ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2563 13:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

 

 

 

 

ตึด   ตึด   ตึด 

 

ภายในห้องปลอดเชื้อที่เต็มไปด้วยแสงสีขาวมากมายทั้งจากดวงไฟที่สั่งทำพิเศษเพื่อให้ความอบอุ่นภายในแม้ยามฤดูหนาว กำแพงสีขาวจากสามในสี่ของห้องที่ทนทานสามารถรับแรงระเบิดได้อย่างสบาย

 

เครื่องวัดชีพจรยังคงทำงานตามปกติปราบใดที่ร่างของผู้ใช้ยังมีชีวิตอยู่ เตียงนอนสีขาวใหญ่ขนาดคิงไซส์ที่มีผู้จับจองเพียงคนเดียวตลอดแปดปีเริ่มมีการเคลื่อนไหว

 

เปลือกตาสีไข่เริ่มมีปฎิกริยาของการขยับเขยื้อนแผงขนตางอนยาวค่อยๆกระพริบขึ้นลงเบาๆเพื่อปรับสภาพแสง ดวงตาสีเทาเงินคล้ายเด็กเผือกทอดสายตาขึ้นมองเพดานไม่คุ้นตาก่อนที่จะมองไปยังรอบห้องเพื่อเช็คให้แน่ใจ

 

' ที่นี่ที่ไหน....เราตายไปแล้วนี่..... '  คำถามแรกผุดขึ้นมาในหัวพลางยันกายให้ลุกขึ้นแต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน ร่างกายที่ไม่มีแรงแม้แต่น้อยไหนจะสายระโยงระยางที่ติดอยู่ตามตัวนี่อีก?

 

ดวงตาเล็กพลัดเบิกกว้างมองตัวเอง ร่างกายที่เล็กกว่าที่ควรเป็นผิวที่ขาวซีดผิดปกติแต่กลับเรียบเนียนน่าสัมผัสชุดนอนเหมือนกระโปรงยาวสีขาวไหนจะเส้นผมสีขาวเงินที่ยาวจนถึงก้นนี้อีก 

 

นี้ไม่ใช่ร่างกายเขา แล้วเขามาอยู่ในร่างของใคร? จะว่ามาอยู่ในร่างของเด็กผู้หญิงก็ไม่ใช่ เพราะยังมีไอ้นั่นอยู่ แล้วมันหมายความว่ายังไง?

 

ดวงตากลมโตมองไปยังรอบห้องอีกครั้ง ห้องที่คล้ายว่าจะเป็นห้องปลอดเชื้อเเถมไม่ใช่ห้องที่คนปกติจะมีได้ อย่างน้อยต้องระดับมหาเศรษฐีใหญ่เท่านั้นถึงจะมีที่นี่ได้ ถ้าให้คิดไปอีกแบบแล้วตัวเขาคงหลุดมาอยู่ในร่างของเด็กคนนี้ล่ะมั้ง

 

จะว่าไปเด็กคนนี้เป็นอะไรกันแน่ถึงได้มาอยู่ในห้องแบบนี้ได้แถมสายยามากมายยังเต็มตัวไปหมดคงจะไม่ใช่เล่นๆเลย แล้วก็ร่างกายนี้ที่ไม่มีแรงเหมือนว่าทั้งชีวิตไม่เคยได้ขยับตัวนี้อีก แต่ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบของคำถาม

 

แกร๊ก!  ปึก!

 

เสียงของประตูกระจกใสที่ถูกเปิดออกอย่างแรงอย่างไม่สนใจว่ามันจะพังหรือแตกหัก พร้อมร่างของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาที่จัดได้ว่าหาตัวจับยากก้าวเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีก็โดนอีกฝ่ายกอดไว้แน่นเสียแล้ว

 

" น้องเรนในที่สุด..หนูก็ฟื้นแล้ว..ป๊ะป๋าดีใจที่สุดเลย..นึกว่าทั้งชีวิตหนูจะไม่ตื่นขึ้นมาแล้วซะอีก..."

 

ชายที่น่าจะเป็นพ่อของเด็กที่ชื่อว่าเรนกอดผมแน่นใบหน้าซุกลงกับไหล่เล็กพร้อมสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ไหล่ 

 

ผู้ชายคนนี้ร้องไห้...ทำไมกันนะ...ถึงได้รู้สึกว่าเขาทรมาน...เขาดูเดียวดาย...อ้างว้าง...มาตลอดจนอดไม่ได้ที่จะโอบกอดเขาไว้ ยิ่งผมกอดเขาแน่นเท่าไหร่เขาก็ยิ่งปล่อยความรู้สึกออกมามากเท่านั้น แต่แล้วจู่ๆความทรงจำของใครสักคนก็เข้ามาในหัว...ความทรงจำของคนคนนี้...ทรมานจังเลย.....

 

" น้องเรนเป็นอะไรรึเปล่า? เจ็บตรงไหนบอกป๊ะป๋ามาเร็ว!! "

 

ร่างเล็กรู้สึกตัวเงยหน้าขึ้นมามองชายตรงหน้า นํ้าตาหยดเล็กไหลลงมาจากดวงตาอย่าไม่รู้ตัว ไหลลงมาเรื่อยๆอย่างไม่รู้จบพร้อมร่างเล็กที่เข้าไปโอบกอดคนตรงหน้าไว้แทนคำตอบ

 

" ป๊ะป๋า...ป๊ะป๋า..."  คำแรกที่ถูกเปล่งออกมาจากร่างเล็กทำให้ผู้ที่ได้ชื่อว่าป๊ะป๋ายิ่งนํ้าตาหลั่งริน นํ้าตาที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน นํ้าตาแห่งความดีใจ คะนึงหา การเฝ้ารอของเขาจบลงแล้ว..ลูกรักที่เขารอมาตลอดแปดปีลืมตาตื่นมาหาเขาแล้ว

 

" ป๊ะป๋าสัญญาว่าป๊ะป๋าจะดูแลน้องเรนให้ดีที่สุด จะทดแทนเวลาที่ผ่านมาตลอดแปดปี จะทำให้หนูมีความสุขที่สุดป๊ะป๋าสัญญา เพราะฉะนั้นหนูอย่าทิ้งป๊ะป๋าไปไหนอีกนะ ป๊ะป๋าใจจะขาดอยู่แล้ว "   คำพูดแสนเศร้าที่ปล่อยออกมาจากหัวใจทำให้ผู้ที่ได้ยินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตาม คำพูดจากใจจริงของผู้เป็นพ่อที่มีให้กับลูกผู้เป็นที่รักเป็นดวงใจดวงน้อยๆของผู้เป็นพ่อ

 

" หนูจะไม่ทิ้งป๊ะป๋าไปไหน ต่อจากนี้หนูจะอยู่กับป๊ะป๋า จะอยู่กับป๊ะป๋าตลอดไปเลย "  คำพูดที่แสนใสซื่อของเด็กน้อยเรียกน้ำตาของผู้เป็นพ่อได้เป็นอย่างดี ไม่มีอีกแล้วการรอคอย ทุกอย่างได้สิ้นสุดลงแล้ว สิ้นสุดลงพร้อมการตื่นของลูกน้อย.....

 

ภาพของทั้งสองที่กำลังโอบกอดกันสะท้านเข้าไปถึงจิตใจของผู้พบเห็น คนสนิททั้งสองที่โอบกอดกันทั้งนํ้าตาทอดมองผู้เป็นนายด้วยความดีใจ เหล่าหมอพยาบาลที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ต่างกอดคอดีใจน้ำมูกน้ำตาไหลอาบ ต่อจากนี้นายของเขาจะไม่ต้องเจ็บปวดอีกแล้ว พวกเขาสัญญาไม่ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิตพวกเขาจะปกป้องทั้งนายและคุณหนูให้ถึงที่สุด จะปกป้องดวงใจนี้จนกว่าจะถึงวาระสุดท้ายของตัวเอง...

 

ข่าวอันน่ายินดีนี้ถูกเผยแพร่ภายในคฤหาสน์อย่างทั่วถึง ทุกคนต่างร้องไห้ยินดีกับข่าวการตื่นขึ้นมาของคุณหนูเพียงคนเดียว บางคนร้องไห้ บางคนวิ่งรอบคฤหาสน์ด้วยความดีใจ แต่สิ่งที่ทุกคนต่างคิดเหมือนกันคือ พวกเขาจะปกป้องความสุขนี้ไว้ตลอดไป จะไม่ยอมให้คุณหนูเป็นอะไรไปเด็ดขาด

 

ภายในคํ่าคืนนั้นต่างเฉลิมฉลองกันอย่างมีความสุขทุกคนต่างมีชีวิตชีวา กินเลี้ยงสังสรรค์กันอย่างเต็มที่ใบหน้าของทุกคนล้วนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดี ความสุขใจที่มากเกินคำบรรยาย

 

ต่อจากนี้ความสุข ความมีชีวิตชีวา แสงสว่างจะกลับมาสู่คฤหาสน์ตระกูลโรเซนไฮซ์เป็นครั้งแรกในรอบแปดปี

 

 

 

แต่.....

 

 

 

ทำไมถึงมีแต่ผมคนเดียวที่ยังต้องอยู่ในห้องปลอดเชื้อไม่ได้ออกไปไหนเพราะคุณหมอบอกว่า ต้องรอดูอาการก่อนไม่รู้ว่ามีอาการแทรกซ้อนรึเปล่าหรือร่างกายตรงไหนที่ผิดปกติจึงทำให้ผมต้องนอนอุดอู้อยู่แต่ในห้องนี้

 

" น้องเรนหนูเป็นอะไรรึเปล่าบอกป๊ะป๋าได้นะ "   คุณป๊ะป๋าผู้เป็นเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทพร้อมดวงตาคมกริบสีนิลวัยสามสิบที่หน้ายังยี่สิบห้าเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงอยู่ข้างเตียงไม่ไปไหนตั้งแต่ผมฟื้นขึ้นมาในช่วงบ่ายจนตอนนี้ปาไปยี่สิบนาฬิกาแล้ว เฮ้ย~นั่งอยู่ที่เดิมมาสี่ชั่วโมงแล้วไม่เมื่อยบ้างรึไง ถึงจะว่าไปแบบนั้นแต่ก็อดยิ้มไม่ได้กับความเห่อลูกของคนคนนี้ 

 

" คุณหนูอยากกินนมอุ่นๆไหมครับ? "

 

" หรือน้ำผลไม้ดีครับ? " 

 

" หรือจะเอาคุกกี้ดีครับ? "

 

" ไม่สิคุณหนูยังไม่แข็งแรงต้องโจ๊กสิ? "

 

ไม่สิ ไม่ใช่แค่หนึ่งแต่เป็นสามมากกว่าบวกมาอีกสองหน่อที่ดูเหมือนว่าจะเห่อผมไม่ต่างจากคุณป๊ะป๋า เห็นแล้วก็อดยิ้มกับสองคนสนิทไม่ได้ทั้งพี่ดิวมือขวาและพี่ฟรังมือซ้ายที่แย่งกันเอาของกินมาให้ผม แต่ผมก็รู้สึกทะแม่งๆกับความสัมพันธ์ของทั้งสองคนอยู่ไม่ใช่น้อย 

 

" น้องเรนป๊ะป๋ารักหนูนะ "

 

" ครับ น้องเรนก็รักป๊ะป๋าเหมือนกัน "

 

" น้องเรนครับ...ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ "  คำพูดของป๊ะป๋าทำให้ผมรู้สึกตื้นในอกเพราะผมเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ทำงานหาเงินเลี้ยงดูตัวเองและพวกน้องๆจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเท่านั้น ไม่เคยมีใครพูดแบบนี้มากก่อน พอได้ฟังแล้วก็อดเก็บน้ำตาไว้ไม่ได้ พร้อมรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง

 

" ครับ ผม...กลับมาแล้ว "  คำพูดของผมเรียกรอยยิ้มจากป๊ะป๋าคนใหม่ได้เป็นอย่างดีและ

 

" ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับคุณหนู " ทั้งดิวและฟรังต่างพูดออกมาพร้อมกันด้วยรอยยิ้ม

 

" อื้ม "  ผมเองก็ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มเช่นกันรอยยิ้มที่กลับมายังคฤหาสน์ที่ห่างหายจากความสุขไปนาน แต่ต่อจากนี้แหละผมจะปฎิวัติ แต่ผมจะบอกอะไรดีๆไว้นะผมน่ะร้ายกว่าที่คุณคิด หึ

 

 

    

 

 

......................................................

 

 

เป็นไงกันบ้างกับตอนเรียกน้ำตาของเราพึ่งแต่งเป็นครั้งแรกยังไงก็ฝาก ติ ชม กันด้วยน้าา

 

น้องเรนของเราร้ายกว่าที่คิดนะจ๊ะ  ยังไงก็ช่วยเป็นกำลังใจ ติอตาม คอมเมนต์กันด้วยน้าา เหมยขาวจะได้มีแรงเขียนต่อ ฝากน้องเรนน้อยไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ หากผิดพลาดประการใดขออภัยด้วย อย่าลืมดูแลสุขภาพกันด้วยนะ

 

 

รักนักอ่านทุกท่าน  

 

 

จาก.....ไรท์....

 

 

     

 

 

ความคิดเห็น