ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ข่าวร้าย2.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 75

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2563 09:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ข่าวร้าย2.
แบบอักษร

กลับมาปัจจุบัน

ฉันนะพอนึกถึงเรื่องนั้น ก็หงุดหงิดไม่หายสักที คำพูดหมอนั่นทำฉันหัวร้อนได้ตลอดเวลา

 

"พวกเรายังไม่ให้แต่งกันตอนนี้หรอกนะ"

 

เป็นคำพูดคำแรกทีี่ฉันได้ยิน แล้วรู้สึกว่าใจชื่นขึ้นมาทันทีเลยย

 

"แต่พวกเราจะให้ลูกๆหมั้นและไปอยู่ดูใจด้วยกันก่อน เรียนจบพวกลูกๆชอบกันรักกันเมื่อไหร่ ก็จะแต่งทันที"

 

"What God help!"

 

ครั้งนี้ไม่ได้เป็นฉันที่ตกใจ แต่เป็นหมอนั่นที่ตกใจแทนฉันไปแล้ว แถมตกใจเว่อร์มากกว่าฉันซะด้วยสิ

 

"อะไรของแกตา เปอร์"

 

คุณลุงชัยหันไปถาม ลุงชายคนโตของเค้า

 

"ทำไมผมต้องแต่งงาน กับ ยัยนี่ด้วยครับพ่อ ผมยังอยากโสดแบบนี้อยู่นะครับ แถมยัยนี่ใช่ผู้หญิงจริงๆรึป่าวก็ไม่รู้ การแต่งตัว แม้แต่คำพูดก็ไม่ใช่ผู้หญิงสักนิด"

 

อ่าวๆ พูดแบบนี้หมอนั่นคิดจะหาเรื่องกันใช่มั้ยเนี่ย

 

"นาย พูดแบบนี้หมายความว่าไง ห้ะไอ้บ้า กาม"

 

ฉัน รีบ ลุกขึ้น ยืน แล้วเถียงกับหมอนั่นไปทันที นี่ถือว่าฉันเงียบมานานแล้วนะ ฉันไม่ทนแล้วเว้ย

 

"ก็พูดความจริงอ่ะดิ ดู เธอสิไม่มีความเป็นผู้หญิงสักกระนิดเดียว ใครอยากจะเอาเป็นเมีย"

 

"นี่ ไอ้บ้านาย มันปากหมาที่สุด ผู้ชายอะไรความหล่อก็ไม่มี แถมยังเลี้ยงหมาไว้ในปากอีก"

 

ตอนนีัหัวฉันร้อนไปหมด ไม่มีแล้วคำว่าทนตอนนี้ในหัวมีแต่คำว่า ต้องด่าหมอนีีให้ได้

 

"นี่ เธอว่าแต่ คนอื่นเธอเองก็เลี้ยงหมาไว้ในปากเหมือนกันอ่ะแหละ ไม่งั้นคงด่าฉันฉลอดๆแบบนี้ไม่ได้หรอก"

 

"หยุดกันได้แล้วนะ ตา คูเปอร์ขอโทษหนูไอยูเค้าเลยนะ"

 

ฉันที่กำลังจะเถียงกลับก็ต้องซะงักทันที เพราะ คุณป้าพรดุตานั้นซะก่อน ครั้งแรกเลยนะที่ฉันเห็นคุณป้าพร ดุ หมอนั่นจริงจังขนาดนี้

 

"ยัยไอยูก็เหมืิอนกันนะ ขอโทษตาคูเปอร์เค้าเดี๋ยวนี้เลย"

 

เอ้า! ทำไมอยู่ดีๆแม่ก็หันมาดุฉันซะงั้นอ่ะ ฉันไม่ผิดสักหน่อย ทำไมต้องขอโทษไอ้บ้านั้นด้วย ฉันทำท่าจะไม่ขอโทษแต่แม่ฉันก็ส่งสายตาอำมหิตใส่ฉันอีก ง่าาา ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายขอโทษก่อนด้วยนะ รู้สึกเป็นฝ่ายแพ้ซะมัดเลย

 

"ขอโทษ พร้อมกัน เลยนะ แล้วที่หลังห้ามทำแบบนี้กันอีก ไม่น่ารักเอาซะเลย"

 

คราวนี้เป็นคุณป้าพร ที่ดุพวกฉันทั้งสองคน ทำไมโดนคุณป้าพรดุ แล้วรู้สึกผิดแปลกๆเลยแฮะ

 

"ฉันขอโทษ"

 

ฉันเลือกที่จะขอโทษออกไป เพราะเรื่องจะได้จบๆสักที อีกอย่างถ้าฉันไม่เลือกที่จะขอโทษออกไปมึหวังกลับบ้านไป มีตายแน่ๆ

 

"ฉันก็ ขอโทษเธอ เหมือนกัน"

 

ทำไม ฉันรู้สึกว่า หมอนี่ขอโทษฉันแบบไม่รู้สึกผิดเลยนะ ทั้งสีหน้าทั้งท่าทาง ที่แสดงออกมาให้ฉันรู้สึกได้เลย ว่าเค้ากำลังแสดงละครอยู่ หมอนี่ นี่มันกวนบาทาฉันจริงๆ ถ้าไม่ ติดว่าแม่กับป๊าและคุณลุงคุณป้า กำลังมองฉันอยู่นะ ฉันลุกไปแตะปากหมอนั่นแล้ว

 

"เอาล่ะๆ ในเมื่อต่างคนก็ต่างขอโทษกันแล้ว ป๊าก็ขอเข้าเรื่องต่อเลยแล้วกันนะ "

 

ป๊าฉันคงจะเดาออกว่า ถ้าไม่รีบปลี่ยนเรื่อง คงมี สงครามเกิดขึ้นอีก แน่ๆ

 

"พี่ไอยู ใจเย็นๆหน่อย ดูสิป๊ากับแม่ดูโกรธพี่มากๆกลับบ้านไปฉันว่า พี่โดนชุดใหญ่แน่เลย"

 

ยัย ไอดีพูดแล้วชี้ไปทางป๊ากับแม่ฉัน พอฉันหันไปมอง ก็ต้องสดุ้งทันที ตอนนี้ทั้งป๊าทั้งแม่จ้องมาที่ฉันตาเขียวปัด ซวยแล้วไงฉัน

 

"แกต้องช่วยฉันด้วยนะ ยัยไอดี"

 

ฉันรีบหันไปกระซิบบอก น้องสาวฉันให้กลับไปบ้านต้องช่วยฉันด้วยนะ ไม่งั้นฉันโดนหนักแน่ๆ

 

"ฉันจะพยายามนะพี่"

 

ยัยไอดีกระซิบบอกฉันเบาๆ เห้อออ ยัยนี่จะช่วยฉันได้มั้ยเนี่ย ไม่หน้าหัวร้อนเลยเรา

 

"แกๆ แกต้องช่วยฉันอีกคนนะเว้ย"

 

ฉันหันไปสะกิดยัยไอจีที่นั่งอยู่ๆข้าง อีกฝั่ง นึง

 

"อืม ฉันจะลองดู ถ้าฉันช่วยได้ แกต้องพาฉันไปเลี้ยงบิงซูนะ เค ป่ะ"

 

"โอเคๆ"

 

ฉันรีบตอบตกลงทันที ตอนนี้ไม่ว่าจะให้ฉันเลี้ยงอะไรฉันยอมเลี้ยงทุกอย่างเลย

 

"ป๊าจะให้ พวกเราหมั้น กันก่อนและจะให้ลองไปอยู่ด้วยกัน เพื่อจะได้รู้จักกันมากกว่านี้ พอ เรียนจบป๊าเชื่อว่าลูกๆทุกคนจะรู้ใจตัวเอง กัน มากกว่านี้ สิ่งที่ พวกเรา ทำให้มันไม่ใช่การบังคับแต่คือ การเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกๆเท่านั้นเอง ป๊ารู้ว่าตอนนี้ลูกๆกำลังคิดว่า มัน ไร้สาระมันคือ การบังคับ แต่ ป๊าเชื่อว่าเวลาจะทำให้ลูกๆรู้เองว่าสิ่งที่พวกเราทำให้มันคือผลดียังไง"

 

ฉันยิ่งฟังที่ป๊าฉันพูดก็ยิ่งไม่เข้าใจ ตอนนี้จะว่าว่าฉันโง่ก็ได้นะ ก็คนมันฟังไม่รู้เรื่องนี้ น่า ฉันยิ่งเป็นพวกเข้าใจอะไรยากอยู่ด้วยสิ แต่มาถึงขั้นนี้แล้วจะขัดก็คงไม่ได้แล้วแหละ ก็คงต้องรับกรรมกันต่อไป

 

"พวกลูกๆเข้าใจกันแล้วใช่มั้ย"

 

"ครับ/ค่ะ"

 

เสียงตอบรับกลับดังขึ้นพร้อมกัน นี่ทุกคนคงเห็นคู่ฉันกับตาคูเปอร์เป็นตัวอย่างกันแล้วใช่มั้ยเนี่ยว่าถ้าขัดขืนแล้วจะเป็นยังไง ถึงได้ตอบกลับกันอย่างว่าง่ายแบบนี้

 

"ส่วนเรื่องงานหมั้น จะหมั้นกันพรุ่งนี้ตอน7โมงเช้า ป๊าขอให้มันผ่านไปอย่างราบรื่นนะ หวังว่าคงจะไม่มี ปัญหาแบบ เมื่อกี้ อีก"

 

คำพูดของป๊าทำฉันสดุ้ง ทันที แง่ มันก็ผ่านมาตั้ง1ชั่วโมงแล้วทำไมยังเอามาแควะกันอีกอ่าา อื้มมมมม ว่าแต่น้องชายตาคูเปอร์อีกคนนึงหน้าเหมือนพระเอกในละครที่กำลังดังอยู่เลยอ่ะ แต่ฉันไม่ค่อยแน่ใจลองไปถามยัยไอดีดูดีกว่า เพราะฉันเคยได้ยินมาคราวๆว่า ทั้งสองคนเรียนคณะเดียวกัน ทุกคนอาจจะงงๆว่า คุณลุงชัยเป็นเพื่อนสนิทกับป๊าฉันแล้วทำไมฉันถึงไม่ค่อยจะสนิทกับพวกของลุงชัยสักเท่าไหร่เพราะ ฉันไปเรียนอยู่ที่จีนมาตั้งแต่เด็กกับคุณตาคุณยาย เลยไม่ค่อยได้รู้จักกับลูกของลุงชัยเลย แต่กับนายคูเปอร์ถ้าจำไม่ผิดเคยเล่นด้วยกันอยู่ตอนฉันกำลังจะไปเรียนที่จีนหลังจากนั้นก็ไม่เคยได้เจอกันอีกเลยจนกระทั่งฉันมาต่อ ป.ตรี ที่ไทย นี่แหละถึงเพิ่งมาเจอตาบ้านี่ แต่กับยัยไอดีกับไอจีนี่หน้าจะพอรู้จักอยู่มั้งเพราะพวกมันสองคน เรียน อยู่ที่นี่ กัน

 

"นี่ยัยไอดี คนที่นั่งอยู่ข้างๆนายคูเปอร์ฝั่งช้ายมืิออ่ะ ใช่พระเอกละครที่กำลังดังในตอนนี้อยู่ป่ะ"

 

ด้วยความสงสัย หนักมาก ฉันจึงสะกิดยัยไอดีเพื่อถาม

 

"ใช่มั้งนะ"

 

"ทำไมต้องมีมั้งด้วยฟ่ะ แกฉันงง"

 

"เนี่ย ฉันบอกแล้วไงเวลากินข้าวให้กินปลาเยอะๆจะได้ฉลาดเหมือนคนอื่นเค้าบ้าง นี่อะไร พูดไร ไปก็ งง อย่างเดียว"

 

นี่ฉันโง่ขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย ฉันแค่งงใส่มันเองดูโง่ขนาดนั้นเลยหรอ

 

"ฉันแค่งงนะ เว้ยแต่ฉันไม่ได้โง่ สรุปแกรู้จักตานั่นมั้ย เห็นป๊าบอกว่าเรียนอยู่คณะเดียวกับแกนิ"

 

"ใช่ แต่ฉันก็ไม่ค่อยรู้จักหมอนั่นมากนั้นหรอก เพราะฉันสนใจเรื่องเดียวอย่างเดียว เรื่องไร้สาระฉันไม่สนใจ"

 

"อ่อ แปลกว่าฉันกำลังจะมีน้องเขยเป็น พ่อหนุ่มนักแสดงน่ะสิ คิคิ"

 

ฉันแกล้งแซวยัยไอดี ไป เห็นตายัยน้องสาวตัวดีของฉันแล้วมันอดแซวไม่ได้นี่หน่า^_^

 

"ตลกและพี่ไอยู"

 

"แหม่มๆ เพราะรักหลอกจึงหยอกเล่น"

 

เกือบซวยแล้วไงฉัน แค่แซวนี้แค่นี้เอง ทำไมต้องแยกเขี้ยวใส่ฉันด้วย

 

"นี่ พี่ไอยู วันที่5ที่จะถึงพี่ไปค่ายรับน้องที่เค้าจัดร่วมกับคณะวิศวรึป่าว"

 

หื้มค่ายรับน้องงั้นหรอ วันที่5เหมือนฉันจะนัดอะไรกับพวกยัยมิรินกับเม็ดทรายไว้นะ อ่อ นัดกันไปช่วยเพื่อนในคณะ จัดค่ายรับน้องที่หัวหิน ลืมไปเลยนะเนี่ยดีนะ ยัยไอดีถามฉันมาไม่งั้นได้ลืมนัด เพื่อนสนิทฉันทั้งสองคนแล้วสิ

 

"ไปๆฉันนัดพวก มิรินกับเม็ดทรายไว้แล้ว ถ้าแกไม่เตือนฉัน มีหวังฉันผิดนัดพวกมันแน่ๆเลย"

 

ฉันไม่เข้าใจตัวฉันเองเหมือนกันทำไม ขี้ลืมได้ขนาดนี้ หลายครั้งแล้วที่ลืมนัดพวกเพื่อนสนิทของฉัน แต่ก็ยังดีที่เพื่อนของฉันมันเข้าใจฉันกัน มันมักจะบอกว่า ฉันแก่แล้วเลยขี้หลงขี้ลืมแบบนี้ ฉันเพิ่งจะ22เองนะ แก่ ตรงไหนฟ่ะ

 

"ป้าขอ ขัดจังหวะตอนนี้พวกเธอเม้ากันสักแปปนะจ้ะ"

 

คุณพรที่ มาตอนไหนไม่รู้ทำ ฉันสะดุ้ง นิดๆที่เห็นคุณป้าพรเค้ายืนอยู่ตรงหน้า ฉันเป็นคนขี้ตกใจกันตอนไหนกันนะ

 

"ค่ะ คุณป้าพร"

 

"เรียกแม่ก็ได้มั้งค่ะ ลูกๆไม่ต้องเรียกป้าแล้ว"

 

ง่าาา คำพูดคุณป้าพร ทำเอาอึ้งไปเลยเรียกแม่งั้นหรอรู้สึกเกรงๆจังเลย ปกติจะเรียกป้าแต่ตอนนี้ต้องเปลี่ยนมาเรียกแม่มัน ขนลุก แปลกๆ

 

"ค่ะ คุณแม่"

 

"ได้ยินแล้ว ชื่นใจจริงๆเลยจ้ะ พวกหนูรู้มั้ยว่าป้า อุ้ย ลืมตัวว่าตอนนี้เป็นแม่พวกหนูแล้วคิคิ ว่าแม่อยากได้พวกหนูมาเป็นลูก สะใภ้ นานแล้วพวกหนูเป็นดีที่น่ารักมากๆ แม่ ยินดีต้อนรับพวกหนูทุกคนเข้ามาสู่ครอบครัวเราเลยนะลูก มีอะไรทุกข์หรือสุข ก็มาปรึกษาแม่ได้ตลอด หรือถ้าลูกชายแม่ไปรังแก ให้มาบอกแม่ได้เลยแม่จะตีพวกเค้าให้ แต่แม่เชื่อว่า ลูกชายแม่ทั้งสามคน จะดูแลพวกหนูได้จ้ะ ภายนอกเค้าอาจจะดูกวนๆไม่ค่อยเอาอะไร แต่แม่เชื่อว่าภายในของพวกเค้าเป็นคนดีคนนึงเลยจ้ะ พรุ่งนี้เรามาหมั้นกันให้เรียบร้อยนะจ้ะ แม่อยากจะกำจัดสาวๆของพวกลูกๆชายแม่ แล้ว อิอิ แม่เชื่อว่าพวกหนูคุมพวกเค้าได้"

 

ฉันก็รู้สึกดีใจนะที่ได้คุณป้าพร หรือแม่ของว่าที่สามี ฉันได้มาเป็นแม่ฉันอีกคน เรื่องเดินทางมาถึงขั้นนี้แล้ว จะขัดก็คงไม่ได้แล้ว เราก็คงต้องเดินหน้ากันต่อไป ฉันจะคิดว่าคือการทดแทนบุณคุณป๊ากับแม่ฉันแล้วกัน ฉันหวังว่าจะรับมือตานั้นได้เหมือนที่ คุณแม่ บอกฉันแล้วกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น