าย 

" โซล! พวกนั้น! " มิถุนาบีบมือของโซลแน่น " เราจะทำยังไงกันดี "  

" โทรหาตำรวจแล้วอย่าลงจากรถจนกว่าตำรวจจะมา " โซลสั่ง แววตาแข็งแกร่งแฝงไปด้วยความเยือกเย็น 

" โซลจะทำอะไร " มิถุนาถามน้ำเสียงหวาดหวั่น เธอมองโซลดับเครื่องยนต์ เขาถลกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น บิ๊กไบค์สองคันข้างหน้าลงจากรถในมือของพวกเขามีท่อนไม้ถือกันมา 

" ได้ยินที่ฉันสั่งมั้ย มิน " โซลถามเสียงเข้ม 

" ไม่! ฉันไม่ได้ยิน และฉันก็จะไม่ให้นายลงไปด้วย " มิถุนาจับแขนของโซลไว้ แววตาอ้อนวอน " เราขับรถฝ่าพวกนั้นไปแจ้งตำรวจกันเถอะ " 

" ขับรถฝ่าไป พวกนั้นได้ตามประกบติดเราแน่ " โซลว่าแววตาอ่อนลงเมื่อสบเข้ากับดวงตาของตนตรงหน้า " ถ้าทำแบบนั้นมันจะยิ่งทำให้เธอตกอยู่ในอันตรายนะ "  

" ฉันยอม -- ฉันไม่อยากให้นายลงไป " มิถุนาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ 

" แต่ฉันไม่ยอม! " โซลพูดเสียงหนัก " แจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้ มิน! " โซลสั่งอีกครั้งก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ เขาล็อครถทันทีแล้วเดินตรงเข้าไปที่กลุ่มบิ๊กไบค์ถือไม้ 

" อย่านะ! โซล! " มิถุนาร้องห้ามลั่นอยู่ในรถ เธอพยายามเปิดประตูออกแต่เพราะถูกล็อคจากข้างนอกทำให้เธออลงจากรถไม่ได้ เธอได้แต่นั่งอยู่ในรถร้องห้ามกับเหตุการณ์ที่เห็นตรงหน้า  

โซลถูกกลุ่มบิ๊กไบค์ตะลุมบอนเข้าใส่ทั้งไม้ทั้งหมัดทั้งเท้า ต่อให้โซลเก่งกาจมาจากไหนก็สู้จำนวนคนที่เยอะกว่าพร้อมอาวุธไม่ได้ มิถุนากดมือถือโทรออกด้วยมือที่สั่นเทา 

" ช่วยด้วยค่ะ มีคนถูกทำร้าย! พวกเขามีอาวุธ "  

" ไม่ทราบจุดเกิดเหตุอยู่ที่ไหนคะ " 

" แถวถนนเจริญกรุงกำลังจะเข้าเส้นสาทรใต้ค่ะ ช่วยมาด่วนเลยนะคะ -- อย่าทำอะไรโซลนะ! " ประโยคหลังมิถุนากรี๊ดใส่หลังเห็นโซลถูกไม้ฟาดเข้าไปที่ใบหน้าจนล้มลง มิถุนาร้องไห้โฮทั้งทุบทั้งดันประตูสุดแรงประตูก็เปิดไม่ออก 

" ไม่เอานะ อย่าทำอะไรโซลนะ ~ ฮือ " มิถุนารู้สึกเหมือนจะขาดใจให้ได้ เธอได้แต่นั่งมองโซลถูกทำร้ายจากในรถโดยที่เธอทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เธอบีบประสานมือเข้าหากันบีบมันแน่นภาวนาขอให้ทุกอย่างจบลงโดยเร็วชายหกคนกำลังรุมทำร้ายคนๆเดียวโดยที่ไม่มีใครมาช่วย เสียงไซเรนของรถตำรวจพร้อมด้วยรถกู้ชีพดังแว่วมาแต่ไกลเป็นเสียงระฆังช่วยชีวิตโซลไว้ได้ทัน 

 

 

 

****** 

 

 

 " นี่คนหรือหุ่นเหล็กสองพันยี่สิบวะ โซล " ลมเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม " โดนประเคนซะขนาดนั้นยังแค่เย็บคิ้วห้าเข็มแขนขวาหัก ซี่โครงหัก ช้ำในอีกนิดหน่อย โชคดีชิบหายเลย " 

" สรุปมึงประชดใช่มั้ย ไอ้ลม " โซลเข่นเขี้ยวใส่ ลมยักไหล่ 

" แต่ฉันเห็นด้วยกับไอ้ลมมันนะ แกนี่โชคดีแค่ไหนที่รอดตีนพวกมันมาได้น่ะ " ไคเสริมสีหน้าเป็นกังวล " เสือกอยากเล่นบทพระเอกปกป้องนางเอก ไม่ดูตาม้าตาเรือเลยว่าแกแค่คนเดียวแต่พวกมันมีกันหกคนอาวุธครบมือ ไม่ตายก็ดีแค่ไหนแล้ว " 

" เงียบเหอะน่า! " โซลบอกปัดอย่างรำคาญใจ " เอาเป็นว่ามิถุนาไม่เป็นอะไร ฉันก็ดีใจแล้ว " คำพูดของโซลทำเอาเพื่อนสองคนเบ้ปากล้อเลียน  

" คืนดีกันหรือยัง " ไคถาม 

โซลส่ายหน้า " ยัง นี่ฉันรักษาตัวอยู่ที่นี่ ฉันยังไม่เห็นเจ้าตัวมาเยี่ยมฉันเลย " สีหน้าของคนเจ็บกายไม่พอยังน้อยใจคนรักที่ไม่มาให้เขาเห็นหน้าเลย 

" คุณมิถุนานี่ใจแข็งดีว่ะ ไม่ยอมคืนดีกับมึงง่ายๆเลยนะ " ลมว่าพลางเปิดตู้เย็นในห้องพักคนไข้หยิบกระป๋องน้ำอัดลมเปิดดื่ม  

" อย่าให้ใจแข็งไปกว่านี้เลยว่ะ ไม่งั้นฉันคงท้อใจก่อน "  

" ก็ไปทำคุณมินไว้เยอะนิคะ สมควรแล้วหรือเปล่าที่จะโดนซะบ้าง " ป้าขิมเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับตะกร้าใส่ของทั้งไคและลมยกมือไหว้ป้าขิมอย่างนอบน้อม 

" สวัสดีค่ะ คุณไค คุณลม ไม่เจอกันซะนานเลยนะคะ "  

" ครับ " ไคยิ้มตอบรับ " ทำอาหารมาให้ไอ้โซลมันเหรอครับ " เขามองไปที่ตะกร้าในมือป้าขิม  อีกฝ่ายพยักหน้า  

" ค่ะ คุณมินเป็นคนลงมือทำมาให้คุณโซลค่ะ " ป้าขิมยิ้มให้ แต่สายตาตำหนิยังมองคนเป็นนายน้อย " และป้าขอแก้ต้างให้คุณมินนะคะ คุณมินมาเยี่ยมคุณโซลทุกวันค่ะอยู่จนคุณโซลได้เวลาตื่น เธอก็กลับ แล้ววันที่เกิดเรื่องคุณมินก็อยู่กับคุณโซลตลอดเวลาเลยด้วย และอาหารที่ป้าเอามาให้คุณทานก็เป็นฝีมือคุณมินทั้งหมดแบบนี้จะเรียกว่าคุณมินไม่สนใจไม่ได้นะคะ "  

" เอาแล้วมึง ไอ้โซล มีพยานแก้ต่างให้คุณมิถุนาแล้วนะ " ลมพูดสีหน้าล้อเลียน โซลหยิบหมอนปาใส่เพื่อนตัวเอง  

" รีบกลับไปเลยไป ไอ้ลม "  

ทั้งไคทั้งลมอยู่คุยต่อด้วยอีกไม่นาน ทั้งคู่ก็ขอตัวกลับก่อนเหลือไว้แค่ป้าขิมอยู่เฝ้าโซลคนเดียว 

" มินเป็นยังไงบ้างครับ ป้าขิม " โซลถาม 

" ถ้านอกจากจะตกใจแล้ว เรื่องอื่นคุณมินเธอปกติดีค่ะ " ป้าขิมตอบ 

" ดีจังนะครับ ที่เธอไม่เป็นอะไร "  

" ค่ะ แต่คุณโซลของป้าเกือบแย่แล้วนะคะ " ป้าขิมยิ้มอ่อน " อย่าทำอะไรแบบนี้อีกนะคะ ทุกคนเป็นห่วงคุณมากโดยเฉพาะคุณมินเธอร้องไห้ไม่หยุดเลยค่ะตอนรอคุณหมอ แถมยังอยู่กับคุณโซลตลอดคืนแรกที่คุณสลบไป ท่าทางคุณมินเป็นห่วงคุณโซลมากเลยด้วยค่ะ " โซลนิ่งฟัง ป้าขิมนั่งลงที่ข้างเตียงยื่นมือไปจับมือของโซลมาตบเบาๆอย่างอ่อนโยน 

" ไม่มีอะไรจะน่ากลัวเท่ากับการสูญเสียคนที่เรารักไปอีกแล้วนะคะ คุณโซล แต่ถ้าเลือกที่จะรักแล้วก็ต้องถนอมใจกัน ดูแล รักกันไปจนกว่าจะไม่เหลือใจให้กันอีก " ป้าขิมพูดมองตาคนเป็นนายน้อยของตัวเอง " อนาคตจะเป็นของกันและกันมั้ย ก็อยู่ที่ว่าทำปัจจุบันให้เป็นของเราแล้วหรือยังนะคะ " 

" ครับ ป้าขิม " โซลสวมกอดผู้หญิงที่คอยดูแลเขามาตั้งแต่ยังเด็ก เธอก็เปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่คนนึงของเขา 

 

 

 

***** 

 

 

 

" จับพวกนั้นได้มั้ย มิถุนา " เดซี่ถามน้ำเสียงขุ่นเคือง หลังจากที่เธอรู้ข่าวเรื่องที่โซลและมิถุนาถูกดักทำร้ายกลางทาง หลังจากที่เธอกับปู่เยี่ยมโซลแล้ว เดซี่ก็ตรงมาหามิถุนาทันที 

" ยังไม่ได้น่ะ พวกนั้นสวมหมวกกันน็อคเต็มใบมองไม่เห็นใบหน้ามีแค่รูปพรรณสัณฐานกับรถบิ๊กไบค์ที่ติดแผ่นป้านทะเบียนปลอม -- ตำรวจกำลังไล่เช็ครุ่นของบิ๊กไบค์แทนแล้วน่ะ น่าจะได้อะไรเพิ่มเติมบ้าง " มิถุนาตอบ เธอรวบช้อนส้อมไว้ริมจานแล้วหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม 

" อิ่มแล้วเหรอ พึ่งกินไปได้นิดเดียวเองนิ " เดซี่ท้วง มองจานข้าวมิถุนาที่กินไปได้แค่คำสองคำ มิถุนาพยักหน้า  

" พักนี้ฉันไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไรน่ะ มีเรื่องเข้ามาเยอะมาก "  

" เรื่องฉันก็จบไปแล้วนิ -- ฉันเลิกคิดจะแย่งพี่โซลกับเธอแล้วเธอยังจะต้องกังวลอะไรอีก " เดซี่ยักไหล่ว่าพลางตักอาหารกินอย่างเอร็ดอร่อยไม่เกรงคนกินอะไรไม่ลงอย่างมิถุนา " หรือว่ายังไม่คืนดีกับพี่โซลอีก "  

มิถุนาไม่ตอบ เดซี่พ่นลมฮึ " มิถุนาเธอจะโกรธพี่โซลไปถึงเมื่อไรกัน "  

" ฉันไม่ได้โกรธโซลแล้ว แต่ฉันแค่ -- " มิถุนาถอนหายใจ ไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมานั่งคุยเรื่องนี้กับเดซี่เลย " ฉันแค่กลัวว่ามันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกมั้ยน่ะ ฉันไม่รู้ว่าโซลจะยังลังเลที่จะรักกับฉันมั้ย ฉันไม่อยากเริ่มต้นใหม่ถ้าต้องกลับไปเดินบนความไม่แน่นอนอีก "  

" ในโลกนี้มีอะไรที่แน่นอนด้วยเหรอ มิถุนา " เดซี่ถามกลับ " ไม่มีใช่มั้ยล่ะ แล้วจะเอาอะไรกับหัวใจของคนเรากันเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องของอนาคตนะ ถ้ามันต้องเกิดขึ้นอีกก็คงเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ -- แต่ถ้าเป็นพี่โซล ฉันว่าเขาคงได้เรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเองแล้วล่ะนะ " เป็นครั้งแรกที่เดซี่ยิ้มให้มิถุนา มันเป็นยิ้มที่อ่อนหวานและน่ารักสมกับวัยของเดซี่ " ฉันว่าเธอเองก็รู้สึกอยู่ลึกๆแล้วใช่มั้ย "  

มิถุนาพยักหน้ารับ  

" ดีมาก โตมาขนาดนี้แล้วยังจะให้ฉันที่เด็กกว่ามาสอนอีกเหรอยะ " เดซี่ว่ายิ้มๆ  

" อย่ามาทำเป็นอวดดีหน่อยเลย " มิถุนาแลบลิ้นใส่ให้ก่อนทั้งคู่จะหัวเราะคิกคักให้กัน " ว่าแต่เธอจะย้ายไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสจริงๆเหรอ " 

" อืม ใช่ " เดซี่รับคำ " ก็น่าจะไม่เกินอาทิตย์หน้านี่แหละ -- ฉันจะเข้าโรงเรียนสอนทำอาหารน่ะ ฉันอยากเป็นฟู้ดสไตลิสต์แบบเธอ " สีหน้าของเด็กสาวดูสดใส " ตั้งแต่เกิดมาฉันก็แทบหยิบจับทำอะไรไม่เป็นเลย ไม่เคยเข้าครัว ทำอาหารก็ไม่เป็น แต่จากนี้ไปฉันจะมุ่งมั่นและตั้งใจทำตามความฝันของตัวเองให้ได้เลยล่ะ "  

" ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ เดซี่ "   

" ต้องรบกวนเธอแล้วนะ มิถุนา " 

" โลกมันกลมจังเลยนะ " ทั้งมิถุนาละเดซี่เงยหน้ามองพร้อมกัน นารายืนยิ้มหวานให้พวกเธอ  

" สวัสดีค่ะ คุณนารา " มิถุนาถาม " มาทานข้าวเหรอคะ "  

นารายักไหล่ตอบ " ก็เห็นๆกันอยู่ ว่าแต่เธอ -- ฉันได้ยินข่าวมาว่าเลิกกับโซลแล้วงั้นสิ " นารายิ้มเยาะ " ก็แบบนี้แหละนะ ขนาดว่าเป็นฉันโซลก็ยังทิ้งได้ นับประสาอะไรกับเธอที่ดูแล้วก็งั้นๆจับโซลไว้คงไม่ได้นาน "  

" ยัยป้านี่ใครกันน่ะ มิถุนา " เดซี่ถามแต่ตากลับจ้องนาราเขม็ง " เคยคบกับพี่โซลด้วยเหรอ " มิถุนาพยักหน้ารับเดซี่ยกคิ้วสูงแกล้งทำหน้าแปลกใจ " นี่พี่โซลเคยคบกับผู้หญิงแบบนี้ด้วยเหรอ คงมืดมนน่าดูเลยนะชีวิตช่วงนั้นของพี่โซล "  

" เดซี่! ไม่เอาน่า " มิถุนาร้องเตือน 

" แก! " นารายกมือขึ้นสูง  

" อย่านะคะ คุณนารา " มิถุนาลุกขึ้นยืนจ้องตาเขียวใส่ " ถ้าคุณทำอะไรเด็กคนนี้ฉันเล่นงานคุณแน่! " นารายกมือค้างไว้แค่นั้น เธอมองไปรอบๆที่หลายคนเริ่มมองมาที่เธอแล้ว นาราออกอาการหัวเสียแล้วเดินออกจากร้านไปอย่างเร่งรีบ 

" เดี๋ยวฉันมานะ เดซี่ " มิถุนาบอกกับเดซี่ แล้วรีบเดินตามนาราออกจากร้านไปพอดีกับที่ชายวัยกลางคนลงจากรถแวนมา 

" คุณนาราคะ! " มิถุนาเรียก นาราหันกลับมามองสีหน้าดูงุนงงที่มิถุนาเดินตามเธอมา " ฉันขอคุยกับคุณหน่อยได้มั้ยคะ " มิถุนาถาม นาราดูงุนงงมากกว่าเดิม " แค่แป๊บเดียวเท่านั้น "  

นาราไม่เข้าใจว่ามิถุนาต้องการอะไรจากเธอ แต่ก็ยอมเดินมาคุยกับมิถุนาตามลำพัง 

" เธอมีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ เดี๋ยวเขาจะคอยนาน " นาราว่า มิถุนามองไปที่ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานที่ยืนรอนาราอยู่ นั่นจะใช่เจ้าของปางไม้ที่กิติกรณ์เคยเอ่ยถึงมั้ยนะ  

" คุณนาราเออ ยังสบายดีอยู่มั้ยคะ "  

คิ้วของนาราขมวดหากัน " ถามอะไรของเธอ ก็เห็นๆอยู่หลังโดนโซลทิ้งไป ฉันก็ไปคบกับคนที่ดีกว่าอย่างขุนเขา ลักษณธิการ แล้วดูตอนนี้ซิว่าฉันกำลังคบกับใคร อาคม เจ้าของปางไม้จันทบุรีไงล่ะ "  

มิถุนาหน้าชาเล็กน้อยกับคำตอบของอีกฝ่าย เธอเม้มปาก " ฉันขอโทษนะคะเรื่องของโซลถ้ามันทำให้คุณรู้สึกไม่ดี"  

" แค่นี้น่ะเหรอที่เธออยากจะพูดกับฉัน -- งั้นฉันไปนะ " นาราทำท่าจะเดินออกจากมิถุนา มิถุนารีบคว้ามือของอีกฝ่ายเอาไว้ 

" ฉันรู้นะคะว่าคุณไม่ได้เต็มใจจะคบกับผู้ชายคนนั้น " มิถุนาพูดสีหน้าจริงจัง " คุณก็โดนแบบเดียวกับผู้หญิงก่อนหน้านี้ของคุณขุนเขาใช่มั้ยคะ " คำถามของมิถุนาถูกเป้าอย่างจัง นาราเม้มปากแน่นแววตาเย่อหยิ่งพลันสั่นระริก  

" เธอพูดอะไรของเธอ มิถุนา "  

" เรามาช่วยกันเถอะนะคะ คุณนารา -- พวกเขาต้องได้รับโทษกับสิ่งที่เขาทำนะคะ " สีหน้าและแววตาจริงจังของมิถุนาทำเอานาราเม้มปากแน่น เธอทำท่าจะพูดอะไรออกมา แต่กลับถูกคนที่มากับอาคมเข้ามาประชิดตัว 

" เสี่ยให้มาตามครับ คุณนารา "  

" ฉันรู้แล้ว " นาราตอบเสียงสะบัด เธอหันกลับมามองมิถุนาอีกครั้ง " ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไรอยู่นะ มิถุนา -- แต่สิ่งที่เธอคิดว่ากำลังจะทำมันโง่มากและมันก็จะไม่มีวันสำเร็จ พวกเขาจะไม่มีวันล้ม " ชั่วแวบหนึ่งที่มิถุนาเห็นแววตาของนาราขอร้องสื่อผ่านออกมา ก่อนที่นาราจะเดินตามคนของอาคมกลับไปที่รถ มิถุนาเดินก้าวยาวๆดช้าไปขวางหน้า 

" ถ้าเราร่วมมือกัน เราทำได้แน่ค่ะ "  

" ขอโทษนะครับ คุณ " ชายคนเดิมกันมิถุนาออกแล้วดึงแขนของนาราให้เดินตาม นาราสะบัดออกก่อนจะเดินไปขึ้นรถเอง มิถุนาได้แต่ยืนมองรถแวนวิ่งผ่านหน้าเธอไป 

 

 

 

 

***** 

 

 

 

" ฉันเห็นด้วยกับนารานะ " โซลถอนหายใจบางๆ เขาดีใจจะแย่ตอนที่เห็นมิถุนามาหาเขาที่โรงพยาบาลในเวลาที่เขายังไม่ได้หลับ แต่ความดีใจก็เกือบจะหายไปทันทีเมื่อรู้จุดประสงค์ของเจ้าตัว เขามองมิถุนาที่ยืนห่างจากเตียงของเขา 

" แต่เราจะปล่อยให้คุณนาราอยู่แบบนี้เหรอ โซล "  

" แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ มิน " โซลพูดอย่างอ่อนใจ เขายกมือข้างที่เหลือขยี้ผมตัวเองเบาๆ "  เราไม่มีหลักฐานที่จะเอาผิดมันเรื่องที่มันส่งต่อผู้หญิงให้กับพี่ชายมันนะ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันทำอะไรบ้างกับผู้หญิงพวกนั้น ขืนสุ่มสี่สุ่มห้าทำไปผลที่ได้อาจทำให้นาราเดือดร้อนก็ได้นะ มิน "  

มิถุนากัดปากตัวเองเป็นเชิงคิด เธอเห็นด้วยกับที่โซลพูด มันไม่มีหลักฐานอะไรเลยจริงๆนั่นแหละ และถึงจะมีจริงก็ไม่รู้อยู่ดีว่าพวกนั้นทำยังไงถึงให้ผู้หญิงพวกนั้นและนารายอมทำตาม ทำอะไรไปคงส่งผลเสียกับนาราแน่ๆ มิถุนาถอนหายใจอย่างสิ้นหวังเธอทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียง 

" คุณนาราเธอดูไม่มีความสุขนะ โซล -- ฉันสงสารคุณนารา " 

โซลขยับเข้าไปหามิถุนาที่ปลายเตียงยื่นแขนออกไปทำท่าจะกอด แต่มิถุนากลับลุกขึ้นยืนซะก่อน โซลคว้ามือชองเธอไว้ได้ทัน เขาลุกยืนบ้าง 

" ปล่อยนะ โซล "  

" ยังไงก็ไม่ให้ฉันกอด ขอแค่จับมือก็พอนะ มิน " โซลเอ่ยส่งสายตาอ้อนวอน มิถุนาพยายามไม่สบตาด้วย " ฉันดีใจนะที่เธอมาเยี่ยมฉัน ถึงจะมาตอนที่ฉันหลับไปแล้วก็เถอะ ไหนจะอาหารที่เธอให้ป้าขิมเอามาให้ฉันอีก ขอบคุณนะ " โซลยิ้มบางๆ มิถุนาเม้มปากบาง แก้มแดงระเรื่อแอบนึกเคืองป้าขิมที่เอาเรื่องเธอมาเล่าให้โซลฟัง 

" ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเธอถึงจะหายโกรธฉัน ฉันต้องทำยังไงเหรอ มิน ฉันถึงจะชดเชยความผิดที่ฉันทำกับเธอได้ " โซลบีบมือของมิถุนาเบาๆ เธอหันมามองสีหน้าเศร้าของเขา ใบหน้าที่บอบช้ำจากเหตุการณ์หลายวันก่อนยังไม่จางหายไปดี ภาพเหตุการณ์ที่โซลปิดประตูรถขังเธอไว้ไม่ให้ลงมาเจอกับเหตุการณ์ร้ายในวันนั้นมันยังติดตาเธออยู่และนั่นมันก็ทำให้เธอไม่อยากเสียเขาไป 

" ให้โอกาสฉันนะ มิน -- ให้โอกาสเรารักกันอีกได้มั้ย " โซลขยับเท้าเข้าไปยืนใกล้มิถุนา 

มิถุนามองตาของโซล หัวใจของเธอกำลังเต้นแรง ดวงตาร้อนผ่าว เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ 

" นายยังลังเลที่จะรักกันมั้ย โซล -- กลัวที่จะรักกันมั้ย " 

โซลส่ายหน้า เขาโน้มตัวลงมา หน้าผากของเขาแตะหน้าผากของมิถุนา " ไม่! จะไม่มีอีกแล้ว สิ่งเดียวที่ฉันกลัวคือกลัวจะไม่ได้รักเธอ กลัวไม่ได้อยู่กับเธอนะ มิน --  "  

" ฉันก็กลัวที่จะไม่ได้อยู่กับนายเหมือนกันนะ โซล " 

โซลโอบกอดมิถุนาไว้แนบแน่นหลังได้ฟังคำพูดของเธอ " ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีกแล้วนะ มิน " โซลกดปลายจมูกลงบนแก้มของมิถุนาสูดกลิ่นหอมหวานที่ห่างหายไปนานเข้าเต็มปอด 

" ก็ไม่อยากขัดจังหวะหวานๆแบบนี้หรอกนะ -- แต่ได้เวลาเซอร์ไพรส์มันแล้ว " เกรย์ว่า 

 

 

*************** 

สวัสดีค่า รี้ด ที่น่ารักทุกคน 

กรี๊ดดดด!! พี่โซลทำเท่ยอมเจ็บตัวแทนแบบนี้จะไม่ให้มินใจอ่อนได้ไงกัน เนอะๆ >///////< 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกข้อความ ทุกการติดตามของรี้ดทุกคนมากๆเลยนะคะ เวลาที่ได้อ่านข้อความของรี้ดแล้วมีกำลังใจขึ้นมากเลยค่ะ 

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ 

แล้วเจอกันค่ะ 

     

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว