email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ข้อแลกเปลี่ยนของคุณสามี

ชื่อตอน : ข้อแลกเปลี่ยนของคุณสามี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2565 20:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ข้อแลกเปลี่ยนของคุณสามี
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ตอนที่ 17

 

 

เวลาผ่านไปเกือบเดือนที่ผู้บริหารชุดใหม่ของมิสเตอน์นาธาน แซนวู้ดได้เข้ามาทำงานที่บริษัทอินโฟเอ็นจิเนียร์ แต่ศิรสายังไม่มีโอกาสได้เจอผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอไว้เลย เพราะเขาไม่เคยเข้ามาทำงานจะมีแต่มิสเตอร์พอล เวลลิงตั้น หุ้นส่วนของเขากับมิสจัสมิน เวลลิงตั้น น้องสาวของมิสเตอร์พอลมาทำงานเท่านั้น มีเป็นบางวันที่เลขาไมเคิล เบราส์ จะเข้ามาประชุมแทน ส่วนพ่อ แม่และตัวบอสนาธานไม่เคยมาที่ออฟฟิศจนเธอเองก็เกือบลืมไปแล้วว่า

 

บอสนาธานคือ ซีอีโอของบริษัท

 

แม้ว่าจะเหลือเวลาในการทำงานอีกเพียงสองเดือน แต่ศิรสาก็พยายามทำงานที่ได้รับมอบหมายอย่างเต็มความสามารถ ไม่เหมือนกับเพื่อนร่วมงานอีกหลายคนที่โดนเลิกจ้างพร้อมกับเธอ แต่ก็ไม่ค่อยจริงจังในการทำงานนักมักจะมาทำงานบ้างลางานบ้างให้หมดไปวันๆ

 

เหมือนอย่างปภาวี ที่ตอนนี้รับตำแหน่งแฟนของวาทิตเต็มตัวแล้วก็มักจะลางานอยู่บ่อยครั้ง อ้างว่าต้องไปช่วยคุณหญิงโฉมชบาคุณแม่ของวาทิตออกงานการกุศลต่างๆ ปภาวีมักชอบเอาแหวนเพชรที่วาทิตให้มาอวดทุกคนจนโดนเพื่อนร่วมงานสัพยอกว่าเพชรเม็ดเท่าขี้ตา เธอจึงบอกทุกคนว่าวาทิตแค่ให้ใส่เล่นๆ ถ้าเป็นแหวนแต่งงานจริงเพชรจะเม็ดใหญ่กว่านี้แน่นอนและขอเชิญทุกคนไปร่วมงานแต่งงานของเธอกับวาทิตด้วย

 

ศิรสาไม่ได้สนใจปภาวีนักเพราะตอนนี้เธอทุ่มเทความใส่ใจทั้งหมดไปที่อาการป่วยของศศิพิมที่เหมือนจะเป็นหนักมากขึ้น จากช่วงแรกฟอกไตทุกสัปดาห์ ก็เปลี่ยนมาเป็นทุกสามวัน แต่ตอนนี้พี่สาวเธอต้องฟอกไตทุกวันแล้ว ส่วนเธอที่ต้องมาทำงาน ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาดูแลพี่สาวเท่าที่ควร

 

แต่โชคยังดีที่ณัฐนิธานยังอยู่ที่บ้านเธอ เขาถือเป็นกำลังสำคัญในการดูแลศศิพิม เพราะอาสารับหน้าที่พาพี่สาวของภรรยาไปรับไปส่งโรงพยาบาลทุกครั้ง วันนี้ณัฐนิธานโทร.มาบอกว่าศศิพิมมีอาการติดเชื้อต้องนอนโรงพยาบาล ซึ่งโรงพยาบาลของรัฐที่พี่สาวรับการรักษาเป็นประจำอยู่นั้นห้องปลอดเชื้อมีคนไข้เต็มหมดแล้ว

 

ชายหนุ่มจึงทำเรื่องส่งตัวศศิพิมไปรักษาที่โรงพยาบาลแซนวู้ดฮอสพิทอลที่เป็นของเอกชนแทน เนื่องจากที่นั่นมีห้องปลอดเชื้อที่ศศิพิมสามารถเข้าไปอยู่โดยที่ไม่ต้องกลัวติดเชื้ออีกต่อไป หมอจะรักษาจนกว่าอาการติดเชื้อนั้นจะหาย ซึ่งอาจต้องใช้เวลานาน

 

เมื่อเลิกงานศิรสารีบตรงไปโรงพยาบาลทันที แต่หมอห้ามเยี่ยมเนื่องจากญาติที่มาเยี่ยมอาจมีเชื้อโรคแฝงที่ตัว จนไปทำให้คนป่วยติดเชื้อเพิ่มได้ และที่สำคัญพี่สาวเธอยังไม่ได้สติ หญิงสาวจึงทำได้เพียงยืนมองศศิพิมที่นอนหลับไหลอยู่ในห้องกระจกแทน

 

เธอเดินไปสอบถามการเงินถึงค่ารักษาพี่สาวทางนั้นแจ้งยอดมาว่าสามหมื่น แค่เข้ามาไม่กี่ชั่วโมงราคาก็มากกว่าเงินเดือนเธอเกือบเท่าตัว แล้วศศิพิมต้องอยู่รักษาตัวโดยไม่มีกำหนดกลับ เธอก็ไม่รู้เลยว่ายอดรวมที่แท้จริงจะไปจบที่กี่แสนหรือกี่ล้าน?

 

ศิรสาเดินไปนั่งที่โซฟาของโรงพยาบาลยกมือขึ้นลูบหน้าอย่างอ่อนล้า มีณัฐนิธานเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ เขามองเธออย่างห่วงใย ช่วงเวลาที่ศศิพิมป่วยหนัก ทั้งเขาและเธอแทบไม่มีเวลาได้อยู่กันแบบสามีภรรยาเลย ศิรสาที่ไม่ค่อยพูดกับเขาเป็นทุนอยู่แล้ว กลับเงียบเสียงลงกว่าเดิมจนเขาเริ่มกลัวใจเธอ

 

หลังจากที่ปรึกษากับแพทย์เจ้าของไข้ ทำให้รู้ว่าแพทย์สามารถเปลี่ยนถ่ายไตได้แต่มีค่าใช้จ่ายที่สูงมาก ศิรสาประสงค์จะบริจาคไตของตัวเองให้พี่สาว แต่ณัฐนิธานไม่เห็นด้วยเพราะตัวเธอเองก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว ที่สำคัญพี่สาวเธอได้เข้าคิวรับบริจาคไตซึ่งเหลือคิวก่อนหน้าเพียงไม่ถึงหลักสิบเท่านั้น แต่ศศิพิมกลับมามีอาการหนักเสียก่อน

 

"หนูคะ พี่ว่าเรากลับบ้านกันก่อนเถอะ ส่วนพี่พิมทางคุณหมอคุณพยาบาลเขาดูแลอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ"

 

ณัฐนิธานพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว แต่ศิรสายังนั่งไม่ไหวติงอยู่ที่เดิม

 

"คุณกลับไปก่อนก็ได้ ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลพี่พิม"

 

หญิงสาวพูดซาบซึ้งจากใจ แต่สามีส่ายหน้าแล้วบอกว่า

 

"พี่ไม่ได้อยากพักเองนะคะ แต่อยากให้หนูพักมากกว่า ทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้วยังมานั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ที่นี่อีกตั้งหลายชั่วโมง"

 

"ก็กลัวพี่พิมตื่นมาไม่เห็นใครแล้วจะตกใจกลัวน่ะ"

 

"ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่จ้างพยาบาลส่วนตัวให้มาดูแลเป็นพิเศษ"

 

ศิรสาหันไปมองสามีแล้วส่ายหน้า

 

"อย่าเลยค่ะ เปลืองเงินเปล่าๆ เก็บเงินคุณไว้เถอะ ไปค่ะกลับกันดีกว่า"

พูดจบหญิงสาวก็ลุกขึ้นยืน ทำให้คุณสามีต้องลุกตาม แล้วพากันเดินมาที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล

 

 

☆☆☆☆☆☆☆

 

 

เมื่อกลับมาถึงบ้านศิรสาที่เหนื่อยล้ารีบตรงเข้าห้องน้ำทันที เธออาบน้ำตัวหอมฟุ้งใส่ชุดนอนลายการ์ตูนน่ารักเดินมาทิ้งตัวบนเตียงที่มีสามีนอนรออยู่ก่อน

 

เขามองเธอที่มีใบหน้าเศร้าอย่างห่วงใย ขณะกำลังจะพูดอะไรบางอย่างโทรศัพท์มือถือของศิรสาก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าอธิปโทร.มาจึงรีบรับสาย พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

 

"ว่าไงคะพี่อธิป?"

 

"พิมอาการเป็นไงบ้างรสา? พี่ไม่ได้ไปเยี่ยมเลย"

 

"พี่พิมย้ายโรงพยาบาลแล้วนะคะ ที่เก่าห้องปลอดเชื้อเต็มค่ะ เลยย้ายไปอยู่ที่แซนวู้ด"

 

"หืม พี่ได้ข่าวว่าโคตรแพงเลยนะรสา จะไหวกันหรอ?"

 

"ต้องไหวค่ะ รสาว่าจะหางานพิเศษทำเพิ่ม ที่โรงงานรับเด็กพาร์ทไทม์ไหมคะ?"

 

"ตอนนี้ยังไม่รับน่ะซิ เอาไว้เปิดรับพี่จะกันไว้ให้เราหนึ่งตำแหน่งเองนะ พรุ่งนี้เย็นๆพี่จะไปเยี่ยมพิมนะครับ ส่วนเรื่องค่ารักษา เดี๋ยวพี่ขอช่วยส่วนหนึ่งนะรสา ห้ามปฏิเสธ"

 

หญิงสาวกำลังอ้าปาก จึงต้องหุบลงทันที ตอบกลับไปสั้นๆว่า

 

"ขอบคุณนะคะพี่อธิป"

 

วางสายจากผู้จัดการโรงงานแล้ว หญิงสาวก็ทิ้งตัวก้มหน้าลงกับหมอนข้าง เธอลืมไปแล้วว่ามีสามีอยู่ในห้องด้วย น้ำตาเริ่มไหลลงมานึกน้อยใจในโชคชะตาตัวเอง

 

ทำไมคนดีๆอย่างพี่พิมถึงต้องมาเป็นโรคร้ายแบบนี้ ทั้งที่ไม่เคยใช้ชีวิตโลดโผนอะไรเลย

 

เธอเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น ณัฐนิธานที่มองอย่างเห็นใจ รู้สึกสงสารภรรยาที่สุด เขาจึงเข้าไปนอนกอดเธอไว้ ศิรสาที่ถูกกอดก็ตกใจ หันไปเห็นสามีนอนมองอยู่ข้างๆก็รีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา เขาโน้มหน้าลงมาจุมพิตแก้มที่เปียกชื้นเบาๆ

 

"พี่มีข้อเสนอ อยากให้หนูลองฟังให้จบแล้วค่อยแย้งนะคะ"

 

เขาเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ มองเธอด้วยสายตามุ่งมั่น จนหญิงสาวขมวดคิ้วสงสัยแต่ไม่ได้พูดขัด รอฟังเขาพูดให้จบอย่างที่เขาบอก

 

