email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บ้านในฝัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2564 18:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บ้านในฝัน
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.19 บ้านในฝันของเรา

 

ณัฐนิธานขับรถออกมาแถบชานเมืองเลียบชายทะเลมาเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ก็เกือบสี่ชั่วโมงแล้ว แต่ไม่มีทีท่าว่าจะจอดรถแต่อย่างใด

 

จนศิรสาสงสัยว่า บ้านในฝันของเรา ที่เขากำลังพาเธอไปนั้น อยู่ที่ไหนกันแน่?

 

เธอนั่งรถนานจนล้าจึงบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อย สามีหันมามองก็ยิ้มพูดเบาๆว่า

 

"เมื่อยหรอคะ? ทนหน่อยนะ ใกล้ถึงแล้วค่ะ"

 

หญิงสาวไม่ได้พูดอะไร ยังคงนั่งฟังเพลงที่ชายหนุ่มเปิดในรถไปเรื่อยๆ จนเมื่อเขาขับรถผ่านโค้งขนาดใหญ่เลียบภูเขาออกมา ก็จะเจอบ้านสีขาวขนาดใหญ่ตั้งเด่นตระหง่าน ด้านหน้าติดทะเลด้านหลังติดภูเขา มองแว่บแรกก็รู้ได้ทันทีว่าคือ บ้านที่ชายหนุ่มพูดถึง เธอชี้มือไปที่บ้านหลังนั้นแล้วพูดด้วยเสียงตื่นเต้นว่า

 

"หลังนั้นใช่ไหมคะ? สวยจัง"

 

"ใช่ค่ะ นี่แหละบ้านของเรา สวยใช่ไหมคะ?"

 

เขาถามใบหน้ายิ้มแย้มที่เห็นภรรยาบอกว่าสวย รู้สึกคุ้มค่าและหายเหนื่อยที่ได้ลงทุนลงแรงไปกับบ้านหลังนี้

 

ศิรสาเองก็แอบคิดอยากพาศศิพิมมาพักอยู่ด้วยกัน พี่สาวเธอคงจะชอบมาก แต่นี่มันบ้านของณัฐนิธาน เธอคงไม่กล้าพาพี่ตัวเองมาอยู่ที่นี่แน่

 

ณัฐนิธานเลี้ยวรถเข้ามาถึงรั้วบ้าน ศิรสาก็เห็นป้ายเล็กๆปักอยู่ใกล้ประตูรั้วเขียนข้อความว่า 'บ้านในฝัน' นึกยิ้มในใจกับชื่อที่สามีตั้ง

 

เขาบีบแตรสองสามครั้งก็มีชายวัยกลางคนเดินมาเปิดประตูรั้วให้ เขาจึงขับรถเข้ามาจอดถึงหน้าบ้าน ทั้งสองลงจากรถก็พอดีกับที่ชายคนนั้นเดินมาถึงที่รถ

 

"หวัดดีครับนาย"

 

"ลุงเดชสบายดีนะครับ ผมไม่ได้มานานบ้านช่องเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้"

 

"ทุกอย่างปกติครับนาย แต่เมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วมีพายุเข้า ลมพัดแรงจนต้นไม้หลังบ้านโค่นไปต้นหนึ่งครับ แต่ลุงจัดการเรียบร้อยแล้ว"

 

"รสาคะ นี่ลุงเดชเป็นคนช่วยดูแลบ้านให้เรา ลุงเดชครับ นี่รสาภรรยาผม"

 

เมื่อชายหนุ่มแนะนำเสร็จ เธอก็ยกมือไหว้จนอีกฝ่ายรับไหว้แทบไม่ทัน

 

"เดี๋ยวลุงช่วยขนของไปไว้ที่ห้องนอนให้ด้วยนะครับ ผมขอไปดูตรงที่ต้นไม้โค่นลงมาหน่อย"

 

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปโอบเอวศิรสาแล้วพาเธอเดินไปทางหลังบ้าน ก็พบกับเศษซากต้นไม้ที่ล้มลง แม้ระยะห่างของต้นไม้จะห่างจากบ้านพอสมควร แต่ชายหนุ่มยังขมวดคิ้วเข้ม เขากังวลว่าแรงกระเทือนของต้นไม้ที่ล้ม จะส่งผลร้ายต่อตัวบ้าน

 

"เดี๋ยวพี่ให้บริษัทที่สร้างบ้านมาดูหน่อยดีกว่า กลัวถ้าเราอยู่ไปนานๆบ้านจะทรุดได้"

 

เขาพูดกับเธอ ทำให้ศิรสาฉุกใจคิดก่อนตัดสินใจถามเขาว่า

 

"อยู่ไปนานๆ คืออะไรคะ?"

