ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สำรวจมิติ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 316

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2563 22:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สำรวจมิติ
แบบอักษร

หลังจากกินอาหารกลางวันจนอิ่มแปล้แล้วชิงรั่วก็พาน้องทั้งสองออกมาสำรวจพื้นที่ฟาร์มทั้งหมด เด็กๆตื่นเต้นตาโตเมื่อเห็นพืชผักผลไม้หลากสีสันครอบคลุมพื้นที่สุดลูกหูลูกตาแบบที่ไม่เคยเห็นในโลกข้างนอก

 

เพราะตอนนี้พื้นที่ด้านนอกแห้งแล้งมากแม้กระทั่งหญ้าสีเขียวก็แทบจะไม่มีให้เห็นบนภูเขาก็พอมีบ้างแต่ก็เริ่มแห้งตายไปเยอะแล้ว พอชิงรั่วพาน้องๆมาถึงฟาร์มสัตว์เลี้ยงชิงลี่กับชิงเล่อก็วิ่งจูงมือกันไปดูสัตว์เลี้ยงที่เรียงรายอยู่เต็มพื้นที่เกือบ 1 ไร่

 

"พี่ใหญ่ต่อไปนี้เราจะได้กินเนื้อทุกวันใช่ไหมเจ้าคะ ข้ามีความสุขที่สุดเลย"

 

"อาเล่อก็มีความสุขขอรับ"

 

"ใช่แล้วต่อไปนี้อาลี่กับอาเล่อจะมีเนื้อกินทุกวันเลยแล้วก็มีขนมอร่อยๆด้วยนะแต่ทั้งสองคนต้องช่วยพี่ด้วยนะ ได้ไหม"

 

"ได้เจ้าค่ะ/ได้ขอรับ"

 

"งั้นเริ่มแรกทั้งสองคนพาพี่ใหญ่ไปสำรวจทางด้านนี้ก่อนที่นั่นมีปลามากมายเลยแหละไปกันเถอะ"

 

ชินรั่วจูงมือน้องๆทั้งสองคนเดินไปทางทิศทางตามแผนที่ระบุเอาไว้ว่าปลดล็อคแล้วมันเป็นพื้นที่ทะเลสาบขนาดใหญ่เดาเอาว่าน่าจะมีผลผลิตเกี่ยวกับปลาหรือกุ้งประมาณนั้นนางจึงต้องไปซื้อพื้นที่ตรงนั้น

 

ทั้งสามคนเดินมาไม่นานนักก็ถึงสถานที่ ที่นางเห็นในจอ 3 มิติ ชิงรั่วกดซื้อพื้นที่ทันทีราคาแพงเอาเรื่องเหมือนกันเพราะพื้นที่ตรงทะเลสาบกับทะเลที่มีเพียงเนินกั้นทั้งสองฝั่ง ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยราคาพื้นที่ทั้งสองฝั่งก็ 300000 เหรียญทองแล้วเนื่องจากมีคู่มือระบบมอบให้นางจึงรู้ว่าต้องทำอะไรกับทะเลสาบแห่งนี้ นางกดซื้อพันธุ์ปลาและสัตว์น้ำชนิดต่างๆทะเลสาบน้ำจืดกับทะเลที่เป็นน้ำเค็มมาปล่อยลงตามที่คู่มือบอกเอาไว้ว่าชนิดไหนสำหรับเลี้ยงในน้ำจืด ชนิดไหนเลี้ยงในน้ำเค็ม

 

ในมิติฟาร์มแห่งนี้ดีนักสามารถเลี้ยงได้ทั้งสัตว์น้ำจืดและน้ำทะเลนางกดซื้อพันธุ์สัตว์น้ำชนิดต่างๆที่อยู่ในมิติที่ต้องเลี้ยงภายในทะเลกับทะเลสาบทั้งหมดลงบนพื้นที่ ก็เป็นการเสร็จสิ้นภารกิจช่วงเวลาเก็บเกี่ยวแต่ละครั้งใช้ระยะเวลา 3 ชั่วโมงต่อครั้ง

 

จะมีอุปกรณ์เก็บเกี่ยวแต่ละชนิดแตกต่างกันนานจึงตัดสินใจตั้งค่าหุ่นยนต์ AI ให้ทำงานในส่วนนี้ด้วยทั้งเก็บเกี่ยวและขยายพันธุ์สัตว์น้ำเพราะตอนนี้พื้นที่คลังเก็บสินค้ายังเหลือที่ว่างมากมาย

 

"เด็กๆระวังด้วยอย่าเข้าไปใกล้ทะเลสาบมากเดี๋ยวตกน้ำมายืนข้างๆพี่ดีกว่าพี่จะพาไปเก็บผลไม้บนต้นดีไหม"

 

ตอนแรกๆเด็กๆพากันเดินเรียบๆเคียงบริเวณทะเลสาบแต่พอถูกพี่สาวเรียกให้กลับทั้งคู่ก็ไม่อิดออดวิ่งมาหาชิงรั่วทันทีพอได้ยินว่าวันนี้จะได้ไปเก็บผลไม้บนต้นก็ดีใจเพราะทั้งคู่ยังไม่เคยเห็นต้นไม้ที่สามารถออกผลให้ได้เห็นเลย

 

ชิงรั่วซื้อแปลงผักมาวางในพื้นที่เปล่า 2 แปลงเอาไว้ปลูกสตรอเบอรี่กับองุ่นอย่างละแปลงเอาไว้ให้น้องๆสัก 2 คนเก็บผลไม้สนุกๆไม่ได้ออกแรงมากมายอะไรนางกดซื้อตะกร้าใส่ผลไม้เขาให้เด็กๆทั้งสองคนเก็บใส่ตะกร้าเอาไว้ไปกินในบ้านแต่เด็กๆทั้งคู่ไม่เคยเห็นผลไม้ชนิดนี้มาก่อนจึงทำหน้าสงสัย

 

"พี่ใหญ่อันนี้คืออะไรเจ้าคะ"

 

"อันนี้คือสตอเบอรี่มันมีสีแดงนี่เรียกว่าสีแดงนะอันนี้สีเขียวยังกินไม่ได้กินได้แต่สีแดงเท่านั้นส่วนอันนี้เรียกว่าองุ่นสีม่วงกับสีเขียว 2 อันเนี้ยกินได้ทั้งคู่ลองกินดูสิอร่อยนะ"

 

"สีเขียวกินไม่ได้สีแดงกินได้ใช่ไหมขอรับ"

 

"ใช่ แต่สำหรับองุ่นน้องสามารถกินได้ทั้งสองสีเลย"

 

เพราะเห็นน้องทำหน้าสงสัยไม่แน่ใจนางก็เลยบอกวิธีกิน พอได้แล้วลองชิมก็กินไม่หยุดจนนางต้องบอกว่าหากกินเยอะเกินไปจะปวดท้อง แล้วเย็นนี้จะกินข้าวไม่ไหวเพราะเย็นนี้มีของอร่อยที่นางจะทำให้กินรวมทั้งขนมแบบใหม่ด้วยจึงได้หยุดกินเพราะอยากกินข้าวมากกว่า

 

"เข้าบ้านกันเถอะเด็กๆเย็นแล้ว"

 

"เจ้าค่ะ/ขอรับ"

 

น้องๆทั้งสองคนหิ้วตะกร้าผลไม้จนตัวเอนแต่ก็ไม่ยอมให้นางช่วยบอกว่านี่เป็นงานของตัวเองพอถึงบ้านก็วิ่งตื้อไปอาบน้ำอย่างรู้หน้าที่ หญิงสาวมองตามด้วยความเอ็นดูชาติที่แล้วนางแทบไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับใครนอกจากหมอกับพยาบาลและครอบครัว นางก็แทบไม่มีเพื่อนที่ไหนเลย การเลี้ยงเด็ก 2 คนตอนแรกคิดว่าจะยากซะอีกโชคดีที่น้องๆเลี้ยงง่ายไม่ดื้อไม่ซนเลยสักนิดจนตอนนี้นางมั่นใจว่าหลงรักเด็ก 2 คนนี้จนเต็มหัวใจแล้ว

 

ชิงรั่วเดินเข้าครัวไปเตรียมอาหารเย็นให้น้องเย็นนี้นางทำพาสต้าคาโบนาร่ากับไก่ทอดให้เด็กๆทานกับผลไม้ที่เด็กๆเก็บมางั้นก็คือสตอเบอรี่กับองุ่นแล้วก็นมอุ่นๆคนละแก้ว พอทำเสร็จแล้วก็เดินไปหาน้องในห้องพอไปถึงก็เห็นทั้งสองคนเล่นแช่น้ำในอ่างตีฟองสนุกสนานหัวเราะคิกคักนางจึงปล่อยให้น้องเล่นน้ำไปสักพักนึงระหว่างนั้นก็ไปเตรียมชุดเอาไว้เพื่อช่วยน้องผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า

 

"เอาล่ะเด็กๆลุกขึ้นมาได้แล้วมาล้างฟองออกจากตัวเร็วเดี๋ยวกับข้าวเย็นแล้วมันจะไม่อร่อยนะวันนี้มีนิทานสนุกๆหลายเรื่องเลย เร็วเข้า"

 

"เย้ ฟังนิทาน ฟังนิทาน"

 

"อาเล่ออย่ากระโดดไปกระโดดมาพี่ใส่เสื้อผ้าไม่ได้อยู่นิ่งๆก่อน"

 

กว่าจะให้น้องทั้งสองคนแต่งตัวได้ก็เล่นเอาปาดเหงื่อทำฟาร์มยังไม่เหนื่อยขนาดนี้เลยพอมีแรงก็เริ่มซนกันแล้ว พอใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วทั้งคู่ก็จูงมือกันวิ่งไปทางห้องครัวอย่างรู้หน้าที่ ไปนั่งประจำที่ตัวเองรอกินอาหาร ชิงรั่วจากพาสต้าให้น้องคนละจานแล้วก็น่องไก่ทอดคนละ 2 ชิ้นริมน้ำเปล่าใส่แก้วเอาไว้ให้แล้วก็ค่อยมาจัดจานอาหารของตัวเอง 

 

เด็กๆตั้งใจกินไม่พูดไม่จาตามระเบียบ รอบปากน้อยๆเลอะลามไปทั่วคางจนนางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นสภาพหมูตัวน้อยทั้งสองคนในอนาคต ชิงรั่วกดปุ่มซื้อทิชชู่เปียกมาเช็ดให้ไม่อย่างนั้นคงจะได้อาบพาสต้าเป็นแน่

 

หลังกินเสร็จเด็กๆทั้งสองคนก็เอาจานของตัวเองไปวางไว้บนอ่างล้างจานพอชิงรั่วจัดการล้างทำความสะอาดถ้วยชามแล้วก็พาเด็กๆมานั่งตรงห้องรับแขก หยิบหนังสือนิทานที่นางซื้อในระบบแผนกอุปกรณ์การเรียนที่มีให้เพื่อเอามาอ่านให้น้องฟังประมาณ 5 เล่มก่อนไปนอน้

 

ทั้งสองคนเป็นตัวมานอนหนุนตักของชิงรั่วทั้งสองข้างระหว่างฟังนิทานนางเล่าเรื่องเกี่ยวกับการแบ่งปัน การรู้จักขอบคุณ การรู้จักขอโทษ การมีน้ำใจและระเบียบวินัย ที่ใช้ในโรงเรียนอนุบาลเป็นการจำลองเหตุการณ์ของเด็กๆวัยเดียวกันเพื่อเป็นการสอนให้เด็กได้เห็นภาพชัดเจนขึ้นเด็กๆจะได้ฝึกจินตนาการเพราะว่าหลังออกไปจากมิติฟาร์มเด็กๆจะได้เรียนรู้เพราะก่อนหน้านี้ภาพที่นางเห็นมันมีแต่ความแย้งชิง ต่อสู้ ทำร้ายกัน นางไม่อยากให้น้องๆได้จดจำภาพเหตุการณ์เลวร้ายแบบนั้น พอเล่านิทานจนครบหมดทุกเล่มชิงรั่วก็ไปเอานมอุ่นๆมา 3 แก้วเพื่อให้เด็กๆได้กินบำรุงร่างกายตัวนางก็เช่นกันเพราะร่างนี้นางอายุแค่ 15 หนาวเท่านั้น 

 

"ดื่มนมเสร็จแล้ว น้องๆเข้าห้องนอนไปก่อนนะ อย่าลืมแปรงฟันก่อนนอนด้วยนะฟันจะได้ไม่ผุ เดี๋ยวพี่ตามไป"

 

"เจ้าค่ะ/ขอรับ"

 

พอจัดการเก็บล้างแก้วน้ำเสร็จแล้วชิงรั่วก็เดินตามน้องเข้าไป ปรากฏว่าเด็กๆทำตามคำสั่งโดยดีแปรงฟันเรียบร้อยนอนห่มผ้าบนเตียงของใครของมัน ชิงรั่วเดินไปหอมแก้มน้องแต่ละคน

 

"ฝันดีนะ"

 

ชิงรั่วกลับเข้าห้องนอนก็ใช้เวลาฝึกทักษะการต่อสู้ต่างๆที่นางได้รับมาเพราะนางคิดว่าอนาคตออกไปข้างนอกมันคงจำเป็นมากเพราะถ้าหากนางไม่มีมันนางก็ไม่สามารถที่จะปกป้องน้องๆให้ปลอดภัยได้นางจึงเริ่มฝึกทักษะการต่อสู้ให้ชำนาญก่อนตามแผนที่คิดไว้ในหัว

 

 หญิงสาวใช้เวลาฝึกตามภาพในหัวเกือบ 3 ชั่วโมง แทบไม่น่าเชื่อทักษะที่ได้มันเหมือนกับว่านางเรียนรู้การต่อสู้มาทั้งชีวิตไม่ได้มีท่าทางเก้งก้างอย่างที่นางคิดในใจเอาไว้แม้แต่น้อย ระบบทำได้อย่างไรกันนะอยากรู้จริงๆว่าใครเป็นคนคิดระบบนี้ขึ้นมา มันทำได้อย่างไรสำหรับคนที่ไม่เคยแม้แต่จะยกขาเตะอะไรสักอย่างกลายเป็นคนคล่องแคล่วพลิ้วไหวได้ 

 

เพราะกำหนดเวลาที่วางแผนไว้ว่าจะฝึกทักษะวันละ 3 ชั่วโมง เมื่อครบก็อาบน้ำนอนพักผ่อนไม่ฝืนตัวเองจนเกินไปอะไรที่มากเกินไปมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีวันนี้ก็เป็นอีกวันนึงที่ชิงรั่วนอนหลับสนิทแทบทั้งคืน

 

 

ความคิดเห็น