email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พลิกชีวิต บทที่4 "การเดินทางสู่แคว้นศักสิทธิ์"

ชื่อตอน : พลิกชีวิต บทที่4 "การเดินทางสู่แคว้นศักสิทธิ์"

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 88

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2563 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พลิกชีวิต บทที่4 "การเดินทางสู่แคว้นศักสิทธิ์"
แบบอักษร

 

พลิกชีวิต

บทที่4 "การเดินทางสู่แคว้นศักสิทธิ์"

.

สองอาทิตย์ต่อมา

"ลู่เชี่ยวเร็วเข้าสิ..เราจะช้ามิได้"เยว่ฟางเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีรีบร้อนก่อนที่จะรีบตรงขึ้นเกวียนทันดีโดยที่ไม่ได้ลาผู้ใดเลย

"ไปแบบนี้จะดีหรือขอรับ...ข้าว่า-"ยังไม่ทันจะได้พูดจบลู่เชี่ยวก็โดนร่างบางที่นั้งอยู่บนเกวียนก่อนแล้วดึงขึ้นไปนั้งข้างๆทันที

"ไปได้แล้วลุงเอ้อ"เยว่ฟางที่ดึงลู่เชี่ยวขึ้นมานั้งได้แล้วก็เอ่ยบอกลุงเอ้อทันที

'ลุงเอ้อ'คือหนึ่งในคนดูแลของเยว่ฟางที่ฮูหยินใหญ่ของตระกูลเป็นคนคัดเลือกมาให้เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา

ไม่นานเกวียนของเยว่ฟางก็ขับเคลื่อนออกไปด้วยพลังเวทย์ลู่เชี่ยวที่เห็นแบบนั้นก็ได้ถอนหายใจออกมาพร้อมกับลุกขึ้นไปปิดม่านที่อยู่ตรงหน้าต่างของเกวียนเพื่อไม่ให้ผู้อื่นเห็นคุณชายของตนที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับดิน

ย้อนความไปในวันที่เยว่ฟางออกไปซื้อของในเมือง

"อ้ะ...คนใจร้ายละ"เสียงเด็กน้อยคนขึ้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับชี้ไปยังเยว่ฟางด้วยสีหน้าใสซื่อ

"ปลิงเอ้อ..ขะ..ขออภัยเจ้าค่ะ..คุณชายเยว่..ข้ายังสั่งสอนเด็กคนนี้ไม่ดีพอ..โปรดยกโทษให้เด็กคนนี้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ"ผู้เป็นมารดาของเด็กน้อยเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนที่จะก้มหัวให้กับเยว่ฟาง

'แย่ละสิเราควรจะตอบไปอย่างไรดีละ'เยว่ฟางคิดในใจก่อนที่จะทำท่าครุ่นคิด

"ไม่รอดแน่ๆ..น่าสงสารเด็กน้อยผู้นั้นจริงๆ"เสียงซุบซิบจากผู้คนรอบข้างดังขึ้น

เยว่ฟางที่เอาแต่ยืนคิดอยู่ไม่ได้รู้เลยว่าสายตาของคนรอบข้างเป็นอย่างไร

ลู่เชี่ยวที่ยืนอยู่ข้างเยว่ฟางก็พยายามกระซิบบอกผู้เป็นนายให้ออกไปจากตรงนี้

"เฮ้อ...คิดยังไงข้าก็คิดไม่ตกเอาเป็นว่าข้าไม่เอาเรื่องแล้วกัน..อีกอย่างเจ้าน่ะเหตุใดถึงได้มีสภาพยากจนเช่นนี้กันเล่า...ในแคล้นปู่จือที่ร่ำรวยนี่ควรจะมีแต่ผู้สูงศักดิ์สิ"เยว่ฟางเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัยเพราะพึ่งจะได้พบคนที่ใส่เสื้อผ้ามอมแมมเช่นนี้ในเมืองเป็นครั้งแรก

หญิงสาวที่ได้ยินแบบนั้นสะดุ้งกับคำพูดของเยว่ฟางไปก่อนที่เสียงรอบข้างเองจะค่อยๆเงียบลง

"ขะ..ข้าขออภัยเจ้าค่ะ...คะ..ครอบครัวของข้าสูญเสียทรัพย์สินทั้งหมดไปจึงได้อยู่ในสภาพเช่นนี้เจ้าค่ะ...ขะ..ข้าจะไม่มาให้คุณชายเห็นให้หมองใจอีกแล้วเจ้าค่ะ"หญิงสาวตอบด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักเพราะกลัวว่าเยว่ฟางจะไม่พอใจ

"พูดอะไรของเจ้ากัน..ทำไมข้าจะต้องหมองใจด้วยเล่า..เจ้านี่ก็พูดแปลกๆนะ"หลังจากที่เยว่ฟางเอ่ยออกไปอย่างไม่คิดรอบข้างก็เงียบสนิทราวกับว่าทุกคนได้กลายเป็นหุ่นไปแล้ว

"นี่..ข้าให้.เอาไปซื้อของอร่อยๆให้ลูกเจ้า..แล้วก็จำไว้นะไม่ว่าจะสูญเสียอะไรไปก็จงสู้ต่อไปซะสวรรค์น่ะไม่ทอดทิ้งผู้มีคุณธรรมหรอกนะ"เยว่ฟางเอ่ยจบก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันทีด้วยท่าทางที่เหมือนกับว่ามันคือเรื่องปกติ

"งะ...งดงาม"หญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังจากที่เยว่ฟางเดินจากไปด้วยสายตาที่เปร่งประกาย

.

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาก็มีเหล่าผู้คนมากมายในเมืองเอาของมาให้ไม่ขาดสาย

.

"ท่านเยว่ฟาง!!...เดินทางปลอดภัยนะเจ้าค่ะ!!!"เสียงผู้คนมากมายเอ่ยขึ้นมา

"วันนี้ก็เอาอีกแล้วหรอ"เยว่ฟางเอ่ยขึ้นก่อนที่จะทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์

"ดูเหมือนว่าจะอย่างนั้นน่ะขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยตอบพร้อมกับเปิดม่านออกนิดๆเพื่อมองสถานะการของผู้คนในเมือง

"เจ้าพวกนั้นคิดยังไงถึงได้นับถือข้ากันนะ"เยว่ฟางเอ่ยตอบพร้อมกับเปิดม่านดูเช่นกันด้วยสีหน้าเหนื่อยๆ

.

สองวันต่อมา

"คุณชายขอรับอีกสักพักก็จะถึงแคว้นเฉินแล้วนะขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยขึ้นเพื่อปลุกให้คุณชายของตนเองตื่น

"....เราไม่ได้จะไปที่แคว้นศักดิ์สิทธ์หรอกหรือ"เยว่ฟางเอ่ยตอบพร้อมกับหาวออกมา

"แคว้นเฉินมีประตูของนักบุญของแคว้นศักดิ์อยู่น่ะขอรับหากผ่านด้วยประตูนั้นจะง่ายกว่าขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยตอบ

"ถ้าเป็นเช่นนั้นเหตุใดแคว้นเราถึงไม่มีประตูนั้นบ้างเล่า"เยว่ฟางเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

"เพราะแคว้นเรามิเคยมีการส่งเหรินไปฝึกฝนที่แคว้นศักดิ์น่ะขอรับจึงมิ-"

 

 

-----------------40%-----------------

 

ความคิดเห็น