"พี่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พี่พิมทั้งหมดรวมถึงค่าการเปลี่ยนถ่ายไตด้วย แต่มีข้อเสนอสี่ห้าข้อเป็นการแลกเปลี่ยน"

 

ชายหนุ่มพูดค้างไว้ มองหน้าหญิงสาวอย่างชั่งใจก่อนจะอธิบายต่อว่า

 

"ข้อหนึ่ง หนูต้องไปเปลี่ยนนามสกุลกลับมาใช้ วรสกุล เหมือนเดิม"

 

"ข้อสอง หนูต้องใส่แหวนแต่งงานที่นิ้วนางข้างซ้ายทุกวัน ไม่ว่าจะอยู่บ้านหรือออกไปทำงาน"

 

"ข้อสาม ห้ามเรียกพี่ว่าคุณ แล้วแทนตัวเองว่าฉัน ให้เรากลับมาพูดคุยกันเหมือนเมื่อก่อน"

 

"ข้อสี่ ระหว่างที่พี่พิมรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล หนูต้องย้ายมาอยู่กับพี่ที่บ้านของเรา"

 

"ข้อห้า สำคัญมาก หนูต้องเลิกกินยาคุมทุกประเภท ห้ามป้องกัน พี่อายุมากขึ้นทุกวันแล้วนะคะ อยากอุ้มลูกเหมือนชาวบ้านเขาแล้ว"

 

หญิงสาวมองเขาอย่างตกใจ พูดเสียงแผ่วเบาเหมือนคุยกับตัวเองว่า

 

"รู้ได้ไงคะว่ากินยาคุม?"

 

"ก็พี่ยิงกระสุนใส่หนูจนจะหมดตัวอยู่แล้ว หนูก็ไม่ท้องสักที เกือบสองเดือนแล้วนะคะ พี่ก็นึกว่าตัวเองไม่มีน้ำยาซะอีก ที่ไหนได้ กินยาคุมซะงั้น ถ้าหนูตกลง พี่จะได้บอกให้หมอรักษาพี่พิมได้เต็มที่เลย"

 

"แล้วสัญญานี้มีระยะเวลาท่าไหร่คะ"

 

ณัฐนิธานมองหน้าภรรยาคิ้วขมวดเข้าหากันจะเป็นปม

 

"หื้มม ถามอะไรอย่างนั้นคะรสา เราเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมาย สัญญานี้ไม่มีกำหนดเวลาค่ะ"

 

"ก็จนกว่าคุณจะพอใจซินะ เข้าใจแล้ว ฉันตกลงรับข้อเสนอค่ะ"

 

ศิรสาตอบแบบไม่ต้องคิดกับข้อแลกเปลี่ยนของคุณสามี จนทำให้ณัฐนิธานต้องมองซ้ำ เธอหันไปมองแล้วพยักหน้าให้อีกครั้งเพื่อยืนยันคำพูดตัวเองแต่ก็ยังถามถึงข้อข้องใจสุดท้าย

 

"แล้วถ้าฉันมีลูกให้คุณไม่ได้ คุณจะหย่าให้ฉันใช่ไหม"

 

"มีแบบธรรมชาติไม่ได้ พี่จะให้คุณหมอช่วยค่ะ"

 

เธอพยักหน้าเข้าใจในคำตอบของณัฐนิธาน

 

สรุปยังไงเขาก็จะไม่หย่าให้เธอซินะ

 

หญิงสาวไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรมากนัก ศศิพิมถือเป็นผู้มีพระคุณรองจากพ่อแม่ ถ้าไม่ใช่ณัฐนิธานแต่เป็นคนอื่นมายื่นข้อเสนอนี้

 

เธอก็ตอบตกลงเหมือนกัน

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆

ข้อแม้เยอะจริงพ่อคู้ณณณ จะให้รสาท้องให้ได้ใช่ไหมพี่ณัฐ

ถ้าชอบ.. ขอคนละคอมเม้นท์น้า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว