facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[11]- เมื่อไม่มีเธอ

ชื่อตอน : [11]- เมื่อไม่มีเธอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 453

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2563 09:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[11]- เมื่อไม่มีเธอ
แบบอักษร

[11]- เมื่อไม่มีเธอ

 

ตุบ!

วัตถุทรงสี่เหลี่ยมสีดำกระเด้งกระดอนไปบนพื้นเตียงกว้างหลายตลบด้วยฝีมือของเจ้าของที่กำลังอารมณ์เสีย เขาโยนมันทิ้งโดยไม่แยแสว่ามันจะกระเด็นไปทิศทางไหน จะตกแตกเสียหายหรือไม่

"เห้อ!..." โดเรนโต้ทอดถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง ยกมือสองข้างขึ้นมาลูบใบหน้าสากเครา เลื่อนขึ้นไปยีผมบนศรีษะแล้วดึงทึ้งผมตัวเองเบาๆเพื่อระบายความเครียด

เขาเริ่มรู้ตัวว่ากำลังผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงที่ไม่ยอมทำตามหัวใจของตัวเอง เขากำลังจะเสียไอด้าไปเพียงเพราะคำสัญญาบ้าๆนั่นแท้ๆ

ถ้าเขาเชื่ออลันตั้งแต่แรก เรื่องทั้งหมดก็คงไม่ยุ่งยากแบบนี้ ไอด้าพยายามแสดงออก พยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ชิดเขา แต่เป็นเขาเองที่ผลักไส ปิดกั้นเธอจนวันนี้เธอเริ่มจะห่างออกไปทุกที

"เอาไงดีวะ อ๊ากกก!..." ตะโกนเพื่อระเบิดอารมณ์ออกมาแล้วทิ้งตัวลงนอนหลับตา ใช้ความคิดอย่างหนักว่าจะเอายังไงกับเรื่องของไอด้าดี

เขาควรจะปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้หรือลุกขึ้นสู้เพื่อไอด้า เพื่อหัวใจของตัวเอง

"เป็นไงเป็นกัน" ใช้เวลาคิดไม่ถึงห้าวินาที โดเรนโต้ก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง นึกถึงใบหน้าสวยหวานของไอด้าด้วยความคิดที่แน่วแน่ก่อนที่จะลุกพรวดพราดขึ้นเดินไปคว้ากุญแจรถขับออกจากบ้านไป

 

"ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆนะไอด้า ทำไมเธอไม่ขึ้นรถกับอาจารย์มาตั้งแต่ข้างในแล้วนั่งออกมาแบบสวยๆ แต่กลับมารอขึ้นข้างนอกแบบนี้ทุกวันเลยอ่ะ" หลายวันแล้วที่พลอยอยากถามเรื่องนี้กับไอด้าแต่ไม่กล้า วันนี้เธอเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ได้จริงๆ

"เราเป็นนักศึกษานะพลอยฉันคิดว่ามันคงไม่เหมาะอ่ะ ให้เกียรติสถานที่นิดนึง"

"แหม..ไอด้า ขึ้นตรงนี้มันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ป่ะ ห่างจากหน้าประตูไม่ถึงสิบก้าวเนี่ย" พลอยชี้ไปที่ประตูใหญ่ของมหา'ลัย

"อย่างน้อยก็อยู่ข้างนอกแหละ" ไอด้ายังเถียงแบบข้างๆคูๆต่อ

"วันนี้ฉันขอไม่ไปด้วยได้ไหม" พลอยไม่อยากไปกับไอด้าอีกแล้ว เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลยที่ไอด้าพาเธอไปด้วยทุกครั้งที่ไปไหนกับอาจารย์มาร์คัส ไม่อยากคิดหรอกนะว่าไอด้ากำลังใช้เธอเป็นไม้กันหมา แต่มันก็อดคิดแบบนั้นไม่ได้จริงๆ

"ทำไมล่ะ หรือว่าเธอมีธุระฉันจะได้โทรบอกอาจารย์ว่าเราไม่ไปกันแล้ว"

"ปะ...เปล่า ฉันแค่..." พลอยไม่กล้าบอกออกไปเพราะกลัวว่าคำพูดเธอมันจะกระทบกับความสัมพันธ์ของเธอกับไอด้า

"แค่?....เธอมีอะไรบอกฉันได้นะพลอย"

ไม่ทันได้คำตอบจากพลอยรถของมาร์คัสก็เลี้ยวโผล่พ้นประตูออกมา แล่นตรงมาจอดเทียบฟุตบาทตรงที่สองสาวยืนอยู่

"ว่าไงพลอย ไปไหม?" ไอด้าถามเอาความจากพลอยอีกครั้ง

"...." พลอยยังคงอ้ำอึ้ง ไม่รู้ว่าจะตัดสินใจยังไงดี

"โอเค เธอไม่ต้องตอบก็ได้ ฉันจะบอกอาจารย์ว่าวันนี้เราไม่ไป" ไอด้าก้าวเรียวขาไปประชิดรถของมาร์คัสที่กำลังลดกระจกลง

"อาจารย์คะ คือว่าวันนี้..."

"ไปๆ ขึ้นรถกันเถอะ" ไอด้ายังพูดไม่จบพลอยก็โพล่งขึ้นมาเสียก่อน

ถึงจะงงๆกับท่าทางที่แปลกไปของพลอย แต่ไอด้าก็เปิดประตูรถด้านหน้าแล้วดึงพลอยเข้าไปนั่งข้างๆคนขับเหมือนที่เคยทำ ส่วนตัวเองก็เข้าไปนั่งด้านหลัง

"วันนี้ผมขอเปลี่ยนแพลนได้ไหม" มาร์คัสถามความเห็นจากสองสาวระหว่างขับรถออกมา ตอนแรกวันนี้เขาว่าจะพาสองสาวไปทานอาหารที่ร้าน แต่ตอนนี้เขามีความคิดที่ดีกว่านั้น

"ว่าไงพลอย" ไอด้าอยากให้พลอยเป็นคนออกความเห็น

"ฉันไม่รู้สิ ยังไงก็ได้"

"งั้น อาจารย์ลองบอกมาสิคะว่าจะเปลี่ยนแพลนยังไง" ก็ต้องขอฟังก่อน พอรู้แล้วจะได้ตัดสินใจถูกว่าจะเอายังไงต่อ

"พลอย คุณทำอาหารไทยเป็นใช่ไหม" มาร์คัสหันไปถามสาวน้อยที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ

"ค่ะ พอทำได้ค่ะ" ตอบไปแบบงงๆ เขารู้ได้ยังไงว่าเธอทำอาหารได้

"ถ้างั้นวันนี้เราซื้อของไปทำอาหารที่ห้องผมได้ไหม"

สองสาวมองหน้ากันด้วยความสงสัย

"อย่าพึ่งเข้าใจผิดนะครับ คือผมอยากหัดทำอาหารไทย เลยอยากให้พลอยช่วยสอนให้หน่อย ได้ไหมครับ"

"...." พลอยไม่ได้ตอบปฏิเสธหรือตกลงแต่มองหน้ามาร์คัสแล้วตั้งคำถามบางอย่างในใจ

"จะหัดทำอาหารไว้ทำให้แฟนทานเหรอคะอาจารย์" ไอด้าชะโงกหน้ามาตรงกลางแล้วเอ่ยถามเสียงใส

"ก็.... ถ้ามีโอกาสนะครับ" มาร์คัสตอบกลับพร้อมเสียงหัวเราะเจือในน้ำเสียง

พลอยได้แต่นั่งฟังเงียบๆเพราะรู้สึกอึดอัด เหมือนทั้งสองคนกำลังจีบกันข้ามหัวเธอไปมา เธอไม่น่ามานั่งเป็นส่วนเกินอยู่ตรงนี้เลย

มาร์คัสแวะซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อวัตถุดิบในการทำอาหารโดยมีไอด้าเป็นคนคิดเมนูและพลอยเป็นคนเลือกซื้อของทั้งหมด จากนั้นเขาก็พาสองสาวไปยังที่พักของตัวเอง

 

ติ๊ง~ ติ๊ง~ ติ๊ง~

"...?" เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของไอด้าดังขึ้นรัวๆในขณะที่กำลังขนของที่ซื้อมาไปยังห้องของมาร์คัส เธอก้มลงมองกระเป๋าสะพายเล็กน้อยแล้วเดินต่อไป ไม่ได้หยิบมือถือออกมาดูเพราะมือไม่ว่าง

"ให้ฉันช่วยทำอะไรไหมพลอย"

"ไอด้าไปนั่งรอก็ได้ บอกแล้วไงว่าผมอยากให้พลอยสอนทำอาหาร" มาร์คัสตอบแทน พร้อมกับแย่งของจากมือไอด้าไปถือเอาไว้เอง

"เอางั้นเหรอคะ"

"อาจารย์เขาก็บอกแล้วไงว่าอยากจะหัดทำอาหารไว้ทำให้แฟนทาน เธอน่ะไปนั่งรอก็ถูกแล้วไอด้า" พลอยพูดเสริมแล้วยิ้มให้ไอด้า แต่เป็นรอยยิ้มที่ซ่อนความเศร้าไว้ลึกๆ ก่อนที่จะเดินตามมาร์คัสเข้าไปที่ครัวด้านใน

'ขอโทษนะพลอย' ไอด้าคิดในใจระหว่างที่มองตามแผ่นหลังบางของเพื่อนไป

ติ๊ง~...

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้งในขณะที่ไอด้ากำลังนั่งลงบนโซฟา เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งแล้วหยิบมือออกมาเพื่อเปิดอ่านข้อความ คิ้วเรียวสวยขมวดยุ่งทันทีเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนส่งมา

ไอด้านั่งมองมือถือที่อยู่ในมือเงียบๆ ชั่งใจอยู่สักพักก่อนที่จะตัดสินใจใช้ปลายนิ้วเรียวปัดหน้าจอเพื่อเปิดอ่านข้อความในไลน์จากเขาหลังจากที่ไม่ได้เปิดอ่านหลายวัน

ไอด้าเลื่อนอ่านข้อความที่มีมากกว่าสามสิบข้อความแบบผ่านๆจนมาถึงข้อความท้ายๆถึงได้ตั้งใจอ่านแบบจริงจัง

"รู้แล้วว่าผิด"

"พี่ขอโอกาสได้ไหมครับ"

"ขอแก้ตัวอีกครั้ง ครั้งเดียวเท่านั้น"

พออ่านมาถึงตรงนี้ขอบตาพลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที พึ่งจะมาเห็นค่าในตอนที่จะไม่มีเธอแล้วงั้นเหรอ?

และพอเริ่มอ่านข้อความถัดมา หัวใจของไอด้าก็พลันเต้นแรงขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว

"พี่รออยู่ข้างล่าง จะรอจนกว่าไอด้าจะยอมลงมา"

พร้อมกับส่งรูปถ่ายเซลฟี่ตัวเองนั่งอยู่ในรถโดยมีประตูทางเข้าที่พักของมาร์คัสเป็นฉากด้านหลัง

 

..............................................

 

ตอนมีอยู่ไม่เห็นค่า แบ้วตอนนี้จะมาเรียกร้องความเห็นใจ ขอโอกาส ไม่ช้าไปหน่อยเหรอคะพี่ดอม

 

ความคิดเห็น