email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรื่องเก่ายังไม่ทันหาย

ชื่อตอน : เรื่องเก่ายังไม่ทันหาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 335

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2563 22:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องเก่ายังไม่ทันหาย
แบบอักษร

หวังหย่งเว่ยเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูห้องจนตงตงที่ยืนมองเอ่ยปากขึ้น

“องค์รัชทายาททรงจะอย่างนี้จนเช้าเลยไหมขอรับถ้าจะทรงเดินถึงเช้ากระหม่อมจะได้ไปเอาหมอนกับผ้ามาปูนอนตรงนี้”

“ใครให้เจ้าพูดออกมาเงียบปากซะข้ากำลังใช้ความคิด”หวังหย่งเว่ยพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดตงตงที่โดนองค์รัชทายาทพูดออกมาอย่างหงุดหงิดจึงเดินไปหลบที่เสาทำตัวสงบเสงี่ยมขึ้นเพราะไม่อยากหัวขาดตอนนี้ หวังหย่งเว่ยตัดสินใจเปิดประตูห้องเข้าไปเจอกับร่างบางที่นอนหลับอย่างสบายใจ หวังหย่งเว่ยเดินไปนั้งข้างเตียงมองสำรวจใบหน้าของแมวน้อยที่ยามหลับนั้นเหมือนแมวน้อยน่ารักๆตัวหนึ่งแต่พอยามตื่นเหมือนแมวอารมณ์ร้ายชอบทำร้ายเจ้าของ หวังหย่งเว่ยเอาลูบไล้ไปตามโครงหน้าของจิ่งฟูอย่างหลงไหล

“หึ หรือว่าข้าจะหลงแมวน้อยตัวนี้ไปเสียแล้วเจ้าแมวน้อยเจ้าช่างร้ายกาจนักเจ้าทำให้ข้าหลงเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน”พูดจบหวังหย่งเว่ยก้มลงจูบที่หน้าผากของจิ่งฟูก่อนล้มตัวนอนลงข้างๆ ยามเฉิน(เวลา7โมงเช้า)

“คุณหนูเจ้าคะตื่นได้แล้วนะเจ้าคะ”จิ่งฟูค่อยๆลืมตาขึ้นตนรู้สึกว่าเมื่อคืนหลับฝันดีมากจนไม่อยากตื่นจิ่งฟูลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวออกมากินข้าวก็เจอกับองค์รัชทายาทที่นั้งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร

“รีบมาทานข้าวได้แล้ว”จิ่งฟูทำหน้างงๆแต่ก็ยอมเดินไปโดยดีทั้งคู่ต่างคนต่างนั้งกินข้าวอย่างเงียบเชียบไม่มีใครเอ่ยอะไรออกจนพากันกินอาหารจนเสร็จ

“ข้าจะกลับมาทานข้าวเที่ยงด้วย”จิ่งฟูพยักหน้ารับไปอย่างมึนๆองค์รัชทายาทเห็นสีหน้าของจิ่งฟูสีทำหน้างงๆก็อดเอ็นดูไม่ได้หวังหย่งเว่ยจึงเดินเข้าไปจูบหน้าผากจิ่งฟูเน้นๆทีหนึ่งแล้วรีบเดินออกจากตำหนักไป คนที่โดนจูบหน้าผากตอนนี้หน้าร้อนผ่าวเขินอายไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน จะไม่ให้ตนอายก็ไม่ได้เล่นจูบหน้าผากตนต่อหน้าข้ารับใช้แถมยังไม่มาขโมยจูบตอนข้ากำลังงๆอยู่เจ้ามังกรบ้า

“เจ้ามังกรบ้าเอ๊ยมาขโมยจูบหน้าผากข้าเหรอเดะข้าก็ทำกลับหรอกชิ”จิ่งฟูตกใจกับคำพูดตัวเองที่พูดออกมาโดยไม่คิดจึงตีปากตัวเองแล้วตนก็รีบเดินเข้าห้องไปด้วยความเขินอายข้ารับใช้ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันยิ้มขำเมื่อวานยังตีกันอยู่แท้ๆวันนี้ไหนเลยกลับดีกันซะงั้น

ตำหนักส่วนพระองค์ของฮ่องเต้

“ท่านพ่อมีกิจอะไรเร่งด่วนถึงเรียกลูกมาขอรับ”ฮ่องเต้เงยหน้ามองบุตรชายคนเดียวของตนพลางถอนหายใจ

“แคว้นซ่านเป่ยได้ส่งสานมาจะขอให้เจ้าอภิเษกสมรสของเจ้าองค์ชายซินเหมยเพื่อยุติสงครามระหว่างสองแคว้น”พอฮ่องเต้พูดเสร็จหวังหย่งเว่ยทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก

“ทำไมเสด็จพ่อทรงไม่อภิเษกเองล่ะขอรับ”

“ถ้าข้าทำเช่นนั้นแม่เจ้าได้หนีข้าไปเป็นแน่”ฮ่องเต้พูดออกมาด้วยสีหน้าไม่สู่ดีแต่เสด็จพ่อไม่คิดบ้างเลยหรือยังไงว่าข้าลำบากใจขนาดไหนเรื่องเก่ายังไม่ทันได้เคลียเลยเรื่องใหม่เข้ามาอีกแล้วไหนจะต้องไปทำศึกสงครามอีกหวังหย่งเว่ยถอนหายใจออกมาเสียงดัง

“เสด็จพ่อเรียกลูกมาแค่นี้ใช่หรือไม่ขอรับ”

“อืมวันอภิเษกอีกสามวันข้างหน้า”ฮ่องเต้พูดขึ้น หวังหย่งเว่ยได้ยินก็ขมวดคิ้ว

“ทำไมถึงไวเพียงนี้ข้าจะบอกจิ่งฟูอย่างไรท่านพ่อท่านชักนำศึกเข้าบ้านมาให้ข้าแท้ๆ”หวังหย่งเว่ยูดไปพลางถอนหายเฮือกใหญ่

“เจ้าไม่ได้รักจิ่งฟูไม่ไช่รึเจ้าไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจก็ได้”ฮ่องเต้พูดไปดูหนังสือไป

หวังหย่งเว่ยพูดอะไรไม่ออกได้แต่ยืนนิ่งๆ ฮ่องเต้เงยหน้าจากหนังสือมองหน้าลูกชายของตนก่อนสังเกตเห็นที่ดวงตาของหวังหย่งเว่ยวูบไหวสักพักก็แปรเปลี่ยนเป็นสายตาเรียบเฉยดังเดิมฮ่องเต้ยิ้มมุมปากก่อนก้มลงอ่านหนังสือต่อ

“เจ้าไปได้แล้วนี่ก็ใกล้เวลายามอู่แล้วพ่อจะต้องไปทานข้าวกับแม่ของเจ้า”หวังหย่งเว่ยทำความเคารพและรีบมุ่งหน้าไปที่ตำหนักของจิ่งฟูทันที ระหว่างทางหวังหย่งเว่ยหน้าตาเคร่งเครียดคิดไม่ตกว่าจิ่งฟูจะรู้สึกยังไงถ้ารู้ว่าตนจะต้องแต่งงานกับองค์ชายต่างเมือง หวังหย่งเว่ยถอนหายใจตลอดทางจนองครักษ์ส่วนตัวอย่างหวงเฉิงต้องเอ่ยขึ้น

“อย่าทรงคิดมากไปเลยขอรับองค์รัชทายาทการแต่งงานครั้งนี้อาจจะทำให้ท่านรู้ใจตนเองมากขึ้นนะขอรับ”หวงฉิงเป็นทั้งองครักษ์และเพื่อนสนิทของหวังหย่งเว่ยเพราะทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน

“ข้ากลัวว่าจะนำเรื่องปวดหัวเข้ามาให้ข้าเสียมากกว่า”มื้อกลางวันผ่านไปอย่างราบรื่นทั้งคู่ทานข้าวโดยไม่คุยกันอย่างเช่นเคย

“จิ่งฟูอีกสามวันข้าจะต้องอภิเษกกับองค์ชายซินเหมยแคว่นซ่านเป่ยเพื่อยุติสงคราม”จิ่งฟูที่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาที่หัวใจทันทีตนรู้สึกหน่วงแปลกๆ จิ่งฟูมองหน้าหวังหย่งเว่ยแล้วยิ้มให้

“ก็ดีแล้วนี่สองแคว้นจะได้ไม่ต้องเสียเลือดเสียเนื้อ”จิ่งฟูพยายามพูดด้วยน้ำเสียงปกติเพื่อไม่ให้หวังหย่งเว่ยสังเกตเห็นอาการที่ตนเองปกปิดไว้ หวังหย่งเว่ยที่เห็นจิ่งฟูพูดออกมาดังนั้นก็หงุดหงิดขึ้นมาพลางตะคอกใส่จิ่งฟูโดยไม่ได้ตั้งใจ

“เจ้าทนเห็นสามีไปแต่งงานกับผู้อื่นได้เช่นนั้นรึถึงแม้เจ้าจะมิได้ชอบข้าแต่ก็ไม่จำเป็นต้องขับไล่ข้าทางอ้อมก็ได้”จิ่งฟูตกใจกับการกระทำของหวังหย่งเว่ยเพราะตนไม่เคยเห็นมุมนี้ของหวังหย่งเว่ยเลยสักครั้ง หวังหย่งเว่ยเห็นจิ่งฟูตัวสั่นเทาเพราะความกลัวตนเองก็รีบหันหลังสงบสติอารมณ์เพราะไม่อยากทำอะไรที่ไม่ดีใส่ร่างบางอีก

“ข้าขอโทษข้าไม่รู้ว่าท่านจะโกรธ”จิ่งฟูกล่าวขอโทษจากใจจริง จิ่งฟูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเป็นแบบนี้ไม่เข้าใจตัวเองเลย

“ข้าก็ขอโทษเจ้าเช่นกันที่ตะคอกใส่เจ้าไปแบบนั้นตักแต่ที่มีอะไรกับเจ้าข้ารู้สึกสับสนและความสับสนนั้นก็แปลเปลี่ยนเป็นชอบข้าชอบเจ้าตั้งแต่เมื่อใดมิรู้ได้และเจ้าดูเหมือนไม่ใส่ใจข้ามันยิ่งทำให้ข้าไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้”หวังหย่งเว่ยระบายความรู้สึกของตนเองออกมาจนหมด

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________

ขอโทษที่ทำให้ทุกคนรอนานนะไรท์กลับมาอัพให้แล้วววววววววววววววววว

ความคิดเห็น