email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรียก 'ที่รัก'

ชื่อตอน : เรียก 'ที่รัก'

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2565 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรียก 'ที่รัก'
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ตอนที่ 18

 

 

เช้าวันใหม่ ~

 

ศิรสาแต่งตัวไปทำงานอย่างถอดใจ ถึงแม้ณัฐนิธานรับปากว่าเขาจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลของศศิพิมให้ทั้งหมดก็ตาม แต่ตัวเธอก็รู้ดีว่า กว่าคุณหมอจะรักษาจบทุกขั้นตอนจนถึงการเปลี่ยนถ่ายไตนั้นต้องมีค่าใช้จ่ายเกินหนึ่งล้านอย่างแน่นอน เธอไม่มั่นใจว่าสามีจะหาเงินล้านมาจ่ายโรงพยาบาลทันหรือเปล่า?

 

เขาทำงานอะไร? เธอยังไม่รู้เลย

 

เพราะวันๆเธอไม่เห็นเขาทำอะไรที่จะเรียกว่า 'งาน' ได้เลย นอกจากรับส่งเธอไปกลับระหว่างบ้านกับที่ทำงาน ทำกับข้าว ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน ถ้าเธออยู่บ้านเขาก็มาตัวติดอยู่กับเธอชวนคุยโน่นนี่ นอกนั้นก็ไม่เห็นเขาทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

 

"นี่มันไม่ใช่ทางไปออฟฟิศนี่คะ?"

 

ศิรสาถามณัฐนิธานหลังจากนั่งรถยนต์ของเขาออกมาด้วยกัน แต่เส้นทางที่เขาใช้นั้นเปลี่ยนไป ชายหนุ่มสายตายังจดจ้องไปบนท้องถนน

 

"วันนี้หยุดสักวันเถอะรสา เดี๋ยวไปเปลี่ยนนามสกุลเสร็จแล้ว เราไปหาพี่พิมกัน เมื่อเช้าหมอโทร.มาบอกว่าให้เข้าไปคุยเกี่ยวกับเรื่องเปลี่ยนไต"

 

"ทำไมไม่บอกกันก่อนละคะ? จะได้โทร.ลางาน แล้วทำไมหมอถึงโทร.มาเองล่ะ? ปกติจะเป็นพนักงานของโรงพยาบาลโทร.มาไม่ใช่หรอคะ?"

 

เธอรัวคำถามใส่สามีอย่างสงสัย

 

"พนักงานนั่นแหละ พี่พูดผิด"

 

ศิรสาถอนใจออกมาดังๆ ตั้งใจให้ชายหนุ่มได้ยิน แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือโทร.หาหรรษพร

 

"วันนี้รสาขออนุญาตหยุดงานหนึ่งวันนะคะพี่พร พี่สาวรสาไม่สบายอยู่โรงพยาบาลค่ะ"

 

"ได้สิจ๊ะ แล้วพี่เราเป็นไงบ้าง?"

 

"หมอแนะนำให้เปลี่ยนไตค่ะ"

 

เธอคุยกับหรรษพรอีกชั่วครู่ก็วางสายจากเลขาสาว ณัฐนิธานก็เลี้ยวรถเข้าไปในสำนักงานเขตพอดี

 

 

☆☆☆☆☆☆☆

 

 

หลังจากจัดการเรื่องเปลี่ยนนามสกุลเสร็จแล้ว สองสามีภรรยาก็มุ่งหน้าตรงไปโรงพยาบาลแซนวู้ดทันที เมื่อหาที่จอดรถได้แล้วสองสามีภรรยาก็เดินเข้าไปยังตัวอาคารขึ้นลิฟท์ตรงไปยังห้องปลอดเชื้อที่ศศิพิมรักษาตัวอยู่ เจอคุณหมอเจ้าของไข้พอดีณัฐนิธานจึงบอกให้ศิรสาไปเยี่ยมพี่สาว ส่วนเขาจะขอคุยกับคุณหมอก่อนแล้วจะตามไป

 

เธอเดินมาที่ห้องปลอดเชื้อที่พี่สาวพักรักษาตัวอยู่ มองผ่านกระจกเห็นศศิพิมยังนอนหลับอยู่ ภายในห้องนอกจากพี่สาวเธอแล้วยังมีพยาบาลกุ้งคนสวยที่เคยดูแลศิรสาตอนที่ไม่สบายอยู่ด้านในด้วยเนื่องจากเป็นห้องปลอดเชื้อจึงห้ามเยี่ยม ทางโรงพยาบาลมีโทรศัพท์ให้ติดต่อกันระหว่างกระจกกั้น

 

เมื่อพยาบาลกุ้งมองเห็นเธอ จึงเดินมาที่เครื่องโทรศัพท์ประจำห้อง แล้วชี้มือให้ศิรสารับโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะ เธอจึงยกหูขึ้นมา

 

"สวัสดีค่ะคุณรสา จำกุ้งได้ไหมคะ? วันนี้กุ้งมาดูแลคุณพิมพี่สาวของคุณรสาค่ะ"

 

พยาบาลกุ้งเจื้อยแจ้วรายงานให้เธอฟัง ซึ่งหญิงสาวแอบดีใจที่ได้กุ้งมาดูแลศศิพิม เพราะรู้จักคุ้นเคยกันมาก่อน

 

"อาการพี่พิมเป็นไงบ้างคะ?"

 

"อาการยังทรงตัวนะคะ ถ้าร่างกายคุณพิมแข็งแรงพอที่จะเปลี่ยนไตได้ คุณหมอจะทำการผ่าตัดให้ทันทีเลยค่ะ"

 

"ผ่าตัดให้ทันที หมายความว่าไงคะ?"

 

"หมายความว่าตอนนี้เรารอพียงให้คุณพิมพร้อมที่จะผ่าตัด ถ้าร่างกายไม่แข็งแรงก็ผ่าไม่ได้ค่ะ คุณหมอกลัวคุณพิมช็อคระหว่างผ่าตัดค่ะ"

 

"หรอคะ? ยังไงรสาฝากพี่พิมด้วยนะคะคุณกุ้ง"

 

ศิรสาวางโทรศัพท์จากกุ้ง ยังมึนงงกับคำพูดของเธอ จนเมื่อสามีเดินเข้ามาหา กุ้งก็ยกมือไหว้ณัฐนิธานจากห้องกระจกแล้วเดินไปนั่งเฝ้าศศิพิมต่อไป ศิรสาหันมามองเขาแล้วถามว่า

 

"คุณกุ้งบอกว่า โรงพยาบาลรอให้พี่พิมแข็งแรงแล้วจะเปลี่ยนไตให้ทันที หมายความว่าไงคะ"

 

"ก็หมายความตามนั้นแหละรสา พี่คุยกับหมอแล้วนะคะ รอพี่พิมแข็งแรงกว่านี้หมอจะผ่าตัดให้ทันที เดี๋ยวพี่พิมก็หายแล้ว ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้นนะที่รัก"

 

ชายหนุ่มยกมือขึ้นจับใบหน้าหวาน มองเธอด้วยสายตาแสนรัก จนทำให้เธอต้องหลบตา เขินที่เขาแสดงความรู้สึกออกมาอย่างเปิดเผยในที่สาธารณะ เพราะปกติแล้วเขาจะเรียกเธอว่า 'ที่รัก' ก็ต่อเมื่ออยู่กันสองต่อสองเท่านั้น

 

"งั้นเราไปกันเลยนะ"

 

จู่ๆชายหนุ่มก็พูดขึ้นจนทำให้เธอมองหน้าเขาเป็นคำถาม

 

"พี่หิวแล้ว ยังไม่ได้ทานอะไรเลย นี่จะเที่ยงละนะ ไปหาอะไรอร่อยๆกินกัน"

 

พูดจบเขาก็จูงมือเธอเดินไปที่ลิฟท์ ระหว่างทางมีหมอและพยาบาลยืนตามทางอยู่เรียงราย ทุกสายตาจ้องมาที่ทั้งสองคน จนศิรสาอดสงสัยไม่ได้

 

"ทำไมพวกเขาถึงมองเรากันทุกคนเลยคะ?"

 

เธอกระซิบถามสามีเมื่อเดินมาถึงหน้าลิฟท์ เขาหันมายิ้มให้แล้วกระซิบกลับว่า

 

"มองเพราะอิจฉาพี่มั้ง? ที่มีภรรยาสวย"

 

"ไม่จริงหรอกค่ะ รสาไม่ได้สวยซะหน่อย"

 

พูดแล้วหญิงสาวก็ก้มหน้ารู้สึกเขินมากขึ้นที่โดนสามีชมต่อหน้า

 

 

☆☆☆☆☆☆☆

 

 

ณัฐนิธานพาศิรสามาทานมื้อเที่ยงที่ห้างสรรพสินค้าดังแห่งหนึ่ง เป็นร้านอาหารสไตล์ฟิวชั่นแต่งร้านเก๋ๆ คุณสามีที่บ่นหิวมาตลอดทางสั่งอาหารเกือบสิบอย่าง จนภรรยาต้องสะกิดแขนเตือนได้ทันไม่อย่างนั้นคงจะสั่งอีกนับไม่ถ้วน

 

"สั่งเยอะขนาดนี้ทานหมดหรอคะ?"

 

"ไม่หมดก็เอากลับบ้านซิ เอาไว้เป็นมื้อเย็นเลย เพราะกว่าเราจะถึงบ้านคงค่ำมืดอาจหาของกินยากหน่อย"

 

"จะไปไหนต่อหรอคะ? ถึงกลับบ้านค่ำมืด" เธอถามอย่างสงสัย

 

"ไม่ไปไหนหรอกค่ะ ทานข้าวเสร็จก็ไปซื้อเสื้อผ้าของใช้ให้หนู แล้วเราก็ไปบ้านกันเลย"

 

เขาอธิบาย แต่ยิ่งสร้างความมึนงงให้ภรรยาเพิ่มขึ้น จึงพูดขยายความต่อว่า

 

"ก็เราจะกลับบ้านของเรา ไม่ใช่กลับบ้านของหนูน่ะซิคะ"

 

"บ้านของเรา?" เธอทวนคำสามี

 

"ใช่ค่ะ บ้านในฝันของเรา ที่มีด้านหน้าติดทะเล ด้านหลังติดภูเขาไงคะ บ้านหลังไม่ใหญ่นัก แต่มีพื้นที่กว้างพอจะให้ลูกๆได้วิ่งเล่นกัน หนูจำได้ไหมคะ?"

 

คำถามของสามี ทำให้ศิรสาอึ้ง ย้อนนึกไปในอดีตตอนที่ยังรักกัน เขาและเธอต่างพากันจินตนาการบ้านน้อยในฝันออกมา ซึ่งตอนนั้นเธอไม่คิดว่าเขาจะสร้างมันขึ้นมาจริงๆ

 

"ค่ะ จำได้"

 

เธอพูดสั้นๆน้ำเสียงเศร้า นึกโทษตัวเองในใจ พ่อเธอเสียชีวิตในคุกเพราะเขาแต่ตอนนี้เธอกำลังพูดคุยถึงการมีอนาคตร่วมกันกับคนที่ฆ่าพ่อตัวเองอย่างมีความสุข

 

เธอยังเป็นคนอยู่หรือเปล่ารสา??

 

หญิงสาวมือสั่นระริก น้ำตาเริ่มคลอที่ขอบตา แต่พยายามฝืนทำหน้าให้เป็นปกติ เมื่อเห็นภรรยาเงียบไป เขาก็มองอย่างสงสัย กำลังจะอ้าปากถาม เป็นจังหวะเดียวกับที่พนักงานยกอาหารมาที่โต๊ะเขาจึงยั้งใจไว้

 

หลังจากทานอาหารเสร็จ ณัฐนิธานพาศิรสาไปซื้อเสื้อผ้าของใช้ตามที่บอกไว้ เข้าร้านนี้ออกร้านนั้น ซื้อทุกอย่างที่เขาชอบให้กับเธอจนในมือของเขาเต็มไปด้วยถุงเสื้อผ้าจนล้นมือ

 

และการกระทำของทั้งคู่ ไม่รอดพ้นสายตาของคุณหญิงโฉมชบา คุณแม่คนสวยของวาทิต เธอเห็นแฟนเก่าของลูกชายมาช้อปปิ้งกับผู้ชายคนใหม่ที่ดูจะสายเปย์มาก เพราะซื้อแต่ของยี่ห้อดังราคาแพงทุกชิ้น

 

เธอมองอย่างรู้สึกเสียดายที่ลูกชายตัวดีดันเห็นกรวดสวยกว่าเพชร จึงอดใจที่จะส่งข้อความไปตอกย้ำให้ลูกชายเจ็บใจมากขึ้นไม่ได้ เธอแอบถ่ายรูปของศิรสากับแฟนใหม่ไปให้วาทิตดู แต่ถ่ายได้เฉพาะด้านหลังเท่านั้นเพราะกลัวศิรสาจะเห็นหน้าเธอ ทำให้วาทิตไม่รู้ว่า.. คนรักใหม่ของแฟนเก่าตัวเองหน้าตาเป็นยังไง?

 

แม้จะเห็นจากข้างหลังก็พอจะเดาได้ว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่ผิวพรรณดีคนหนึ่ง ร่างกายที่หนาบึกบ่งบอกว่าเป็นคนออกกำลังกายมาอย่างหนัก เขายิ้มกับภาพที่เห็น นึกดีใจแทนศิรสาที่เธอมีคนมาดูแลแทนเขาแล้ว ขอแค่ให้ผู้ชายคนนั้นอย่าทำตัวเหลวไหลแบบเขาก็พอ

 

เพราะไม่อยากให้ประวัติศาสตร์มาซ้ำรอยให้เธอต้องเสียใจอีก

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆

รู้สึกเสียดายใช่ไหมพี่วา? ไม่ทันแล้วค่าา เขาแต่งงานกันมาสี่ปีแล้วจ้า พี่วามาทีหลังน้า

ถ้าชอบฝากกดติดตามด้วยน้าาา

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว