ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
หนี้

 "ช่วยด้วยแม่ด้วยนะลูก คราวนี้มันเอาเราตายจริงๆแน่ พวกมันพังรถเข็นของแม่หมดแล้ว" เสียงที่ฟังดูกระวนกระวายใจดังมาจากปลายสายทำให้พริ้งถึงกับใจหล่นลงไปอยู่กับพื้น แม่ของเธอเป็นแม่ค้าอยู่ในตลาดแห่งหนึ่งใจกลางเมืองขายของส่งลูกสองคนเรียนจนพริ้งคนเป็นพี่สาวเรียนจบและพึ่งจะได้งานทำเป็นเลขาในบริษัทผลิตโฆษณาแห่งหนึ่ง เธอกำลังจะเก็บเงินให้แม่ไปใช้หนี้นอกระบบอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่ด้วยความที่แม่ของเธอกู้มาเยอะเกินไปทำให้พวกมันส่งคนมาทวงหนี้และทำลายข้าวของและขู่ว่าจะฆ่าแม่เธอด้วย พริ้งรักแม่ของเธอมากเพราะแม่เป็นคนเลี้ยงเธอกับน้องมาเพียงลำพังโดยพ่อของเธอหายหัวไปตั้งแต่เธอกับน้องยังเล็ก เมื่อได้ยินข่าวพริ้งก็อยู่เฉยไม่ได้และพยายามหาวิธีหาเงินมาช่วยแม่ "ค่ะแม่ เดี๋ยวหนูจะรีบหาเงินให้นะคะ" เธอวางสายทันทีจากนั้นก็เคาะประตูห้องเจ้านาย

 

"เข้ามา!" เสียงดังมาจากในห้องทำให้เธอเปิดประตูเข้าไป แล้วก็พบกับชายหนุ่มผิวขาวผมสั้นตัดเป็นระเบียบผิวบนใบหน้าสวยราวกับผู้หญิงที่สายตาคมจมูกโด่งเค้าหน้างามราวกับพระเอกหนังกำลังนั่งเอามือรองคางมองมาทางเธอ หรี่ตาลงเหมือนกำลังอ่านใจและยิ้มมุมปากเหมือนกับว่ากำลังคิดแผนการร้ายตลอดเวลา "เอ่อ บอสคะ พริ้งมีเรื่องจะให้ช่วยค่ะ" ทันใดนั้นรอยยิ้มตรงมุมปากก็ขยายกว้างขึ้นเหมือนนายพรานกำลังได้เหยื่อ "มีอะไรให้ฉันช่วยก็ว่ามา" สาวสวยจึงเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังแล้วบอกเขาว่า "พริ้งขอเบิกเงินล่วงหน้าได้ไหมคะ" ทันใดนั้นใบหน้าหล่อราวกับภาพวาดก็เงยขึ้นสายตาจ้องเธอตรงๆแล้วหัวเราะในลำคอ 

 

"หึ ทำงานเดือนเดียวจะเบิกเงินล่วงหน้า เธอจะบ้าเหรอ พริ้ง!" เขาเน้นคำสุดท้ายแล้วมองเธอจากหัวจรดเท้า หญิงสาวรู้สึกใจสั่นเพราะคำตอบของเขาแต่เธอก็พยายามขอร้อง "พริ้งไม่รู้จะไปพึ่งใครแล้วค่ะ พริ้งหมดปัญญาจริงๆ" 

 

ชายหนุ่มหมุนเก้าอี้หันข้างให้เธอแล้วหันหน้าไปหา เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างมีแผนแล้วพูด "เงินบริษัทเบิกไม่ได้หรอกนะ แต่เงินฉันเบิกได้ถ้าเธอยอมแลกกับอะไรบางอย่าง" "อะ….อะไรคะ"เธอถามอ้ำอึ้ง ชายรูปงามขยับเนคไทแล้วยิ้มจากนั้นก็มองไปที่เรือนร่างเพรียวบางในชุดรัดรูปของเธอ พริ้งตกใจเมื่อรู้ทันสายตาเจ้าชู้ เธอยืนตัวสั่นจนทนสายตานั้นไม่ได้รีบวิ่งออกไปนอกห้องทันที หัวใจของเธอเต้นแรงมากไม่คิดเลยว่าคนอย่างบอสจะเป็นคนแบบนี้ "หน้าตาก็ดี ทำไมถึงได้โรคจิตแบบนี้นะ" เธอคิดในใจก่อนที่โทรศัพท์จะดังขึ้น เป็นเบอร์ของแม่เธอแต่คนที่พูดสายคือเสียงผู้ชาย "แม่มึงอยู่กับกู ถ้ามึงไม่หาเงินมาใช้หนี้ภายในวันนี้มึงมารับศพแม่มึงได้เลย"สิ้นเสียงขู่มันก็ตัดสายไป พริ้งในตอนนี้ทำอะไรไม่ได้อีกแล้วนอกจากจะเดินเข้าไปในห้องอีกครั้ง ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-รัสเซียกำลังนั่งเอานิ้วเคาะโต๊ะอย่างไร้ความหมายพอเห็นเธอก็ยิ้มมุมปาก

 

"ก็ได้ค่ะ พริ้งยอมแล้ว" เธอพูดสั้นๆ เรย์จึงเอาโทรศัพท์ของเธอมาจากนั้นเขาก็คุยกับพวกแก๊งทวงหนี้ ใช้เวลาแค่สิบนาทีทุกอย่างก็เรียบร้อย

 

"ทีนี้เธอก็กลายเป็นของฉันแล้ว ไปล็อกห้องแล้วมาหาฉัน" เขาชี้ไปที่ประตู พริ้งโทรหาแม่แล้วแม่ก็บอกเธอว่าพวกมันปล่อยตัวแล้วเธอจึงเดินไปล็อกประตูแล้วเดินมายืนตรงหน้าเขา ก้มหน้าลง หลบตา

 

 

ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น