ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

2 : เลือดประจำเดือน [ Rewrite ]

ชื่อตอน : 2 : เลือดประจำเดือน [ Rewrite ]

คำค้น : หลงกลรัก, นิยายวาย, Mpreg, เพียวไผ่, นักรบ, ทดลองรัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2564 01:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2 : เลือดประจำเดือน [ Rewrite ]
แบบอักษร

Chapter 2 

Lab Love : เลือดประจำเดือน 

  

วันนี้เพียวไผ่ก็ยังคงมาทำงาน ที่มนตราคาเฟ่เหมือนทุก ๆวัน อันที่จริงเพียวไผ่ทำงานที่คาเฟ่แห่งนี้มาตั้งแต่แม่ครูยังอยู่ ตั้งแต่เพียวไผ่ขึ้นมัธยมสี่ เพราะไม่อยากรบกวนขอเงินจากแม่ครูบ่อย ๆแม้ว่าแม่ครูจะมีให้เขาโดยไม่ขาดมือ แต่ช่วงเวลานั้นตั้งแต่มัธยมสี่ถึงหก เขาก็มาทำงานที่ร้านมนตราคาเฟ่ของมินตราแค่ช่วงบ่ายของเสาร์อาทิตย์เท่านั้น เวลาอื่นก็ไปเรียนพิเศษหรืออยู่บ้านเล่นกับน้อง ๆเสียมากกว่า แม้จะขึ้นชื่อว่าอยู่บ้านเด็กกำพร้าแต่แม่ครูก็ไม่เคยปล่อยให้ลูก ๆต้องทำงานหนักเกินวัย  อันที่จริงแค่เขาเรียนอย่างเดียวก็ย่อมได้ 

แต่หลังจากที่แม่ครูจากไป เพียวไผ่ก็มาทำงานประจำที่ร้านมนตราคาเฟ่ตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงสองทุ่ม กลับถึงบ้านก็เกือบสามทุ่ม สี่ทุ่มก็ไปทำงานเสิร์ฟอาหารที่ร้านอาหารไม่ไกลจากบ้าน 

อาจจะเพราะโชคดี เพียวไผ่ยอมรับว่าหน้าตาตัวเองก็ไม่ได้ดูแย่หรืออะไร เพียงแต่หลาย ๆคนมักจะพูดว่าหน้าเขาใส ผิวขาว ตากลมโต น่ารัก อีกทั้งรูปร่างก็ไม่ได้เตี้ยหรืออ้วนจนเกินไป ออกจะผอมไปหน่อย นี่ก็เป็นประโยคที่ผู้คนมักจะบอกถึงรูปร่างของเขา 

คงเพราะสังคมส่วนใหญ่เลือกหน้าตามาก่อนเสียล่ะมั้ง เพียวไผ่จึงได้เปรียบในเรื่องนี้ในการหางาน มันก็อดมองข้ามไม่ได้เมื่อสังคมสมัยนี้ตีตราราคาด้วยรูปลักษณ์ภายนอกเสียส่วนใหญ่ 

“หื้ม สองวันแล้วทำไมยังไม่มาเอานะ” ซองเอกสารสีน้ำตาลที่เก็บได้เมื่อสองวันก่อนยังคงอยู่ที่เดิม ไม่มีลูกค้ามาถามหา 

“น้องเพียว” เพียวไผ่หันหลังไปตามเสียงเรียกเห็นพิภพส่งยิ้มกว้างมาให้ พิภพเป็นพนักงานในร้านคาเฟ่เล็ก ๆนี้อีกคน เพียงแต่พิภพทำงานเป็นพาร์ทไทม์ อีกทั้งพิภพเป็นเพื่อนเล่นข้างบ้านกับเพียวไผ่มาตั้งแต่เด็กและเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของเพียวไผ่ด้วย แต่ก็เรียกเพียวไผ่ว่าน้องเพียวตามแม่ครู  

“อ้าว เอกสารซองสีน้ำตาลนี่” เพียวไผ่ขมวดคิ้วเมื่อพิภพทำตาโตชี้ซองเอกสารในมือ 

“ของลูกค้าทำตกไว้เมื่อสองวันก่อนน่ะ” เพียวไผ่ตอบ 

“ของพี่คนนั้นแน่เลย ภพไม่รู้ว่าน้องเพียวเก็บไว้ ก็เลยบอกเขาไปว่าไม่มีเอกสารนี้ ตอนนั้นน้องเพียวไม่อยู่ร้านด้วย” 

“หื้ม อย่างนี้เขาก็แย่สิ” เพียวไผ่ขมวดคิ้วอีกครั้ง 

“แล้วเขาทิ้งเบอร์ ชื่อติดต่อไว้รึเปล่า” เพียวไผ่ถามเพื่อนสนิท  พิภพส่ายหน้า 

“แต่ถ้าไปหาที่อื่นไม่เจอเขาอาจจะย้อนกลับมาก็ได้” พิภพบอก เพียวไผ่ชั่งใจครู่หนึ่งก็พยักหน้าเออออด้วย เลิกคิ้วอีกครั้งเมื่อพิภพเอ่ยคำถาม 

“น้องเพียว เรื่องบ้านพ่อกับแม่บอกว่าจะช่วยน้องเพียวจ่ายค่าเช่าเองนะ” พิภพบอก เพียวไผ่ก็ส่ายหน้าปฏิเสธ 

“เรื่องจัดงานศพ เพียวก็รบกวนคุณลุงคุณป้ามาเยอะแล้ว ฝากขอบคุณพวกท่านด้วยนะภพ แต่เพียวอยากลองหาวิธีแก้ไขเอง” 

“แต่มันหนักไปนะน้องเพียว ให้พ่อกับแม่ภพช่วยเถอะ” เพียวไผ่ส่ายหน้าอีกครั้ง ตั้งแต่แม่ครูจากไป พ่อแม่ของพิภพช่วยเหลือเขามามากพอแล้ว เรื่องบ้านทั้งสองเองก็พยายามมาช่วยพูดกับน้าอาทิตย์อยู่หลายครั้งแต่น้าอาทิตย์ก็ตั้งท่าไม่ยอมอย่างเดียว หากเกิดอะไรขึ้นเพียวไผ่ไม่อยากให้มันกระทบถึงคนอื่น มารดาของพิภพเป็นเพื่อนของแม่ครูเป็นครูในโรงเรียนเดียวกัน ครอบครัวของพิภพเองก็ถือเป็นครอบครัวฐานะปานกลาง ที่ผ่านมาครอบครัวพิภพยื่นมือมาช่วยเขาหลายครั้งแล้ว และเพียวไผ่ก็รู้สึกเกรงใจอีกทั้งรู้สึกขอบคุณมาตลอด แต่ไม่คิดจะรบกวนมากไปกว่านี้อีกแล้ว 

“เพียวไม่อยากรบกวนท่านอีกแล้ว ครั้งนี้น้าอาทิตย์คงไม่ยอม ถ้าจะให้คุณลุงคุณป้ามาช่วยจ่าย ก็ต้องเสียอีกเยอะ เพียวไม่อยากรบกวน” 

“แต่พ่อกับแม่บอกว่าไม่ได้รบกวนเลยนะ เรื่องเรียนของน้องเพียวเหมือนกัน พ่อกับแม่ส่งให้น้องเพียวเรียนได้นะ” เพียวไผ่นึกตื้นตันกับน้ำใจของครอบครัวพิภพที่ไม่เคยทิ้งตนเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจรับน้ำใจนี้ได้ แม้เรื่องที่กำลังเจออยู่ในตอนนี้หนักหน่วงไม่น้อย แต่เพราะรบกวนมากเกินไปแล้ว 

“ถ้าเพียวเรียนจะเอาเวลาไหนหาเงินให้น้อง ๆจะให้คุณลุงคุณป้าจ่ายอีกเหรอภพ เพียวขอบคุณมาก ๆแต่ว่าเพียวอยากจัดการทุกอย่างเอง ทุกวันนี้เพียวก็รบกวนคุณลุงคุณป้ามากเกินไปแล้ว” เพียวไผ่ยืนยันหนักแน่นตามเดิม 

“น้องเพียวไปอยู่ไหนอยู่กับใคร ใคร ๆก็เอ็นดูและรักน้องเพียวทั้งนั้นแหละ” เพียวไผ่ยกยิ้มหวานอีกครั้งกับคำพูดยกยอชมไม่ขาดตามเคยของพิภพ 

“ถ้ามีอะไรอยากให้ช่วยน้องเพียวบอกมาได้เสมอนะ” เพียวไผ่พยักหน้าให้กับพิภพแทนคำมั่น พ้นหลังพิภพแล้ว เพียวไผ่ก็ตั้งใจจะออกไปอยู่ที่เคาเตอร์หน้าร้านอีกครั้ง ยกเอกสารออกมาจะเก็บไว้บนชั้น จู่ ๆกระดาษในซองหนึ่งแผ่นก็ร่วงหล่นลงมา 

“ไม่ได้ปิดปากซองหรือเนี่ย” เพียวไผ่พึมพำ นึกตำหนิคนทำงานหากเอกสารนี้เป็นของสำคัญ และคนอื่นเก็บไว้ ข้อมูลจะรั่วไหลไปถึงไหนกันนะ 

โครงการวิจัยพันธุศาสตร์มนุษย์กับการตั้งครรภ์ในบุรุษเพศ 

ชื่อโครงการบนกระดาษทำเพียวไผ่ขมวดคิ้ว ไม่อาจจะละสายตาจากประโยคยาวเหยียดที่เป็นหัวข้อของเอกสารบนหัวกระดาษได้ 

“น้องเพียวออกมาหน้าร้านหน่อย” เพียวไผ่ลนลาน รีบเก็บเอกสารดังกล่าวใส่ซองตามเดิม ตั้งใจจะวางไว้บนชั้นแต่กลับเปลี่ยนใจใส่ในกระเป๋าสะพายของตัวเองแทน 

การตั้งครรภ์ในบุรุษเพศอย่างนั้นเหรอ 

“น้องเพียว” 

“น้องเพียว!!” 

“ห้ะ! ภพว่าไงนะ” 

“จู่ ๆน้องเพียวก็เหม่อ คิดอะไรอยู่ โอเครึเปล่า” 

“ฮะ ๆโอเค เพียวโอเคแค่คิดถึงน้องแป้งนิดหน่อย ฮะๆๆ” เพียวไผ่หัวเราะเบา ๆหันไปส่งยิ้มให้พิภพอีกครั้ง อีกคนก็ยกยิ้มกว้างตอบกลับมา 

  

ดึกสงัด กลิ่นหอมของน้ำมันตะไคร้ถูกจุดให้หอมไปทั่วห้อง ภายในห้องของพี่ชายคนโตในบ้านจันทร์เทวียังคงเปิดไฟไว้สว่างโร่ แผ่นกระดาษจากซองเอกสารสีน้ำตาลถูกนำออกมาอ่านอย่างถือวิสาสะประมาณเจ็ดแผ่น ดวงตากลมโตภายใต้แว่นตากลมกวาดตามองอักษรบนกระดาษอย่างละเอียด ข้อมูลมากมายที่เพียวไผ่สงสัย อีกทั้งอยากรู้ไปหมด 

การตั้งครรภ์ในบุรุษเพศอย่างนั้นเหรอ 

คำถามนี้ยังคงดังวนซ้ำๆในสมองของเพียวไผ่ แม้มีเนื้อหามากมายหลายอย่างในเอกสารนี้ที่เพียวไผ่ไม่สามารถทำความเข้าใจกับมันได้ อาจจะเป็นเพราะความรู้ของเขาไม่มากพอที่จะเข้าใจมันทั้งหมด แต่เพียวไผ่ก็พอรู้ได้ว่า เอกสารเหล่านี้คือต้นฉบับของโครงการการวิจัยพันธุศาสตร์มนุษย์ที่เกี่ยวข้องกับการตั้งครรภ์ของบุรุษเพศ 

การตั้งครรภ์ของบุรุษเพศ  

ผู้ชายตั้งครรภ์อย่างนั้นเหรอ  

ผู้ชายท้องได้อย่างนั้นเหรอ 

ดวงตากลมโตกวาดตามองเอกสารแผ่นสุดท้าย ขั้นตอนสุดท้ายที่ทางโครงการวิจัยนี้ต้องการคือ วิจัยในมนุษย์ ใช่!มนุษย์เพศชายที่มีอวัยวะสืบพันธุ์ภายในเหมือนกับเพศหญิงมาทำการวิจัย เพื่อยืนยันว่าบนโลกนี้มีมนุษย์เพศชายที่สามารถตั้งครรภ์ได้จริง ๆซึ่งปัญหาหลักของโครงการวิจัยในครั้งนี้ก็คือการหามนุษย์เพศชายที่มีอวัยวะสืบพันธุ์ภายในเหมือนเพศหญิง คิ้วสวยขมวดเป็นปมอีกครั้ง 

ศาสตราจารย์นักรบ อิศรศวร เจ้าของโครงการวิจัยนี้ เป็นศาสตราจารย์ด้านมนุษยพันธุศาสตร์ อีกทั้งเป็นผู้เชี่ยวชาญกายวิภาคมนุษย์และพยาธิวิทยากายวิภาคแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์ 

ฟันสวยกัดปากตัวเองเบา ๆอย่างเผลอไผล มองกระดาษในมืออีกครั้ง เพียวไผ่พ่นลมหายใจอีกครั้ง แล้วไม่รีรอหยิบโทรศัพท์ของตัวเองเข้าแอปพลิเคชั่นค้นหาคำว่า ศาสตราจารย์ ด็อกเตอร์นักรบ อิศรศวร  ลงในช่องค้นหาอย่างรวดเร็ว ตากวางกวาดมองข้อมูลที่ปรากฏขึ้นมาอย่างตั้งใจ 

บางทีคำถามที่เขาเคยถามกับแม่ครู คุณนักรบนี้อาจจะให้คำตอบแก่เขาได้ และหากเขาลองยื่นข้อเสนอบางอย่างให้กับคนชื่อนักรบคนนี้ บางทีหลังจากนี้เขากับน้อง ๆอาจจะมีที่ซุกหัวนอนต่อไปก็ได้ มันจะเป็นยังไงในวันข้างหน้า คงต้องลองดูสักตั้งแล้วนะเพียวไผ่ 

‘ฮึก แม่ครูครับ เลือด มีเลือดในกางเกงในของน้องเพียวเต็มไปหมดเลยครับ’ 

‘ตายจริง! เลือดมาจากไหนกันน้องเพียวหนูเป็นแผลตรงไหน’ 

‘ตรงนี้ครับแม่ครู ฮึก เลือดออกมาจากตรงนี้ของน้องเพียว แต่ไม่มีแผล มันออกจากตรงนี้ของน้องเพียว ฮือออ’ 

‘น้องเพียวปวดท้อง ปวดไปหมดเลยครับ แม่ครู ฮืออออ น้องเพียวทรมาน’ 

‘น้องเพียวถอดกางเกงออกมาให้แม่ครูดูเลือดหน่อยลูก’ 

‘ทำไมตรงนี้ถึงมีเลือดออกมาล่ะครับ ฮือออ’ 