 

"อ้าว นี่พี่ยังไม่ได้บอกหรอคะว่าเราจะอยู่ที่นี่ ยังไม่กลับบ้านพี่พิมไปอีกพักใหญ่"

 

"ไม่เคยพูดเลยค่ะ ถ้าอยู่ที่นี่แล้วจะไปทำงานยังไงคะ?"

 

เธอถามเสียงเข้มอย่างหงุดหงิด นึกฉุนที่สามีมักทำอะไรเอาแต่ใจตัว โดยไม่บอกเธอสักคำ

 

"ก็ไม่ต้องไปไงคะ เดี๋ยวเขาก็เลิกจ้างแล้ว หยุดไปเลยละกัน ภรรยาคนเดียวพี่เลี้ยงได้ค่ะ"

 

หญิงสาวเงียบเสียงลง ไม่ได้ตอบโต้อะไร สถานะเธอตอนนี้ไม่มีสิทธิ์จะพูดอะไรได้ เพราะเงินของเขาช่วยชีวิตศศิพิมไว้

 

หนึ่งในข้อเสนอของเขาคือ ระหว่างที่พี่สาวรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล เธอต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านของเขา

 

"หนูเป็นอะไรหรือเปล่าคะ? เงียบไปเลย"

สามีถามพร้อมเดินเข้ามาใกล้ ใช้หลังมือแตะหน้าผากภรรยา เธอจึงเบี่ยงหน้าหนี บอกเขาเสียงเรียบว่า

 

"ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ จะอยู่ที่นี่กี่วันก็ตามใจ รสาจะได้โทร.ไปลาออกเลย"

 

หญิงสาวทำท่าจะเดินเข้าบ้าน แต่ชายหนุ่มรั้งเอวบางไว้ ดึงเธอมากอดเบาๆ

 

"โกรธหรอคะรสา? พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกให้รู้ล่วงหน้า แต่ที่พี่ทำมีเหตุผลนะคะ"

 

"เหตุผลอะไร?"

 

เธอที่ยืนนิ่งให้กอด ถามเขาน้ำเสียงดุเอาเรื่อง

 

"เมื่อคุณหมอรักษาพี่พิมจนหายแล้ว พอกลับมาอยู่บ้าน หมอแนะนำให้พี่พิมอยู่ห้องปลอดเชื้อจะดีกว่าห้องนอนเดิม แล้วพี่ก็เห็นว่าบ้านพี่พิมทรุดโทรมลงไปมาก ในเมื่อจะทำห้องใหม่ให้พี่พิมแล้ว งั้นก็รีโนเวทบ้านใหม่ทั้งหลังเลยดีกว่า ทำให้เราจะไม่ได้อยู่บ้านโน้นอีกพักใหญ่เลยค่ะ"

 

คำอธิบายของสามีทำเธอเงียบสงบลง

 

"รสา.. มาอยู่ที่บ้านของเรานะ พี่รักหนูมากๆ อยากดูแลหนูที่เป็นภรรยาให้ดีที่สุด"

 

เขาพูดยืดยาวด้วยกลัวภรรยาจะโมโห แต่เมื่อฟังเหตุผลของเขาแล้ว เธอก็โกรธเขาไม่ลง แต่เมื่อนึกถึงค่าใช้จ่ายในการทำบ้านใหม่ เธอก็ถึงกับตาโต

 

"ทำบ้านใหม่ต้องใช้เงินเท่าไหร่คะ? รสายังไม่มีให้นะ ถ้าหางานใหม่ได้ ขอผ่อนจ่ายได้ไหมคะ?"

 

"ใครจะคิดเงินภรรยาตัวเองได้ล่ะ หนูไม่ต้องจ่ายหรอกค่ะ พี่อยากทำให้พี่พิมได้อยู่สบายๆ เพราะพี่พิมเสียสละทำงานส่งหนูจนเรียนจบ ทำให้ร่างกายทรุดโทรมเร็วเกินไป เราตอบแทนพี่พิมแค่นี้ พี่ว่ายังน้อยไปเลยนะคะ"

 

คำพูดของสามีทำให้เธอใจอ่อนยวบ เขาเป็นคนที่มองการณ์ไกลมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว และเหตุผลของเขาก็ทำให้เธอเถียงไม่ได้ทุกครั้งไป

 

"เข้าบ้านเถอะรสา ตรงนี้แดดแรงเดี๋ยวไม่สบาย"

 

ศิรสาเดินเข้าบ้านสวยของณัฐนิธาน แต่เพราะยังเคืองอยู่จึงไม่ได้ใส่ใจที่จะสำรวจบ้านมากนัก เมื่อเข้ามาในห้องนอนก็เห็นถุงเสื้อผ้าวางกองอยู่ข้างเตียงเต็มไปหมด

 

เธอยืนมองห้องที่ตกแต่งไว้สวยงามราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย ณัฐนิธานเดินเข้ามาจนชิดตัวเธอ โน้มหน้าลงกระซิบข้างหูศิรสาว่า

 

"ยังไม่หายโกรธหรอคะ? เดี๋ยวพี่เบิร์นให้นะ หนูจะได้อารมณ์ดี"

 

แล้วเขาก็ปลดซิปกระโปรงเธอปล่อยให้มันหล่นไปกองกับพื้น จนเผยให้เห็นกางเกงในตัวจิ๋วสีขาว เขาย่อตัวคุกเข่าฝังหน้าลงไปเลียที่ส่วนกลางอันอวบอูมของหญิงสาว จนเธอต้องเชิดหน้าขึ้นอย่างพยายามระงับใจตัวเอง

 

"อื้ม พี่ณัฐอย่าค่ะ"

 

เธอพยายามเหลือเกินที่จะไม่ส่งเสียงร้องออกมา แต่มันก็ยากเย็น เมื่อระงับอารมณ์ที่เตลิดเปิดเปิงไม่ได้ เธอจึงเริ่มปล่อยใจให้ล่องลอยไปตามลีลารักของสามี

 

เขาเงยหน้าขึ้นมา มือหนาดึงกางเกงในของเธอออก ใช้นิ้วเขี่ยไปตามร่องอวบแล้วพูดว่า

 

"ของหนูแฉะหมดแล้ว พี่ใช้นิ้วนะคะ"

 

ไม่ต้องรอคำตอบ เขาสอดนิ้วเข้าไปทันที กระแทกนิ้วเข้าออกอย่างรวดเร็ว จนเธอสะดุ้งสุดตัว

 

"อึก อะ พี่คะ หนูจะ อะ"

 

เมื่อเขาเร่งความเร็วของนิ้วเพิ่มอีก เธอจึงแทบยืนไม่อยู่ พยายามใช้มือยึดเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆไว้แน่น จนสุดท้ายเธอก็ปล่อยน้ำจากร่องออกมาเนืองนอง

 

ชายหนุ่มหยุดการกระทำไว้ชั่วครู่ เมื่อภายในของเธอตอดรัดนิ้วมือเขาแน่น มองหน้าภรรยาที่ยืนหลับตาพริ้ม ใบหน้าแดงก่ำอย่างคนที่เพิ่งพบความสุขไป

 

เขาก็เริ่มเคลื่อนไหวนิ้วอีกครั้ง กระแทกนิ้วต่อไปเรื่อยๆ จนเธอเกร็งกระตุกร่างบางปล่อยน้ำออกมาระลอกสอง แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหายใจหอบถี่ๆอย่างคนหมดแรง

 

"อื้ม แฮ่ก แฮ่ก"

 

🐣♡🐣♡🐣♡🐣

โหยย พี่ณัฐโคตรหื่น

ถ้าชอบขอคนละคอมเม้นท์น้า

🐈

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว