ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

8 : เด็กขาย...[Rewrite]

ชื่อตอน : 8 : เด็กขาย...[Rewrite]

คำค้น : หลงกลรัก, นิยายวาย, Mpreg, เพียวไผ่, นักรบ, ทดลองรัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.2k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2564 15:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8 : เด็กขาย...[Rewrite]
แบบอักษร

Chapter 8 

Lab Love : เด็กขาย 

  

เฮ้อ! เสียงถอนหายใจจากคนที่นั่งตรงข้ามราวกับว่าเอือมระอากับเด็กน้อยเต็มทน เพียวไผ่เงยหน้ามองนักรบ ใบหน้าคมดุ แววตาดุ ทำเพียวไผ่พูดไม่ออก 

“เอาล่ะเพียวไผ่...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เพียวไผ่ก็หันไปมองอีกครั้ง เกิดความเงียบไปครู่ใหญ่ 

“ขอบใจมากที่เธออยากเสียสละตัวเองให้ฉันได้ทำการวิจัยและทดลองตัวเธอในเรื่องนี้” นักรบเอ่ยขึ้น เพียวไผ่เม้มปาก 

“แต่การทดลองในมนุษย์เรื่องการตั้งครรภ์ในบุรุษเพศ ยังไม่เป็นที่อนุมัติในประเทศไทย ถ้าทำก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมาย เธออยากให้ฉันถูกจับงั้นเหรอ” เพียวไผ่ส่ายหน้า ดวงตากวางสั่นระริกเมื่อความตั้งใจของตนเองริบหรี่ลงเรื่อย ๆ 

“จริงอยู่ในเอกสารพวกนั้นที่เธอเก็บมาได้บอกเรื่องการให้ผู้ชายทดลองตั้งครรภ์” 

“.....” 

“แต่นั่นเป็นเพียงทฤษฏีที่ถูกร่างไว้เฉย ๆไม่สามารถที่จะทำตาม ตามแบบร่างนั้นได้ เธอเข้าใจไหม” 

“แต่เพียว...” 

“ฉันเข้าใจ เธอบอกว่าเธอมีประจำเดือนถูกไหม ถ้าถามว่าฉันเชื่อเธอไหม ฉันก็คงต้องพูดตรง ๆว่าไม่ ฉันไม่เชื่อ” 

“แต่เพียว...ไม่ได้โกหก” เสียงเล็กเอ่ยเบา ๆแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ 

ด็อกเตอร์ไม่เชื่อ เพียวน้อยใจ.... 

“เธอเป็นเด็กฉลาดมากนะเพียวไผ่เพราะงั้นฉันจะพูดแบบคนที่รู้ความ เขาเข้าใจกัน”เพียวไผ่ได้แต่ต่อต้านประโยคนั้นเงียบ ๆอยู่ในใจ ไม่อยากฟัง เพราะด็อกเตอร์ไม่ยอมเชื่อ 

“การทดลองที่ว่าน่ะ หากทำได้จริง ๆไม่ใช่การฉีดเสปิร์มเข้าร่างผู้ชายเฉย ๆแต่เป็นการปลูกถ่ายอวัยวะสืบพันธ์เพศหญิงเข้าไปในร่างกายผู้ชาย หมายถึงการปลูกถ่ายมดลูกให้ไปอยู่ในร่างกายผู้ชาย” 

 “เพราะความเป็นจริงแล้ว ไม่มีผู้ชายคนไหนบนโลกใบนี้ เกิดมาพร้อมมดลูกและมีช่องคลอด เธอเข้าใจใช่ไหม”เพียวไผ่ยังคงก้มหน้านิ่งเงียบ เป็นจริงทุกประการที่นักรบพูด ตั้งแต่เรียนมา ตำราเกี่ยวกับกายวิภาคของมนุษย์ไม่มีเล่มไหนที่บอกว่าผู้ชายมีช่องคลอดและมดลูก สิ่งมีชีวิตประเภทสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทุกชนิดบนโลกนี้ มีเพียงเพศเมียเท่านั้นที่มีมดลูก ที่ที่สำหรับให้สเปิร์มได้เจริญเติบโตเมื่อฝังอยู่ในไข่ มนุษย์ไม่ใช่สัตว์เซลล์เดียว อีกทั้งไม่ใช่จำพวกสองเพศในตัวเดียวกันเช่นไส้เดือน แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายเขาล่ะ... 

