ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เริ่มฝึกปราณ

ชื่อตอน : เริ่มฝึกปราณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 285

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2563 22:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มฝึกปราณ
แบบอักษร

ชิงรั่วตื่นแต่เช้าเพื่อปลุกน้องๆ ฝึกวิชา ระหว่างรอน้องอาบน้ำนางก็ลองกดดูค่าสถานะของตัวเองปรากฏว่า ค่าสถานะ ค่าเลเวลหายไป มีแต่ยอดเงินที่มีให้เห็น ส่วนอย่างอื่น เช่นคลังสินค้า ช่องเก็บของ ช่องเก็บของพิเศษ ร้านค้า สามารถกดดูได้ปกติ ตอนนี้นางถือว่าเป็นคนโคตรรวย ไม่รู้จะอธิบายยังไง นางมีเงินในระบบนับล้าน ล้าน เหรียญทอง นางไม่ได้ขาดแคลนเงินแล้วตอนนี้เพราะหุ่นยนต์AIทำงานขายสินค้าที่เกินมา50%ทั้งวันทั้งคืน นางจึงเปิดระบบโรงงานที่ได้มาเมื่อวานพร้อมกับเปิดระบบหุ่นยนต์โรงงานเลย

 

[เปิดใช้งานโรงงานผลิตเครื่องจักรทำการ เกษตร พร้อมหุ่นยนต์ประจำโรงงาน]

 

[เปิดใช้งานโรงงานผลิตน้ำดื่ม พร้อมหุ่นยนต์ประจำโรงงาน]

 

[เปิดใช้งานโรงงานผลิตเครื่องปั้นดินเผาพร้อมหุ่นยนต์ประจำโรงงาน]

 

[เปิดใช้งานโรงงานแปรรูปไม้ พร้อมหุ่นยนต์ประจำโรงงาน]

 

[เปิดใช้งานโรงงานผลิตอาวุธ พร้อมหุ่นยนต์ประจำโรงงาน]

 

[เปิดใช้งานโรงงานผลิตเครื่องประดับ พร้อมหุ่นยนต์ประจำโรงงาน]

 

[เปิดใช้งานโรงงานปรุงยาอัตโนมัติพร้อมหุ่นยนต์ประจำโรงงาน]

 

นางตั้งค่าการทำงานให้หุ่นยนต์ทุกตัวในการผลิตสินค้าในโรงงาน ให้มันผลิตทุกชนิดของแต่ล่ะโรงงานเอาไว้ในคลังเก็บของหากแบบไหนเต็มแล้วค่อยผลิตแบบถัดไปจนกว่าจะครบที่มีในโรงงาน

 

"พี่ใหญ่ข้ากินเสร็จแล้ว แต่ทำไมวันนี้เหมือนกับว่าอาหารอร่อยขึ้นกว่าเดิมเจ้าค่ะ"

 

"ใช่ๆ อร่อยมากเลยขอรับ"

 

ชิงเล่อพยักหน้าเห็นด้วยกับชิงลี่ พร้อมกับลูบท้องป่องๆ เป็นการตอกย้ำคำพูดของตัวเอง

 

"แสดงว่าก่อนหน้านี้พี่ทำไม่อร่อยใช่ไหม พี่เสียใจนะ"

 

ชิงรั่วแกล้งทำเป็นเศร้า นางรู้ว่าสาเหตุน่าจะมาจากมิติฟาร์มเปลี่ยนไป ทุกอย่างมีพลังปราณหมด เมื่อเช้าตอนกินข้าวนางก็แปลกใจเหมือนน้องสองคน

 

ทั้งสองคนเห็นพี่ใหญ่เสียใจ ก็หน้าตาตื่น ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่พี่ใหญ่ทั้งใจดี ทั้งใจเย็นไม่เคยดูเลย มาวันนี้พวกเขากลับทำให้พี่ใหญ่เสียใจ ก็รู้สึกผิด ต่างพากันตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้ามากอดชิงรั่วเอาไว้แน่น

 

"พี่ใหญ่ข้าขอโทษ พี่ใหญ่อุตส่าห์เหนื่อยล้ามาทำกับข้าวให้เรา ฮือ ข้าไม่ได้คิดแบบนั้นนะเจ้าคะ"

 

"พี่ใหญ่ทำอาหารอร่อยทุกอย่างเป็นอาเล่อพูดผิด พี่ใหญ่อย่าเสียใจนะขอรับ แง แง"

 

พอเห็นน้องร้องไห้กลายเป็นชิงรั่วตกใจแทน นางรู้สึกผิดมาก ไม่คิดว่าแค่แกล้งแหย่น้องๆ เล่นน้องๆ จะจริงจังแบบนี้

 

หญิงสาวไม่รู้เลยว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมาถึงชิงลี่กับชิงเล่อจะเด็กมาก แต่พวกเขาก็รับรู้ถึงความโหดร้ายของโลกภายนอก และจดจำได้ทุกอย่าง ทั้งสองคนจึงรักและเคารพพี่สาวคนนี้สุดหัวใจ ในหัวใจรักนางมากกว่าบิดามารดาผู้ให้กำเนิดเสียอีก

 

"โอ๋ โอ๋ อย่าร้องไห้นะ พี่ใหญ่ล้อพวกเจ้าเล่น พี่ใหญ่ไม่ได้โกรธ ไม่ได้เสียใจด้วย อย่าร้องเลยนะ พวกเจ้าร้องไห้แบบนี้พี่ใหญ่ทำอะไรไม่ถูก"

 

ชิงรั่วทั้งกอดทั้งหอมน้องเพื่อปลอบใจ นางไม่คิดว่าน้องๆ จะจิตใจอ่อนไหวขนาดนี้ ต่อไปคงต้องระวังมากกว่านี้ ไม่งั้นจะมีผลกระทบต่อความรู้สึกของเด็กๆ

 

พอเด็กๆ เห็นพี่สาวบอกอย่างนั้นก็หยุดร้องไห้ ชิงเล่อ อายก้มหน้าก้มตาเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่ เขาเป็นบุรุษเพียงคนเดียว แต่กลับร้องไห้ดังลั่น

 

"เลิกร้องนะ พี่จะอธิบายให้ฟัง สาเหตุที่อาหารอร่อยขึ้น เพราะอาหารที่เรากินไปมีพลังปราณ ตอนนี้ที่นี่จะมีแต่อาหารพลังปราณทั้งหมด วันนี้พี่จะถ่ายทอดทักษะฝึกปราณให้พวกเจ้าทั้งสองคน พลังนี้มันจะสามารถปกป้องพวกเจ้าให้ปลอดภัยได้ ถ้าหากฝึกแล้วต้องจำเอาไว้ให้ดีพลังนี้มีไว้เพื่อปกป้องคนที่อ่อนแอ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้พูดง่ายๆ ก็คือปกป้องคนดีจากคนไม่ดีที่ชอบทำร้ายคนอื่นไม่ได้มีไว้ทำร้ายคนอื่น เข้าใจไหมชิงลี่ ชิงเล่อ"

 

ชิงรั่วบอกน้องด้วยสีหน้าจริงจัง นางไม่อยากให้น้องเป็นอันธพาลเอาแต่ใช้กำลัง เพราะว่าเท่าที่นางรู้ พลังนี้มันน่ากลัวไม่น้อยถ้าหากคนที่มีพลังแล้วเป็นคนนิสัยไม่ดีคนที่เดือดร้อนคงมีมากมาย

 

"เข้าใจเจ้าค่ะ ข้าจะใช้มันปกป้องคนที่อ่อนแอ และคนดีเจ้าค่ะ"

 

"ข้าก็จะปกป้องพี่ใหญ่ พี่รองด้วย"

 

"พี่ต้องให้อาเล่อคอยคุ้มครองพี่อยู่แล้ว แต่อาเล่อต้องตั้งใจฝึกนะ รู้ไหม"ชิงรั่วยิ้มหวานให้น้องชาย

 

ชิงเล่อทำหน้าตาจริงจัง พยักหน้าขึ้นลงอย่างรวดเร็ว เรื่องปกป้องพี่สาวเป็นหน้าที่ของเขาเอง

 

"การฝึกปราณการฝึกแบบนี้มันจะทำให้ร่างกายมีพลังมากยิ่งฝึกมากยิ่งเห็นผลมากเพราะฉะนั้นเราจึงต้องฝึกต่อเนื่องถึงจะเห็นผลอาจใช้เวลาหลายวันถ้าหากอยากเก่งมากๆ พวกเราอาจต้องใช้ระยะเวลาหลายเดือนในการฝึกเราอาจจะต้องแทบจะอยู่กินบนภูเขาลูกนั้นเลยพวกเจ้าจะไหวหรอ"

 

ชิงลี่แปลกใจวิชาอะไรทำไมถึงทำให้กลับบ้านไม่ได้นางเหลือบสายตาไปมองน้องชายยังไม่แน่ใจว่าจะไหวหรือเปล่า แต่ชิงเล่อกลับไม่ไหวเลยสักนิดเด็กคนนี้ชอบฝึกวิชาแบบนี้นัก

 

"อาลี่อย่ากังวลไปเลยพี่ไม่ได้บังคับหาเจ้าไม่อยากทำเจ้าบอกพี่ได้เข้าใจไหมอย่าฝืนตัวเองเพราะยังไงพี่ก็ไม่ยอมให้มีใครมาทำร้ายเจ้าได้อยู่แล้ว"

 

"ข้าทำได้เจ้าค่ะพี่ใหญ่ ข้าไม่อยากทำให้พี่ใหญ่ต้องเป็นกังวลข้าจะพยายามเจ้าค่ะ"

 

"พี่รองไม่ต้องกังวลนะมีข้าอยู่ทั้งคน ข้าจะช่วยพี่รองเอง"

 

หนุ่มน้อยชิงเล่อตบหน้าอกตัวเองเสียงดังทำหน้าขึงขังเพื่อปลอบใจพี่สาว

 

"ขอบใจนะน้องเล็ก"

 

"พวกเจ้าไม่ต้องกังวลไป การฝึกปราณไม่ได้ออกแรงเพียงแต่ต้องใช้สมาธิฝึกการใช้ลมหายใจปรับสมดุลร่างกายขั้นตอนแรกอาจจะต้องใช้ยาช่วยซึ่งพี่มี หลังจากนั้นก็ค่อยๆ ฝึกไปไม่เหมือนวิชาที่ผ่านมาที่เราฝึกที่ต้องออกแรงมากมายแบบนั้นไปกันเถอะพี่เตรียมไปด้วยอาหารไว้เยอะแยะเลยช่วงแรกเราฝึกค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปแล้วกันนะ"

 

ชิงรั่วเห็นน้องสาวทำหน้าเป็นกังวลก็เลยปลอบใจเพราะว่าเด็กๆ ยังไม่รู้จักการฝึกปราณก็เป็นธรรมดายิ่งบอกว่าต้องใช้เวลาในการฝึกปราณยาวนานก็ยิ่งทำให้ท้อเพราะลึกๆ แล้วชิงลี่ชอบเรียนรู้เกี่ยวกับการปรุงยาและเรื่องสมุนไพรมากกว่า

 

"เจ้าค่ะพี่ใหญ่ ข้าไม่ได้ไม่อยากฝึกนะเจ้าคะเพียงแต่ว่าข้าอยากฝึกอย่างอื่นมากกว่า"

 

ชิงลี่อธิบายเสียงอ่อยๆ ชิงรั่วกอดน้องสาวเอาไว้เพราะไม่อยากให้น้องคิดมาก

 

"เอาเป็นว่าเราลองฝึกไปก่อนแล้วกันหากน้องไม่ชอบพี่กับอาเล่อจะฝึกกันแค่ 2 คน พี่จะได้สอนทักษะการปรุงยาให้เจ้าด้วยดีไหม"

 

"ขอบคุณเจ้าค่ะพี่ใหญ่"

 

เมื่อเห็นน้องยิ้มออกนางก็สบายใจไม่ว่ายุคไหนสมัยไหนหากไม่ได้ทำสิ่งที่ตัวเองชอบผลลัพธ์มากตรงข้ามเสมอ

 

ทั้งสามคนเดินขึ้นมาถึงภูเขาที่อยู่ด้านเหนือของบ้านพักระยะทางก็ไกลเอาเรื่องเหมือนกันดีแต่ว่าก่อนหน้านี้ได้ออกกำลังกายกันมาเยอะแล้วทำให้ไม่เหนื่อยมาก ชิงรั่ว กางเต็นท์ออกมาเพื่อทำเป็นที่พักชั่วคราวพอเห็นแบบนี้ชิงลี่ที่มีอารมณ์ไม่สู้ดีนักก่อนจะมาก็เริ่มยิ้มแย้มแจ่มใสสนุกสนานขึ้นเพราะเห็นที่พักที่ดูแปลกตา ชิงรั่วเข้าไปสำรวจภายในเต็นท์ครั้งแรกที่นางลองกางดู ขนาดของเต็นท์สามารถอยู่ได้ถึง 4-5 คนนี่คือขนาดเล็กถ้าหากขนาดใหญ่นางคิดว่าน่าจะอยู่ได้เกือบ 20 คนเลยทีเดียวภายในเต็นท์ก็มีอุปกรณ์เดินป่าทั้งหมดมีทั้งเตียงสนามถุงนอนผ้าห่มกระติกน้ำหม้ออุปกรณ์ทำอาหารมีครบทุกอย่าง ถ้าหากเอาออกไปข้างนอกช่วยเหลือผู้ประสบภัยอย่างเร่งด่วนก็นับว่าสะดวกสบายประมาณนึง

 

"พี่ใหญ่ข้าชอบนักคืนนี้เรานอนที่นี่ใช่ไหมขอรับ"

 

ชิงเล่อ ตาวาวด้วยความตื่นเต้นการนอนนอกบ้านครั้งแรกตั้งแต่มาอยู่ที่นี่มันน่าสนุกจริงๆ ชิงลี่ก็ดูสนุกกับน้องชายด้วยทั้งคู่หยิบจับสิ่งของที่อยู่ในเต็นท์อย่างสนใจ

 

"ถ้าหาก อาเล่อกับอาลี่ ชอบคืนนี้เรานอนที่นี่ก็ได้"

 

"เย้! ดีใจจังเลย พี่รองถ้าจะนอนเตียงนี้"

 

ชิงรั่วปล่อยให้เด็กๆ เล่นกันไปก่อนส่วนนางก็ใช้เวลาในการตั้งค่าหุ่นยนต์ที่ซื้อมาใหม่เพื่อใช้ให้เก็บพวกหินปราณ หินเทวะกับหินเหมันต์ ที่อยู่บนภูเขาเพื่อเอาไว้ฝึกวิชาแล้วใช้งานอย่างอื่น ชิงรั่วทำความเข้าใจก่อนจะตั้งค่าหุ่นยนต์

 

-การเก็บหินปราณต้องใช้เวลาประมาณ 30 นาที จะได้100ก้อนต่อรอบ คำอธิบายเพิ่มเติมเห็นปราณ 1 ก้อนจะช่วยในการฝึก 30 นาที

 

-การเก็บหินเทวะต้องใช้เวลาประมาณ 1ชั่วโมง จะได้50ก้อนต่อรอบ คำอธิบายเพิ่มเติม หินเทวะจะใช้ร่วมกับการฝึกอักขระป้องกันเขตแดน 1ก้อนจะครอบคลุมอาณาเขตประมาณ 1 ไร่

 

-การเก็บหินเหมันต์ต้องใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง จะได้20ก้อนต่อรอบ คำอธิบายเพิ่มเติม หินเหมันต์จะช่วยถนอมอาหารและวัตถุดิบปรุงอาหารที่ต้องการคงสภาพเดิมเอาไว้ 1 ก้อนจะครอบคลุมพื้นที่3*3เมตร

 

พอตั้งค่าหุ่นยนต์เสร็จแล้วนางก็กลับไปหาน้องๆ เพื่อรอเวลา

ความคิดเห็น