มาดูความประสาทแอ่กของคนวัยทองกันเถอะ

11 : คุณรบ... เบาๆ [Rewrite]

ชื่อตอน : 11 : คุณรบ... เบาๆ [Rewrite]

คำค้น : หลงกลรัก, นิยายวาย, Mpreg, เพียวไผ่, นักรบ, ทดลองรัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2564 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11 : คุณรบ... เบาๆ [Rewrite]
แบบอักษร

Chapter 11 

Lab Love : คุณรบ...เบา ๆ 

  

“อ๊า” เสียงหวีดร้องอย่างลืมอายจากร่างขาวผ่องดังขึ้น น้ำขุ่นข้นสีขาวพุ่งออกมาเปรอะหน้าท้องนิ่มของตัวเอง อกบางกระเพื่อมเป็นจังหวะหอบหายใจ มือขาวยังคงยกปิดใบหน้าตัวเอง ไม่กล้าแม้จะสบตาคนร่างใหญ่ รับรู้ถึงร่างกายที่ลอยวืดเหนือโซฟาจนต้องยกมือกอดคอแกร่งอย่างรวดเร็ว ร่างกายสัมผัสได้ว่าอีกคนก็เปลื้องเสื้อผ้าออกไปแล้วเช่นกัน 

เพียวไผ่ยังคงหลับตาเอียงใบหน้าไปอีกทาง แม้ว่าร่างกายจะสัมผัสเตียงกว้างแล้ว ขาไขว้ปิดบังร่างกายตัวเองด้วยความเขินอาย ร่างกายขึ้นสีแดงระเรื่อไปทั้งตัว 

ลมหายใจของคนตัวใหญ่รดรินต้นคออีกครั้ง เพียวไผ่รู้สึกว่าหัวใจตัวเองในค่ำคืนนี้เต้นแรงอยู่ตลอดเวลา 

“อะ” ร่างกายสะดุ้งโหยงเมื่อถูกพลิกคว่ำอย่างรวดเร็ว แควก!! ชั้นในผ้าลูกไม้ชิ้นบางถูกฉีกจนขาด เผยสะโพกกลมกลึงเนียนขาวจนคนที่จ้องมองอดใจไม่ไหวก้มเลียแผล่บ แล้วขบกัดเบา ๆ 

“อะ ค...คุณรบ” เพียวไผ่สะดุ้งตัวโหยงนับครั้งไม่ถ้วน รับรู้ที่จมูกโด่งคลอเคลียบริเวณสะโพกนิ่มของตัวเอง รูจีบขมิบตามสัญชาตญาณแต่กลับกลายเป็นว่ามันกำลังเชื้อเชิญให้อีกคนเข้ามา 

“อ๊า!” ดวงตากวางเบิกตาโพลง จิกเล็บลงบนที่นอนนุ่ม ลิ้นร้อนกำลังละเลียดชิมช่องทางข้างหลังจนต้องเกร็งตัว 

“มะ...มัน..สกปรกนะครับ” เสียงเล็กบอกอย่างลำบาก ร่างกายสั่นสะท้านเสียววูบเหมือนตกไปในอากาศไม่มีที่ยึดเหนี่ยวให้คว้าไว้ 

“อืมม” เหมือนว่าคนด้านหลังจะไม่สนใจเสียงค้าน สองมือบีบเค้นสะโพกขาวจนเป็นรอยแดงอย่างเมามัน ลิ้นหนาสอดเข้าไปในรูจีบแล้วตวัดเบา ๆจนคนใต้ร่างสั่นระริก 

“อึก อะอ่า” เพียวไผ่ซบหน้ากับต้นแขน สะโพกโก่งโดยไม่ต้องบังคับ นิ้วแกร่งสอดเข้าไปในรูจีบเบา ๆจนตัวเกร็งครั้งแล้วครั้งเล่า 

“ไม่ใช่ว่ากันบอกให้เธอทำความสะอาดร่างกายมาแล้วรึไง” เสียงทุ้มแหบพร่าพูด ในขณะที่ขยับนิ้วชี้ของตัวเองเข้าออกราวกับกำลังสำรวจช่องทางข้างหลังของคนตัวเล็ก 

“คะ...ครับ” เพียวไผ่รับคำตะกุกตะกัก กันทิมาบอกว่าต้องทำความสะอาดร่างกายก่อนไปหานักรบให้สะอาดโดยเฉพาะช่องทางข้างหลัง ทีแรกเพียวไผ่หวั่นวิตกว่าต้องทำยังไง จนไปหาในอินเทอร์เน็ตจึงคลายความกังวลไปได้มากโข เพราะที่ผ่านมาแม่ครูก็สอนให้ตนทำความสะอาดช่องทางข้างหลังแบบนั้นเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นช่วงที่มีประจำเดือน หรือไม่มีประจำเดือน โดยเฉพาะหากช่วงมีประจำเดือนต้องยิ่งต้องรักษาความสะอาด มากกว่าปกติสองเท่าสามเท่าเพราะเลือดประจำเดือนอาจจะคั่งค้างที่ช่องทางข้างหลัง เพราะเคยทำความสะอาดอยู่บ่อยครั้ง จนเมื่อต้องทำความสะอาดเตรียมพร้อมร่างกายเพื่อมาพบนักรบเพียวไผ่จึงทำทุกอย่าง เตรียมทุกอย่างไว้อย่างดี 

“แล้วทำไมต้องบอกว่าสกปรก ในเมื่อร่างหายเธอหอมขนาดนี้” หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเมื่อได้รับคำชม 

“อื้อออ อะ” จากหนึ่งนิ้วกลายเป็นสองนิ้วและสามนิ้วในเวลาต่อมา ขาเรียวสั่นสะท้านควบคุมไม่อยู่ ยิ่งจังหวะที่นิ้วแกร่งกดเข้ามาแล้วงอเบา ๆในช่องแคบของตนแล้วขยับออก ก่อนจะกดเข้ามาอีกครั้ง เป็นจังหวะจนเพียวไผ่รู้สึกดีไปหมด ไม่ได้เจ็บแต่รู้สึกดีจนอยากได้มากกว่านี้ 

“อะ ค...คุณรบ” ตากวางลอยปรือน้ำลายไหลเยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก เหลียวมามองคนร่างสูง จนคนตัวใหญ่ต้องสบถเบา ๆกดครางในลำคอ ถอดนิ้วทั้งสามออก แล้วหยิบถุงยางมาสวมอย่างรวดเร็ว 

เจลไม่ไกลตัวถูกหยิบมาใช้ เพียวไผ่รู้สึกถึงความเย็นช่องทางข้างหลัง ความแข็งขืนที่กำลังแตะเบา ๆที่ช่องสีหวานทำให้เผียวไผ่ต้องเหลียวไปมองอีกครั้ง เบิกตากว้างกับความใหญ่โตที่เห็น ขยับร่างกายหนีอัตโนมัติแต่ก็ถูกมือแกร่งคว้าเอวไว้ 

“ค...คุณรบ” 

“ทำไม” เสียงดุถามเมื่อเห็นว่าเพียวไผ่พยายามจะขยับร่างกายหนี 

“ม..มันเข้ามาไม่ได้หรอกครับ ม...มันใหญ่เกินไป” เพียวไผ่ตอบ ก้มหน้าซุกลงที่นอนกว้าง 

“หึ” ราวกับขบขันกับท่าทีเด็กน้อย จูบแผ่วเบาที่ไหล่ขวาเหมือนเป็นรางวัลความใสซื่อ 

“เข้าได้สิ มันเคยเข้าไปในร่างกายเธอมาแล้ว” 

“อ๊า!!” พูดจบเสียงเล็กก็หวีดร้องอีกครั้งเมื่อกายใหญ่ไม่ปรานีเหมือนก่อนหน้ากระแทกกายเข้ามาจนจุก เพียวไผ่อ้าปากค้างตอนนี้ร้องไม่ออกแล้วจุกไปหมด ทั้งจุกทั้งแน่นไม่กล้าขยับ 

“เห็นไหม ร่างกายเธอมันรับของฉันจนหมด” คำพูดหยาบโลนที่แสนน่าอายทำเพียวไผ่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น มันน่าอายแต่ฟังแล้วรู้สึกดี 

“ค...คุณรบ เพียวอึดอัด ข...ขยับหน่อยได้ไหมครับ” เสียงเล็กเอ่ยอู้อี้แต่ดังพอสำหรับห้องเงียบที่ได้ยินแค่เสียงหายใจให้คนร่างใหญ่ได้ยิน แต่ร่างใหญ่ก็ไม่คิดจะขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย 

“ขยับเองสิ” น้ำเสียงดุเอ่ย แต่คล้าย ๆว่าขบขันอยู่ในที ความอึดอัดพุ่งทวีจนเพียวไผ่ต้องเงยหน้าขึ้น ขยับร่างกายไปข้างหน้าแล้วขยับกลับมาเหมือนว่าความแข็งขืนตอกอัดเข้าร่างกายช้า ๆ 

“อะ” เพี๊ยะ!! 

“อะ!!” สะโพกนิ่มถูกตีเป็นรอยแรง ๆก่อนที่มันจะถูกขย้ำจนล้นตามง่ามนิ้วแกร่งซ้ำๆ 

“อืมม ขยับแรง ๆ” เสียงดุออกคำสั่ง ความเสียวซ่านทวีเพิ่มขึ้นจนเพียวไผ่โยกร่างกายตัวเองแรงขึ้น แรงขึ้นตามความเสียวที่เพิ่มขึ้น แต่ดูท่าว่าไม่สาแก่ใจคนร่างสูง สองมือจับเอวคอดแล้วขยับสะโพกสอบกระแทกสวนร่างกายเล็ก จนคนตัวเล็กต้องเชิดหน้า เบ้ปากด้วยความเสียว 

“อ๊าจ...จุก” แต่คนด้านหลังก็ไม่ได้สนใจ ยังคงกระแทกกระทั้นร่างกายเข้าออก จนเพียวไผ่ต้องทิ้งตัวซบแขนลง ร่างกายสั่นคลอนตามแรงกระแทกที่หนักหน่วงขึ้นทุกที จนเริ่มแสบเล็กน้อยที่ช่องแคบของตัวเองแต่ไม่มากเท่าความเสียวกระสันต์ที่ก่อตัว 

“อ๊า!” ร่างกายสะดุ้งโหยงเมื่อถูกกระแทกเน้น ๆเข้าจุดหนึ่งและมันถูกกระแทกเข้าย้ำ ๆเหมือนถูกกลั่นแกล้ง 

“อ๊า!ตะ...ตรงนั้นค...คุณรบ” 

  

เสียงเนื้อกระแทกเนื้อพร้อมเสียงหวีดร้องครวญครางอย่างลืมอายดังไปทั่วห้อง ความแข็งขืนตอกอัดเข้าร่างกายอย่างไร้ความปรานี มันรุนแรงแต่กลับเสียวซ่านเกินกักเก็บจนต้องหวีดร้องออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างกายถูกมือใหญ่จับพลิกท่าแล้วท่าเล่าอย่างคนเอาแต่ใจ ผ้านวมกระจัดกระจายอย่างไม่ไยดี สองมือขาวปะป่ายตัวแผ่นหลัง จิกเข้าตามแรงอารมณ์ หยดเหงื่อไหล่ท่วมร่างกายราวกับไปวิ่งมาราธอน เสียงหอบหายใจดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า 

“อะ อร๊างคะ...คุณรบ คุณรบอะ ๆๆ” เสียงเรียกร้องให้กายใหญ่เข้าสู่ร่างกายตัวเองไม่หลงเหลือยางอายเมื่อสิ่งที่ได้รับมารู้สึกสุขสมจนล้นปรี่ มันดีอย่างนี้ รู้สึกดี ทั้งดุดันทั้งรุนแรงแต่กลับเสียวสะท้านไปทั่วร่าง 

“อร๊าง!!!” เสียงหวีดร้องเมื่อคว้าจุดสุดยอดในที่สุด น้ำสีขาวขุ่นถูกพ่นเป็นครั้งที่สองเปรอะที่นอนในค่ำคืนนี้ รับรู้ถึงแรงสั่นงึกงักในช่องแคบ ร่างกายหอบกระชั้นอย่างเหน็ดเหนื่อย 

