ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๕ โนอาห์ ๑

ชื่อตอน : บทที่ ๑๕ โนอาห์ ๑

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 254

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2563 08:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๕ โนอาห์ ๑
แบบอักษร

โลกใบนี้ล้วนเต็มไปด้วยการหลอกลวง คนที่อ่อนแอมักโดนทำร้าย

 

มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะสามารถอยู่รอดบนโลกใบนี้และเขาจะเป็นคนๆนั้น

 

ท้องฟ้ายามค่ำคืนและอากาศแสนเย็นสบายที่อดีตเขาทำได้เพียงมองมันอยู่หลังกระจก แต่บัดนี้เขากลับสามารถสัมผัสมันได้ด้วยตัวเองแล้ว

 

ในที่สุดนกน้อยก็แหกกรงทองออกมา..

 

ความเย็นของอากาศทำให้มือเขาสั่นเล็กน้อยแต่นั่นก็ไม่สามารถที่จะหยุดเขาให้เดินหน้าต่อไป หากหนีออกเขตนี้ได้ก่อนเที่ยงคืนอิสระอันแท้จริงนั้นจะกลับคืนสู่ชีวิตเขา

 

แต่ถ้าไม่..มันก็ตรงกันข้าม

 

"นายคิดว่ามันตลกมากรึไงที่สร้างปัญหาให้ฉัน" ซานเชซเจ้าของบ่อนพนันขนาดใหญ่ทำหน้าเอื่อมระอา บ่งบอกว่าคนตรงหน้าเอาปัญหามาให้เขาอีกแล้ว

 

"เอาน่า ที่นี่เป็นกลางไม่ใช่หรือไง? ฉันไม่ห้ามหรอกถ้านายจะบอกเขาว่าฉันแวะมา ยังไงซะ ก็หาฉันไม่เจอหรอก อย่าดูถูกโอเมก้าเชียว" 

 

"โนอาห์ ฉันแปลกใจเหลือเกินว่านายมีชีวิตอยู่มาถึงตอนนี้โดยไม่โดนหั่นศพได้ยังไง" ซานเชซกอดอกเอามือกุมหน้าผากด้วยความเคร่งเครียด ไม่ว่าเขาจะบอกพวกนั้นเรื่องนี้หรือไม่ก็คงต้องสู้กันสักยกเพราะตัวปัญหาที่นั่งอยู่ตรงหน้าแน่ๆ 

 

โนอาห์เป็นคนโปรดของ 'ดอนแห่งคาซัคโรเน่' หรือ 'ชไนเซล' นี่เป็นสิ่งที่ทุกคนรู้ดีจึงไม่มีใครกล้าเตะต้องโนอาห์ ไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรก็ตามการที่นกในกรงทองอย่างโนอาห์หนีออกมาแบบนี้... ซานเชซคงมีเรื่องให้ปวดหัวเพิ่มเป็นแน่แท้ 

 

"เพราะฉันน่ารักเลยฆ่าไม่ลงมั้ง" โนอาห์กระดกของเหลวสีอำพันลงคอ ในขณะเดียวกันก็หัวเราะให้กับมุขของตัวเอง

 

"เดี๋ยว ในกระเป๋านั่นมีอะไร" 

 

"ฉันว่านายก็น่าจะรู้ดี" โนอาห์วางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะ "เงินในตู้เซฟของชไนเซล ฉันใจดีมากเลยนะที่กวาดมาแค่ตู้เดียว" 

 

"นายอยากตายรึไงกัน" ซานเชซคิ้วกระตุก ถ้าวันไหนเจอเจ้านี่นอนอืดเป็นศพอยู่ในขยะเขาคงไม่แปลกใจ 

 

"ถ้าใช้เครดิตเขาก็รู้สิว่าฉันหนีไปไหน" โนอาห์ยักไหล่ ไร้ซึ่งความกลัวโดยสิ้นเชิง "ถึงนายจะหนีออกจากเขตนี้ได้ คิดว่าชไนเซลจะจับนายกลับมาไม่ได้รึไง" 

 

"ไม่ลองก็ไม่รู้หรอก" โนอาห์ยืนขึ้นพร้อมกับหยิบกระเป๋าข้างๆขึ้นมาสะพาย "นายจะไปไหน" โนอาห์ทำท่าขบคิดซักพัก

 

"เขตของโลแกน" ประโยคนี้ยิ่งทำให้ซานเชซคิ้วกระตุก 'โลแกน' ที่ว่าก็คงไม่พ้นดอนแห่งเอซารี่ ศัตรูตัวฉกาจของชไนเซล "นายอยากตายรึไง"

 

"นายพูดประโยคนี้มาสองรอบแล้วนะ" โนอาห์โบกมือเป็นสัญญาณของการลา การที่โนอาห์คิดอะไรอยู่ซานเชซก็ไม่อาจรู้ได้และเขาก็ไม่อยากรู้ด้วย...

 

....

 

ฝ่ามือหนาจับดอกกุหลาบสีดำสนิทที่ถูกวางไว้บนเตียงกว้างขึ้นมา 

 

ภาษาดอกไม้ที่แท้จริงของมันคือ 'นิรันดร์' แต่ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้คงจะหมายถึง 'การจากลา' เสียมากกว่า

 

 ชไนเซลบีบมันจนหายไปในกำมืออย่างช้าๆ "คิดจริงๆหรือไงว่าจะหนีพ้น" ดวงตาสีอำพันฉบับอัลฟ่าทอประกายในความมืด ชไนเซลคลายมือออกอย่างช้าๆ มองดูซากดอกกุหลาบที่กำลังร่วงหล่นสู่พื้นพรมด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาความคิด

 

 

 

 

ความคิดเห็น