ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

5 : น่าเอ็นดู[Rewrite]

ชื่อตอน : 5 : น่าเอ็นดู[Rewrite]

คำค้น : หลงกลรัก, นิยายวาย, Mpreg, เพียวไผ่, นักรบ, ทดลองรัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.6k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2564 02:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5 : น่าเอ็นดู[Rewrite]
แบบอักษร

 

Chapter 5 

Lab Love : น่าเอ็นดู 

 

           เครื่องทำความเย็นยังคงแผ่ไอความเย็นทำหน้าที่ได้ดีไม่มีตกบกพร่อง ร่างกายขาวผ่อง ผิวเนียนละเอียดเวลานี้เต็มไปด้วยรอยแต้มสีกุหลาบทั่วแผ่นอกบาง แผ่นหลัง สะโพกหรือแม้แต่เรียวขาตรงใกล้จุดซ่อนเร้น ไม่ต้องให้เดาก็รู้ว่าเมื่อคืนสนามรักบนเตียงกว้างนี้ดุเดือดแค่ไหน ถุงยางที่ถูกถอดทิ้งหลังใช้งานไม่รู้กี่ชิ้นเกลื่อนพื้นห้อง ผ้าห่มกระจัดกระจาย ห่มร่างบางไว้เพียงหมิ่นเหม่เหมือนว่าความเย็นอย่างพอดีและเตียงนุ่มจะดึงร่างกายที่แสนอ่อนเพลียให้นอนหลับไปเรื่อย ๆอีกสักพัก 

           ผ่าง!! ประตูห้องถูกเปิดอย่างถือวิสาสะจากจากคนแปลกหน้า  สุภาพบุรุษร่างสูงใหญ่ ในเสื้อสูทสีน้ำเงินมืด เสื้อเชิ้ตภายในสีขาว กาวเกงขายาวสีเดียวกับสูท ทันทีที่เปิดประตูก็ดิ่งตรงไปยังเตียงกว้าง สีหน้าตกใจเมื่อเห็นร่างกายบาง ๆผิวขาวบนเตียงผ้าปูสีมืด 

           ไม่แล้ว ผิดคน ให้ตายเถอะ! 

           กริ๊ก! เสียงเปิดประตูของห้องน้ำภายในห้องพร้อมกับร่างกำยำสมส่วนก้าวออกมาทำชายผู้มาใหม่มองตาค้างอีกครั้ง 

           "กัน"นักรบทำสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเผยสีหน้าเรียบนิ่งมองเลขาของตัวเอง 

           "คุณรบเมื่อคืนคุณพักที่นี่อย่างนั้นเหรอครับ" แปลก... 

           "อืม มาทำไม" ปกตินักรบไม่เคยค้างคืนกับเด็กขายคนไหนแม้แต่เพียงคนเดียว ไม่ว่าจะเด็กขายที่เป็นหญิงหรือชาย จบเซ็กส์นักรบก็ไม่ปล่อยให้ใครได้นอนค้างบนเตียงกับเขา เป็นปกติที่นักรบอาจจะพักที่นี่แทนการกลับคอนโด หากมีเซ็กส์ถึงขนาดกลับไม่ไหวก็จะให้คนที่มีเซ็กส์ด้วยไปนอนห้องอื่นโดยจะเปิดห้องไว้ให้ แต่จะไม่มีทางร่วมเตียงหลังมีเซ็กส์ด้วยเด็ดขาด 

           "เมื่อคืนคุณนอนบนเตียงนี่ กับเด็กคนนี้อย่างนั้นเหรอครับ" 

           "อืม"กันทิมาไม่รู้จะตกใจกับอะไรก่อน ควรลำดับความสำคัญอย่างไรดี ให้ตายเถอะ 

           "แล้วเด็กคนนั้นคือใครครับ" 

           "....." 

           "....."แต่แล้วก็เกิดความเงียบระหว่างเจ้านายกับเลขา 

           "ก็เด็กที่นาย..." 

           "ไม่ใช่ครับ คุณรบบอกเองว่าให้ผมส่งผู้หญิงมาไม่ใช่เหรอครับ" กันทิมาบอก เรื่องเกือบทุกอย่างของด็อกเตอร์นักรบคนนี้เขาจะมีหน้าที่จัดการเกือบทั้งหมด ตั้งแต่เรื่องงาน เรื่องการเดินทาง เรื่องตารางเวลาบลา ๆเกือบทุกเรื่องจริง ๆไม่พ้นเรื่องการดีลกับเด็กขาย เพื่อเซ็กส์ข้ามคืน  

นายกันทิมาคนนี้ก็จะต้องเป็นคนคัดกรองเด็กเหล่านั้นโดยต้องมั่นใจว่าด็อกเตอร์นักรบจะถูกใจกับเซ็กส์ในค่ำคืนนั้นอย่างที่สุด ทุกอย่างต้องเพอร์เฟ็คอย่าให้ได้มีข้อติให้ขุ่นเคืองใจ 

           "มันหมายความว่ายังไง" 

           "เมื่อเช้าเด็กที่ผมดีลไว้โทรมาว่าเมื่อคืนไม่สามารถเข้ามาหาคุณได้ทั้ง ๆที่ได้รับเงินไปแล้ว..." 

           "จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยซะ ตารางวันนี้คืออะไร" 

           "คุณจะปล่อยให้เด็กคนนี้อยู่ตรงนี้ต่อไปเหรอครับ"ดวงตาคมดุจ้องไปยังร่างที่หลับตาพริ้มบนเตียงอีกครั้ง ยกเสื้อผ้าขึ้นสวมแล้วพูดเสียงเรียบ 

           "จ่ายห้าเท่าสำหรับเมื่อคืน และซื้ออีกคืน....ถ้ายังไหว"หมายถึงหากร่างบางยังไหว กันทิมาได้แต่อ้าปากค้าง นักรบไม่เคยมีเซ็กส์กับคนเดิมเป็นคืนที่สอง 

           "จะให้ซื้อยังไงครับ ผมไม่รู้จักชื่อเขาด้วยซ้ำ เช้านี้ไม่มีตารางประชุม ไม่มีตารางงานด่วนครับ ผลแล็บล่าสุดจากออสคุณจีนรับไว้แล้วครับ แต่ค่ำนี้มีนัดทานอาหารค่ำที่ เทฟเลอโฮเทล กับด็อกเตอร์ซาร่าที่ครับจะมีประชุมในวันมะรืนนี้ครับ"กันทิมาเอ่ยยาวเหยียดโดยไม่ต้องใช้สคริปต์ 

           "ไม่รู้จักชื่อ ก็จัดการถามชื่อซะ นายต้องให้ฉันบอกทุกเรื่องไหมกันทิมา! "เสียงดุตวาดทำร่างที่กำลังคลืบคลานลงจากเตียงเงียบ ๆสะดุ้งตกใจจนหล่นตุ้บจากเตียง ชายหนุ่มทั้งสองหันไปมองยังต้นเสียง 

           "ผ...ผม...อย่าเข้ามานะครับ"เสียงเล็ก ๆกล่าวออกมาด้วยท่าทีหวาดหวั่น ดวงตากวางแดงก่ำ มีน้ำใสเอ่อที่ขอบตา แทนที่จะดูน่าสงสารกลับกลายเป็นน่าขย้ำจนไม่ให้เหลือ ในสายตานักรบ... 

           ไหนจะร่างบาง ๆใต้ผ้านวมหนาที่พันร่างเห็นเพียงไหล่เปลือยที่มีรอยสีกุหลาบ 

           นั่นน่าตกใจอีกเรื่องสำหรับกันทิมา รอยแบบนั้น เคยสำรวจร่างกายของเด็กขายอยู่บ้างแต่ก็ไม่เคยเห็นว่าใครเคยถูกนักรบทำรอยอย่างนั้นแม้ว่า คืนนั้นจะมีเซ็กส์ที่ดุเดือดจนลุกไม่ขึ้นจนเป็นเขาที่ต้องจัดการไปส่งโรงพยาบาล หรือไปส่งที่พักของเด็กพวกนั้น นักรบไม่เคยทิ้งรอยอีกทั้งไม่เคยพักค้างคืนด้วย น่าตกใจ.... 

           "ค..คุณเป็นใครครับ"ความเงียบในห้องถูกทำลายในที่สุด ดวงตากวางที่แดงก่ำเงยหน้ามามองกันทิมา แน่ล่ะ เจ้าตัวรู้ว่าบุรุษอีกคนชื่ออะไร 

           "พวกเราต่างหากที่จะต้องถาม ทำไมถึงเข้ามาหาคุณรบได้"คราวนี้คนที่ถูกถามหันไปมองคนที่ถูกกล่าวถึง แต่ก็ต้องหลบสายตาดุ ๆคู่นั้น ปวดหัว ปวดตัวปวดสะโพกไปหมดแล้ว! 

           อะ! ปวดสะโพก!! คิดได้ เจ้าของร่างก็ก้มมองตัวเอง แม้จะรู้สึกว่าตัวเองเล็กเท่านิ้วก้อยแต่เวลานี้อยากเป็นฝุ่นละอองปลิวว่อนไปจากห้องนี้ในตอนนี้ใจจะขาด 

           "แต่งตัวซะ" 

           "อะ"ร่างขาวเงยหน้าเมื่อให้ยินคำสั่ง คำสั่งจากเสียงดุ ๆหน้าดุ ๆเพียวไผ่ตัวสั่น ลนลานลุกขึ้น 

           ตุ้บ!! แต่แล้วก็หล่นตุ้บนั่งกองกับพื้น ขาสั่นไม่มีแม้แต่แรงยืน สะโพกรู้สึกเหมือนจะแตกร้าวเป็นเสี่ยง ๆ 

           "ค่อย ๆลุกครับ"น้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมกับมือที่มาประคองเบา ๆให้เพียวไผ่ลุกขึ้น เพียวไผ่พยายามออกห่างแต่ไม่มีแรงยืนด้วยตัวเองเสียด้วยซ้ำ 

           "อะ" 

           “ผมจะไม่ทำอะไรแค่จะประคอง"กันทิมาเอ่ยเสียงเบา มองรอบ ๆห้องหาเสื้อผ้าของชายหนุ่มเห็นเสื้อผ้าสีขาวชมพูขาดวิ่นก็ไม่ต้องพูดไม่ออกเสื้อผ้าชุดนั้นเขาเป็นคนสั่งให้คนที่นี่เตรียมสำหรับเด็กขายสวมใส่เมื่อคืน 

           ปกตินักรบจะมีรสนิยมมีเซ็กส์กับผู้ชายหรือผู้หญิงอายุราวยี่สิบสองปีขึ้นไป แต่ต้องไม่ใช่ร่างบอบบางแบบคนที่เขาประคองในตอนนี้ เรียกได้ว่า คนที่เขากำลังประคองนี้แทบจะไม่ใช่รสนิยมของนักรบแม้แต่น้อย 

           ภายใต้ผ้านวมหนานี้หากให้กันทิมาคิดคงเป็นร่างที่ผอมแห้งอยู่สักหน่อย ไหนจะผิวบาง ๆจนเหมือนว่าจะปริแตกได้ง่าย 

           นักรบเป็นคนที่มีความต้องการรุนแรง เพราะฉะนั้นคนที่เขาหามาแน่นอนว่านอกจากต้องไม่มีโรค มีประสบการณ์แล้วจะต้องเป็นคนที่รับความต้องการสูงของนักรบได้อีกด้วย แต่ดูจากสภาพที่แม้แต่จะยืนไม่ไหวในเวลานี้ของคนข้าง ๆกันทิมาพูดไม่ออกนอกเหนือจากนี้ เสื้อผ้าไม่มีจะสวมแล้วสินะ 

           "นั่งบนเตียงก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปหยิบเสื้อผ้ามาให้"ให้เดาเสื้อผ้าของเด็กคนนี้คงจะอยู่ห้องแต่งตัว 

           เด็กคนนี้...อ่าไม่รู้เลยว่าอายุเท่าไหร่ หวังว่าจะไม่ทำให้นักรบต้องเสี่ยงคุกเสี่ยงตาราง 

           กันทิมาเดินออกไปจากห้องแล้ว ตอนนี้ทั้งห้องเหลือเพียงสองคนมีเพียงเสียงเครื่องทำความเย็นที่เงียบแสนเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของใครบางคนแทนแล้ว 

           ร่างบางในผ้าห่มนวมผืนใหญ่ไม่กระดิกตัวเอาแต่ก้มหน้าเงียบ ครั้นเงยหน้ามองใครอีกคนก็ปรากฏว่าใครคนนั้นไปทิ้งตัวที่เก้าอี้หรูมุมห้องแล้วจ้องเขาไม่วางตาจนเพียวไผ่ต้องหลบสายตาด้วยความกลัว 

           ดุ... ดุเกินไป 

           กลัว... 

           เพียวไผ่รู้สึกเหมือนกับว่าความทรงจำของตัวเองจะหายไปครึ่งหนึ่งของช่วงเวลาเมื่อคืนนี้ จู่ ๆภาพก็ตัดจำได้แค่ว่าเขารับเหล้าที่ด็อกเตอร์นักรบเลื่อนมาให้เพราะรู้สึกเกร็งจนเกินไป และจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลยจนตื่นมาก็ได้ยินเสียงสนทนาของผู้ชายสองคนและสภาพของเขาที่ไม่เหลือเสื้อผ้าสักชิ้น ระบมไปทั้งตัวอีกทั้งรอยบนร่างกาย 

           “เธอไม่ใช่เด็กขาย” คำถามหรือคำพึมพำเพียวไผ่แยกไม่ออก ไม่กล้าเงยหน้ามองเจ้าของเสียง ตอนนี้ทำอะไรไม่ถูก งงไปหมดแต่ที่แน่ ๆเพียวไผ่รับรู้เต็มอกว่าเขาถูกกระทำชำเราตอนที่ตัวเองเมาไม่ได้สติ 

           “ฉันถาม เงยหน้าขึ้นแล้วตอบ” เสียงดุเปล่งคำสั่งจนเพียวไผ่ตัวสั่น เบะปากจะร้องไห้แหล่มิร้องไห้แหล่ เพียวไผ่ไม่ตอบซ้ำยังคงนั่งก้มหน้าตัวสั่นงก ๆเป็นลูกนกไร้รัง ปากชมพูที่มีรอยแตกสั่นระริก น้ำสีใสหยดแหมะจนน่าสงสาร 

           “น้องเพียว” เสียงดุเปล่งเรียกคราวนี้เจ้ากวางน้อยจึงยอมเงยหน้าเมื่อได้ยินชื่อตัวเอง 

           “คะ...คุณรู้ชื่อผ..ผม?” 

           “เธอเป็นคนบอก.…ว่าชื่อน้องเพียว” เมื่อไหร่กัน? เขาจะไปแนะนำตัวกับคนที่เจอกันครั้งแรกว่าชื่อน้องเพียวนะเหรอ 

           “พะ..เพียวไผ่” 

           “…” 

           “ผ...ผมชื่อ พะ…เพียวไผ่” 

           “เธอไม่ใช่เด็กขาย?” ศีรษะเล็กสั่นไปมาปฏิเสธ ก้มหน้างุด 

           “มะ…ไม่ เพียว เอ่อ...ผมไม่ใช่เด็กขาย” 

           “แล้วเข้ามาได้ยังไง” เสียงดุถามอีกครั้ง เพียวไผ่เผยอปากพะงาบ ๆเรียงคำพูดไม่ได้ว่าควรเริ่มจากไหน 

           “เงยหน้าพูดเพียวไผ่” คราวนี้เจ้ากวางตัวสั่นอีกครั้งเมื่อโดนดุค่อย ๆเงยหน้ามองใบหน้าคมกร้าน แต่ก็ดูหล่อเหลาจนน่าหลงไหล จนเพียวไผ่ต้องก้มหน้าอีกครั้งเมื่อเผลอสบเข้ากับตาดุ 

           ดุอย่างที่วิษนุบอกจริง ๆ 

           “พะ...เพียวเอ่อ..ผมมีเรื่องจะต้องคุยกับคะ...คุณครับ” 

           “เลิกตะกุกตะกักแล้วพูดดี ๆรู้จักฉันงั้นเหรอ” ศีรษะเล็กพยักลง 

           “รู้..รู้จักครับ” 

           “...” 

           “คุณคือด็อกเตอร์นักรบ อิศรศวร เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านมนุษยพันธุศาสตร์และเป็นเจ้าของสถาบันวิจัยพันธุศาสตร์ด้วยครับ” พูดถึงตอนนี้เจ้าของประโยคเผยรอยยิ้มน้อย ๆราวกับว่าภูมิใจอย่างไรอย่างนั้น ก็แน่ล่ะ ตอนที่สืบประวัติด็อกเตอร์นักรบคนนี้ ‘โอ้โหเก่งจัง’ เพียวไผ่ไม่แน่ใจว่าตัวเองเอ่ยพูดคำนี้กี่รอบ 

           “งั้นก็ดี เธออายุเท่าไหร่” 

           “สิบเก้าปีครับ” 

           ฉิบหาย... 

           นักรบนั่งนิ่งเม้มปากตัวเองเล็กน้อยจ้องคนที่นั่งบนเตียงไม่วางตาก่อนจะเอ่ยเสียงดุอีกครั้ง 

           “เธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ”คนบนเตียงก็ก้มหน้าเงียบ 

           “แต่ก็เข้ามาที่นี่ได้อย่างนั้นเหรอ” เพียงไผ่ก็ยิ่งพูดไม่ออกจนแทบจะหายใจไม่ออกด้วยซ้ำ 

           “เธอเข้ามาที่นี่ทั้ง ๆที่รู้ว่าตัวเองยังไม่บรรลุนิติภาวะ ฉันจะถือว่าเธอมีวุฒิภาวะมากพอ อีกทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้...”คราวนี้ดวงตากลมราวกับตากวางหันมาจ้องนักรบอีกครั้ง 

           “ฉันว่าที่ร้านคงเข้าใจผิดที่คิดว่าเธอคือเด็กขายที่เลขาฉันส่งมา เอาเป็นว่าฉันจะจ่ายให้เธอห้าเท่าสำหรับเซ็กส์เมื่อคืนนี้” ใบหน้าขาวแดงฉ่ากับคำพูดตรงไปตรงมาของคนตัวใหญ่ที่นั่งไม่ไกล อีกทั้งสายตาที่มองเมาทำเพียวไผ่แทบจะมุดหน้าหนี 

           “ว่ายังไง” 

           “พะ....เพียว เออ... ผมไม่ใช่เด็กขายนะครับ” สองมือเล็กใต้ผ้านวมกำหมัดแน่น เมื่อคืนเขาผ่านเซ็กส์กับด็อกเตอร์นักรบคนนี้จริง ๆอย่างนั้นเหรอ ที่รู้สึกปวดระบมไปทั้งตัวเพราะเซ็กส์เมื่อคืนสินะ 

           อาย...อายจนอยากจะหนี 

           “แล้วยังไง เธอจะแจ้งความจับฉันเรื่องพรากผู้เยาว์ที่ฉันทำตอนเธอเมาอย่างนั้นเหรอ” เพียวไผ่ก้มหน้าเงียบอีกครั้ง ก่อนจะส่ายหน้า 

         ทั้ง ๆที่ควรโกรธที่อีกคนทำกับเขาในขณะที่เขาไม่ได้สติ แต่พอมาคิดดูแล้วเพราะนักรบเข้าใจว่าเขาคือเด็กขายก็เลยมีเซ็กส์กับเขา และหากเมื่อคืนเขาไม่หยิบเหล้ามาดื่มแล้วพูดธุระของตัวเองไปตั้งแต่แรกคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นและหากจะผิดก็คงเป็นเขาที่อายุยังไม่ถึงแต่มาที่สถานที่แบบนี้ 

           “มัน..” ใบหน้าซบลงฝ่ามือตัวเองนิ่ง มันเกิดจากความผิดพลาดประมาทเลินเล่อของเขาเอง จะโทษนักรบก็ไม่ได้ ถ้าเขาอธิบายให้พนักงานพวกนั้นฟังแต่แรกก็คง... ไม่สิ!ถ้าเขาไม่มาที่นี่ตั้งแต่แรก...แต่ถ้าไม่มาก็ไม่รู้จะไปหาด็อกเตอร์นักรบที่ไหน 

           เฮ้อ! 

