ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่1 องค์หญิงบรรณาการ

ชื่อตอน : บทที่1 องค์หญิงบรรณาการ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 801

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2563 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่1 องค์หญิงบรรณาการ
แบบอักษร

บทที่1 องค์หญิงบรรณาการ

 

 

ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ต้นไม้เริ่มผลิบานใบหญ้าเขียวขจี เสียงล้อรถม้าบดลงท้องถนนขับเคลื่อนไปตลอดระยะทางเพื่อไปยังจุดมุ่งหมาย บนรถม้าในขบวนหนึ่งกำลังเดินทางมุ่งหน้าจากแคว้นชางไปยังแคว้นหนาน เพื่อส่งบรรณาการให้กับแคว้นหนานเพื่อสานสัมพันธไมตรี โดยมีองค์หญิงไป๋เสวี่ยฮวา เป็นเครื่องบรรณาการในการเชื่อมสัมพันธ์ของทั้งสองในครั้งนี้

 

 

ในขณะเดียวกันไม่มีผู้ใดรับรู้ ถึงความเป็นไปขององค์หญิงไป๋เสวี่ยฮวาในครั้งนี้แม้แต่น้อย เนื่องจากทหารอารักขาเหล่านั้น มีเพียงหน้าที่คุ้มครองความปลอดให้กับขบวนบรรณาการเพียงเท่านั้น 

 

 

"องค์หญิงเพคะ อย่าเล่นเช่นนี้เลยเพคะ หม่อมฉันกลัวแล้วเพคะ ฮึก!"เสียงนางกำนัลคนสนิทที่ติดตามผู้เป็นนายในครั้งนี้ กล่าวด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น เมื่อลืมตาขึ้นมาในช่วงเช้าของวันใหม่ก็เห็นนายของตนแน่นิ่งไม่หายใจเสียแล้ว

 

 

ในขณะรถม้ายังคงขับเคลื่อนอยู่เช่นนั้น 

 

 

"องค์หญิงไหนพระองค์ สัญญากับหม่อมฉันว่าจะไม่ทิ้งหม่อมฉันไว้เพียงลำพังอย่างไรเล่าเพคะ องค์หญิงได้โปรดอย่าทิ้งหม่อมฉันไว้เช่นนี้เลย"นางกำนัลคนสนิทผู้นั้นยังคงกล่าวตัดพ้อไม่มีหยุด น้ำตาไหลเป็นทางกอดผู้เป็นนายไม่คิดปล่อย

 

 

ไม่นานร่างที่เคยแน่นิ่งไม่ไหวติ่งเมื่อครู่นี้ ก็ลืมตาขึ้นมากะพริบตาปริบๆ เพื่อไล่แสงสว่างให้คุ้นชิน ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ใกล้ใบหูตัวเองอย่างชัดเจน รวมทั้งความอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เมื่อหลุบตามองก็เห็นสตรีผู้หนึ่งกำลังกอดตัวเองไว้แน่น คิ้วทั้งสองเริ่มขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

 

 

"เธอ...แค่ก! แค่ก!"นางกำนัลคนสนิทที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายเสียใจอยู่นั้น เมื่อได้ยินเสียหนึ่งดังขึ้นมา จึงผละออกจากนายของตนทันที แล้วเงยหน้าขึ้นมามองตามเสียง

 

 

"องค์หญิง หม่อมฉันนึกว่าองค์หญิงจะทิ้งหม่อมฉันไปจริงๆเสียแล้ว"นางกำนัลคนเมื่อครู่กล่าวจบ ก็หันไปยกกาน้ำชาที่ยังอุ่นๆรินใส่ถ้วยน้ำชา แล้วยกให้เจ้านายของตัวเองดื่มอย่างกระตือรือร้นด้วยความดีใจ

 

 

องค์หญิงผู้นั้นรับมาอย่างว่าง่าย เมื่อรู้สึกถึงลำคอที่แห้งผาก และความแสบร้อนข้างในอก เมื่อดื่มน้ำชาจนหมดถ้วยความรู้สึกที่แสบร้อนข้างในจึงเบาบางลง องค์หญิงผู้นั้นจึงยื่นถ้วยน้ำชากลับไปอย่างเงียบๆ

 

 

จากนั้นจึงใช้สายตาสำรวจรอบข้าง ข้างในเป็นเพียงห้องสีเหลี่ยมเล็กๆ ทั้งรอบข้างมีความแตกต่างจากที่เคยเห็นมาโดยสิ้นเชิง ทั้งรับรู้ถึงการขยับเคลื่อนไหวไปมาของสิ่งที่นั่งมา องค์หญิงผู้นั้นจึงยื่นมือเรียวขาวราวหยกมันแพะแหวกผ้าม่านที่อยู่ข้างๆอย่างไม่รอช้า

 

 

เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแต่เพียงต้นไม้ใบหญ้าที่เขียวขจี และสิ่งที่นั่งม้าคือรถม้าที่ผู้คนมักใช้สัญจรไปมาเมื่อในครั้งอดีต คิ้วขององค์หญิงผู้นั้นเริ่มขมวดขึ้นมาอย่างฉับพลัน

 

 

ไม่นานความทรงจำของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

 

นางกำนัลรับใช้คนสนิทเห็นท่าไม่ดี จึงเอ่ยถามองค์หญิงของตนเองด้วยความเป็นห่วงทันที หลังจากนั่งสังเกตองค์หญิงอยู่สักพัก

 

 

"องค์หญิงเพคะ เกิดอันใดขึ้น ให้หม่อมฉันแจ้งรัชทายาทไหมเพคะ"

 

 

"ขอ...ขอฉัน พักสักครู่"เธอแน่ใจว่าตัวเองตายอย่างแน่นอน แล้วเหตุใดถึงมาโผล่ในยุคโบราณเช่นนี้ได้

 

 

ก่อนหน้านี้หลังจากที่เธอออกเวรเสร็จ เธอตั้งใจจะกลับไปนอนที่บ้าน เนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ นานๆทีเธอจะได้อยู่กับครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา 

 

 

ทว่าใครจะคาดคิดในขณะที่เธอขับรถได้ไม่นาน ฝนตกก็กระหน่ำลงมาอย่างแรง เธอจึงพยายามขับมันช้าๆ เพื่อป้องกันอุบัติเหตุบนท้องถนน

 

 

ใดใดล้วนไม่อาจคาดเดา เมื่อมีรถพ่วงคันหนึ่งขับพุ่งใส่เธออย่างรุนแรงด้วยความรวดเร็ว ทำให้รถเสียหลักพลิกคว่ำอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอรู้สึกตัวอีกทีก็ตื่นมาอยู่ในร่างขององค์หญิงบรรณาการผู้นี้แล้ว

 

 

ไม่ผิดสตรีที่เธอเข้ามาสิงร่างนี้ กำลังจะเดินทางไปเป็นองค์หญิงบรรณาการให้กับแคว้นแคว้นหนึ่ง ซึ่งเธอกำลังปะติดปะต่อเรื่องราวที่เริ่มหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

 

 

ผ่านไปสองเค่อเธอจึงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แล้วมองหน้านางกำนัลคนสนิทขององค์หญิงผู้นี้

 

 

"ชิงชิง พวกเราเดินทางถึงไหนกันแล้ว"น้ำเสียงยังคงแหบแห้งอยู่บ้าง

 

 

"เรียนองค์หญิง พวกเรากำลังจะข้ามตะเข็บชายแดน เข้าแคว้นหนานแล้วเพคะ"

 

 

"ต้องใช้เวลาเดินทางนานแค่ไหน จะถึงเมืองหลวงแคว้นหนานที่เจ้าเอ่ยถึง"

 

 

"หม่อมฉันได้ยินทหารพวกนั้นสนทนากัน ว่าเป็นเวลาหนึ่งเดือนเป็นอย่างต่ำเพคะ"เมื่อได้คำตอบเธอทำเพียงพยักหน้ารับ แล้วหลับตาลงอีกครั้ง

 

 

ดูเหมือนองค์หญิงผู้นี้ตั้งใจฆ่าตัวตายอย่างแท้จริง ไม่เช่นนั้นคงไม่เตรียมยาพิษมาดื่มเองเช่นนี้แน่ 

 

 

เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอเผชิญอยู่ตอนนี้ จะเป็นเรื่องจริงหรือเป็นเพียงความฝัน ในความทรงจำของร่างนี้กำลังจะถูกส่งไปเป็นบรรณาการให้กับอีกแคว้น แต่ด้วยความไม่ยินยอมองค์หญิงผู้นี้จึงคิดฆ่าตัวตาย มันจึงกลายเป็นเธอที่ต้องรับเคราะห์จากร่างนี้โดยปริยาย 

 

 

เธอเคยอ่านเจอเรื่องราวทะลุมิติในนิยายบางเรื่องอยู่บ้าง แต่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับเธอราวกับปฏิหารเช่นนี้ได้ เธอแทบไม่อยากเชื่อด้วยซ้ำไป

 

 

อย่างไรก็ตามเธอคงต้องปล่อยตามน้ำไปก่อน รอดูเหตุการณ์ข้างหน้าต่อไปว่าจะเป็นเช่นไร เธอจะได้เตรียมตัวรับมือถูก ดูเหมือนว่าโลกนี้ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ยังดีที่เธอได้ความทรงจำของร่างนี้มา มิเช่นนั้นเธอคงลำบากมิใช่น้อย

.

.

.

.

#แก้ไขคำผิดครั้งที่1. 

#ไรท์กลับมาแล้วค่า หายไปนานทีเดียว 55

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น