“อ่าห์!!” ราวกับเสียงคำรามของผู้ได้รับชัยชนะจากการล่าเหยื่อ น้ำคาวขุ่นพุ่งออกเข้าเครื่องป้องกัน ร่างกายถอดถอนจากกายเล็กจนได้ยินเสียงบล็อค เห็นรูชมพูกว้างขึ้นกำลังขมิบถี่ ๆเหมือนไม่รู้จักพอ 

ถุงยางที่เต็มไปด้วยน้ำกามถูกถอดทิ้งไม่ไยดีก่อนชิ้นใหม่จะถูกหยิบมาสวมอย่างรวดเร็ว ร่างกายเล็กถูกพลิกให้นอนตะแคง ขาเรียวถูกยกกว้างให้พาดบ่าแกร่ง ความแข็งขืนดุนดันเข้ามาอีกครั้งเพียวไผ่ส่ายหน้าไปมา 

“ค...คุณรบ” 

“มันไม่จบแค่สองครั้งแน่นอนเพียวไผ่” จบคำเพียวไผ่คว้าผ้านวมมากัด ร่างกายสั่นคลอนอีกครั้ง ความเสียวซ่านที่ลดลงถูกจุดให้ลุกโหมกระหน่ำราวกับไฟที่ถูกน้ำมันราดลงไปให้ลุกโชน 

เสียงครวญครางครั้งแล้วครั้งเล่าดังขึ้น ดูแล้วเหมือนคนร่างใหญ่จะไม่รู้จักความเหน็ดเหนื่อย ตักตวงจากร่างกายบางไม่รู้จักจบสิ้น สองมือขาวคว้าหัวเตียงในขณะที่คนด้านหลังโยกเข้าดัง ปับ ๆไปทั่วทั้งห้องกว้าง ใบหน้าขาวถูกคว้าให้รับจูบจนได้ยินเสียงน้ำลายดังจ๊วบจาบ เคล้าเสียงกระแทกกระทั้น 

“อะ ค...คุณรบ... เบา ๆอะ ๆๆ” แม้จะสุขสมจนอยากเสพติดเซ็กส์ที่ถูกปรนเปรอในค่ำคืนนี้ แต่การที่ร่างกายถูกกระแทกกระทั้นอย่างเอาแต่ใจไม่หยุดก็ทำให้เพียวไผ่ต้องเอ่ยร้องขอให้อีกฝ่ายเบาแรง 

ทั้งจุก ทั้งเสียวเหมือนจะขาดใจ 

ขาเรียวถูกกางออกจนกว้างในท่านอนหงาย แกนกายเล็กตีพั่บ ๆเข้ากับหน้าท้องน้อยของเจ้าของขณะที่อีกคนขยับเข้าออก ๆไม่รู้รอบที่เท่าไหร่แล้วของค่ำคืนนี้ เจลใสถูกตีด้วยเนื้อจนเป็นสีขาวราวกับวิปครีมหล่อลื่นให้กับช่องทางข้างหลัง เพียวไผ่กัดปากลืมตามองใบหน้านิ่งเรียบของอีกฝ่ายที่กำลังขยับกายเข้าออก สองมือขาวยกคว้าคอแกร่งให้ลงมาจูบปากตัวเอง 

ลิ้นเล็กตวัดไปมาไม่ประสาทำให้อีกคนกัดกราม ครางในลำคอและขยับกายแรงขึ้นจนหัวเล็กสั่นคลอนแล้วพุ่งน้ำกามออกมาอีกครั้ง ก่อนที่ร่างกายจะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า 

  

นาฬิกาบอกเวลากี่โมงเพียวไผ่ไม่แน่ใจ ลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องมืดเพราะผ้าม่านและไฟถูกปิดเอาไว้ สองมือคว้าไปข้าง ๆก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกว้างเพียงคนเดียว ภาพร่วมรักที่ดุเดือดเมื่อคืนนี้เข้ามาในสมองพลันหัวใจดวงน้อยวูบโหวงไม่รู้ตัว 

เพียวไผ่ไม่ร้องนะ.. 

เสียงในใจบอกตัวเองกลืนก้อนสะอื้นที่ตีตื้นในลำคอให้ลงไปอีกครั้ง ค่อย ๆลุกขึ้นไปยังห้องน้ำ ขาเรียวสั่นจนแทบเดินไม่ไหว เพียวไผ่รู้สึกว่าช่องทางข้างหลังของตัวเองระบม ปวดจนน้ำตาเล็ด 

ดวงตากลมมองเงาในกระจกของตัวเอง ร่างกายมีร่องรอยสีกุหลาบแต้มอยู่บ้าง ปากชมพูบวมแดงเจ่อเล็กน้อย เซ็กส์เมื่อคืนมันรุนแรงเกินไปสำหรับครั้งที่สองของเขา ไม่รู้เลยว่านักรบจะมีความต้องการทางเพศสูงมากขนาดนี้ 

เพียวไผ่ฝืนยืนอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายตัวเองจนเสร็จ ออกมาจากห้องน้ำก็เดินหาสวิตซ์ไฟให้ทั้งห้องสว่างโร่ จึงเห็นว่าห้องนี้สะอาดสะอ้านไม่มีถุงยางและซองทิ้งเกลื่อนเหมือนห้องที่ผ่านการมีเซ็กส์ เสื้อผ้าชุดใหม่ถูกแขวนไว้ไม่ไกล มีโน๊ตสั้น ๆติดไว้ เป็นเสื้อผ้าที่ถูกเตรียมไว้สำหรับให้เขา และบอกว่าให้กดเรียกพนักงานเมื่อตื่น แต่งตัวเสร็จไม่นานก็มีคนมาเคาะประตูห้องพร้อมอาหารที่ถูกยกเสิร์ฟเข้ามา เพียวไผ่ก้มหน้างุดสองมือกำไว้บนตักเรียกพนักงานชายคนนั้นเมื่อทำท่าว่าจะออกไป 

“อะ...เอ่อ รู้ไหมครับว่าคุณรบไปไหน” เพียวไผ่ถามเสียงเบา 

“ไม่ครับ คุณตรีบอกว่าหากคุณต้องการอะไรเรียกได้เสมอครับ” เขาบอกแค่นั้นก็เดินออกไป เพียวไผ่มองอาหารตรงหน้าก็เม้มปากดูโทรศัพท์บอกเวลาเกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว มีสายจากแป้งพิมพ์เข้ามา 

“พี่กำลังจะกลับไม่ต้องห่วงนะ” เพียวไผ่ตอบน้องสาว เมื่อคืนบอกแป้งพิมพ์แค่ว่าต้องออกไปทำงาน แล้วจะรีบกลับมาโดยไม่บอกเวลากลับ เพียวไผ่ทานข้าวบนโต๊ะได้สองสามคำก็วางช้อนลง ก่อนจะกินยาลดอาการปวดที่ถูกเตรียมไว้ถอนหายใจเบา ๆลุกขึ้นยืน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเป็นข้อความจากกันทิมา 

‘ผมโอนเงินเข้าบัญชีคุณเพียวแล้วนะครับ มีเด็กแจ้งว่าคุณตื่นแล้ว เดี๋ยวจะมีคนรับไปส่งที่บ้านครับ’ แจ้งเตือนบัญชีก็ดังขึ้น เงินแสนแปดเข้ามาในบัญชีของเขา เป็นจำนวนเงินเดือนของเดือนนี้ที่จะให้ทุกต้นเดือนตามที่กันทิมาแจ้งไว้ ส่วนอีกแปดหมื่นก็คงจะเป็นค่าเซ็กส์เมื่อคืน เพียวไผ่กำโทรศัพท์ในมือแน่น เม้มปากมองตัวเลขในบัญชี 

‘น้องเพียวลูกแม่ครูเรียนเก่งขนาดนี้ ต่อไปโตขึ้นแม่ครูจะทำให้หนูได้ทำทุกอย่างที่หนูอยากทำ ทำให้เก่งขึ้น ๆจนทุกคนต้องภูมิใจในตัวหนูแน่นอนจ้ะ’ 

‘น้องเพียวอยากไปเรียนต่างประเทศครับ อยากเรียนสูง ๆอยากผลิตเครื่องมือแพทย์เจ๋ง ๆให้รักษาคนป่วยด้วยครับ’ 

‘ได้อยู่แล้ว น้องเพียวจะไปเรียนที่ไหน ทำอะไรแม่ครูก็ภูมิใจในตัวน้องเพียวเสมอ แม่ครูจะสนับสนุนน้องเพียวทู๊กอย่างเลย ดีไหมคนเก่ง ฮะๆๆ’ 

‘ฮะ ๆๆ น้องเพียวรักแม่ครูที่สุดเลย’ 

‘คนเก่งของแม่ครู’ 

  

“แม่ครูครับ น้องเพียวขอโทษ ขอโทษครับ” น้ำสีใสหยดไหลอาบแก้มก่อนที่ถูกปาดออกอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้นมา 

“คุณ!!” เพียวไผ่ร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้าเขา 

“คุณเพียวไผ่ ผมมารับคุณตามคำสั่งคุณกันครับ” วิษนุที่เคยให้นามบัตรแก่เขา เลขาของกันทิมานั่นเอง 

“ต้องขอบคุณคุณเพียวจริง ๆนะครับที่ช่วยพูดกับด็อกเตอร์ทำให้ผมไม่ถูกไล่ออก” สรรพนามที่ถูกเปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่เจอ เพียวไผ่ทำสีหน้างุนงง มองวิษนุที่ทำหน้าที่เป็นสารถีให้เขา เพียวไผ่จำได้ว่ายังไม่ได้บอกอะไรแก่นักรบเรื่องวิษนุแม้แต่คำเดียว 

“โดนหักแค่เงินเดือนนี่มันก็ดีใจสุด ๆแล้ว ผมทำงานผิดพลาดจริง ๆเฮ้อ!” เจ้าตัวยังคงพึมพำตลอดทาง ยังรู้สึกดีที่วิษนุไม่ได้มองเขาด้วยสีหน้าท่าทางเหยียดแม้แต่นิด เพียวไผ่นั่งเงียบอยู่ข้างหลังตัดสินใจเอ่ยถามเสียงแผ่ว 

“แต่ว่าด็อกเตอร์บอกว่าการวิจัยนั้นไม่เป็นที่อนุมัตในประเทศไทยทำไมต้องหวงต้นฉบับขนาดนั้นล่ะครับ ในเมื่อถึงใครเอาไปก็ทำไม่ได้อยู่ดี ถ้าทำไปแล้วมันผิดกฏหมายไม่ใช่เหรอครับ” 

“ก่อนหน้านี้ที่ผมพอทราบมา ทางสถาบันก็กำลังต่อสู้กับกฎหมายให้มีการทดลองนี้ครับ แต่ว่าล่าสุดเมื่อสัปดาห์ก่อน โครงการทดลองถูกเปลี่ยนไปหลายอย่าง และเห็นว่ามีสถาบันจากออสเตรียมาเกี่ยวด้วยครับ ซึ่งรายละเอียดผมก็รู้ไม่มากครับ แหะ ๆตั้งแต่ทำเอกสารหายครั้งก่อนคุณกันก็ลงโทษผมชนิดที่ว่าไม่มีใครเคยโดนเลยล่ะครับ” 

“อย่างนั้นเหรอครับ” เพียวไผ่พึมพำเบา ๆ 

“คุณเพียวห้ามบอกด็อกเตอร์ว่าผมพูดเรื่องนี้นะครับ ไม่อย่างนั้นผมโดนคุณกันเชือดคอแน่ ๆที่ผมบอกคุณเพียวก็เพราะว่าคุณเพียวเป็นคนสำคัญของด็อกเตอร์ใช่ไหมล่ะครับ” ใบหน้ายิ้มกว้างถูกส่งมาให้เพียวไผ่  

“คุณนุเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ” 

“จะเข้าใจผิดได้ยังไงล่ะครับ ก็คุณกันบอกผมเองว่าคุณเพียวคือคนของด็อกเตอร์”  

“อย่างนั้นเหรอครับ” 

เป็นเด็กขายต่างหาก เขาเป็นเด็กขายของด็อกเตอร์ 

_______ 

ตาด็อกเตอร์ ทำไมไม่ถนอมน้องหน่อยยยยยยย 

ฮึ๊ยยยยย 

แก้ไขครั้งแรก วันที่ 28 ธันวาคม 2563 

แก้ไขครั้งที่ 2 12 กรกฎาคม 2564 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านงับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว