⚠️WARTING⚠️ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไรท์จินตนาการขึ้นมาเท่านั้น ไม่มีเจตนาจะทำให้ผู้ใดเสียหาย โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อย่าลืมเปิด เน็ต ด้วยความปราถนาดีจากคนหื่น2038👍

__________ episode 01 __________

วันที่ 15 มกราคม เวลา 00.00น.

ณ สะพานลอย ถนนxxx

ติ๊ง !

การแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่กำลังฮิตกันมากในช่วงนี้ดังขึ้น เจ้าของไม่คิดจะดูว่ามันเป็นการแจ้งเตือนของอะไรเพราะรู้อยู่แก่ใจแล้ว จากนั้นจึงยื่นมือที่ถือโทรศัพท์ไปข้างหน้า แล้วทิ้งมันให้ลงไปจากสะพานสูง

ก่อนที่ตัวเองจะกระโดดข้ามรั่วไปยื่นอยู่ที่ริมสะพาน จากนั้นก็ปล่อยตัวลงมา...

แชะ !

เสียงชัตเตอร์ถ่ายรูป ทันทีที่ได้กดถ่ายรูปเรียบร้อย ร่างของชายร่างสูงก็หายไปเหมือนไม่มีตัวตนอีกเลย

วันที่ 15 มกราคม เวลา 00.00น.

ณ สะพานลอย ถนนลาดพร้าว

@BAMBAM

ถ้าผมไม่เมาก็คงไม่มายืนเล่นโทรศัพท์บนสะพานลอยแบบนี้แน่ ๆ

...เป็นคนกลัวความสูง

ไม่รู้เหมือนกันทำไมถึงมายืนบนนี้ได้ แต่มันก็สงบดี ได้บรรยากาศอยู่พอสมควร ไม่มีรถแล่นเหมือนตอนช่วงเย็น ถนนโล่ง เงียบเหงา แสงไฟสลั่วของเสาไฟข้างถนน...

เหี้ย ! หนังผีชัด ๆ เลยนี่หว่า จะมีผีผู้หญิงชุดขาวมาเดินกระดูกหักกลางถนนป่ะว่ะ

พอคิดเรื่องน่ากลัวแบบนั้นจึงรีบที่จะกระดกโซจูให้หมดขวด เพราะการรวบโทรศัพท์ให้มือแบบลนลานทำให้มัน...

เพร๊ง !!!

ล้นสิครับรออะไร

มันเงียบมากเพราะงั้นคำว่าฉิบหายก็จะดังก้องไปทั้งจักรวาลหน่อย ๆ ผมลงบันไดและวิ่งไปบนกลางถนน ซึ่งถ้าเป็นตอนช่วงเช้าจนถึงตอนเย็นตอนค่ำเนี่ย ทำแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ผมภาวนาถึงแม้มันไม่มีวันเป็นไปได้ ขอให้โทรศัพท์มันไม่พัง

แต่ก็นะ พอหยิบขึ้นมา มันก็แตกร้าวว

อาจจะไม่พังก็ได้ ผมชูโทรศัพท์ขึ้นเหนือหัว เพราะความเมาอ่ะ ก้มหน้าแล้วมันมึนก็เลยเงยหน้า แล้วกด ๆ จิ้ม ๆ มันติดขึ้นมาแล้วเว้ย เข้ากล้องผมเลยลองกดถ่ายไปถ่ายมา

ผมไม่อยากซื้อใหม่อ่ะ เครื่องนี้คือแพงมากเลยนะเก็บมาหลายเดือนกว่าจะได้ใช้อ่ะ เอาจนแม่งจะตกรุ่นอยู่แล้วอ่ะ

แชะ แชะ !

อยู่ ๆ ก็ปวดหัวขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุ เหมือนเล่นปลาหมึกยักษ์มนสวนสนุกอ่ะ แทบจะอ้วก ทั้งกระพริบตา และขยี้ตาเพราะภาพตรงหน้าที่มองมันเบลอเหมือนคนสายตาสั้นแปดร้อยกว่า

พรึ่บ !

ผมสะดุ้งเล็กน้อย ที่เงยหน้าเห็นเงาลาง ๆ ว่ากำลังมีคนกำลังทิ้งตัวลงจากสะพานมา พอขยี้ตาอีกทีก็แค่ตาฟาด

ตื้ด... ตื้ด...

ผมขมวดคิ้วเพราะเสียงจากโทรศัพท์ของใครก็ไม่รู้ดัง ไม่ใช่ของผมแน่นอนเนื่องจากตั้งเป็นเพลงไม่ใช่เสียงสั่นคลาสสิคแบบนี้

กุมหัวตัวเอง ลองเดินไปดูตามที่มาของเสียง ใครมันมาเล่นโทรศัพท์อยู่ที่ถนนกลางดึกแบบนี้ ยังมีนอกจากกูอีกเรอะที่บ้าอ่ะ ?

แล้วผมก็หยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนพื้นหญ้าข้างถนนขึ้นมา แพงมากพูดเลย ! แล้วใครมันมาทิ้งไว้ได้ล่ะเนี่ย ในที่แบบนี้เนี่ยนะ ?

เป็นบุญมือเหลือเกินเด้อ เครื่องเก่าพังก็เจอเครื่องใหม่เลย คิคิ

เออ ไม่ได้ดิแบบนี้มันขโมยรึเปล่า...

ด้านหลังมีกระดาษเล็กติดเอาไว้ด้วย

งั้นก็แปลว่าทิ้งใช่ไหม ไม่เอาแล้วใช่ป่ะ เอากลับบ้านเลยสิครับรออะไรล่ะ เสร็จพี่สิน้อง!

ว่าแต่... มือถือผมไปไหนแล้วว่ะ ไอ้เชี่ยเมาว่ะเอาจริง ช่างมัน ! อย่างน้อยก็ได้ใหม่แล้วว

เวลา 01.15น. #หอพัก

เสียดายตรงที่ไม่ทิ้งสายชาร์ตไว้ให้อ่ะ

พอกลับมาถึงบ้าน ผมก็ทิ้งตัวบนเตียง เล่นโทรศัพท์โดยทันที พรุ่งนี้มีเรียนเลยตั้งนาฬิกาปลุกเป็นอันดับแรก และโหลดแอพที่ใช้เล่นบ่อยมา รวมถึงเพลงโปรด เพื่อเอาไว้ตั้งเป็นเสียงเรียกเข้าและเสียงปลุกนาฬิกา

ผมเล่นเกมในโทรศัพท์นานอยู่พอสมควร แต่แบตไม่ลดเลย อึดทนมาก ดี้ดี

จากนั้นวางโทรศัพท์ลง เข้าห้องน้ำไปชำระร่างกายก่อนนอน ถึงสภาพสติจะไม่ไหวแล้ว ก็ยังหวงสุขภาพอนามัย #คนเมารักสะอาด

เวลา 10.00 น.

~ Love แนเก โอนึล คือ นัล แฮซซัล โชอึน คือ นัล โมดึน เก วันบยอคแค My love นอรึล พูเม อันโก อิบ มัจชูโก ชีพอ นอวา oh every day every time with you ~

' วันนี้ความรักกำลังจะเข้ามาหาในวันที่แสงแดดสดใสแบบนี้ทุกอย่างช่างสมบูรณ์แบบความรักของฉันที่อยู่ในอ้อมกอดของคุณฉันอยากได้รับจุมพิตจากคุณในทุกวันทุกเวลาที่ได้อยู่กับคุณ ' -- LYn & Hunhae [love] ost. Are you human too ?

พอได้ยินเสียงเพลงปลุกยามเช้า ผมจึงนอนบิดขี้เกียจ แล้วเอื้อมมือคลำหาโทรศัพท์ใหม่ที่ได้มาเมื่อคืน เพื่อจะกดปิดนาฬิกา

ปึก ปึก

เริ่มขมวดคิ้วเพราะหาโทรศัพท์ไม่เจอ ก็วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงนี่น่า ผมโยกหัวขึ้นมาจากหมอนทั้งหลับตาอยู่ เอามือกวาดไปมาตามโต๊ะหัวเตียงทั้งสองฝั่ง

แต่ก็ไม่เจอ เลยลองกวาดมือบนเตียงแทน

ทำไมพอคลำไปคลำมามันเป็นหมัด ๆ เหมือนหน้าท้องซิกแพ็กเลยอ่ะ

หมับ !

ผมเลื่อนมือขึ้นลงสำรวจสิ่งที่แปลกปลอมบนเตียงของผม ครู่หนึ่งมือเล็กก็เผลอไปสัมผัสกับอะไรสักอย่างที่อยู่ใต้ผ้าห่ม มันนุ่มนิ่มแข็ง ๆ เป็นแท่งแบบแปลก ๆ รู้สึกได้ว่ามันมีอะไรผิดปกติมากเกินไป เลยชักมือออกจากตรงที่นุ่มนิ่มแล้วขยี้ตาปรับสภาพแสงภายในห้องมองดูไปรอบ ๆ

ตามสัญชาตญาณเมื่อเห็นคนแปลกหน้านอนเปลือยผ้าอยู่บนเตียงของตัวเอง เท้าหนักถืบชายแปลกหน้าตกเตียงดังปึก

ใครว่ะ โรคจิตที่ไหนว่ะเนี่ย แล้วเข้ามาได้ยังไง

เสียงปลุกจากโทรศัพท์ก็ยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุด ผมมองซ้ายขวาหามัน เพราะจะได้โทรหาตำรวจว่าพบโรคจิตชีเปลือย แต่หาเท่าไรก็หาไม่เจอ

ชายแปลกหน้าลุกขึ้นมาจากพื้นแล้วหันมามองหน้าผม ผมสตั้นทำอะไรไม่ถูก ยังไม่สร่างหรืออย่างไรไม่รู้ ที่เห็นดวงตาข้างนึงของเขามีแสงไฟกระพริบได้เหมือนแสงเฟรชจากโทรศัพท์ ที่เวลาปลุกมันมีไฟกระพริบ

ผะ ผีกลางวัน แม่ครับช่วยด้วย T T

พูดเหี้ยอะไรของมันอ่ะ น่ากลัวไอ้เวงง !!!

ก็กูหาโทรศัพท์ไม่เจออ่ะ ฮือ...

เขาคลานเข้ามาบนเตียง ส่วนผมก็ลนลานคลานหนีเขา น่ากลัวอ่ะไอ้เหี้ย ตามีแสงกระพริบได้ด้วย อย่างกะคนเหล็กT800 อ่ะ

...?

ในจังหวะที่ผมหลับตาปี๋และคิดว่าชีวิตนี้คงไม่รอดแล้ว ก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะเขาแค่อุ้มมือของผมขึ้นมา แล้ววางมือของผมไว้บนปรอยผมยุ่งสีน้ำตาล

what อะไรนะ!?

ทำอะไรไม่ถูกจึงทำตามที่เขาบอกไปแบบงง ๆ แล้วแสงไฟในดวงตาของเขาก็ดับลงรวมถึงเสียงเพลงที่ตั้งนาฬิกาปลุกด้วยเช่นกัน

เป็นเรื่องมหัศจรรย์ ที่นาฬิกามันหยุดดัง!? ช็อคแดกไปอีกสิครับรออะไร

อะไรอ่ะ คืองงไปหมดแล้ว

เขาดึงมือข้างขวาของผมไปข้างหน้า แล้วจากนั้น...

ผมสบถเมื่อเขาอ้าปากอมนิ้วหัวแม่มือของผม เลีย อม ดูด ช็อคแดกคูณสอง

เขาเอียงคอมองแบบรอคำตอบอยู่

น้ำตาคลอเบ้าแพ็พ เพราะมันไม่เคยเจออะไรแบบนี้ตอนเช้าที่กำลังเบลอ เอ๋อแดก อารมณ์มันก็จะอ่อนไหวหน่อย ช่วงเช้า

หมับ

อาเดะ !?

ช่วยด้วยผมโดนชีเปลือยลวนลาม

รู้ได้ยังไงว่ะ เป็นโรคจิตแล้วยังเป็นแฮ็กเกอร์รึไง กูไม่เชื่อ ปล่อยกูกูหายใจไม่ออก !!!

เขาผลักผมออกช้า ๆ จากอ้อมกอดใหญ่ของเขา เช็ดน้ำตาให้ จากนั้นก็ไล่ยาวข้อมูลทั้งหมดที่ผมเซฟไว้ในโทรศัพท์มือถือทั้งหมด เรื่องที่ขนาดแฮกเกอร์ก็ไม่สามารถรู้ได้เขาก็รู้ ผมเซฟรหัสสองชั้นเพราะงั้นไม่น่าจะมีใครรู้ได้ เขาก็รู้

ช็อคแดกไปอีกดิ

ว่าแล้วก็เช็คน้ำตาอีกรอบ อย่ามาแตะกูให้มากไอ้บ้า ไอ้ชีเปลือย !

ผมพยายามจ้องแต่ที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของคนที่อ้างว่าตัวเองเป็นโทรศัพท์ แต่สายตาแม่งก็จะก้มลงมองข้างล่างอย่างเดียวเลย เวง !

ใครก็ได้บอกทีว่ามันคือความฝัน

ผมเอามือปิดหน้า ดึงผ้าห่มไปปิดร่างกายส่วนลึกลับเอาไว้ แล้วชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าด้านข้าง แต่เขากลับส่ายหน้าบอกว่าใส่ไม่ได้ เล็กเกินไป เหมือนใส่เคสไม่ใช่รุ่นตัวเอง แล้วก็เอาสายตาแบบหื่น ๆ มาจ้องไปตามส่วนต่างอีก

ไอ้เหี้ยทำไมเขิน เวลาพูดครับด้วยหน้านิ่ง ๆ เนี่ยดูดีจังว่ะ เป็นแค่โทรศัพท์แท้ ๆ ถ้าผมหล่อได้เท่านี้เหมือนโทรศัพท์พิสดารนี่ก็ดีสิ

แต่ว่า... มันไม่ใช่ความฝันจริง ๆ น่ะเหรอ ?

ผมลองตบหน้าตัวเองแรง ๆ จนเป็นรอยแดง ถามว่าเจ็บไหม ?

แสบฉิบหาย

แต่จะว่าไปไอ้ประสาทนี่ก็หล่อดูดีมากเลยนะ ซิกแพ็ก รูปร่างหน้าตา ใหญ่ไปหมด หมายถึงกล้ามอะไรพวกนี้ มีรอยสักรูปแบตเตอร์รี่ตรงต้นแขนขวาด้วย

พูดกับตัวเองต่างหากไม่ใช่คำถามที่อยากให้มึงบอก

เออ ถ้ามันลดเองได้จริง ๆ ตามที่บอก ก็จะยอมเชื่อแปดสิบเปอร์เซ็น อีกสองสิบเปอร์เซ็นเปาไว้เป็นพื้นที่สำหรับงง

Holy Shit ! ผมสปีดตัวเด้งจากเตียงแล้ววิ่งหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไป อาบน้ำชำระร่างกายไม่นานก็ออกมาแต่งตัว

ยังไม่ตอบคำถามกูเลย ตัดบทกูก่อนซะงั้น แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงก็ยังไม่เชื่อเต็มร้อยหรอก มันไม่ใช่เรื่องน่าเชื่อ

ติ้ง !

ก็ดีเหมือนกันนะ ไม่ต้องมานั่งพิมพ์ให้เสียเวลาด้วย เหมือนมีหุ่นยนต์มาอยู่ใน บ้านเลยว่ะ

ผมทำเวลาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ข้าวชงข้าวเช้าคงกินไม่ทันแล้ว เพราะงั้นก็รอไปจนเที่ยงก็แล้วกัน ชาบูเมื่อคืนยังอยู่ดี ผมทนได้

ผมสะดุ้งที่ไอ้โทรศัพท์บ้ามันเดินมาหาแบบไม่อายฟ้าอายดิน

คำพูดทำคิดลึกไปนะครับคุณมถ.

...

ทำไมคำพูดมันดูขนลุกแปลกแบบนี้ล่ะ

อย่ามากดเสียงต่ำนะเว้ย เป็นแค่มถ.ชีเปลือยแท้ๆ

ลองเอาเคสรุ่นอื่นมาใส่แก้ขัดไปก่อนแล้วกัน

สายอีกสักครั้งคงไม่เป็นไรหรอกเนอะ อาจารย์ใจดีจะตาย สนิทกันไม่ติด F หร๊อก!

ค้นในตู้อยู่สักพักก็เจอเคสเก่าแบบใส มันไม่ใช่ของรุ่นนี้หรอก แต่พอจะใส่แทนกันได้

ผมหลับตาแล้วยื่นเคสให้เขา ไม่ยักรู้ว่าโทรศัพท์ก็มี...

เขานิ่งไปก่อนจะยื่นฝามือมาแตะที่เคสใส มีแสงสีฟ้าเหมือนตัวแสกนฉายบนฝามือของเขา ก่อนที่เคสนั้นจะหายไป

ผมค่อย ๆ ลืมตาดูช้า ๆ ตอนนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตธรรมดาแต่โปร่งใสมากมาย จนเห็นเนื้อซิกแพ็กแน่น ๆ กางเกงก็ธรรมดาเหมือนกันแต่เป็นสีขาว

ดีที่ไม่โปร่งใสเหมือนเสื้อ...

เพราะไม่ใช่รุ่นแหละมั้งเลยดูหลวม ๆ ไปหน่อย

ผมพูดพรางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ดูรีวิวชุดที่พอเจ้าโทรศัพท์บ้าใส่จากชุดธรรมดากลายเป็นชุดสมาร์ทไปได้

จั๊กจี้หูจริง ๆ เลยวุ้ย !

#มหาลัยฯ เวลา 11.54 น.

เอี๊ยด... ปัง !

อิเป็ดเอ่ย เผลอปิดดังเกินไปอ่ะ !

ทำสีหน้าอ้อน ๆ อย่างแบมแบมต้องจิ้มแก้ม...

อย่างแบมแบมต้องเบะปาก

ผมก้มหน้าด้วยความ... ชินและไม่รู้สึกผิด นั่งที่ประจำเก้าอี้ข้างหน้าต่างก็ข้างพี่กันต์ รุ่นพี่สายรหัส ที่ตอนนี้เขามองมาที่ผมแล้วส่ายหน้าเหนื่อยใจ ผมเลยดีดไหล่พี่กันต์ไปหนึ่งที อย่าทำหน้าเหมือนเพรียใจขนาดนั้นได้ป่ะล่ะ

พี่กันต์ผลักแว่นตาขึ้นแล้วจดแล็กเชอร์ต่อ

พี่กันต์ใช้มือหนานวดที่กระหม่อมของผมแรง ๆ แล้วจดแล็กเชอร์ต่อ

พี่กันต์นั่นแหละบ่นมาก

หวังว่าเจ้าโทรศัพท์บ้าจะก่อเรื่องนะ

...

...ปึก...!

เจ้าโทรศัพท์บ้าโผล่มาตรงหน้าต่าง เขาขมวดคิ้วแล้วขี้ไปทางด้านหลัง ผมชะเง้อมองสาว ๆ ที่กำลังกรี๊ดกร๊าด ยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปกันใหญ่

ช่วยไม่ได้ ก็ใครใช้ให้หล่อกันล่ะ แถมเสื้อเชิ้ตที่โปร่งใสเห็นซิกแพ็กบาง ๆ มันยั่วยวนสาว ๆ อยู่แล้วด้วย ช่วยตัวเองไปก่อนแล้วกันนะ

ผมแลบลิ้นใส่ไอ้คนที่ยืนอยู่ด้านนอก เขาเลยทำท่าเหมือนจะทุบหน้าต่างเข้ามา แต่ก็ส่ายหัวขยี้หูแบบรำคาญเสียงกรี๊ดของสาว ๆ แล้วก็เดินไป ไปไหนไม่รู้

ยังไงว่ะ

พี่กันต์พยักหน้าเบา ๆ ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า ที่ดูเหมือนพี่กันต์งอนยังไงชอบกล ทั้งที่ตะกี้ก็ยังปกติ ปกติของพี่แกก็หงอย ๆ แต่ตอนนี้คือหงอยกว่าเดิม

พี่กันต์เคาะกระบานผมไปหนึ่งที

ปัง !

ทุกคนในห้องคลาสหันไปมองผู้ที่เปิดประตูเข้ามาเสียงดัง ผมด้วยที่หันไปมอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่าเป็นเจ้าโทรศัพท์บ้าที่กำลังมองหาผม แล้วกำลังเดินมาหา

ก็บอกว่าให้รออยู่ข้างนอก เข้ามาทำไมไอ้บ้า !

อาจารย์คิมพูดกับเจ้าโทรศัพท์บ้า แต่เจ้าโทรศัพท์บ้าก็ไม่ได้สนใจอะไรอาจารย์หรอก แล้วเดินมาหาผม มองพี่กันต์เหมือนว่าให้เขยิบไป จะนั่งข้างผมแทน

อี๋ พูดมาได้ ขโมยฉันไปจากนาย !

พี่กันต์พูดกับเจ้าโทรศัพท์บ้า ผมเห็นพี่กันต์ดูไม่ค่อยพอใจ ก็เลยบอกให้เจ้าโทรศัพท์บ้าไปนั่งข้างหลังห้อง เดี๋ยวโดนอาจารย์ด่า

แต่เขาก็ไม่ยอม

สรุปคือกูต้องลุกหลบไปนั่งที่อื่นแทนเนี่ยนะ สุดยอดจริง ๆ เลย พอเหลือกมองอาจารย์ที่กำลังท้ายเอวเคาะเท้ารั่ว ๆ ผมก็เลยยอมลุกขึ้น จะได้หมดปัญหา

พี่กันต์ขมวดคิ้ว ส่วนผมก็เก็บสมุดแล็กเชอร์ใส่กระเป๋า แล้วเจ้าโทรศัพท์บ้าก็นั่งลงแทนที่ของผม ในจังหวะที่กำลังจะก้าวออก ไปนั่งข้างพี่กันต์ฝั่งด้านซ้ายมืออีกโต๊ะนึง

พรึ่บ !

มือหนาของเจ้าโทรศัพท์ก็ฉุดผมให้เซไปด้านหลัง แล้วพอดีที่ผมนั่งบนตักของเจ้าโทรศัพท์บ้า แถมกอดอีกต่างหาก อาจารย์และเพื่อนๆ มองมาที่ผมกันหมด แล้วซุบซิบกันใหญ่ เขาไม่ได้กอดแน่นมาก แต่เพราะโต๊ะเก้าอี้มันเล็ก มันก็ เลยอึดอัดมากๆ

พอพูดแบบนั้น เจ้าโทรศัพท์บ้าก็เลยเขยิบเก้าอี้ให้ห่างจากโต๊ะออกมานิดหน่อย ทำให้หายใจสะดวกมากขึ้น

ไอ้บ้านี่มันดื้อด้าน

เออ ลืมบอกว่าอาจารย์คิมแกเป็นผู้ชายใจสาวหวาน แต่ไม่ค่อยแสดงออกมากเท่าไร แล้วก็เป็นชาววายที่ชอบชายxชายเป็นชีวิตจิตใจ

สะดุ้งอีกแล้วเมื่อมีแสงไฟทะลุออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของเจ้าโทรศัพท์บ้า ผมเลยเอามือปิดตาเจ้าโทรศัพท์บ้าเอาไว้ ใครใช้ให้ทำแบบนี้ ถ้าคนอื่นเห็นก็เป็นเรื่องดิ !

เสียงเจ้าโทรศัพท์บ้าดูหงอยไปที่โดนผมตำหนิ ผมเลยปล่อยมือออกจากใบหน้าของเขา แล้วบอกไม่เป็นไร ไม่ได้โกรธอะไร

กริ้ง !!!

ตึก... ตัก...

เขายอมทำตามที่ผมบอก ปล่อยผมให้ลงจากตัก แล้วเขาก็เก็บของบนโต๊ะใส่กระเป๋าให้ผมด้วย น่ารักดีเนอะ...

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้ว เจอแสงไฟทะลุดวงตาซะขนาดนั้น

เวลา 15.24 น. #โรงอาหาร

พี่กันต์ถามผมเมื่อเจ้าโทรศัพท์อาส่าห์ไปซื้อข้าวผัดปูมาให้ผม

ผมเลยยิ้มเฉื่อย ๆ จะว่าสนิทก็ไม่อ่ะ เพิ่งเจอกันเมื่อเช้า ไม่สิ… เมื่อคืน ไม่รู้ดิ คนเรานับด้วยเหรอว่าสนิทกับโทรศัพท์ตัวเองรึเปล่า ?

ปึก

ผมแยกเขี้ยวใส่เจ้าโทรศัพท์บ้า กำลังคุยกับพี่กันต์อยู่ก็เสียมารยาทวางจานข้างกระแทกโต๊ะ ช้อนซ้อมจะกระเด็นออกจากจานอยู่แล้ว ปัดโธ่ !

เจ้าโทรศัพท์ชีเปลือยไม่มีมารยาท !

เกิดการแข่งจ้องตากันขึ้นครับทุกท่าน

ปกติพี่กันต์ไม่ได้วีนใส่ใครแบบนี้ดิ เป็นแบบนี้ในรอบ 3 ปี นอกจากเซ้นเพื่อนพี่แกอ่ะ พี่แกก็ไม่เคยปากร้ายกับใครเลยนะ

เหม็นขี้หน้าอะไรเจ้าโทรศัพท์บ้ามันเนี่ยพี่ ไอ้เจ้าโทรศัพท์บ้าเหมือนกัน ควรเสียใจนะที่ทำให้พี่กันต์แสนดีของผมเหม็นขี้หน้าได้เนี่ย

ผมตำหนิเจ้าโทรศัพท์บ้า ดึงแขนเขาให้นั่งลง ตั้งแต่ใช้ชีวิตรั้วมหาลัยไม่เคยมีวันไหนรอบตัวมีแต่เสียงกรี๊ดวี๊ดว๊ายได้เท่านี้มากก่อนเลย ก็มีบ้างเพราะพี่กันต์แกหล่อ แต่นี่มีเจ้าโทรศัพท์บ้าเพิ่มมาอีกไง แก้วหูแตกล่ะ แสงเสียงเฟรชประกายรอบข้างเลยครับ

ผมก็หล่อออกนะ ทำไมไม่มีสาว ๆ สนใจถ่ายรูปผมบ้างอ่ะ ?

ผมเป็นพวกที่สนิทกับพวกรุ่นพี่มากกว่า แถมหล่อโอปป้าทุกคน มีหญิงล้อมทุกคนเช่นกัน ยกเว้นผมเนี่ย เคยถามด้วยนะ ว่าทำไมผมไม่มีสาวมาติดบ้าง พวกรุ่นพี่ก็ตอบมาน่าเอาหมัดซัดมาก ๆ

‘อย่างมึงอ่ะมีเกณฑ์ได้ผัวมากกว่าได้เมียอีก ฮ่า ๆ’ ดูพวกพี่แกตอบแล้วหัวเราะใส่ผมดิ ใจร้าย T T

เขาเอานิ้วมาแตะที่ข้อมือของผม ท่าเดียวกับที่หมอใช้วัดชีพจร

อยากโดนทุบไหม ว่ากูขี้เมาไอ้เวง กูเจ้าของมึงนะ กูคนเดียวที่มีหน้าที่สั่งการโทรศัพท์บ้าอย่างมึง แล้วทำไมตอนนี้ผมเองที่เป็นคนถูกสั่งอ่ะ T T

แหม่ ! ที่อย่างนี้เข้ากันได้เป็นปี๋เป็นขลุ๋ย ถถถ

ผมหยิกแขนเจ้าโทรศัพท์ ที่ดูจากท่าทางไม่กระมกกระทานอะไรหรอก

พี่กันต์ลุกขึ้นสะพายกระเป๋าแล้วเดินไป โดยมีผมเดินตามไปแล้วพูดขอโทษแทนเจ้าโทรศัพท์บ้า ก็แค่โทรศัพท์บ้าพี่อย่าหัวเสียเลยนะ

คือพี่แกไม่ชอบคนหยาบคายอ่ะ ถ้าไม่สนิทอ่ะนะ มาพูดแบบนี้พี่แกก็จะหัวร้อนหน่อยๆ

ผมเลยต้องมาง้อพี่กันต์แทนเนี่ย

พี่กันต์ขยี้หัวผมจนผมฟูไม่เป็นทรง แล้วโบกมือลากลับบ้านก่อน เพราะมีนัดทานข้าวกับน้องสาว ส่วนผมตั้งแต่มหาลัยยันถึงบ้าน จัดเต็มบ่นเจ้าโทรศัพท์บ้าจนหายใจไม่ทันอ่ะ

#หอพัก’แบม

อยากจะเอาไม้กราดฟาดหัวแม่งสักที โทรศัพท์บ้าอะไรหัวดื้อฉิบเปร๋ง

จำเป็นต้องทำหน้าไม่สบอารมณ์ขนาดนั้นเลยเหรอครับ ?

อย่ามาชิเชอะให้มันมากไป เดี๋ยวกัดเลย !

15 นาทีผ่านไป

ไม่นานผมก็อาบน้ำแต่งตัวทาเซรั่มบำรุงผิวเสร็จเรียบร้อย เป็นผู้ชายก็รักผิวหน้าได้เหมือนผู้หญิงครับ พวกรุ่นพี่แม่งชอบว่าผมตุ๊ด นิสัยเสีย !

เห็นเจ้าโทรศัพท์บ้านอนอยู่บนเตียง ด้วยความหมั่นไส้ ก็เลยกระโดดทับแม่งซะเลย หล่อเกินหน้าเกินตา ลำไย !

ทับแค่นี้ซี่ดครงหักเลยเหรอว่ะ

ตาเป็นประกายแพ็พ

เขาพยักหน้าตอบรับมาแทนคำพูด แล้วอยู่ๆ เขาก็ถอดเสื้อออกจนเห็นซิกแพ็กที่เห็นแล้วจะต้องหลงใหลน่าสัมผัส แล้วก็ต้องตะลึงที่บริเวณหน้าอกของเขามีแสงสะท้อนมาเป็นข้อความว่า

NAME: MARK303(ชื่อเก่า) PASSWORD:

น่าอัศจรรย์ใจเหลือเกินครับพี่น้อง

คิดว่าจะมีแป้นพิมพ์เรืองแสงออกมาซะอีก แต่ไม่มีแฮะ แล้วจะตั้งยังไงล่ะเนี่ย

เหมือนอ่านความคิดผมได้ เขาเลยบอกผมว่าต้องทำยังไง แต่เชี่ยเถอะ ! จำเป็นต้องวางมือสัมผัสที่ซิกแพ็กอันน่าอิจฉาด้วยรึไง

แล้ว… นี่มันรอยอะไรอ่ะ ?

ผมมองรอยจาง ๆ ที่อยู่บริเวณไห่ปลาร้าของเจ้าโทรศัพท์บ้า มันเป็นรอยขีดเป็นชื่อว่า ‘MARK303’ คงจะเป็นชื่อระบบเก่างี้อ่ะเหรอ ? ไม่รู้อ่ะ ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าก็ชื่อมาร์คไปแล้วกัน ผมขี้เกียจคิดอ่ะ นึกไม่ออก

NAME: MARK PASSWORD: ********

ผมยิ้มบาง ๆ ให้กับเจ้าโทรศัพท์บ้า ที่ตอนนี้เรียกอย่างนั้นไม่ได้แล้ว ต้องเรียกเขาว่าตาคุณมาร์คแล้วล่ะสิต่อไปนี้ คิคิ

เขาทำหน้าหื่นเล็กน้อย แล้วเขยิบเข้ามาใกล้ แถมกุมมือผมเอาไว้แน่น ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่า ที่รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างขยับตึกตักอยู่ข้างในตัวของเขา โทรศัพท์มีหัวใจได้ป่ะ...

