ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สาเหตุ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 289

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2563 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สาเหตุ
แบบอักษร

หลังจากที่ชาวบ้านเงียบไปสักพักนึงผู้ชายกลุ่มนึงก็เดินออกมาด้านหน้า 2 คนแรก นางจำได้ว่าเขาเป็นคนที่บาดเจ็บสาหัสที่นางเพิ่งรักษาไปส่วนอีก 5คนน่าจะได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยนางจึงไม่เคยเจอ

 

"ข้าชื่ออ้าวหลานขอรับ คุณหนูใหญ่ช่วยชีวิตข้า ข้ายังไม่ได้ขอบพระคุณคุณหนูใหญ่เลยข้าอ้าวหลานชีวิตนี้จะขอตอบแทนคุณหนูใหญ่ชั่วชีวิตขอรับ"

 

พอพูดเสร็จชายคนนั้นก็คุกเข่าเบื้องหน้าของนางพร้อมกับโค้งคำนับแนบลงบนพื้นชิงรั่วถอยไปด้านข้างเพราะตกใจ ยังไม่ทันหายตกใจจากอ้าวหลาน ทั้ง6 คนที่เดินออกมาด้านหน้าก็คุกเข่าโค้งคำนับแนบพื้นให้นางไม่ต่างกัน ส่วนคนที่เหลือที่อยู่บนลานกว้างเห็นดังนั้นก็ต่างพากันทำตามจนกลายเป็นว่าทุกคนหมอบลงกับพื้นจนหมดชิงรั่วอ้าปากค้างเกิดมาทั้งชีวิตไม่เคยเจอ นางจึงทำตัวไม่ถูกโชคดีที่ทุกคนหมอบอยู่ก็เลยมองไม่เห็นท่าทางตื่นตระหนกของคนที่พวกเขาเรียกว่าเทพธิดา

 

"ทุกคนลุกขึ้นเถอะตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาขอบคุณเรามีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องทำเอาล่ะพวกเจ้าทั้ง 6 คนชื่ออะไรกันบ้าง"

 

"ข้าชื่ออู่ถง ขอรับคุณหนูใหญ่มอบชีวิตให้ข้าต่อไปนี้ชีวิตของข้าเป็นของคุณหนูใหญ่"

 

"ข้าชื่อจางห้าวขอรับ"

 

"ข้าชื่อจางเจี๋ยขอรับ"

 

"ข้าชื่อเมิ่งต้าขอรับ"

 

"ข้าชื่อเมิ่งตี้ขอรับ"

 

"ข้าเป็นน้องพี่ใหญ่พี่รองชื่อเมิ่งหานขอรับ"

 

"พวกเจ้าเป็นลูกผู้ใหญ่บ้านเมิ่งจิวใช่ไหม"

 

"ใช่ขอรับ ข้าขอบพระคุณคุณหนูใหญ่ที่ช่วยบิดา เมียและลูกชายของข้า ข้าเมิ่งต้าต่อไปนี้ข้าจะขอเป็นคนของคุณหนูใหญ่หากคุณหนูใหญ่อยากให้ข้าทำอะไรแม้ว่าจะต้องไปตายข้าก็จะทำขอรับ"

 

เมิ่งต้าพูดสีหน้าจริงจังตอนที่เมียของเขาเล่าถึงเหตุการณ์ก่อนที่เขาจะมาถึงให้เขาฟังว่าตอนนั้นลูกชายของเขาใกล้จะตายแล้วส่วนพ่อของเขาที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เป็นพวกเขา 3 คนทำหน้าที่ช่วยกันแบกพ่อขึ้นมาบนภูเขา

 

ในใจเขาคิดเสมอว่าบิดาอาจจะไม่ได้อยู่กับเขาแล้วเพราะคุณหนูใหญ่มากับทำให้ท่านพ่อเดินได้ปกติสุขภาพแข็งแรง หนำซ้ำลูกเมียของเขาก็มีชีวิตอยู่ได้เพราะว่าคุณหนูใหญ่ให้ความช่วยเหลือตัวเขาเองยังเป็นหนี้ชีวิตคุณหนูใหญ่หากคุณหนูใหญ่ไม่ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้เขาคงไม่มีชีวิตรอดมาเห็นครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้แล้วจะไม่ให้เขาทราบซึ้งในบุญคุณของคุณหนูใหญ่ได้อย่างไร

 

"หากพวกเจ้าอยากตอบแทนพระคุณของข้าจริงๆ ต่อไปนี้พวกเจ้าต้องตั้งใจเรียนรู้ข้าจะให้พวกเจ้าทำหน้าที่ปกป้องพื้นที่ภูเขาแห่งนี้ และให้ความช่วยเหลือคนที่เดือดร้อน เรื่องนี้เดี๋ยวค่อยว่ากัน อ้าวหลานเจ้าพอจะบอกได้ไหม ว่าแคว้นเหลียวกับแคว้นข้างเคียงเกิดอะไรขึ้น"

 

"ได้ขอรับ เมื่อ 3 ปีก่อนมีคนค้นพบหินวิเศษบางอย่างที่สามารถทำให้คนมีพละกำลังแข็งแกร่งสามารถทุ่มก้อนหินก้อนใหญ่ๆ ไปไกลมากกว่า 10 ลี้มีพลังมากมายจนผู้คนกล่าวขานฮ่องเต้แคว้นเหลียวก็เลยสั่งให้ทหารเกือบครึ่งเมืองไปค้นหาหินวิเศษนี้รายละเอียดข้าไม่รู้ว่าพบเจอหรือไม่ รู้แต่เพียงว่าไม่นานนักทั้ง 5 แคว้นก็ต่างพากันทำสงครามต่อสู้กัน ผู้คนต่างหนีตายโดยไม่รู้ว่าต้องไปที่ไหน เพราะทุกที่มีแต่ทหารเต็มไปหมด พวกข้าเองก็เป็นแค่ชาวไร่ชาวนาทำมาหากินไม่เคยออกจากเมืองอยู่ๆ ก็มีทหารมากมายเข้ามาในหมู่บ้าน มาทำร้ายปล้นชิงสิ่งของตอนแรกพวกข้าก็พอทนได้ แต่พอหลังๆ เกือบ 2 ปีแล้วที่ฝนไม่ตกน้ำในแม่น้ำแห้ง แค่น้ำจะกินยังไม่มีแล้วจะเอาน้ำที่ไหนไปปลูกพืชเลี้ยงสัตว์เท่าที่รู้มามันเกิดขึ้นแบบนี้ทุกแคว้น ญาติของข้าที่อยู่อีกแคว้นใกล้เคียงก็มีสภาพเดือดร้อนไม่ต่างกันอาหารส่วนใหญ่พวกทหารก็ต่างปล้นชิงไปเก็บไว้ ทางการปล่อยให้ชาวบ้านอดตายโดยไม่คิดจะใส่ใจพวกข้าจึงต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดกันเองเมื่อไม่กี่เดือนก่อนกลุ่มอพยพจากแคว้นอื่นก็หนีตายกันมาที่นี่ ใครที่พอมีวิชาต่อสู้ก็ทำร้ายผู้คนในหมู่บ้าน จนพวกเราทนไม่ไหว ผู้ใหญ่บ้านจึงชวนพวกเราในหมู่บ้านหนีขึ้นมาบนนี้ แต่อีกไม่นานพวกนั้นต้องตามมาที่นี่แน่นอนขอรับ"

 

"ที่พวกเจ้าเจอวันนี้ก็คือกลุ่มทหารพวกนั้นใช่ไหม"

 

"ใช่ขอรับแต่พวกมันมีแค่ไม่กี่คนพวกเราโชคดีที่คุณหนูใหญ่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของพวกเราได้เลยไม่มีใครเสียชีวิต"

 

ชิงรั่วพยักหน้านางเข้าใจได้ทหารที่เรียนรู้วิชาฝึกฝนการต่อสู้มาทั้งชีวิตกับชาวบ้านซึ่งรู้แต่ทำไร่ทำนาไม่มีทักษะการต่อสู้จึงทำให้พ่ายแพ้บาดเจ็บกลับมาตอนนี้นางรู้แล้วว่าต้องทำอะไรสิ่งแรกก็คือทำพื้นที่แถบนี้ให้ปลอดภัยก่อนแล้วก็ทำให้คนในหมู่บ้านแข็งแกร่งสามารถที่จะปกป้องตัวเองได้ในระดับนึงด้วยผลของค่าอัตราที่ทดสอบมันทำให้นางไว้วางใจในระดับหนึ่งว่า 7 คนนี้สามารถที่จะถ่ายทอดวิชาการต่อสู้แล้วบ่มเพาะพลังปราณเพื่ออนาคต 7 คนนี้จะได้ทำหน้าที่คอยช่วยเหลือชาวบ้านอีกทางหนึ่ง

 

"พวกเจ้าไม่ต้องกลัว พวกทหารพวกนั้นจะไม่สามารถทำอันตรายพวกเจ้าได้ขอเพียงพวกเจ้าร่วมมือทำตามที่ข้าบอกพวกเจ้าจะปลอดภัยในการใช้ชีวิตที่นี่ เอาล่ะคนที่ข้าจะเลือกมาต่อไปนี้ให้รออยู่ก่อนส่วนคนที่เหลือที่ข้าไม่ได้เลือกให้กลับไปพักได้"

 

ชิงรั่วให้ผู้ชาย 7 คนอยู่ก่อนแล้วก็ผู้ใหญ่บ้านกับกลุ่มผู้ชายที่มีสีเขียวอีกประมาณ 40 กว่าคนแล้วกลุ่มผู้หญิงที่มีสีเขียวอีกประมาณ 30 คน

 

"ตอนนี้เพื่อความเร่งด่วนด้านความปลอดภัยข้า จะถ่ายทอดทักษะความรู้ด้านการต่อสู้ให้พวกเจ้าแล้วก็การบ่มเพาะพลังปราณเพื่อให้พวกเจ้าแข็งแรงขึ้นในระดับนึง พวกเจ้า 7 คนข้าจะให้พวกเจ้าฝึกก่อนตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปพวกเจ้าจะทำได้ไหม"

 

ทั้ง 7 คนมองหน้ากันฝึกวิชาการต่อสู้ทำไมพวกเขาจะไม่อยากเรียนเพราะว่าพวกก่อนหน้านี้เป็นเพราะพวกเขาไม่มีความรู้เรื่องการต่อสู้เลยจนเกือบตายมาแล้ว ตอนนี้ท่านเทพธิดาบอกว่าจะสอนวิชาการต่อสู้แถมยังให้บ่มเพาะพลังปราณแค่นี้ภายในใจของพวกเขาก็ตื่นเต้นจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว่

 

ทุกคนต่างพากันรู้หมดว่าพลังปราณคืออะไรแตไม่ใช่ว่าใครจะสามารถฝึกได้ คนที่ฝึกได้นอกจากเชื้อพระวงศ์แล้วก็ไม่มีใครฝึกได้อีกได้ยินว่าใครที่มีพลังปราณจะแข็งแกร่งมากแต่พวกเขาก็ไม่เคยเห็นว่ามันจะแข็งแกร่งขนาดไหน ในแคว้นเหลียวมีน้อยมากคนที่ฝึกปราณแทบจะนับนิ้วมือได้ แต่ตอนนี้ท่านเทพธิดากลับบอกว่าจะสอนการบ่มเพาะให้พวกเขาดีใจมากจนอยากจะให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆ

 

ชิงรั่วมองไปที่กลุ่มคนที่เลือกมาก่อนหน้านี้

 

"ส่วนพวกเจ้าที่เหลือทั้งหมดก็ต้องฝึกบ่มเพาะด้วยเหมือนกันแต่อาจจะไม่หนักหนามากขนาด 7 คนนี้ ข้าอยากให้พวกเจ้าจัดสรรคนมา จัดการพื้นที่รอบแนวเขาทั้งหมดให้เรียบร้อยเพราะเราจะปักหลักกันอยู่ที่นี่พรุ่งนี้ให้พวกเจ้าแบ่งกลุ่มมากลุ่มผู้ชายที่แข็งแรงกับกลุ่มผู้หญิงที่แข็งแรงกลุ่มผู้สูงอายุก็ให้ดูแลเด็กเล็กๆ ไปก่อนข้าฝากท่านตาด้วยนะเจ้าคะ"

 

ชิงรั่วหันไปพูดกับผู้ใหญ่บ้าน เขาก็รับปากทันทีตอนนี้เขามีความสุขมากเพราะบุตรชายทั้งสามคนของเขาจะได้ฝึกวิชาการต่อสู้แล้วยังได้บ่มเพาะพลังปราณอีกคงไม่มีใครมีความสุขเท่ากับเขาแล้วตอนนี้

 

"ส่วนกลุ่มแม่ครัวทำอาหารที่ตั้งกลุ่มกันแล้วก็ขอให้ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปข้าฝากพวกท่านด้วยนะซ้อหลี"

 

"ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะคุณหนูใหญ่ ข้าจะทำงานให้ดีเจ้าค่ะ" ซ้อหลีตอบเสียงดังฟังชัด น้องชายของนาง อู่ถงอยู่ในกลุ่มคนที่จะได้ฝึกการต่อสู้ ชีวิตภายภาคหน้านางก็มีคนเก่งในครอบครัวแล้ว ไม่ต้องกลัวใครจะมาทำร้ายอีกต่อไป

 

"ส่วนที่เหลือข้าจะมอบหมายให้พวกเจ้าหาคนที่ไม่ได้มีหน้าที่ให้มารวมกลุ่มที่นี่พรุ่งนี้ เอาหล่ะแยกย้ายกันไปพักผ่อนได้"

 

หลังจากชาวบ้านกลับกระโจมที่พักแล้ว ชิงรั่วกลับไม่ได้พัก เพราะนางกังวลว่าพวกทหารอาจจะตามมา นางไม่สามารถปกป้องคนเกือบ400คนได้ทั้งหมด จึงตัดสินใจทำอักขระป้องกัน โดยรอบพื้นที่ ที่พักอาศัยทั้งหมดก่อน เพื่อความปลอดภัยเบื้องต้น คนนอกจะไม่สามารถเข้ามาได้ แต่ก็มีปัญหานิดหน่อยก็คือนางยังไม่ได้ทำอักขระทำสัญลักษณ์ที่สามารถเข้าออกพื้นที่ที่ทำอักขระได้ให้กับคนของนาง หากพวกเขาออกจากเขตป้องกันจะไม่สามารถเข้ามาได้อีก

 

"หวังว่าคงจะไม่มีใครออกนอกเขตพื้นที่ตอนนี้นะ พรุ่งนี้คงต้องลงอักขระให้ทุกคนให้ครบก่อนถึงจะสบายใจ"

 

ระหว่างคืนนั้นชิงรั่วก็ใช้เวลาในการวาดอักขระป้องกันเขตแดนเกือบสว่างถึงจะครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด เพราะนางทำอนาเขตเกินกว่าที่พักอาศัย เพราะจิตตกกลัวคนออกไปแล้วกลับมาไม่ได้จะเป็นอันตราย ส่งผลให้เด็กน้อยสองคนตื่นขึ้นมาตอนเช้าเห็นพี่ใหญ่ของตัวเอง เหงื่อไหลเต็มหน้า เสื้อผ้าถูกหนามเกี่ยวจนขาดวิ่น ดีแต่ว่าไม่มีแผลตามตัว ด้วยความเป็นห่วงพี่สาวทั้งสองคนต่างวิ่งวุ่นเช็ดหน้าเช็ดตาให้พี่สาวระหว่างที่นางหลับไปเพราะใช้พลังปราณไปมากเกินกำลัง

 

 

 

 

ความคิดเห็น