‘เราต้องไปหาหมอกันครับ แม่ครูจะพาหนูไปหาหมอ ไปแต่งตัวก่อนนะลูก แล้วก็เอาแผ่นผ้าอนามัยนี้แปะไว้ที่กางเกงในของลูกไว้ มันจะช่วยซับเลือดไม่ให้เปื้อนกางเกงลูกด้วย’ 

"ทำไมร่างกายน้องเพียวถึงมีเลือดประจำเดือนเหมือนผู้หญิง แม่ครูว่าคุณนักรบคนนี้เขาจะช่วยตอบน้องเพียวได้ไหมครับ” 

  

เช้าแล้วเพียวไผ่ตื่นมาทำกับข้าวให้น้อง ๆได้กินแล้วก็บอกเด็ก ๆว่าวันนี้ตนอาจจะกลับมาดึกเสียหน่อย ไม่ต้องรอทานข้าวเย็น เด็กหญิงแป้งพิมพ์วัยสิบห้าปีรับคำพี่ชายมั่นเหมาะว่าจะดูแลน้อง ๆให้ดีระหว่างที่พี่ชายไม่อยู่บ้าน 

ออกจากบ้านแล้วเพียวไผ่ไม่ลืมที่จะโทรไปลางาน ขอโทษมินตราและผู้จัดการร้านอาหารที่ตนโทรมาลากะทันหัน แต่เพราะมีธุระไม่สามารถเลี่ยงได้ โชคดีที่ทั้งสองร้านเข้าใจและอนุญาต เพียวไผ่จึงมุ่งตรงไปยังสถาบันการวิจัยตามชื่อที่ตนได้ตามหาเมื่อคืน ที่ทำงานของศาสตราจารย์ ด็อกเตอร์นักรบ อิศรศวร 

สถาบันการวิจัยด้านพันธุศาสตร์มนุษย์ แม้จะมีสถาบันการวิจัยมากมายหลายร้อยแห่งที่เป็นของรัฐบาล แต่การวิจัยแห่งนี้เป็นสถาบันวิทยาศาสตร์ของเอกชนที่ ศาสตราจารย์ ด็อกเตอร์นักรบ อิศรศวรเป็นเจ้าของหรือผู้ก่อตั้ง ไม่ถึงสิบปีมานี่เอง 

__________________________ 

เรื่องมันยังไงครับน้องเพียว ไหนบอกพี่โปรดมาหน่อย 

เรื่องนี้ไม่มีอะไรให้เครียดครับ แต่บอกไว้ก่อนมีดราม่า 

แต่ไม่เครียดครับ แต่มีดราม่า...นิดนึง 

ครับ แต่ไม่เครียดนะ ไม่ต้องเป็นห่วง555555แต่ดราม่านะ.... 

** เรื่องนี้เป็นนิยายกึ่งแฟนตาซีในเรื่องของผู้ชายที่ตั้งท้องได้ อาจจะมีเนื้อหาเกี่ยวกับกายวิภาคและกฏหมายที่ทุกคนอ่านแล้วอาจจะเอ้ะไปบ้าง ซึ่งโปรดเขียนไม่ได้เจาะลึกอะไรขนาดนั้นนะครับ และเนื้อหาบางอย่างมันขัดกับโลกแห่งความเป็นจริง โปรดก็หวังว่าอยากให้คนอ่านพิจารณา และใช้วิจารณญาณในการอ่าน แยกแยะนิยายออกมานิดหนึ่งนะครับ อะไรที่คิดว่ามันผิดต่อหลักกฏหมาย ผิดต่อหลักศีลธรรม จริยธรรม ก็อย่าเอาไปเป็นอย่าง  

ท้ายที่สุดโปรดเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาแค่อยากให้ทุกคนได้มีความสุขกับการอ่านเช่นเดียวกับโปรดที่มีความสุขกับการเขียนเพียงแค่นั้น 

แก้ไขครั้งที่ 1 27 ธันวาคม 2563 

แก้ไขครั้งที่ 2 11 กรกฎาคม 2564 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว