facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ (ติดตามข่าวสารอื่น ๆ ที่เพจ Writer ใจดินสอ / เดือนสิบสอง)

ชื่อตอน : EP.5 ทำงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2563 17:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.5 ทำงาน
แบบอักษร

เกี๊ยว… 

ในที่สุดวันที่ฉันต้องกลายเป็นพนักงานในร้านสะดวกซื้อก็มาถึง  ดีหน่อยที่คนในร้านเคยเห็นหน้าฉันอยู่บ้างเพราะฉันเป็นนักศึกษาในมหาลัยข้างหน้านี้  และมักจะแวะมาซื้อของที่นี่บ่อย ๆ ทุกคนก็เลยช่วยสอนงานฉันเป็นอย่างดีและไม่มีทีท่าว่ารังเกียจฉันจากเรื่องที่เป็นข่าวอยู่ 

  

“เดี๋ยวเกี๊ยวไปดูไอศกรีมในตู้ให้พี่หน่อยว่ามีอะไรต้องสั่งบ้าง  เย็นนี้พี่จะสั่งของ  ถึงรอบสั่งไอศกรีมแล้ว” 

พี่ผู้จัดการร้านหันมาบอกฉันขณะกำลังนับเงินในลิ้นชักอยู่  ส่วนคนอื่น ๆ ก็คิดเงินให้ลูกค้าและช่วยกันเติมของในชั้นวาง 

  

“ได้ค่ะ” 

ฉันรับคำก่อนจะเดินตรงไปยังอีกมุมของร้านเพื่อทำการเช็กไอศกรีมในตู้แช่แข็งตามที่พี่ผู้จัดการบอก 

  

“สวัสดีค่ะ  เชิญค่ะ / สวัสดีครับ  เชิญครับ” 

เสียงพวกพี่ ๆ ที่ประจำอยู่หน้าเคาท์เตอร์ทักทายลูกค้าที่เดินเข้ามาในร้าน  ฉันไม่ได้สนใจอะไรนักเพราะมัวแต่จดบันทึกของที่จะต้องสั่ง  จนกระทั่งร่างสูงโปร่งของใครบางคนเดินเข้ามาในจุดที่ฉันยืนอยู่ 

  

“อะไรอร่อยอะ” 

เสียงนี่คุ้นจัง? 

  

“ลูกค้าชอบ…  ” 

จากที่คิดว่าเป็นลูกค้าแต่พอหันไปหาคนข้าง ๆ แล้วไม่ใช่  ฉันขมวดคิ้วมองเขาด้วยความงุนงงที่เจอเขาที่นี่  วันนี้เขามาในชุดนักศึกษาจึงดูแปลกตากว่าวันถ่ายแบบและเข็มตรามหาลัยของเขาก็เป็นคนละที่กับฉัน 

  

“ถามก็ไม่ตอบ  อยากโดนคอมเพลนเหรอ” 

อ้าว? 

  

พูดจบคนข้าง ๆ ก็เดินไปหยิบตระกร้าใส่ของที่วางอยู่ก่อนจะเดินไปยังชั้นขนม  ฉันได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจว่าเขาเรียนอีกมหาลัยหนึ่งซึ่งไกลจากมหาลัยฉันมาก ๆ แล้วมาซื้อของที่นี่ทำไม   

  

“หรือเขาจะพักแถวนี้?” 

  

“เกี๊ยวมานี่ก่อน  พี่จะสอนคิดเงินลูกค้า” 

เสียงพี่ผู้จัดการร้านเรียกฉันพร้อมกวักมือให้เดินเข้าไปหา 

  

“สอนน้องใหม่ตั้งแต่วันแรกเลยเหรอพี่” 

พี่เคาเตอร์ข้าง ๆ ถามแซว ๆ  

  

“เออวันนี้แหละลูกค้าไม่เยอะ  อีกอย่างน้องมันไหวพริบดี  สอนอะไรก็จำได้หมดแล้ว  เผื่อลูกค้าเยอะ ๆ จะได้ช่วยกันได้” 

พี่ผู้จัดการตอบก่อนจะหันมาสนใจฉัน  ลูกค้าที่ฉันประเดิมคิดเงินเป็นคนแรกก็ไม่ใช่ใครที่ไหน  เป็นเจ้าของผมสีทองหน้านิ่งที่เคยปฏิเสธฉันวันนั้น… 

  

“เอานี่เพิ่มด้วยครับ” 

คนตรงหน้าหยิบกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ บนชั้นวางหน้าเคาท์เตอร์ลงตรงหน้า  ก่อนจะเหลือบมองฉันแล้วหันไปสนใจกระเป๋าตังแทน  นี่เขาซื้อขนมช็อกโกแลตเต็มตะกร้าแล้วก็ซื้อถุงยางอนามัยไปพร้อมกัน?  หรือเอาไว้กินตอนทำเรื่องบนเตียงเหรอแปลกจัง? 

  

จากวันนั้นมาอีตาผมทองนั่นก็มาซื้อของที่นี่เกือบทุกวัน  ทันทีที่เขาเข้ามาในร้านถ้าเห็นฉันอยู่จุดไหนเขาก็จะเดินไปหยิบของใกล้ ๆ ฉันแล้วเดินเลือกซื้อขนมที่เป็นช็อกโกแลตต่อ  ตามด้วยถุงยางอนามัยเหมือนกับทุกครั้งที่เขาแวะมา 

  

“ลูกค้าคนนี้เขาซื้อถุงยางบ่อยมากเลยนะเจ้  ใช้วันละกล่องเลยหรือไง” 

พี่คนหนึ่งที่ยืนเฝ้าเคาท์เตอร์อยู่ข้างฉันหันไปถามผู้จัดการที่กำลังนับเงินอยู่ข้าง ๆ  

  

“เขาป้องกันก็ดีแล้ว  แกไปยุ่งอะไรกับเขาอีกล่ะ” 

พี่ผู้จัดการว่า 

  

“บ่อยไปมั้ยเจ้  คนอะไรจะอึ๊บกันทุกวัน  วันละสามครั้งเลย” 

พอได้ยินพี่ข้าง ๆ พูดแบบนั้นก็ทำให้ฉันรู้สึกขนลุกขึ้นมา  คนบ้าอะไรจะทำบ่อยขนาดนั้น  แบบนี้ผู้หญิงของเขาจะไม่ตายเลยหรือไง 

  

“แกก็สนใจของอย่างอื่นที่เขาซื้อบ้างสิ  ไม่ใช่สนใจแต่อย่างเดียว” 

  

“ขนมเด็กกินน่ะเหรอ  แต่เขาก็ซื้อไปเยอะจริง ๆ นั่นแหละ” 

  

การทำงานในสัปดาห์แรกของฉันผ่านไปด้วยดีอย่างไม่น่าเชื่อ  ลูกปลากับพี่ปอยยังคงติดต่อมาหาฉันบ่อย ๆ และนัดเจอกันบ้างถ้าฉันเลิกงานตอนเย็น  ฉันลองถามถึงนายแบบหัวทองคนนั้นกับพี่ปอยก็รู้มาว่าเขามีเพื่อนที่เรียนอยู่ที่มหาลัยเดียวกันกับฉัน  คนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นอดีตเดือนแพทย์ปีสี่ที่เป็นสามีมโนของใครหลาย ๆ คน  ก็เลยทำให้ฉันคลายความสงสัยเรื่องที่เขามาซื้อของแถวนี้ 

  

“สวัสดีค่ะเชิญค่ะ / สวัสดีครับ เชิญครับ” 

เสียงพวกพี่ ๆ ที่ประจำหน้าเคาท์เตอร์ทักทายลูกค้าเหมือนกับทุกครั้งที่มีลูกค้าเดินเข้ามาในร้าน  ส่วนฉันก็เติมของตามชั้นวางต่าง ๆ ช่วยพี่อีกคน 

  

“เฮ้ย  ทำไมวันนี้เงินไม่ครบอะ  หายไปหลายพันเลยนะเนี่ย” 

เสียงพี่ผู้จัดการที่นับเงินอยู่หน้าเคาท์เตอร์ร้องขึ้นด้วยความตกใจ  พวกเราที่ยืนอยู่คนละทิศทางก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อ 

  

“มันจะหายได้ไงเจ้  นับดูดี ๆ ดิ๊  ร้อยวันพันปีไม่เคยหาย” 

หนึ่งในพี่ที่สนิทกันกับผู้จัดการร้านพูดขึ้น 

  

“เออจะหายได้ไง  เราอยู่กันมาตั้งนานเงินไม่เคยหาย” 

พี่อีกคนหนึ่งพูดขึ้นบ้าง 

  

“อ้าวแกพูดแบบนี้เดี๋ยวน้องใหม่ก็ตกใจหรอก  พอน้องมาแล้วเงินหายไรงี้” 

  

“แต่เกี๊ยวไม่ได้เอาไปจริง ๆ นะคะ  พี่ดูกล้องได้เลย” 

ฉันรีบปฏิเสธ  เพราะไม่เคยคิดจะขโมยเงินร้าน  ถึงจะร้อนเงินแต่ก็ใช่ว่าจะคิดทำลายอนาคตตัวเองสักหน่อย  อีกอย่างในร้านมีกล้องหลายจุดถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็น่าจะตรวจดูให้แน่ใจก่อน 

  

“ทอนผิดหรือเปล่าลองดูดี ๆ” 

พี่อีกคนหนึ่งพูดบ้าง 

  

“บอกแล้วว่าให้น้องใหม่เข้าเครื่องเร็วมันจะทอนเงินผิด  หายเยอะขนาดนี้ค่าแรงเดือนแรกคงหมดแล้วมั้ง  ทำงานไม่เต็มเดือนด้วยเนี่ย  เดี๋ยวพรุ่งนี้เงินก็ออกแล้ว” 

พี่ที่สนิทกับผู้จัดการพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดก่อนจะช่วยกันนับเงินในลิ้นชักอื่น  ใช่แล้วล่ะ  ฉันเพิ่งทำงานได้หนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ แล้วพรุ่งนี้เป็นวันเงินเดือนออก  ก็หมายความว่าค่าแรงเจ็ดวันของฉันอาจจะโดนหักเพราะทำเงินหาย  แต่ก็พิสูจน์ไม่ได้สักหน่อยว่าเงินหายเพราะฉัน 

  

หมับ! 

“อ๊ะ” 

มือใหญ่ที่เดินมาคว้าข้อมือฉันให้เดินตามเขาไปที่หน้าเคาท์เตอร์ทำให้ฉันและคนในร้านตกใจ  คนหน้านิ่งไม่ได้พูดอะไรกับฉัน  แต่วางตะกร้าใสของลงหน้าเคาท์เตอร์ก่อนจะวางธนบัตรสีเทาหลายสิบใบไว้ตรงหน้า 

  

“วันนี้เด็กนี่จะมาทำงานที่นี่เป็นวันสุดท้าย  เดี๋ยวส่งใบลาออกทางไลน์มาให้  แล้วก็เงินนี่เอาไปแทนเงินที่หายไปซะ” 

พูดจบเขาก็รับของที่คิดเงินเสร็จมาถือไว้จะพาฉันเดินออกมาจากด้านในทั้ง ๆ ที่ยังไม่ยอมปล่อยมือฉัน 

  

“นี่คุณคิดจะทำอะไรน่ะ  ปล่อยนะ” 

ฉันชักมือกลับก่อนจะถามคนตรงหน้าที่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ พร้อมกับจ้องมองฉันด้วยใบหน้าไร้อารมณ์อย่างที่เคยทำ 

  

“ฉันไม่ได้เป็นคนเอาเงินไปนะ  แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าเงินนั่นหายไปได้ยังไง” 

ฉันพูดต่อ 

  

“พี่” 

เขาเน้นคำชัด ๆ  พร้อมกับมองมาที่ฉันด้วยแววตาดุ ๆ  

  

“อะไร?” 

นั่นน่ะสิ  อยู่ ๆ พูดอะไรน่ะฉันไม่เข้าใจ 

  

“ฉันอยู่ปีสี่  อายุมากกว่าเธอเพราะงั้นเธอต้องเรียกฉันพี่” 

อ่อ 

  

“ไม่อะไม่สนิทกันสักหน่อย” 

  

“เดี๋ยวได้สนิท” 

อะไรของเขา 

  

"สองแสนใช่มั้ย" 

คนตรงหน้าพูดต่อ 

  

"คะ?" 

  

"ค่าตัวเธอน่ะ สองแสนใช่มั้ย" 

  

"ค่าตัว…" 

ไม่ใช่ว่าเขาเปลี่ยนใจแล้วนะ  เรื่องที่ฉันไปหาเขาวันนั้นน่ะ 

  

"ไปอยู่กับฉันแล้วฉันจะให้เงินเธอ" 

  

"พี่หมายถึง..." 

ตอนนี้ฉันเรียกเขาพี่ก็ได้ถ้ามันทำให้เขาพอใจแล้วดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายให้ฉัน 

  

"ค่าเทอมฉันจะจ่ายให้ เสื้อผ้ารองเท้ากระเป๋า เงินทำสวย ไปเที่ยว ช้อปปิ้ง ฉันจะดูแลให้เอง" 

  

"หมายถึงให้ฉัน  เอ้ยให้เกี๊ยวไปอยู่กับพี่น่ะเหรอคะ แล้วจะได้..." 

  

"ไปอยู่กับฉันจนกว่าฉันจะเบื่อเธอ" 

  

"แต่พี่ต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ทำร้ายร่างกายเกี๊ยว  โอเคมั้ยคะ"  

  

"ถ้าเธอเป็นเด็กดี ก็จะไม่เจ็บตัว" 

  

"ถ้างั้นวันพรุ่งนี้… / วันนี้" 

หืม?  อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันไปอยู่กับเขาตอนนี้เลยน่ะ 

  

"เดี๋ยวนี้" 

  

"คะ?" 

  

"ขึ้นรถ" 

  

"แต่ว่า..." 

  

"อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ" 

 

*** แวะมาบอกว่าหลังจากวันนี้ไรท์จะหายไปประมาณ 3 - 4 วันนะคะ เพราะมีงานค้างต้องไปจัดการค่ะ แต่เรื่องรักซ่อนเศร้า เราซ่อนรัก จะหาเวลามาลงนะคะ ช่วงนี้อาจไม่ค่อยได้เข้าเว็บนิยายแล้วก็ไม่ค่อยๆได้ตอบคอมเมนท์ แต่อ่านทุกคอมเมนท์ทุกครั้งที่เข้ามาค่ะ  

*** กิจกรรมลุ้นอีบุ๊ครอบที่แล้วส่งรางวัลให้ผู้โชคดีแล้วนะคะ เดี๋ยวเรื่องนี้ไรท์ขอคิดคำถามแปบบบ  

ความคิดเห็น