           “หรือมันไม่พอ เธอต้องการเท่าไหร่” น้ำเสียงดุเอ่ยถามอีกครั้ง ใบหน้าที่กำลังซบฝ่ามือเงยขึ้นช้า ๆเพียวไผ่เม้มปากแล้วส่ายหน้าไปมา 

           “ด็อกเตอร์ไม่ผิดครับ” เสียงแผ่วเบาเอ่ย ทำคนร่างสูงขมวดคิ้ว 

           “เพียวผิดเองครับที่ทะเล่อทะล่าเข้ามา เพียวขอโทษนะครับที่ทำให้ด็อกเตอร์เข้าใจผิด” สองมือประกบไหว้อย่างอ่อนน้อมทำนักรบจ้องนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย มองท่าทางและคำพูดของคนบนเตียง 

           น่าเอ็นดู.... 

           “เพียวมีเรื่องสำคัญที่อยากพบกับด็อกเตอร์ครับ” 

           “ก็เลยไปหาด็อกเตอร์ที่สถาบันวิจัยพันธุศาสตร์แล้วก็พบกับใครบางคนที่นั่น” ร่างเล็กกลั้นใจพูด แม้จะกลัวสายตาดุ ๆนั้นจนเหมือนร่างกายกำลังถูกลงโทษฟาดฟันอย่างแรง 

           อ่า...เมื่อคืนก็น่าจะถูกฟาดแรงไปแล้ว 

           “ใคร” คราวนี้คนตัวเล็กส่ายหน้า 

           “เพียวบอกไม่ได้ครับ กลัวด็อกเตอร์จะโกรธพี่เขา และไล่พี่เขาออก แต่พี่เขาไม่ผิดครับ เพียวเป็นคนขอร้องเอง” คำพูดตรงไปตรงมาทำนักรบไม่ละสายตากับร่างที่กำลังก้มหน้าพูด 

           “ก็เลยมาหาฉันที่นี่?” 

           “ครับ แล้วก็โดนพนักงานที่นี่บอกให้รีบแต่งตัว เดี่ยวด็อกเตอร์รอนาน จะโดนดุ” คำพูดที่เหมือนเด็กกำลังฟ้องอยู่กลาย ๆทำปากเรียวขยับเล็กน้อย 

           น่าเอ็นดู... 

           น่าจับกดจมเตียงอีกรอบ... 

           “เพียวนึกว่าพี่คนนั้นแจ้งมาทางด็อกเตอร์ และนึกว่าด็อกเตอร์กำลังรอเพียว ก็เลยรีบแต่งตัวแปลกใจที่ต้องใส่ชุดเดรส” แขนแกร่งยกกอดอกตัวเองไว้ นักรบไม่ได้มีรสนิยมมองผู้ชายในชุดกระโปรงแล้วมีเซ็กส์ แต่คาดว่าอาจจะเพราะเลขาเตรียมให้กับผู้หญิงมากกว่า 

           แต่เพียวไผ่ก็เหมาะกับชุดเมื่อคืนนี้.... 

           “เพียวขอโทษอีกครั้งนะครับที่ทำให้วุ่นวายแต่เพียวจะไม่แจ้งความครับ เพียวให้สัญญา” เซ็กส์เมื่อคืนคงจะขัดใจด็อกเตอร์นักรบไม่น้อย เพียวไผ่คิด เคยอ่านเหมือนกันว่าหากเซ็กส์บนเตียงไม่สนุกก็อาจจะทำให้คู่นอนอารมณ์เสีย เห็นนักรบหน้าดุหน้าบึ้งแบบนี้ เมื่อคืนคงจะอารมณ์เสียไม่น้อยเพราะเขาเองก็ไม่เคยมีเซ็กส์ แทนที่จะได้มีเซ็กส์กับเด็กขายกลับต้องมานอนกับเด็กอย่างเขาเป็นใครก็คงโมโห 

           “ไม่โกรธอย่างนั้นเหรอ” ใบหน้าเล็กส่ายปฏิเสธพร้อมยกมือไหว้อีกครั้งเป็นการขอโทษ 

           “ไม่โกรธครับ เพียวเสียมารยาทที่เข้ามา เมื่อคืนเพียวคงทำให้ด็อกเตอร์หัวเสีย เพียวไม่มีประสบการณ์ อย่าโกรธเพียวเลยนะครับ” 

           น่าเอ็นดู... 

           น่าจับมาให้ครางอีกรอบ.... 

           “ลองบอกธุระของเธอมา หากมีเหตุผลมากพอกับการเสียมารยาทของเธอเมื่อคืน ฉันจะไม่โกรธ” 

           “เพียวมาหาด็อกเตอร์เพราะเรื่องงานวิจัยของด็อกเตอร์เกี่ยวกับการตั้งครรภ์ของบุรุษเพศครับ” แขนแกร่งที่ยกกอดอกไว้คลายออก 

           “เอาเสื้อมาให้แล้วครับ” เสียงคนมาใหม่ดังขึ้นอีกครั้ง 

___________ 

น้อง โดนไปขนาดนั้นยังไปขอโทษเขาอีก แงง 

อย่าน่ารักมาก เดี๋ยวมีคนจับกดอีก 

ฮรือออ. ตาด็อกเตอร์จับกดลูกเราแล้วอย่าโกรธน้องล่ะ 

** ในเรื่องนี้ ตัวละครยังไม่พ้นอายุ20ปีบริบูรณ์ จึงถือว่ายังไม่ได้บรรลุนิติภาวะ  การพรากผู้เยาว์ถือเป็นเรื่องที่ผิดกฏหมาย แต่ตััวละครของโปรดในที่นี้มีอายุ19 ปีถือว่ามีวุฒิภาวะพอที่จะตัดสินใจและเลือกทางด้วยตัวเองในหลายๆ เรื่องแล้ว แม้จะมีกฏหมายหลายข้อคุ้มครองอยู่ และย้ำ! นี่เป็นเพียงนิยาย นิยายเท่านั้นนะครับ ไม่ควรเอาเป็นอย่างในชีวิตจริงนะครับ โอเคน้าาา 

เนื้อหาหลังจากนี้แม้มันอาจจะไม่ถูกต้อง ผิดกฏหมายและศีลธรรม จริยธรรมในบางข้อ โปรดอยากให้เข้าใจว่า ทุกอย่างเป็นสิ่งที่ตัวละครเลือกเอง(เอ้อะ..โปรดเขียนนี่แหละ 5555) ชีวิตจริงของคนเราไม่ได้เพอร์เฟ็คต์ยังไง ตัวละครในเรื่องนี้ก็ไม่ได้เพอร์เฟคต์ฉันนั้น ถ้าเด็กๆเข้ามาอ่าน อยากให้รู้ว่าสิ่งที่ตัวละครทำ ตัวละครเลือก ไม่ใช่สิ่งที่ดีเสียทุกอย่าง อะไรที่ไม่ดีพวกหนูอย่าเอาไปเป็นอย่างนะครับ 

โปรดไม่ได้สนับสนุนการกรูมมิ่ง หรือพรากผู้เยาว์ หากแต่ช่วงอายุของตัวละครในนี้มันสัมพันธ์กับการดำเนินเรื่องจึงจำเป็นต้องเขียนตัวละครในช่วงวัยนี้ หากใครรับไม่ได้ รู้สึกว่าเนื้อหามันไม่ถูกต้อง ผิดกฏหมายศีลธรรมหรือยังไง โปรดขอให้คุณยุติการอ่านเพียงเท่านี้อย่าให้นิยายของโปรดเป็นแผลในใจ โปรดถือว่าโปรดพยายามอธิบายให้กระจ่างให้ถึงที่สุดแล้ว ที่เหลืออยู่ที่คนอ่านตัดสินใจเลือกที่จะไปต่อหรือหยุดแค่นี้นะครับ ^^  

​​​​​​​แก้ไขคำผิดครั้งที่ 1 27 ธันวาคม 2563 

แก้ไขครั้งที่ 2 11 กรกฎาคม 2564 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว