ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 50

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 906

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2563 11:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
50
แบบอักษร

       ใบหม่อนกับอชิรอให้รถแล่นห่างออกไปพอสมควร จึงได้ค่อย ๆ โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ แข้งขาอ่อน 

            “อชิ ฉันว่ากลับกันก่อนเหอะ” 

            “เออ...ฉันก็ไม่มีอารมณ์เล่นน้ำแล้วล่ะ” 

 

            ทั้งคู่ช่วยกันจูงจักรยานก่อนจะขี่กลับบ้านพักอย่างรวดเร็ว ต่างจากขามาอย่างสิ้นเชิง พอถึงบ้านพัก อชิถึงกับลงนอนแผ่อยู่สนามหน้าบ้านอย่างหมดแรง 

            “แกคิดว่าไงอชิ” 

            “ฉันว่าเหมือนพวกนัดส่งของ” 

            “ส่งของ?” ใบหม่อนงง 

            “ยาเสพติด อะไรประมาณนั้นแหละ” 

            “ใช่เหรอ” 

            “อืม...คงไม่ได้ส่งกะปิ น้ำปลา กันหรอกมั้ง นัดซะลับตาคนขนาดนั้น” อชิมั่นใจ 

      “ฉันรู้สึกคุ้นหน้าผู้ชายคนนั้นจัง” ใบหม่อนพยายามนึก  แต่ก็นึกไม่ออก 

            “ท่าทางแบบนั้นหาได้ง่าย ๆ ในหมู่ขี้ยา” อชิตอบ 

            “แล้วทำไมถึงมานัดท้ายไร่ ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องบอกพี่ตะวัน” ใบหม่อนรีบโทรหาสามีทันที บอกแค่ว่ามีเรื่องด่วน ให้มาหาที่บ้าน 

     

           ตะวันขับรถกลับบ้านอย่างร้อนใจ อยู่ ๆ ใบหม่อนก็โทรหา บอกว่ามีเรื่องด่วน แบบนี้คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ เขาสงสัยไอ้พู่มากที่สุด หวังว่ามันคงไม่ปากมากพูดเรื่องหมวดรินนะ เมียเขายิ่งขี้งอนอยู่ด้วย 

           ถึงหน้าบ้านตะวันรีบกระโดดลงจากรถ ก้าวเท้ายาว ๆ ขึ้นไปหาคนที่นั่งอยู่บนระเบียง 

           “มีอะไรหรือเปล่าครับ ใบหม่อน” 

           “ใบหม่อนเจอคนแปลกหน้าที่น้ำตกค่ะ” 

           “แล้ว?” 

           “ท่าทางเหมือนนัดส่งยาเสพติดหรือของผิดกฏหมายกันอย่างนั้นแหละ” 

           “ใบหม่อนรู้ได้ยังไง” 

           หญิงสาวเล่าเหตุการณ์อย่างละเอียด โดยมีอชิคอยเสริมหากหญิงสาวเล่าตกหล่น ตะวันนั่งฟังหน้าเครียด โมโหไอ้พู่ ปล่อยให้เมียเขาไปกันตามลำพังได้ยังไง 

           “ใบหม่อนกับอชิ อยู่ที่นี่ก่อนนะครับ” ตะวันลุกขึ้นยืนจะเดินกลับไปที่รถ 

           “พี่ตะวันจะไปไหนคะ” ใบหม่อนลุกไปเกาะแขนสามี 

           “พี่ไปธุระ” 

           “ใบหม่อนไปด้วยค่ะ” 

           “รอพี่อยู่ที่นี่นะครับ เดี๋ยวพี่มา” 

           “นี่ ชะนีน้อย มานั่งนี่เลย” อชิเรียกเพื่อน เมื่อเห็นใบหม่อนเริ่มงี่เง่า 

           “อชิ พี่ฝากด้วยนะ” ตะวันยิ้มให้อชิ ที่ช่วยจัดการให้ 

           “ยินดีฮ่ะ”  

           ตะวันเดินเข้าสำนักงาน มองหาหมวดริน เห็นกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ที่กองเอกสาร  

           “ริน ผมจะไปในไร่จะติดรถไปเก็บข้อมูลไหม” ตะวันถามหมวดรินเสียงดัง 

           “พอดีเลยค่ะ รินเตรียมเอกสารเสร็จพอดี กำลังจะไปตามพู่อยู่เลย” หมวดรินรับลูกอย่างหัวไว 

           “ไม้ต้องหรอก รีบไปเหอะ” ชายหนุ่มเดินนำหน้าไป ส่วนหมวดรินหอบเอกสารตามหลัง เพื่อความสมจริง 

           ราตรี นั่งทำงานของหล่อนไปเงียบ ๆ แต่ก็ไม่วายมองตามสองคน พลางนิ่วหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง 

 

           เมื่อขึ้นมาบนรถ ตะวันจึงเล่าเรื่องที่ใบหม่อนไปเจอมาให้หมวดรินฟัง อย่างละเอียด 

           “คุณใบหม่อนไปเจอมาช่วงเช้าใช่ไหมคะ” 

           “ครับ” 

           “เมื่อเช้า ฉันเจอคุณคทา โทรศัพท์กับใครไม่รู้ พักใหญ่ ๆ เลยค่ะ ท่าทางเครียด แต่จะว่าไป คุณราตรี ก็รับโทรศัพท์แล้วออกไปคุยข้างนอกเหมือนกัน” 

           “คุณสงสัยใคร” 

           “ฉันเอนเอียงไปทางผู้จัดการค่ะ” หมวดรินตอบ 

           “แต่คทาก็อยู่กับผมมานาน” 

           “เขามีญาติเรียนอยู่กรุงเทพฯ ด้วยนี่คะ” 

           “อืม...ผมจะพยายามช่วยหาหลักฐาน จะให้ช่วยอะไรบอกได้เลยนะครับ” 

           “แต่คุณราตรี ฉันก็ยังไม่ได้ตัดไปนะคะ” 

           “เอ่อ...” ตะวันกำลังคิดว่าควรจะเล่าเรื่องราตรีให้ฟังหรือเปล่า ที่เขาไปเจอหล่อนในผับ แต่ถ้าไม่เกี่ยวก็จะกลายเป็นเอาผู้หญิงมานินทา ซึ่งไม่สมควรอย่างยิ่ง 

           “มีอะไรหรือเปล่าคะ” หมวดรินเห็นตะวันเหมือนมีอะไรจะพูด 

           “เปล่าครับ” 

           “คืนนี้ฉันจะไปซุ่มดู ว่าพวกมันนัดกันส่งของจริงหรือเปล่า คุณพาฉันไปดูว่าอยู่ตรงไหน เท่านั้นแหละค่ะ” 

           “ผมพาคุณไปดูแน่ แต่คืนนี้ผมจะไปด้วย” 

           “ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวจะยุ่งกันใหญ่” หมวดรินพอจะรู้ว่าเมียเขาขี้หึง 

           “ไม่ได้หรอกครับ ถึงคุณเป็นตำรวจ แต่คุณก็เป็นผู้หญิงอยู่ดี”  

           “เป็นผู้หญิงแล้วไงคะ” หมวดรินถามเสียงขุ่น สมกับที่ไอ้พู่บอกว่าดุจริง ๆ  

           “เอาเป็นว่าผมไปด้วย เพื่อความสบายใจของผมเอง ไม่อย่างนั้น เพื่อนผมมันด่าเปิง..โอเคไหมครับ” 

           “ทุ่มนึงเจอกันนะครับ” ตะวันบอกสถานที่นัดเจอ เสร็จแล้วก็พาหมวดรินไปเก็บข้อมูลนิด ๆ หน่อย ๆ พอไม่ให้เป็นที่สงสัยแล้วก็พากลับ 

ความคิดเห็น