ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่2 ความรู้สึกที่ยังไม่ตกตะกอน

ชื่อตอน : บทที่2 ความรู้สึกที่ยังไม่ตกตะกอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 609

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2563 12:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่2 ความรู้สึกที่ยังไม่ตกตะกอน
แบบอักษร

บทที่2 ความรู้สึกที่ยังไม่ตกตะกอน

 

 

เวลาล่วงเลยเข้ายามเย็นหลังจากขบวนรถม้าบรรณาการหลายขบวนหยุดพักชั่วคราว นางจึงได้ลงมายืดเส้นยืดสายข้างล่างบ้าง หลังจากนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ครึ่งค่อนวัน

 

 

"ฮวาเออร์"นางได้ยินเสียงบุรุษผู้หนึ่งเดินตรงมาทางนี้แต่ไกล รูปร่างของคนผู้นี้สูงโปรงหน้าตาหล่อเหลาไม่น้อยทีเดียว 

 

 

จากความทรงจำของร่างนี้บุรุษที่เดินเข้ามาหานางผู้นี้คือรัชทายาทไป๋เสวี่ยหลง เป็นพี่ชายขององค์หญิงไป๋เสวี่ยฮวา ที่เกิดจากมารดาเดียวกัน ที่ทั้งยังหวงและรักใคร่เอ็นดูน้องสาวผู้นี้ไม่น้อย

 

 

"ถวายพระพรเสด็จพี่เพคะ"นางรู้สึกติดขัดอยู่บ้าง เนื่องจากไม่ชินกับธรรมเนียมเช่นนี้มาก่อน

 

 

"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ปวดเมื่อยตรงที่ใดหรือไม่"รัชทายาทไป๋เสวี่ยหลงกล่าวถามอย่างห่วงใย จับน้องสาวตนเองหมุนซ้ายหมุนขวาอย่างเป็นกังวล

 

 

"นิดหน่อยเพคะ"นางตอบกลับไปอย่างไม่ปิดบัง แล้วส่งยิ้มกลับไปอย่างใสซื่อ

 

 

"พ้นจากนี้ก็เข้าชายแดนแคว้นหนานแล้ว พี่ไม่อยากให้เจ้ากังวลมากไป ชินอ๋องผู้นั้นเป็นคนดีมิน้อย ในตำหนักของเขาพี่สืบทราบมาว่า ชินอ๋องผู้นั้นมีเพียงหวางเฟยเพียงผู้เดียว ไม่มีชายารองหรือ อนุให้มากวนใจเจ้าได้ ถึงแม้เจ้าจะต้องตกแต่งในตำแหน่งเช่อเฟยก็คงไม่ลำบากมากนัก พี่จะช่วยเจ้าให้ถึงที่สุด"นางไม่ได้กล่าวตอบทันที ทำเพียงส่งยิ้มออกไปอย่างเงียบๆ เวลาผ่านไปชั่วครู่นางจึงกล่าวถามออกไป ในบางเรื่องที่สงสัย

 

 

"เหตุใดต้องเป็นหม่อมฉันเพคะ ทั้งที่เสด็จพ่อทรงมีบุตรสาวอีกหลายคน ทำไมหม่อมฉันต้องเป็นผู้ถูกเลือกด้วยเพคะ"เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ค้างคาใจให้กับองค์หญิงผู้นี้มาตลอด 

 

 

รัชทายาทมองน้องสาวตัวเองเล็กน้อย จากนั้นจึงกล่าวความจริงออกไป

 

 

"เจ้าคงยังไม่รู้สินะ ว่าแคว้นชิงต้องการให้ทางเราส่งเจ้าไปเป็นสนมให้ฮ่องเต้แคว้นชิง ดังนั้นเสด็จพ่อจึงปฏิเสธ อ้างว่าทางเราได้ทำสัญญาไว้กับทางแคว้นหนาน ว่าจะส่งเจ้าให้กับแคว้นหนานอยู่ก่อนแล้ว จึงไม่สามารถทำตามข้อเรียกร้องของฝ่ายนั้นได้ เป็นเช่นนี้เจ้าเข้าใจแล้วใช่หรือไม่ ว่าเหตุใดจึงต้องเป็นเจ้า ฮวาเออร์ระหว่างให้เจ้าแต่งไปเป็นสนมฮ่องเต้ผู้นั้น กับแต่งเป็นเช่อเฟยให้ชินอ๋องแคว้นหนาน อันใดที่เป็นสิ่งที่ดีต่อเจ้า"รัชทายาทกล่าวอธิบายไขความกระจ่างทั้งหมด มองลึกลงไปในดวงตาสีนิลคู่นั้นของน้องสาวอย่างไม่วางตา

 

 

"หม่อมฉันเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เพคะ ขอบพระทัยเสด็จพ่อ และเสด็จพี่ที่ยังทรงห่วงใยน้องมาตลอดเพคะ"ดูเหมือนว่าทุกคนไม่รู้ว่าองค์หญิงไป๋เสวี่ยฮวามีคนที่แอบรักแอบชอบอยู่ในใจ แต่กลับถูกสะบั้นอย่างไร้เยื่อใย 

 

 

อย่างไรก็ตามองค์หญิงไป๋เสวี่ยฮวาผู้นั้น ก็มิอาจทำใจได้ที่จะต้องทรยศหักหลังความรู้สึกเหล่านั้นของตัวเอง ด้วยความคิดอ่านไม่รอบคอบหรือความคิดตื้นเขินมิได้ไตร่ตรองอย่างดีนางก็มิอาจรู้ได้ เพียงเหตุผลเท่านั้นองค์หญิงผู้นี้จึงลงมือฆ่าตัวตายเพื่อตัดปัญหาทุกอย่าง ดังนั้นทุกอย่างมันจึงลงเอยที่นางหลินเฟยผู้นี้มารับเคราะห์แทน นางควรซาบซึ้งหรือควรดีใจหรือไม่

 

 

ในขณะที่พี่น้องทั้งสองยืนคุยมาได้สักพัก องครักษ์คนสนิทของรัชทายาทไป๋เสวี่ยหลงก็เดินเข้ามา

 

 

"คำนับรัชทายาท คำนับองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ"รัชทายาทปรายตามองคนสนิทของตัวเอง ก่อนจะโบกมือให้ทำตัวตามสบาย

 

 

"ตามสบายเถอะ"

 

 

"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ"องครักษ์ผู้นั้นกล่าวออกมาก่อนจะปรายตาไปยังองค์หญิงไป๋เสวี่ยฮวา  แล้วหันมามองผู้เป็นนายอีกครั้ง เมื่อเห็นผู้เป็นนายพยักหน้าอนุญาต เขาจึงกล่าวรายงานในทันที

 

 

"คนจากหอดับราตรีมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

 

 

"อืม...พรุ่งนี้เช้ายามเฉิน (07.00-08.59 น.)เราจะออกเดินทางทันที"หนึ่งเดือนก่อนพระองค์ไปติดต่อกับทางหอดับราตรี เพื่อจ้างวานให้มาคุ้มกันภัยขบวนบรรณาการแคว้นชางไปยังเมืองหลวงแคว้นหนานในครั้งนี้อีกแรง ถึงแม้ทางแคว้นหนานจะส่งทหารอารักขามาคุ้มกันให้แล้ว แต่ก็ไม่อาจวางใจได้อย่างเต็มร้อย

 

 

ดังนั้นพระองค์จึงไม่อิดออดติดต่อกับทางหอดับราตรี ที่ผู้คนต่างร่ำลือว่ามีชื่อเสียงในยุทธภพไม่น้อย ในเรื่องความปลอดภัยที่ดีเยี่ยม และการอารักขาที่รัดกุม ถึงแม้จะเสียเบี้ยตำลึงในครั้งนี้ไปมิน้อย พระองค์ย่อมไม่คิดว่าขาดทุน ทั้งเจ้าของหอผู้นั้นยังเป็นสตรีที่น่าสนใจมิน้อยทีเดียว ช่างเป็นการลงทุนที่สมน้ำสมเนื้อเป็นอย่างยิ่ง

 

 

"กระหม่อมจะไปจัดการให้พ่ะย่ะค่ะ"นางลอบมององครักษ์ของรัชทายาทอย่างเงียบๆ ไม่นานเรื่องราวของทั้งสองก็ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง หัวใจพลันเจ็บปวดขึ้นมาอย่างฉับพลัน โดยที่นางไม่อาจควบคุม

 

 

'องค์หญิงตัดใจจากกระหม่อมเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่เหมาะสมทั้งฐานะ และตำแหน่งหน้าที่ที่จะยืนเคียงข้างพระองค์ได้พ่ะย่ะค่ะ"

 

 

'ท่านไม่มีใจให้ข้าสักนิดเลยหรือ ที่ผ่านมาเป็นข้าเพียงผู้เดียว ที่แอบชอบท่านมาโดยตลอดเช่นนั้นหรือ มิใช่ว่าท่าน...'

 

 

'กระหม่อมมิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ"องครักษ์ผู้นั้นคุกเข่าลงตรงหน้าองค์หญิงไป๋เสวี่ยฮวาอย่างขอลุแก่โทษ ถึงแม้อยากพูดอธิบายให้มากกว่านั้นแต่ไม่อาจทำได้

 

 

'แค่เพียงท่านบอกกล่าวแก่ข้าว่าท่านก็คิดไม่ต่างกับข้า ข้าจะไปทูลเสด็จพี่ให้ช่วยพูดเรื่องของเรากับเสด็จพ่อให้ เสด็จพ่อคงไม่ปฏิเสธ'

 

 

'อภัยให้กระหม่อม'องค์หญิงไป๋เสวี่ยฮวามองคนตรงหน้าอย่างเจ็บปวด ไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยเช่นนี้ เป็นนางที่คิดฝ่ายเดียวมาตลอดสินะ นางแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ไพศาล แสยะยิ้มมุมปากเย้ยหยันให้ตัวเองคราหนึ่ง แล้วกะพริบตาเล็กน้อย ก่อนจะพยายามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เสมือนไม่มีอันใดเกิดขึ้น

 

 

'องครักษ์หยางลุกขึ้นเถอะ เป็นเปิ่นกงจู่ที่คิดเข้าข้างตัวเองมาตลอด เช่นนั้นท่านก็คิดเสียว่าเรื่องราวก่อนหน้านี้มิได้เกิดขึ้นแต่อย่างใด เปิ่นกงจู่จะคิดเสียว่าเรื่องของเราเป็นเพียงฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น...'

 

 

กล่าวจบองค์หญิงไป๋เสวี่ยฮวา ก็หันหลังเดินจากไปอย่างเงียบๆ ด้วยหัวใจที่บอบช้ำ

 

 

"ฮวาเออร์ ไปถึงเมืองหลวงแคว้นหนานแล้ว พี่จะมอบหยางเชาเย่วให้ดูแลเจ้า หากมีเรื่องทุกข์ร้อนอันใดสามารถบอกผ่านเขาได้ทุกเรื่อง จำไว้เจ้ามิได้อยู่เพียงลำพังในแคว้นหนานแห่งนั้น พวกเรามิได้คิดทอดทิ้งเจ้าแม้แต่น้อย"

 

 

"น้องเข้าใจเพคะ น้องคิดว่าให้ชิงชิงติดตามผู้เดียวก็มิได้ลำบากอันใดมากเพคะ"นางไม่อยากให้ร่างนี้อยู่ใกล้กับองครักษ์ผู้นั้น ให้ใจเจ็บปวดเหมือนเมื่อครู่ ถึงแม้นางมิได้รู้สึกรักรู้สึกผูกพัน ทว่าดูเหมือนความรู้สึก และความนึกคิดของร่างนี้ยังคงตกตะกอนไม่เจือจาง ทำให้นางควบคุมลำบากอยู่บ้าง

 

 

"ฮวาเออร์อย่าได้เกรงใจ เชาเย่วเป็นคนสนิทของพี่ เป็นผู้มีฝีมือผู้หนึ่งสามารถเชื่อถือได้ ไม่ทรยศหักหลังเจ้าอย่างแน่นอน อยู่ต่างแคว้นเช่นนี้เจ้าอย่าได้ปฏิเสธพี่เลย"

 

 

"เช่นนั้นก็ตามแต่ใจเสด็จพี่ เอาตามที่เห็นสมควรเถิดเพคะ"

 

 

"ฮวาเออร์ยังคงว่าง่ายอยู่เสมอ"นางทำได้แต่เพียงส่งยิ้มโง่งมไปให้อย่างไม่อาจทำอันใดได้ 

.

.

.

.

#แก้ไขคำผิดครั้งที่1. 

#แรกๆอาจจะมาสั้นหน่อยๆ 555 หลังๆไรท์จะพยายามให้ยาวขึ้นเนอะ

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น