บางครั้งผมก็สงสัยนะว่าเขาเป็นใคร เป็นตัวอะไรกันแน่ หุ่นยนต์ โทรศัพท์รุ่นใหม่ที่คิดค้นสามารถแปลงร่างได้โดนเฉพาะอะไรประมาณนั้น คนอื่นที่ใช้โทรศัพท์หุ่นนี้จะเป็นแบบผมรึเปล่านะ...

ผมใช้เท้าถืบที่อกของเขาให้ถอยห่างออกไป เพราะผมจะนอนแล้ว เขาเลยฉุดข้อมือของผม ทำให้ผมเสียการทรงตัวนอนลงพิงกับหน้าอกกว้างของเขา

มันยิ่งทำให้ผมขนลุกมากขึ้นไปอีก เป็นเพราะเขากอดผมเอาไว้แน่น อยู่ ๆ เป็นอะไรขึ้นมาว่ะ โทรศัพท์โหมดขี้อ้อนมอบความอบอุ่นอย่างนั้นรึไงว่ะ !?

เขาเปลี่ยนท่าโดยจับผมให้นอนหันข้างใบหน้าหันมาสบตากันได้ พร้อมกับหยิบผ้านวมมาห่มให้ผม

ตงิด ๆ กับคำพูดของมึงจังเลยวุ้ย ช่างเถอะผมนอนล่ะ ผมขมวดคิ้วแล้วหลับตาลง เบื่อที่จะคุยกับเจ้าโทรศัพท์บ้านี่ล้ะ

...

8.00 น.

~ Love แนเก โอนึล คือ นัล แฮซซัล โชอึน คือ นัล โมดึน เก วันบยอคแค My love นอรึล พูเม อันโก อิบ มัจชูโก ชีพอ นอวา oh every day every time with you ~

ผมไม่ได้ร้องอือเพราะขี้เกียจตื่นนอนอะไรหรอกนะ แต่หายใจไม่ออก เนื่องจากโดนโทรศัพท์ที่สามารถแปลงร่างเป็นคนได้อย่างกับความฝันมันทับแล้วตัวสั่น เพลงนาฬิกาปลุกก็เสียงดังลั่นออกมาจากใยตัว แถมดวงตาก็มีไฟกระพริบอย่างกะหุ่นแอนดอย

ถึงจะเป็นเพลงโปรดก็เถอะ แต่มันหนวดหูเกิ้น!

มีขึ้นส่งขึ้นเสียงเดี๋ยวปัดหัวควำ!

ขมวดคิ้วทำหน้าเบื่อหน่าย แต่ก็ยอมทำตามที่เขาพูด ผมคลานเข้าไปนั่งใกล้เขามากขึ้น ไม่รู้ว่าจะทำอะไรเหมือนกัน แค่ปิดนาฬิกาปลุกต้องเรื่องเยอะขนาดนี้เลยรึไง?

ลำมือหนาดันท้ายทอยผมเอาไว้ จากนั้นเขาก็เอียงคอกดจูบผมอย่างเต็มปากเต็มคำ เขาพยายามสอดแทรกลิ้นร้อนเข้ามาภายในโพรงปากของผม แต่ผมรูซิบปากสนิทแน่น

โดนเขาแกล้งโดยการจี้เอว ก็เลยสติหลุดอ้าปากกว้าง ลิ้นร้อนพัวพันไปทั่วเมามันส์และหื่นกระหาย ลิ้นหนาซุกซนไปทั่วถอนจูบแล้วดูดปากต่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำลายเหนียวยืดติดขอบริมฝีปากล่างของเราทั้งสอง เป็นการกระทำที่ร้อนแรงและเซ็กซี่AVชัดๆ!!!

ผมโกรธมากเลยง้างหมัดหวังจะต่อยคนตรงหน้าให้สิ้นซาก! ไม่รู้ว่าเพราะเทคโนโลยีรึเปล่าทำให้เขาไวต่อสิ่งเร้าทุกอย่าง ผมว่าผมเร็วในการต่อยแล้วนะ แต่เขาก็รับหมัดผมได้ แถมยังหักแขนผมกระดูกดังก๊อกอีกต่างหาก

ผมโชว์นิ้วกลางใส่เจ้าโทรศัพท์บ้า ถีบหน้าอกไปอีกหนึ่งดอก รีบลุกขึ้นจากเตียงเพื่อจะไปอาบน้ำลดบรรเทาความโกรธที่เสียจูบแรก!

พี่กันต์ควรได้ใช้จูบแรกกับสาวโลลิๆ สิ

ผมสะบัดบ๊อบอย่างแรงจนเกือบคอเคล็ด ก้าวเท้าลงหนักๆ กระแทกกับพื้นกระเบือง เข้าไปชำระร่างกาย

ส่กระจกแล้วมองตัวเองในนั้นแล้วคิดว่า...

ยังจะสาระแนมาได้ยินอีก คิดดูสิครับ ครั้งแรกก็แค่ลูบหัว แตืทำไมครั้งนี้แม่งจูบแลกลิ้น! ถ้ากูต้องรับโทรศัพท์กูไม่ต้อง... อีเหหหหห!!!

...

#หอสมุดมหาลัยฯ 08.56 น.

อาจารย์คิมชี้นิ้วไปที่กองหนังสือ บนรถเข็นเหล็กสีเทาด้านข้าง มันทำให้ผมเบะปากมองบนแทบจะทันที พอได้เห็นว่ากองหนังสือพวกนั้นเยอะอย่างกะกองภูเขา

อาจารย์ยิ้มหวานตาตี๋ไปที่เจ้าโทรศัพท์บ้า ผมอยากจะอ้วกออกมาเป็นสายรุ้งซะจริง อย่างมาร์คอ่ะนะหล่อ!? ผมดูดีหล่อกว่าตั้งเยอะ แค่มีมีกล้ามหน่อยเนี่ย สาวติดเยอะแยะอ่ะ โชคชะตากลั่นแกล้งไงให้มีแต่พุง!

ผมพึมพัมอ่านใบรายชื่อหนังสือว่าต้องวางไว้ที่ล็อกไหน หมวดไหน ชั้นที่เท่าไร โดยมีเจ้าโทรศัพท์บ้าค่อยลากรถเข็น ตามมาติดๆ

แล้วก็มาถึงประเด็นสำคัญที่ผมเกลียดตัวเองมากที่สุด...

เขาสั้นเก็บหนังสือถึงแค่สามชั้น ที่เหลือแม่งต้องเก็บชั้นสี่ชั้นห้าหมด! ปกติแล้วทุกหมวดล็อกหนังสือจะมีบันไดเก็บหนังสือ แต่เพราะหมวดจิตกรรมไม่ค่อยมีคนเข้ามาอ่านมั้ง บันไดก็เลยเอาย้ายไปอยู่หมวดอื่น

โอ้โห่!!!

ผมเลือดขึ้นหน้าเมื่อถูกจี้ตรงจุด คนอย่างผมฆ่าได้หยามไม่ได้! ผมเลยกัดฟันเขย็งใช้ปลายเท้าให้ตัวเองสูงที่สุดเท่าที่จะทำได้

โอเคผมยอมแพ้...

พรึ่บ!

จู่ๆ หัวเล็กของเจ้าโทรศัพท์บ้าก็ลอดหว่างขาผมมา ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืน ผมเลยกอดหัวเล็กๆ ของเขาเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ตก มือหนาของเขาจับเข่าผมเอาไว้ ผมเลยทุบหัวเจ้าโทรศัพท์บ้าไปทีนึง ข้อหาทำตกใจว้ายวี๊ด

ผมพูดพรางรีบเก็บหนังสือใส่ชั้นไปด้วย

ปึก!

ผมโบกที่หัวเจ้าโทรษัพท์บ้าไปเบาๆ เรียกสติ เครื่องแม่งรวนรึไง!?

...

#โรงหนัง 10.10 น.

ผมชะเง้อคอมองหาว่าพี่กันต์เมื่อไรจะมาสักที นั่งเคียวป๊อปคอร์นจนจะหมดแล้ว ก็ไม่เห็นวี่แววพี่กันต์เลย

ผมทำปากเป็ดเซ็งๆ ก็นั่งรอไปเถอะ ป๊อปคอร์นก็เกือบจะหมดถัง ดีนะที่ซื้อถังใหญ่

แล้วผมกับเจ้าโทรศัพท์บ้าก็เข้าไปดูหนังที่จองตั๋วเอาไว้ โฆษณาคงเยอะ พอเข้ามาในโรงหนังก็กำลังจะฉายพอดิบพอดี

13.20 น.

เดทกับผีอ่ะดิ กูหมายถึงแฟนกูหรือไม่ก็ผู้หญิงที่กูจีบอยู่ไหมล่ะ กระบือบิน!

ทำไมทำหน้าได้น่าตบขนาดนี้ว่ะท่าน ยิ้มเก่งจริงๆ หมาดนิ่ง สุขุม เย็นชา ไม่ค่อยพูดค่อยจาของพี่หายไปไหนหมดแล้วล่ะ กูชอบแบบพูดไม่มากมากกว่าว่ะ พอพูดแล้วชอบพูดแต่อะไรก็ไม่รู้ ชอบทำให้ขนลุกซู่ๆ อ่ะ

ขณะที่กำลังมองแรงใส่เจ้าโทรศัพท์บ้าอยู่ เสียงเข้มของใครบางคนจากข้างหลังผม ขานเรียกชื่อของผม ผมก็เลยหันไปมองตาม

ผมขมวดคิ้วงงงวยก่อนจะสูบลมหายใจเข้าจนจมูกบาน หันหน้าไปมองเจ้าโทรศัพท์บ้าที่ทำลอยหน้าลอยตา ทำท่าผิวปากทั้งที่ผิวไม่เป็น น่าฟาดตูดจริงๆ เลยมึงเนี่ย!!!

เขาจ้องหน้าผมดวงตาเย็ยเฉียบ ก่อนจะก้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูของผม

ผมชี้หน้าจ้องตาแข็งกับเจ้าโทรศัพท์บ้าตรงหน้าผม มันเป็นปีศาจที่มาสิงในโทรศัพท์แน่ๆ เลย ไม่งั้นก็คงไม่ชั่วร้ายได้ขนาดนี้

เราทั้งคู่สบตากันโดยไม่กระพริบตา แต่ผลตัดสินก็ต้องมาจบสิ้นเพราะพี่กันต์เข้ามาแยกเราออกจากกัน

เพราะพี่กันต์ตะโกนเสียงดัง ฝูงประชาชนที่มาร่วมดูหนัง ต่างวางสายตามาที่พวกผมสามคนที่ยืนอยู่กลางโรงหนัง ผมเอาตัวเองมาอยู่หว่างกลางพี่กันต์กับเจ้าโทรศัพท์บ้า ทำไมถึงได้หาเรื่องกันเก่งจังว่ะ!?

____________________

to be continued