ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เข้าบ้านสามี

ชื่อตอน : เข้าบ้านสามี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2563 10:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เข้าบ้านสามี
แบบอักษร

พอแยกทางจากเพื่อนๆแล้ว พีรภพก็พาเธอมาหาคุณย่าของเขา ซึ่งตอนนี้ในบ้านของเขา อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ทั้งคุณย่า คุณพ่อ คุณแม่ของเขา เธอต้องปรับการเรียกขานครอบครัวนี้ใหม่หมดเลย เพราะโดยปกติแล้วเธอชินกับการเรียกย่าของเขาว่าป้าและเรียกอาของเขาว่าพี่ แต่มาวันนี้ต้องเปลี่ยนใหม่หมด 

“พ่อกับแม่พี่ภีมดุไหมคะ” เธอหันถามเขา ขณะที่รถกำลังเลี้ยวเข้าบริเวณบ้านหลังใหญ่ของชายหนุ่ม

“ทำไมครับ พร้อมกลัวเหรอ”

“เปล่าค่ะ ถามไว้ กลัวไปทำอะไรให้ท่านไม่พอใจเอา”

“ไมหรอกจ๊ะ ลืมบอกไป พ่อกับแม่พี่ก็อยู่ออสเตรเลียเหมือนกันนะ ไม่รู้พร้อมเคยเจอบ้างหรือเปล่า”

“ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ แล้วพี่ภีมละคะ เคยไปหาท่านที่นั่นบ้างไหม”

“เคยสิ ไปอยู่ตั้งหลายเดือน แต่พี่ก็ไม่เคยเจอพร้อมเลย”

“โลกไม่ได้แคบขนาดนั้นนี่คะ แล้วออสฯก็ตั้งกว้าง” แต่พร้อมก็เจอพี่ตั้งหลายครั้ง หญิงสาวแอบต่อประโยคหลังในใจ

“ลงไปกันเถอะครับ พ่อกับแม่พี่น่ารัก”

“ค่ะ”

“มากันแล้วรึ เข้ามาก่อนๆ” อำไพวางกรรไกรแต่งกิ่งไว้บนโต๊ะ แล้วรีบเดินเข้ามาหาสองหนุ่มสาวที่กำลังลงจากรถ

“คุณป้า เอ้ย! คุณย่าสวัสดีค่ะ” พร้อมรักยกมือขึ้นประนมไหว้ผู้อาวุโส

“ฮ่าๆ ค่อยๆปรับไปหนูพร้อม เดี๋ยวก็ชิน” 

“ค่ะคุณย่า แล้วคุณย่าทำอะไรอยู่คะ” พร้อมรักมองสิ่งที่ย่าของสามีทำค้างอยู่

“อ่อ แต่งกิ่งต้นแก้วแคระนะ ไม่ได้แต่งนานแล้ว เริ่มรก เข้าไปในบ้านกันดีกว่า เห็นแม่เขาเตรียมของว่างรอลูกสะใภ้แล้วนะ” เธอยิ้มให้ย่าของเขา ก่อนจะประคอมท่านเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกัน โดยมีเขาถือของเดินตามมาด้านหลัง

“มาแล้วหรือหนูพร้อม มานั่งนี่ก่อนลูก เดี๋ยวแม่ไปยกของว่างมาให้” เธอยกมือไหว้แม่ของเขาที่กำลังจะลุกขึ้นไปยกของว่างออกมา

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ เดี๋ยวพร้อมไปยกเองค่ะ” 

“เดี๋ยวพี่พาไป” พีรภพจับมือเธอไว้ แล้วพาเดินไปในครัวด้วยกัน โดยมีสายตาจากผู้ใหญ่ทั้งสามคนมองตาม

“พ่อว่าหนูพร้อมหน้าคุ้นๆไหม เหมือนเคยเจอที่ไหน” วิจิตราหันมาคุยกับสามีหลังจากมองลูกสะใภ้จนลับสายตา

“นี่แม่จำหนูพร้อมไม่ได้จริงๆเหรอ”

วิจิตราขมวดคิ้วทันที เมื่อสามีพูดจบ “ใครคะ”

“ก็เด็กผู้หญิงที่เคยช่วยแม่ที่สวนสาธารณะไง ตอนที่วิ่งแล้วข้อเท้าพลิก แล้วหนูพร้อมก็เป็นคนพาแม่ไปส่งโรงพยาบาล” ธนภพอธิบายเรื่องราวในอดีตให้ภรรยาฟัง

“อุ๊ย! จริงด้วยค่ะ โลกกลมจังเลยนะคะ ไม่รู้หนูพร้อมจะจำหวานได้ไหม”

“พร้อมจำอะไรได้หรือครับแม่” พีรภพออกจากห้องครัวได้ยินประโยคสุดท้ายพอดี

“อ่อ ก็ตอนอยู่เมืองนอก หนูพร้อมเค้าเคยช่วยแม่ไว้นะ บังเอิญจริงๆ” วิจิตรามองหน้าลูกสะใภ้แล้วอมยิ้ม ไม่ต่างจากพีรภพที่ยืนยิ้มอยู่ข้างภรรยา

“จริงหรือครับแม่ ที่แท้ก็เคยเจอกันแล้ว ดีจังเลย พร้อมจำแม่พี่ได้ไหม” พีรภพหันมาถามภรรยาของตน

“เพิ่งนึกออกตอนที่คุณแม่พูดขึ้นนี่แหละค่ะ คุณแม่สบายดีนะคะ ยังเจ็บเท้าอยู่ไหม” 

“ไม่แล้วจ๊ะ” วิจิตรายิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร ไม่มีท่าทีแม่สามีหวงลูกชายอย่างที่เธอหนักใจก่อนหน้านี้ ยิ่งรู้ว่าเป็นคนที่เคยเจอกันมาก่อน เธอยิ่งรู้สึกโล่งใจ

พีรภพพาเธออยู่ที่บ้านเขาจนกระทั่งเย็น จึงขับรถพาเธอมาที่บ้านแม่เพียง เพื่อรับท่านไปทานข้าวด้วยกัน วันนี้เลือกร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจาบ้านมากนัก เพื่อสะดวกในการเดินทางของทั้งสองครอบครัว 

การพบปะ พูดคุย กินข้าวมื้อเย็นเป็นไปด้วยความเรียบร้อย ทั้งอบอุ่นและมีความสุข เธอไม่นึกไม่ฝันเลยว่าการได้แต่งงานกับคนที่แอบรักมาหลายปีจะทำให้มีความสุขมากขนาดนี้ รู้แบบนี้คิดหาวิธีให้ได้แต่งงานกับเขาตั้งนานแล้ว ไม่น่าเสียเวลาวางแผนตั้งนานเลย เสียดายเวลาชิบเป๋ง

“กลับร้านเราเลยนะพร้อม” เขากระซิบบอกเธอหลังจากเรียกพนักงานคิดเงินเรียบร้อยแล้ว

“ค่ะ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว