email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เเกล้งทำไม่รู้

ชื่อตอน : เเกล้งทำไม่รู้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2563 22:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เเกล้งทำไม่รู้
แบบอักษร

 

สามวันผ่านมา ธนากร กลับมาไร่รติพงศ์ “กลับมาสักทีน่ะแก”

“เออน๊า กลับมาแล้วซื้อของมาฝากแกเยอะเลย”

“ขอบใจน่ะแต่คราวหลังไม่ต้องหรอก แค่แกมาก็พอแล้ว”

“จ๊ะชะนีน้อย แกฉันซื้อแหวนมาหมั้นแกด้วย เพื่อตบตาพี่ภพธร”

“แล้วมันก็คือข้ออ้างที่แกไปกรุงเทพ”

“แกนี้รู้ทันฉันจริงๆ แบบนี้แหละเหมาะสมกับเป็นเพื่อนรักฉัน”ธนากรตอบอิงไหล่เพื่อนสาว

“เออ ที่แกกลับมาพี่ชายแกเขารู้ยัง” หญิงสาวถามมองหน้า ธนากรส่ายหัว

“ไม่รู้ฉันไม่ได้โทรบอก คิดจะมาฉันก็มา เออฉันเห็นเท้าแกผ้าพันไว้เป็นอะไรหรอ ”

“อุบัติเหตุฉันหกล้มนิดหน่อยแกไม่ต้องมาสนใจฉันหรอก รีบไปอาบน้ำเตรียมรายงานตัวพี่ชายแกเหอะ”

“จ้าคุณแม่ชะนีน้อย” ธนากรตอบก็รีบลุกขึ้นไป ดารัณถอนหายใจเบาๆนอนพิงโซฟา “นี้ฉันคิดผิดหรือถูกกันแน่” ดารัณบ่นกับตัวเอง

เสียงรถภพธรจอหน้าบ้าน ดารัณรีบลุกขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็วแต่ไม่ทันการ “รีบร้อนไปไหนหรอคุณ” ภพธรถาม

“ฉันจะไปบอกธนากรน่ะว่าคุณกลับมาแล้ว”

“ธนากรกลับมาแล้วหรอ”ภพธรถาม

“ค่ะ”

“อืมก็ดีจะได้คุยเรื่องงานแต่งงานสักที”

“เซอร์ไพรส์ครับพี่ชายสุดที่รักของผม”ธนากรเดินลงมาจากบันได

“เป็นไงบ้างเรียบร้อยน่ะเรื่องที่กรุงเทพ”

“เรียบร้อยครับพี่”ธนากรตอบพี่ชาย

“ก็ดีอีกไม่กี่วันก็จะถึงงานแต่งงานของแกช่วงนี้ก็เก็บตัวอยู่บ้านกันล่ะ”

“ครับ”

“งั้นฉันขอตัวไปทำงานบนห้องต่อ ตามสบายแกไปหลายวันน่าจะมีอะไรเตรียมแผน ไม่ใช้ซิมีอะไรคุยกับแฟนแก” ภพธรพูดขึ้น ธนากรหันหน้ามองดารัณ

“แกเชื่อฉันยังพี่ชายแกชอบพูดอะไรแปลกๆเหมือนไปรู้อะไรบางอย่างมา”

“เฮ้ย แกเลิกคิดสักทีเรื่องนี้  เออแต่ถ้าฉันไม่ได้อยู่กับเชน ฉันจะตายให้ดู”

“บ้าน่ะแกหลงผู้ชายอะไรขนาดนั้น”

“แกไม่มีความรักไม่รู้หรอก เชนเขาดีกับฉันมาก เขารักฉัน ฉันก็รักเขา” พูดแล้วยิ้มสีหน้าเขินอาย

“เอาเหอะเรื่องของแก ฉันไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับแกฉันมาทำงาน เออขอบใจแกน่ะที่บริจาคเงินให้บ้านแสงดาว”

“อืมก็ทำตามสัญญากับแกไงล่ะ แกก็ลืมสัญญาล่ะ”

“ไม่ลืมหรอกน่ะ” ดารัณตอบยิ้มๆ

“แกจะทำไงต่องานแต่งานของเรา เริ่มใกล้เข้าแล้วน่ะ”

“แกไม่ต้องห่วง ตามฉันมาในห้องซิ ฉันมีอะไรให้แกดู”ธนากรพูดขึ้นดึงมือดารัณไปข้างบนห้อง

ห้องนอน “โฮ้ แกไปขนอะไรมาจากกรุงเทพมากขนาดนี้”ดารัณถามสีหน้าตกใจกับของตรงหน้า

“ทำเป็นตกใจไปได้ ในกล่องกระดาษใหญ่คือชุดแต่งงานของแกมันอาจจะหลวมๆหน่อยน่ะ ฉันสั่งตามความชอบของตัวเอง” เอาชุดเจ้าสาวมาเทียบกับตัวส่องกระจก

“อีกกล่องหนึ่งล่ะ”

“ก็ชุดเจ้าบ่าวของฉันไงล่ะ ถ้าเลือกได้ฉันอยากให้แกใส่แทนฉัน”

“บ้าดิแก พี่ชายแกช๊อคตายกลางงานแน่ๆ” ทั้งสองหันหน้ามองกันหัวเราะ

ความคิดเห็น