ตัวประหลาด... 

ตัวประหลาดสินะ 

“ว่ายังไงเพียวไผ่ อย่าเอาแต่ก้มหน้า เงยหน้าสบตาฉันแล้วตอบ” ราวกับกำลังถูกครูในห้องเรียนบีบเค้นให้ตอบคำถาม เพียวไผ่กลืนน้ำลายเหนียวลงคอช้า ๆค่อย ๆพยักหน้ายอมรับทุกคำของนักรบ 

“ส่งเอกสารพวกนั้นมาให้ฉันซะเพียวไผ่ หากเธอเข้าใจที่ฉันพูด” สองมือกำซองเอกสารบนตักแน่น ยกมาวางไว้บนโต๊ะแล้วเลื่อนให้นักรบช้า ๆ ตอนนี้ในหัวมีแต่อะไรไม่รู้เต็มไปหมด หากนักรบไม่รับข้อเสนอเขา พรุ่งนี้จะให้น้อง ๆไปอยู่ไหน จริงอยู่ที่นักรบจะให้เงินมาสามแสน  

เงิน...จากการมีเซ็กส์ หึ! ไม่ต่างจากเด็กขายเลยสินะ แต่เงินนั้นก็ไม่พอที่จะซื้อบ้าน บ้านที่เพียวไผ่จะสบายใจได้ว่าถึงแม้วันไหนที่เขาไม่มีกิน อย่างน้อย ๆเขากับน้อง ๆก็จะมีที่ซุกหัวนอน จะไม่ถูกไล่ตะเพิดหากไม่มีค่าเช่า ลำพังตัวคนเดียว จบมัธยมหกจะไปหาเงินมากมายขนาดไหนเลี้ยงดูอีกสี่ชีวิต เงินสามแสนต่อให้ประหยัดมากมายแค่ไหน หางานอีกกี่งานกลัวว่าวันหนึ่งจะต้องกลายเป็นคนไร้ที่อยู่ กลัวน้อง ๆจะลำบาก น้อง ๆยังเด็กยังมีอนาคต อนาคตยังไปได้ไกลกว่านี้ ยังเติบโตได้ไกลกว่านี้ 

อีกอย่าง สิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายเขา ตัวประหลาดอย่างเขาจะมีโอกาสได้รับรู้ไหมว่าร่างกายเขาเกิดอะไรขึ้น คนที่เขาเชื่อมั่นเมื่อวันก่อนว่าน่าจะตอบคำถามของเขาได้ เวลานี้ไม่แม้แต่จะเชื่อเขาด้วยซ้ำ เรื่องนี้คงต้องเก็บตายให้เป็นความลับกับเขาไปจนตายสินะ หากพูดไปคงถูกหัวเราะเยาะ เหมือนที่ถูกคนตรงนี้ขบขันกับความประหลาดเขา หาว่าเขาเป็นเด็กเลี้ยงแกะ คงมีแค่แม่ครูคนเดียวที่เชื่อเขาในเรื่องนี้ เป็นอย่างนี้แล้วชีวิตเขาคงจะไม่มีคนมารักคนแบบเขาหรอกใช่ไหม 

“ฮึก..” ใบหน้าใสซบเข้ากับฝ่ามือตัวเอง 

เหนื่อยล้าไปหมดเลย... 

“ฮือ ฮึกก” เสียงร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร ไม่สามารถเก็บไว้แล้วความเหนื่อยล้าในใจ ตั้งแต่แม่ครูจากไป ก็รู้สึกเดียวดายเหลือทน ไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้ วันที่แม่ครูจากไปเสียใจทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้ฟูมฟายอย่างตอนนี้ แต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไมถึงเก็บไม่ไหวอีกแล้ว 

เป็นตัวประหลาดที่อ่อนแอเหลือเกินเพียวไผ่.... 

  

ไม่รู้ว่ากี่นาทีที่ซบสะอื้นกับฝ่ามือของตนเอง จนกระทั่งไม่มีน้ำตาให้เหลืออีกแล้ว เพียวไผ่ก็เงยหน้าขึ้น นึกว่านักรบไปแล้วหลังจากได้เอกสาร แต่ไม่.... ยังอยู่ นักรบยังอยู่ ยังมองตัวประหลาดที่กลายเป็นเด็กเลี้ยงแกะอย่างเขา 

“เพียวเข้าใจแล้วครับ” เพียวไผ่พูดเสียงเบา ใบหน้าแดงก่ำจากการร้องไห้ ไม่กล้าหันไปมองนักรบเวลานี้ 

“จะให้กันโอนเข้าบัญชีเธอสามแสน”เพียวไผ่นิ่งเงียบ ไม่รู้ต้องแสดงสีหน้าอย่างไรออกไป 

“ฉันรู้ว่าเธอทะนงในศักดิ์ศรีของตัวเอง แต่มันกินไม่ได้เหมือนเงินเวลานี้ เธอไม่ควรปฏิเสธข้อนี้เพียวไผ่” 

“เพียวรู้ครับ” ราวกับว่ากำลังโดนผู้ใหญ่สั่งสอนในเวลานี้ เพียวไผ่พยักหน้าช้า ๆไม่ปฏิเสธ 

“เวลานี้ทั้งเธอและน้อง ๆกำลังลำบาก เธอไม่มีญาติผู้ใหญ่อีกแล้วอย่างนั้นสินะ” เพียวไผ่ส่ายหน้า ญาติผู้ใหญ่ที่สามารถจัดการทุกอย่างถูกต้องตามกฎหมายเพียวไผ่ไม่เหลือแล้ว ทั้งชีวิตมีแค่แม่ครูคนเดียว 

“ต้องดูแลน้อง ๆอีกสี่คนใช่ไหม” เสียงดุเอ่ยถามอีกครั้ง เพียวไผ่ก็พยักหน้า 

“เธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่ฉันเชื่อว่าเธอมีวุฒิภาวะพอที่จะตัดสินใจในหลายอย่างด้วยตัวเอง” 

“....” 

“หากเธอยอมรับกับตัวเองได้ว่า ศักดิ์ศรีของพรหมจรรย์เวลานี้ไม่สำคัญเท่าเงินทอง และที่อยู่อาศัย การให้น้อง ๆมีชีวิตที่ดี...” เพียวไผ่เงยหน้ามองนักรบ ไม่เข้าใจประโยคของชายหนุ่มมากนัก แต่ก็ต้องกำหมัดแน่นกับประโยคต่อมา 

“มีเซ็กส์กับฉันเมื่อฉันต้องการแลกกับสิ่งเหล่านั้น” ไม่รู้ควรขำหรือร้องไห้ ชีวิตเขามาถึงจุดนี้ได้ยังไงกันนะ มาถึงจุดที่ต้องขายตัวเพื่อแลกเงินทอง ที่อยู่อาศัย น้ำหยดใสที่ทำท่าว่าจะแห้งเหือดไปแล้วหลายนาทีก่อนหน้าไหลอาบแก้มใสช้า ๆเสมองไปอีกทาง เห็นกันทิมายืนหันหลังอยู่ไม่ไกล 

“การที่เธอแลกทุกอย่างกับการทดลองของฉัน มันก็ไม่ต่างกับข้อเสนอฉันในตอนนี้เพียวไผ่”มันคือการขายตัวเหมือนกันสินะที่นักรบหมายถึง 

“ข้อเสนอของฉันมันต่างกันตรงที่ เราจะมีเซ็กส์แค่ในเวลานี้ฉันต้องการเท่านั้น มีเซ็กส์กับฉัน แค่ฉันคนเดียว” สองมือขาวกำหมัดแน่นจนแทบจะจิกเนื้อของตัวเอง ดวงตากวางหลุบต่ำ หลับตาลงราวกับต้องการใช้เวลาตัดสินใจให้แน่วแน่ ไหน ๆก็เกิดมาตัวประหลาดแล้ว วันหนึ่งคงไปรักใครไม่ได้อยู่ดี พรหมจรรย์นี่มันก็ไปแล้วไม่มีอะไรต้องหวงแหนแล้ว ปากท้องสิสำคัญกว่า อนาคตของเด็ก ๆสำคัญกว่า 

“แล้วเพียว...เพียวจะได้อะไรจากข้อเสนอของด็อกเตอร์บ้างล่ะครับ” เสียงเล็กเอ่ยถามสั่นเครือ แม้จะพยายามทำน้ำเสียงที่ปกติ แต่ก็ไม่อาจจะกักเก็บสิ่งที่อยู่ในใจตอนนี้ได้ 

“เธอจะได้บ้านพักสำหรับเธอและน้อง ๆอยู่ด้วยกันหนึ่งหลัง เธอจะได้เงินเดือนจากฉันเดือนละหนึ่งแสน และทุกครั้งที่มีเซ็กส์ฉันจะให้เธอครั้งละสามหมื่นหรืออาจจะมากกว่านั้นตามความพอใจของฉัน ค่าเทอมของน้อง ๆของเธอฉันจะเป็นคนจ่ายให้ เราจะทำสัญญานี้หนึ่งปี หากครบหนึ่งปีหลังจากนั้นสัญญาจะสิ้นสุดลง ส่วนบ้านฉันจะยกให้เป็นของเธอ ถ้าเธอทำตัวดี”  

ทำตัวดีหนึ่งปีเขากับน้อง ๆจะมีบ้านให้อยู่ตลอดไป แถมได้เงินเดือนเป็นแสน จบมัธยมหกอย่างเขาจะไปหาโอกาสมีเงินเดือนเป็นแสนขนาดนี้ได้อีกจากไหน มีเซ็กส์หนึ่งครั้งได้อย่างต่ำก็สามหมื่น มีคนจ่ายค่าเทอมน้อง ๆ 

ศักดิ์ศรีอะไร ยังต้องไปให้ค่าอีกเหรอ... 

“ว่ายังไง ฉันไม่เคยเสนอให้กับใครเท่านี้มาก่อนแล้วนะเพียวไผ่”เสียงดุถามอีกครั้ง เพียวไผ่หลับตาลงช้า ๆก่อนจะค่อย ๆลืมตาขึ้นมา แล้วตอบ 

“เพียวตกลงครับ เพียวรับข้อเสนอของด็อกเตอร์” 

“ดี พรุ่งนี้จะกันมารับเธอกับน้อง ๆไปที่บ้านหลังใหม่ของเธอกับน้องๆ”จบคำแล้วคนตัวโตก็ลุกขึ้น เพียวไผ่จึงลุกขึ้นตาม มองแผ่นหลังที่เดินผ่านตัดหน้าตน ก่อนจะตัดสินใจเรียกอีกครั้ง 

“ด็อกเตอร์ครับ” ขายาวหยุดชะงัก หันหลังกลับมามองคนที่ตัวเล็กกว่า เพียวไผ่จึงเดินเข้าไปใกล้ ๆยกมือไหว้บุคคลตรงหน้า 

“ขอบคุณครับ”มือใหญ่จับคางเล็กไว้แผ่วเบา เชยหน้าใสขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่ปากเรียวจะทาบทับปากชมพูนิ่ม แล้วบดขยี้เบา ๆจนพอใจก็ผละออก 

“ต่อไปก็เรียกฉันว่าคุณรบ” 

“ครับ คุณรบ” จบคำปากชมพูถูกบดขยี้อีกครั้ง ปากเล็กเผยอเปิดเมื่อขาดอากาศหายใจจนลิ้นหนาสามารถแทรกเข้าไปตวัดกวัดเกี่ยวลิ้นเล็กได้อย่างสนุก จนพอใจก็ผละออก 

“เป็นเด็กดีให้ฉันเอ็นดูก็พอ” เสียงดุเอ่ยอีกครั้งก็หันหลังจากไป ทิ้งไว้เพียงร่างขาวที่มองตามหลังไม่วางตา 

“คุณเพียว อย่าลืมทำแผลนะครับ” เพียวไผ่สะดุ้ง เป็นกันทิมาที่ยังคงยืนอยู่ เพียวไผ่หน้าแดงฉ่าอีกครั้งรู้สึกอายที่ถูกนักรบจูบต่อหน้าคนอื่น 

“เจอกันพรุ่งนี้สิบโมงนะครับ” 

“ครับ” เพียวไผ่รับคำเสียงแผ่ว จนเห็นว่ารถหรูไปจากบริเวณรั้วบ้านแล้วก็เดินกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้ง เห็นน้อง ๆนั่งรอตนอย่างใจจดใจจ่อ ก็ปรี่เข้าไปหา 

“กินข้าวกันทุกคนแล้วใช่ไหม” เพียวไผ่ถามเด็ก ๆก็พยักหน้าตอบ 

“พี่เพียว แป้งทำข้าวผัด พี่เพียวยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหมคะ” ข้าวผัดฝีมือน้องสาวถูกยื่นมาให้ เพียวไผ่ก็รับมา วันนี้ทั้งวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ตอนนี้ก็จะเข้าเที่ยงวันแล้ว งานก็ไม่ได้ไปทำอีกวันแล้ว สองมือขาวตักข้าวในจานมากินช้า ๆท่ามกลางน้อง ๆที่นั่งอยู่ จู่ ๆก็รับรู้ถึงมือเล็ก ๆแตะหน้าผาก 

“แป้งทำแผลให้พี่เพียวนะคะ” ได้แต่กลืนก้อนสะอื้นลงคอช้า ๆให้ลงพร้อมกับข้าวฝีมือน้องสาว เพียวไผ่พยักหน้าให้น้องสาว 

“เดี๋ยวไปเก็บกระเป๋า เก็บเสื้อผ้านะน้องแป้ง น้องโฟท์ น้องนิด” เกิดความเงียบขึ้นมากะทันหัน แป้งพิมพ์ที่กำลังทำแผลก็ชะงักไปครู่ก็ทำแผลต่อไม่พูดอะไร 

“เป็นอะไรไปทำไมเงียบ” 

“พี่เพียวอายุสิบเก้าแล้ว หนูลองอ่านในอินเทอร์เน็ต เขาบอกว่าถ้ายังไม่ถึงสิบแปดก็ไปอยู่สถานสงเคราะห์ได้” เพียวไผ่วางช้อนลงในทันทีที่ได้ยินประโยคจากแป้งพิมพ์ 

“น้องแป้งพูดอะไร” 

“พวกเราอายุยังไม่ถึงสิบแปด พวกเราจะไปอยู่สถานสงเคราะห์ พี่เพียวก็จะได้ไม่ต้องหาเงินเยอะ ๆมาดูแลพวกเรา พี่เพียวก็จะไม่ต้องเหนื่อยเยอะด้วย” 

“น้องแป้ง..” เพียวไผ่เรียกน้องสาวเบา ๆจับมือที่กำลังทำแผลให้ตัวเอง แล้วก็ดึงน้องสาวให้นั่งลงตรงข้าม 

“ทุกคนอยากทิ้งพี่เพียวงั้นเหรอ” เด็ก ๆก็ส่ายหน้าระรัว นิตยาหันไปซบแขนโฟกัสแล้วก็ร้องไห้กระซิก ๆจนเพียวไผ่ต้องยื่นมือลูบหัวอย่างอ่อนโยน 

“ฟังพี่เพียวนะ” ดวงตาใสซื่อสามคู่มองไปยังเพียวไผ่ จนชายหนุ่มต้องเผยรอยยิ้มบางๆ 

“ตั้งแต่ในวันพรุ่งนี้เราจะไปอยู่บ้านหลังใหม่กัน” 

“บ้านหลังใหม่” แป้งพิมพ์ถาม เพียวไผ่พยักหน้า 

“คนเมื่อกี้ ผู้ชายตัวสูง ๆเขาคือเจ้านายของพี่” 

 “เขาจะให้พี่ไปทำงานกับเขา มีบ้านให้พวกเราอยู่ มีค่าเทอมให้ทุกคนเรียนด้วย และถ้าพวกเราทุกคนเป็นเด็กดี บ้านหลังนั้นก็จะเป็นของพวกเราจริง ๆ” 

“บ้านหลังใหม่ พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันในบ้านหลังใหม่จริง ๆใช่ไหมคะ” นิตยาที่ร้องไห้กระซิกกับแขนโฟกัสหันมาตะโกนอย่างดีใจ 

“ใช่ เจ้านายพี่เป็นคนใจดี น้อง ๆก็เห็นใช่ไหม” 

“เขาจะให้พวกเราอยู่ด้วยกันใช่ไหมครับ” เด็กชายโฟกัสถาม เพียวไผ่ยกยิ้มพยักหน้าเต็มแรง 

“เราจะอยู่ด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ เพราะฉะนั้น วันนี้ไปเก็บกระเป๋า พรุ่งนี้เจ้านายของพี่จะมารับไปอยู่บ้านใหม่กันตกลงไหม” ทั้งนิตยาและโฟกัสพยักหน้างึก ทั้งสองกระโดดโลดเต้นไปหยอกล้อกับเด็กชายกวินที่อยู่ในเปล 

“งานที่ว่าน่ะ คืองานอะไรเหรอคะพี่เพียว” เพียวไผ่หันไปมองต้นเสียง เห็นแววตาคาดคั้นจากน้องสาวก็ส่งยิ้มบาง ๆ 

“งานทั่วไปนี่แหละ” 

“งานทั่วไปถึงกับมีบ้านให้อยู่เลยเหรอคะ” เพียวไผ่สะอึก 

“เจ้านายพี่เขาเป็นคนรวยและใจดีมาก เขาแค่เอ็นดูและเมตตาพวกเรา เราก็ควรรับไว้ถูกไหม” เพียวไผ่บอก ลุกขึ้นยืนหันหลังให้น้องสาว 

“เดี๋ยวเย็นนี้พี่จะไปบอกเรื่องนี้กับคุณลุงคุณป้าเอง น้องแป้งอย่าเพิ่งไปบอกนะ” หมายถึงพ่อแม่ของพิภพที่อยู่บ้านห่างจากบ้านหลังนี้ประมาณสองหลัง ว่าแล้วก็กลืนก้อนสะอื้นลงไป 

“ค่ะ เดี๋ยวแป้งจะไปช่วยน้อง ๆเก็บของนะคะ” 

“อืม”  

เลือกแล้วก็ไปให้สุดเพียวไผ่ ย้อนหลังกลับไปไม่ได้อีกแล้ว เลือกถูกแล้ว มันจะเป็นอย่างไรในวันข้างหน้าก็ปล่อยเป็นเรื่องวันข้างหน้า ต่อไปจะต้องไม่มีวันปล่อยให้น้อง ๆเป็นกังวลว่าวันพรุ่งนี้จะต้องไปนอนที่ไหนแล้ว แค่มีบ้านมีเงินใช้ก็ดีมากแล้ว 

มันไม่แย่อะไรขนาดนั้น แค่เป็นเด็กขาย ไม่ได้แย่สักหน่อยศักดิ์ศรีไม่ได้ขึ้นอยู่กับพรหมจรรย์เสียหน่อย เสียพรหมจรรย์ เอาตัวแลกเงินมันไม่ได้แปลว่าเสียศักดิ์ศรีไปทั้งหมดสักหน่อย 

  

“ศาสตราจารย์ คุณคงจะตกใจแน่เลยค่ะหากฉันจะบอกว่า ทีมวิจัยของเราพบว่ามีผู้ชายมีประจำเดือนจริงๆ” 

“คุณว่าอะไรนะ!” 

“ใช่ค่ะ ตอนนี้เราเดินหน้าวิจัยเรื่องนี้กันแล้ว หากพบว่าในร่างกายของผู้ชายคนนั้นมีมดลูก จริง ๆทฤษฎีการตั้งครรภ์ในบุรุษเพศของคุณคงจะเป็นจริงก็คราวนี้” 

“ผู้ชายมีประจำเดือนอย่างนั้น ซาร่าคุณกำลังล้อผมเล่นใช่ไหม” 

“ฉันไม่ล้อเล่นกับเสือดุอย่างคุณหรอกค่ะ จากงานวิจัยล่าสุดของเรา พบว่าบางทีนี่อาจจะเป็นความผิดปกติในร่างกายของผู้ชายที่อาจจะเกิดขึ้น1ใน50-100ล้านคนเลยล่ะค่ะ ซึ่งแปลว่าอาจจะเกิดขึ้นได้น้อยมาก ๆ” 

“คุณพบเรื่องนี้เมื่อไหร่ซาร่า” 

“เมื่ออาทิตย์ที่แล้วค่ะ มันมีความเป็นไปได้สองทาง หากไม่ได้เกิดจากความผิดปกติของร่างกายอย่างที่พูดมา ก็อาจจะเป็นการถ่ายทอดทางพันธุกรรมก็ได้ค่ะ ตอนนี้เราได้ใบอนุญาตให้มีการทำการทดลองและวิจัยในมุนษย์คนนั้นแล้วล่ะค่ะ” 

“มัน...” 

“น่าอัศจรรย์ใช่ไหมล่ะคะศาสตราจารย์ เป็นเพราะทฤษฏีและความตั้งใจของคุณมาตลอดทำให้เรามีความหวังในเรื่องนี้ค่ะ” 

“ผู้ชายมีประจำเดือนงั้นเหรอ....” 

_______________________ 

แงงงงง น้องเพียวว การขายตัวไม่ใช่สิ่งที่บ่งบอกว่าเราเป็นดีหรือไม่ดีนะ  

แงงงง อีกอย่างนะ... อีกอย่าง... ถ้า...ถ้าคุณนักรบเอ็นดูน้องเพียวเยอะๆ... 

ถ้า..เอ่อ...บางทีคุรเขาอาจจะ....ระ...รักน้องเพียวก็ได้...มั้งนะ 

แงงงงงงงง 

 

** ปล... สำหรับโปรด โปรดมองว่่า sex worker ไม่ใช่สิ่งที่น่่าอาย เราใช้ร่างกายของเราในการหางานทำ 

เช่นเดียวกันกับการที่เราแลกแรงของเราในการทำงานอื่นๆ แค่บทบาทและบริบทงานที่ต่างกันเพียงเท่านั้น 

ไม่ได้หมายถึงว่าคนๆหนึ่งจะหมดศักดิ์ศรีแต่อย่างใด แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ไม่ควรไปทำบ้านใครให้แตกสาแหรกขาด  

และน้องๆที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะไม่ควรเอาเป็นแบบอย่างนะครับ ^^ ไว้โตอีกนิดเนอะ 

แต่อย่างที่รู้ งานนี้ยังคงไม่เป็นที่อนุมัตในกฏหมายไทย เห้อ ! 

แก้ไขคำผิดครั้งที่ 1 28 ธันวาคม 2563 

แก้ไขคำผิดครั้งที่ 2 11 กรกฎาคม 2564 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว